Miecz zabójcy demonów - Kimetsu no Yaiba #9

GETOOO NIEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭

Doskonałe wprowadzenie w świat JJK. W dość prosty sposób wyjaśnię główny wątek i przedstawia główne postacie. Jest przy tym w miarę brutalne, dając do zrozumienia w jakim tonie będzie cała seria. Jeśli ktoś lubi bardziej nowoczesne shoneny romansujące z seinenami to zdecydowanie warto.

Jedna z moich ulubionych jak zarazem najsmutniejszych ze wszystkich Zrobiłem głębszą analizę tomu 9 jedną z najbardziej poruszających tomów które zapoczątkowuje prawdziwe piekło denijego Aki nie zasłużył na taką śmierć twórca csm odebrał mu wszystko co mógł mieć co tak naprawdę marzył. Ta śmierć wynikająca z okrutnego świata, w którym postaci są pionkami w rękach potężniejszych istot. Takich jak Makima która go śmiała do paktu z nią tym samym jej plan złapania palnika który był tak naprawdę przynętą Żeby wykorzystać USA do mordobicia przestawiony w groteskowy sposób powrót gun devil pojawia się żeby unicestwić makime ale ona wykorzystuje moce paktów demonów które oddały jej się całym sobą aki aniołek i drugo planowi próchniejąc i osłabiając palnika wykorzystuje kontrolę nad nim przemijając akiego magusa broni palnej z którym miał się zmierzyć Denij a Tragedia Akiego polega na utracie człowieczeństwa, wykorzystaniu jego marzeń i ostatecznym, bezsensownym końcu, który łamie serce Denjiego. Denji został zraniony bo makima chcę tylko pragnie serca pochity chcę je zdobyć w najgorszy brutalny sposób odebrać dniejmu wszystko co kochał najbardziej Szczerze najsmutniejsza scena dla mnie to "gry" w bitwę na śnieżki co jest symbolicznym przedstawieniem akiego ostatnich, spokojnych wspomnień ostatecznie zostaję zabity przez Denij po tym zobaczył jak pierwszy raz płacze, przed śmiercią mógł w końcu się pobawić z bratem który tak naprawdę w tej wizji wszedł z żywo bo tak naprawdę to paniak zabił jego rodzinę kiedy brat poszedł po rękawice z pierwszego sezonu to w sumie zatacza się koło. Narysuje ten rysunek na pamiątkę... Podsumowując Aki zaczął traktować ich jak młodsze rodzeństwo (Power jako siostrę, Denjiego jako brata). Troszczył się o ich bezpieczeństwo, chronił ich podczas misji. Aki kochał się w Makime czyli w niewłaściwej osobie która wykorzystała go tylko żeby zranić Denijego...

Walka w Pociągu Nieskończoności osiąga punkt krytyczny! Tanjirō musi stawić czoła demonowi, którego Demoniczna Sztuka Krwi więzi Zabójców Demonów w ich najgłębszych snach. W desperackiej walce o ocalenie pasażerów i towarzyszy, Tanjirō jest zmuszony do sięgnięcia po tajemniczą i potężną technikę z repertuaru Tańca Boga Ognia. W obliczu absolutnej potęgi, Rengoku Kyojurō, Filar Płomienia, staje przed trudną decyzją o poświęceniu.

Każdy z głównych bohaterów ściga Demona Broni Palnej, ale wszyscy mają odmienne motywacje – zemsta, skradnięcie całusa, zabawa, zwykła praca. Żadna motywacja nie jest gorsza od drugiej. „Demony wcale nie boją się silnych ani odważnych łowców, a takich, którzy mają nie po kolei w głowach”.

Kres walki na Górze Pająka przynosi Tanjirō chwilę wytchnienia, ale radość z pokonania demona mija, gdy na horyzoncie pojawia się Filar Owadów, Shinobu Kocho. Jej bezwzględny rozkaz jest jeden: zabić Nezuko! Rodzeństwo, uwikłane w dramatyczne starcie, zostaje ostatecznie pojmane i trafia do Kwatery Głównej Zabójców Demonów.

Niesamowicie wciągnął mnie klimat tej mangi. Zaczyna się od historii, jakich wiele. Ot, dorastający chłopak, który ma już serdecznie dość szkoły, w której nie bardzo mu idzie, domu, w którym jest ciągle krytykowany - marzy o tym, żeby świat spotkał jakiś kataklizm. Atak kosmitów, zombie - cokolwiek. Byle tylko coś się zmieniło, byle nie trzeba było kolejny raz od rana wysłuchiwać marudzenia rodziców i nudzić się w szkole. I to marzenie rzeczywiście się spełni, choć w dość pokrętny sposób. Bo chłopak - razem z dwoma swoimi kolegami - znajdzie się nagle w jakiejś dziwnej krainie zawieszonej w czasie i przestrzeni. Aby tu przetrwać, będą musieli brać udział w grach, w których porażka będzie się wiązała ze śmiercią uczestników. Zaintrygowała mnie ta pierwsza część, z chęcią sięgnę po tomy kolejne. Przypomina trochę klimat "Squid Game" ;)

Tę książkę ożyczyła mi koleżanka i najpierw mój wzrok przyciągnęła okładka, która jest piękna. Sama historia w sobie jest ciekawa, coś innego niż do tej pory przeczytałam. To jest manga więc nie mogę jej porównywać do zwykłych książek ale pomysł naprawdę mi się spodobał. Zakończenie jest trochę smutne ale w porządku, spodziewałam się tego.

[opinia zbiorcza o serii] Manga jest o licealnym życiu, więc chwilami bohaterowie zachowują się jak kilo sera w słońcu (i nie to, że śmierdzą, tylko im mózg stopniał). Jest fanserwis, ale taki ewidentnie... hmmm kobiecy. A nie oszukujmy się, że femalegaze również istnieje - w tej mandze jest zaklęty w sylwetce Gojo. Tymczasem dla chłopaczków z piwnicy mamy malegaze, czyli Marin - majtki, przebieranki i dziwne sceny. Manga dobrze pokazuje życie otaku i to, z czym takowi muszą się mierzyć. W kilku scenach zobaczyłem sam siebie, więc uśmiechnąłem się. Doceniam to, że autorka biegała po różnych miejscach, by przedstawić ludzi czy sklepy. To się nazywa poświęcenie.

Niebyłem zwolennikiem mang, jednak zachęcony anime (jako całokształt, bo się w to medium wciągnąłem) postanowiłem wpierw kupić Monstera, który wydawał się dziełem dojrzałym, jednak szybko zaopatrzony zostałem w Beastars. Historii to szkolny dramat o nastolatkach, jednak z niuansem w postaci antropomorficznych zwierząt, jest to co ciekawe ważny aspekt w fabule. Bohaterowie ciekawi, niejednoznaczni i dający się zapamiętać poprzez swoje przerysowane momentami charaktery. Fabuła może wydawać się prosta, bo u podstaw taka jest, jednak autorka próbuje zainicjować wątek wewnętrznego konfliktu moralnego, rozdarcia, walki z instynktem itd. Ogólnie rzecz biorąc jest to historia na max 7/10, jednak, muszę docenić świetną kreskę, która to jest kontrowersyjna (z tego co wiem). Postacie są plastyczne a ich mimika teatralna, kreska zaś nawiązuje do nurtów europejskiego ekspresjonizmu, więc w zależności od preferencji, można się zachwycać lub też nie. Dlatego za styl artystyczny manga zasługuje na ocenę 8/10

[Dlaczego Szpieg i Rodzina to połączenie, które pokochasz?] 🕵🏼‍♂️ On, szpieg Mistrz kamuflażu. Szybki i niezawodny. Jako tajny agent o pseudonim Zmierzch wspiera organizację WISE, aby utrzymać pokój na świecie. 👨🏼👩🏻👧🏼 Rodzina Zmierzch zakłada fikcyjną rodzinę, gdyż tego wymaga misja... Człowiek, który wyrzekł się życia rodzinnego i bliskości, nagle staje się opiekunem małej dziewczynki i partnerem kobiety, o której prawie nic nie wie. Wszystko, co najpiękniejsze w tej mandze, wydarza się właśnie między tą trójką. Mała Anya od razu przywiązuje się do swoich nowych rodziców, a i oni nie mogą nie polubić swojej uroczej podopiecznej. Misje, intrygi – wszystko fajnie, ale nie czytasz tego komiksu dla nich, tylko dla uśmiechu, jaki wywołują u Ciebie zwykłe codzienne przygody taty, mamy i córeczki. 🏆 Moja ocena: 10/10 Naciągana fabuła? Przerysowane postaci? Nie szkodzi! Uwielbiam tę serię za ładną kreskę, za wspaniały humor i za ciepło w przestawieniu głównych bohaterów i relacji między nimi. Ty też się skusisz na Spy x Family? {5/52/2026, papier, posiadam}

Wracam do tej mangi i nie żałuję! Wspaniali bohaterowie, wyjątkowe poczucie humoru i wyśmienite tłumaczenie Amelii Lipko. 🔎 Zarys fabuły: Szpieg o pseudonimie Zmierzch musi pilnie zdobyć rodzinę jako przykrywkę do tajnej misji. Płatna zabójczyni pracująca na co dzień jako urzędniczka potrzebuje męża, aby utrzymywać pozory, że wiedzie przeciętne życie przykładnej obywatelki. Mała osierocona dziewczynka (która na skutek eksperymentów zyskała zdolność czytania w myślach) pragnie kochającego domu. Ta niezwykła trójka z dnia na dzień staje się rodziną, w której każdy stara się ukryć swoje sekrety przed pozostałymi... 🔎 Ostrzeżenie: W komiksie pojawiają się brutalne sceny i wulgaryzmy, dlatego nie polecam go młodszym czytelnikom.

Osobiście nie mam żadnych sentymentalnych wspomnień z okresu dzieciństwa, które wiązałabym z Jetixową, ugrzecznioną wersją Shaman Kinga. Kilka lat temu postanowiłam nadrobić tę poniekąd klasykę gatunku. Zdecydowanie nie zaliczałam się już wtedy do grupy wiekowej, do której serial był kierowany, więc szczególnie mnie do siebie nie przekonała. W ubiegłym roku zapoznałam się z netflixową adaptacją - i tu już było dużo lepiej. Historia była dużo ciekawsza, mniej naiwna i przekonała mnie na tyle, że gdy zobaczyłam w kiosku pierwszy tom "Shaman Kinga" bez namysłu go kupiłam i nie żałuję. Super historia, idealna do zabrania w pociąg i pewnie całkiem niedługo sięgnę po kolejne ;)

W drugim tomie serii o profesorze Moriartym zostaje wprowadzona postać Sherlocka Holmesa, genialnego detektywa i największego rywala naszego Króla Zbrodni. Podczas rejsu na Noahticu dochodzi do brutalnego morderstwa, które Sherlock stara się rozwiązać, nie mając pojęcia że wszystko jest częścią planu Williama Moriarty'ego i jego dwóch braci. Detektyw daje się wplątać w wielką inscenizację mającą na celu ukaranie szalonego szlachcica, który uwielbia torturować ludzi niższej klasy społecznej. Działaniom detektywa z boku przygląda się właśnie William, który zaczyna widzieć w Holmesie człowieka godnego roli w jego planie. Pierwsze spotkanie dwóch arcywrogów przebiegło genialne, a cała intryga na statku została ciekawie i konsekwentnie skonstruowana, wciągając czytelnika w grę pozorów i niedomówień. Autor świetnie zna lore świata Baker Street i bawi się konceptami jak zawodowy żongler, co chwila dając nam pstryczka w nos, kiedy mamy wrażenie że wiemy już wszystko. Uwielbiam tę serię niemal tak bardzo jak ekranizację Sherlocka w wersji z Cumberbatchem, a może nawet bardziej. Zdecydowanie jedna z lepszych mang adaptujących klasyki literatury!

Piszę tę opinię po przeczytaniu tomiku 9. Ciężko oceniać długie serie mang bez brania pod uwagę większego zakresu treści. Seria ma rekomendację +12, więc trzymałbym się tej granicy i nie dawał jej młodszemu czytelnikowi "bo to przecież dla dzieci". W końcu to trochę mroczne fantasy. Dlatego też i dorosły czytelnik będzie miał frajdę z czytania. To tak na sam start historia. Mnie osobiście wciągnęła, chociaż podszedłem do niej z sporym dystansem, bo powiedzmy szczerze, koncept toaletowego ducha wydaje się niepoważny (pewnie nie jestem jedynym). Nie żałuję, że dałem temu szansę. To teraz wrażenia wizualne. Czasem z mangami mam ten problem, że nie mam pojęcia co dzieje się na panelach, tu tego nie odczułem. Druga sprawa to kreska. Ma charakterystyczny styl, który jest naprawdę śliczny i cieszy oko. Jestem w stanie na ten moment polecić serię z czystym sercem.

Niby "Kaiju no. 8" to typowy shounen, ale ma w sobie coś wyjątkowego. Przede wszystkim mamy nietypowego głównego bohatera, który jest już po trzydziestce i cóż... to widać. Ma jednak marzenie z dzieciństwa, do którego pragnie powrócić. Kafka Hibino to jeden z najbardziej barwnych protagonistów. Uwielbiam jego osobowość, to chyba mój ulubiony "old man" wśród postaci mangowych. A jego dynamika z Ichikawą (moim ogólnym ulubieńcem z tej serii) to czyste złoto. Takie właśnie duety sprawiają, że seria jest wyjątkowa. Pierwszy tom to idealne wprowadzenie do świata kaiju.

Po wydarzeniach z tomu 7 Ko wydaje się być przygnębiony. Dlatego też Nene postanawia poprawić mu humor i zaprasza go na festyn, na którym razem z Hanako i Yako spędzają czas. To bardzo barwny tom, który przybliża nam nieco bardziej zarówno przeszłość Hanako jak i emocje, które każdy z bohaterów odczuwa. Cały czas widać, że jeszcze nie wiemy wszystkiego, co powoduje, że chce się nam tym bardziej czytać dalsze tomy. Dodatkowo nie zabrakło zawsze obecnego humoru oraz pewnych zwrotów akcji. Na dodatek mamy tutaj również małą opowieść o cukierkowych zombie i pewnym samotnym duchu. Bardzo podoba mi się jak seria się rozwija i nie traci rozpędu. Jestem bardzo ciekawa co czeka na mnie w następnych tomach!

Nie da się nie lubić, a przede wszystkim nie szanować świata popkultury, wtedy gdy jego twory łamią wszelakie schematy: w scenariuszu, kreowanej konsekwentnie lub nie fabule, w wątkach, graficznych bądź ogólnie wizualnych, w zależności od rodzaju medium: czy jest to książka, film, komiks etc., elementach kadrów, obrazu i rysunku. Gdy coś wychodzi poza przyjęte ramy stereotypu i tej aż zbyt typowej normalności, czegoś nam znanego, i ,,z buta” kupuje sobie w oczach odbiorców uznanie, bądź przynajmniej uchodzi w ich perspektywie za coś tak specyficznego, wybitnie innego i indywidualnego, że nie da się wokół takiego dzieła przejść obojętnie i wyrażać choćby ku niemu minimalne uznanie, dopiero wtedy można mówić, że różnorodna popkultura, w której nie brak tej odważnej nieszablonowej inności, pierwiastka świeżości tudzież odwagi twórczej w wyrażaniu swoich poglądów na świat ,,oczami warstwy fabularnej i graficznej swojego komiksu, noweli, filmu, serialu animowanego”, to jej najlepsza ,,odmiana”, ba!, to kultura masowa najlepsza pod słońcem, która staje się nie tylko ,,zapchajdziurą czasu wolnego” rozrywką, ale i czymś dużo, dużo głębszym i ważniejszym. Aspekt odrębności i szeroko rozumianej wyjątkowości w popkulturze jest obecny w każdej jej warstwie, formie, rodzaju treści. Dzięki globalnemu ,,wolnemu słowu”, idei wyrażania własnych myśli, pragnień, celów etc. poprzez różnego rodzaju ,,ekspresje twórcze”, np. jak te, które tak dobrze znamy w popkulturze, można zrozumieć, że bodaj tylko w taki sposób nasza ,,masówka” potrafi być dla odbiorcy obfita w różnorodność (ilość, jakość, styl, rodzaj medium) oraz element łamania schematów, oryginalności. A co za tym idzie: w ogóle w taki – i to chyba jedyny konkretny - sposób nasze cywilizacyjne popkulturowe dziedzictwo jest w stanie ewoluować, rozwijać swój ekspresyjny cykl życia. I dzięki temu to, czego możemy doświadczyć, obejrzeć, przeczytać, zasmakować najgłębiej swymi popkulturowymi zmysłami tak jak się da, jest obszerniejsze, sprawiające wrażenia bardziej przystępnego, łatwiejszego w odbiorze i indywidualnej, intymnej akceptacji, analizie. Gdyby Świat ciągle krył się w mrokach wojennej zawieruchy, dyktatur, średniowiecznej apoptozie dla rozwoju ludzkiego umysłu i pragnień odkrywania, rozrywka może i ,,jakaś tam” sobie by dzisiaj była, ale ,,raczyła" by nas sobą jako ta wyjałowiona, schematyczna, powtarzająca się rozrywka, jak z kontrolowanego antyutopijnego snu. I w końcu powiedzmy to szczerze, co jest podsumowaniem niniejszych akapitów, jako wstęp do recenzji pewnego to ,,o co w tym wszystkim w kulturze masowej chodzi”, łamiącego cholernie odważnie schematy twórczo-koncepcyjne dzieła z materii japońskiego komiksu: cieszmy się z tego, jak popkultura wygląda obecnie, mimo jej wiadomych… bo przecież nic nie jest idealne i wieczne niekiedy słabszych jak i lepszych momentów – wyrażanie siebie, dawanie coś od siebie dla innych, jeśli to co się tworzy jest częścią szerszego, bardziej różnorodnego, obfitszego w inności zbioru, to podstawowa cecha ludzka współczesnego, sądzę, trzeźwo myślącego człowieka, tym bardziej odważnego twórcy. ,,Dorohedoro”, bo o to Uniwersum zarówno w mandze jak i anime się niniejszym rozchodzi, to bardzo indywidualne zbiorowisko narracji i fabuły, zamknięte w specyficznej, mocno nietuzinkowej grafice – mowa tu zarówno o anime jak i o archetypie komiksu, na podstawie którego ta słynna seria odcinków o kochającym pierożki Gyoza Kaimanie powstała. I owy indywidualizm, opisywana inności, to w przypadku tego Świata ,,ekspresyjna odmienność, nieprzewidywalność, ba!, bogata fantasmagoryczność – wszystko to wyraża się w co najmniej, że tak to po geekowsku ujmę: mega-ultra-wyjątkowej konstrukcji świata przedstawionego ,,Dorohedoro", gdzie widz czy czytelnik Uniwersum obcuje z czymś jakby nie do zapomnienia: z bardzo, bardzo wyjątkowymi tak zwanymi ,,innawymi” wymiarami (bo ,,Dziurę” przykładowo trudno jest nazwać po prostu zwykłym obszarem, ot miejscem akcji) przestrzeniami, płaszczyznami, kieszeniami w zagłębieniach rzeczywistości, gdzie opisuje się całe sedno fabuły, kreują się wątki i wydarzenia, i to wyrażone w postaci inteligentnie dobranej, celowo chaotycznej, bo brzydota potrafi tu kontrastować z pięknem, szacie graficznej, która wbija się w umysł odbiorcy, tak że zostaje tam na zawsze; zdecydowanie stylistyka mangaki Kyu Hayashidy, która tworzy w każdej warstwie mangę ,,Dorohedoro” jest szalenie imponująca i powalająca w oryginalności, ekspresyjności kreślonej każdej kreseczki, cienia, konturu jak i wyrażanego w dymkach na kadrach koło postaci słowa. Mimo ambitnej, solidnie warsztatowo zrealizowanej, także merytorycznie pod względem podejścia do adaptowania mangi Kyu, przeniesionej na mały ekran, animacji, która w pierwszym sezonie liczy sobie niespełna 12 odcinków, to ,,Dziura" oraz wszystkie inne przestrzenie, w której toczy się akcja ,,Dorohedoro”, ba!, całe to kuriozum, które pod tą nazwą, w tym Świecie się kryje, najlepiej smakuje w medium mangowym. I sam na własnej skórze się o tym przekonałem, nie tak dawno zresztą dzięki lekturze pierwszego tomu mangi omawianego ,,Dorohedoro”, co dobitnie to przedłużył i podsumował moje zdanie o tym dziwnym, ale i tak atrakcyjnym Uniwersum drugi tom, ot przeczytany zaledwie wczoraj. Bo Hayashida jest niezwykle odważną mangaką: zdaje się być pełna idei, pomysłów, myśli, które chce ponad wszystko wyrazić, przy czym nie boi się tego robić; Kyu się do tego aż rwie, to artystka mająca w tym Uniwersum tyle do pokazania i opowiedzenia, że… kruca fuks, to aż w głowie się nie mieści. Mówi sporo o bohaterach, wątkach, nieprzewidywalności samego funkcjonowania ,,Dziury” i innych nazwijmy to ,,okolic” przestrzennych w ,,Dorohedoro”, robiąc to konsekwentnie, ekwilibrystycznie z łagodną przesadnością, jako część indywidualności, w tle. I sporo tego było w tomie 2 mangi, któremu się niniejszym poświęcam: bardziej tajemnicza, surowsza, cięższa w odbiorze część tej mangowej opowieści w stosunku do pilota komiksowego cyklu. Dostaliśmy sporo sprytu i kombinowania; przywitała nas także kolejna dawka łamania schematów opowiadania fabuły danego tworu i jego graficznego wykończenia – czyli jednym słowem ,,czysta oryginalność vol.2"! ,,Q” Hayashida wita nas w rozdziałach, a raczej (tak, i jak tu nie kochać tego nietuzinkowego spojrzenia nawet na pomysł na nazwę rozdziałów!) ,,Klątwach”, od #7 do #11 w obdartym z bogactwa materialnego, wiecznej idylli, prostoty szczęścia, brudnym i zniekształconym obszarze ,,Dziury”. Otwiera tom podobnie tempem kreacji wydarzeń jak w pilocie, z tym że do pieca dokładają w ,,dwójce” w odróżnieniu od ,,jedynki” mangi lepiej nakreślone kolorowe strony, ot kadry informacyjne, które zdaje się celowo mają narzucić czytelnikowi ,,sposób widzenia Świata” Dorohedoro przez autorkę. Gdy ,,kreska” wbija swój typowo ,,czarno-szaro-biały” mangowy graficzny bieg, całość opowieści tomu drugiego wcale nie traci na jakości. Płodny umysł ,,Q” daje nam konsekwentnie, ze strony na stronę, rozwijaną każdą minutę, każdą godzinę wizji działalności tego Świata, na papierze. Zresztą to Uniwersum w formie mangi, rzecz jasna w przeciwieństwie do ,,kolorowego anime”, które pokochali chyba wszyscy, może być odbierany w sposób ,,trudny” i mało akceptowalny przez typowego niedzielnego czytelnika mang. To nie Świat, nie ,,kreska” dla każdego. A jeśli kochasz odmienność i ,,łamanie schematu w popkulturze”, o którym tu mowa, to tylko w tym przypadku kuriozum Dorohedoro może być dla Ciebie. Kochasz atypowość, bazgroły tej szalonej mangaki na kadrach niczym kładzionych jakimś rysikiem, czy kreślonym przez uczące się rysować dziecko, tym bardziej zabieraj się za ten tytuł. Dla niepewnych… niestety, to nie jest ten gatunek, ta rzeczywistość, ten styl od wyjątkowo odważnej i oryginalnie traktującą swoją pracę i powinność Hyashidy. W całym tym wielkim tyglu fabularnej (no a jakże by inaczej: graficznej również!) kalejdoskopowo kreślonej różności i inności tomu 2 pracy ,,Q” ważną rolę odkrywa poczucie humoru – gdyby nie wdarło się ono w tą narrację, jak tu, w ten polot ogólnej ,,kreski”, jak tu, całość tomu nie miałaby takiego sensu, tego wybrzmienia i wyjątkowego smaku, który przecież mamy, i tak cenimy! Począwszy od wspomnianej modyfikacji nazwy ,,rozdziałów” oraz postaci Kaimana przez cudaczne i ,,heheszkowe” onomatopeje w dymkach, które naprawdę są humorkową wisienką na torcie w tych około 160 stronach treści, oraz chociażby to pierońsko dziwaczne wypunktowanie na zasadzie podsumowania tego, co ,,najważniejszego wiemy!” o wydarzeniach tomu, co z perspektywy mangaki powinniśmy uznać za najistotniejsze, tak aby było totalnie nietuzinkowo, zabawnie i merytorycznie w kwestii informacji, które ,,na wczoraj!” powinniśmy wiedzieć ultra-koniecznie z wydarzeń ,,Klątw” od 7 do 11, a skończywszy na fabularnych pomysłach, jak te z magicznie ożywianymi Zombiakami czy wątkiem nieporadnej Ebisu i rozkojarzonego Fujity oraz spotkaniem ekipy Ena z Kaimanem i Nikaido - tak, to tylko najważniejsze elementy ukazujące, że groteska, śmieszna obsceniczność, ironia i ogólny humor są integralną częścią całości tomu. W ogóle to jest tak rozdarty innościami, tak rozciągnięty, bo ambiwalentny z lekka fabularnie, cykl z serii, że w większości doświadcza się go z szeroko rozdziawioną szczęką i rogalem tej chorej satysfakcji na twarzy, z tego co ma się przed sobą, zwłaszcza jeśli jest się miłośnikiem tego gatunku, tego stylu opowiadania i rysowania i całej, całej reszty, którą reprezentuje manga ,,Dorohedoro”. Eklektyczne, totalnie zbzikowane, również nie patyczkujące się w odwadze kreowania graficznego stylu nadającego ton opowieści tej mangi, przygody wszystkiego tego, co może wydarzyć się w nazwijmy to ,,MetaVersum Dziury” to ten sam wysoki poziom wykładania kawa na ławę przez naszą mangabę form świata przedstawionego, losów bohaterów i ich emocji etc., co w pilocie mangowego Świata ,,Dorohedoro". Tak samo jak w tomie 1 i tu historia kończy się co najmniej zagadkowo, nastrajając nas na kolejną konfrontację Ena z Teamem Kaimana oraz kolejne poszukiwania Czarodzieja przez Kaimana właśnie, który zamienił go w znanego nam humanoidalnego gada. Niepotrzebne jedynie okazały się te dziwaczne krótkie ,,komiksowe dodatki" na samym końcu, lekko wytracające tempo narracji tomu.

Drugi tom “Zapisków zielarki” zdecydowanie trzyma poziom! Maomao opiekuje się chorą faworytą cesarza, testuje posiłki podczas przyjęcia w ogrodzie, a także udowadnia, że zna się na swojej profesji i jest prawdziwą pasjonatką trucizn. Pokazuje też swój charakterek, co bardzo mi się podoba w tej bohaterce! Jest wyraźna, uważna, spostrzegawcza i uczynna, ale kiedy trzeba potrafi też się postawić i przywrócić porządek. W tym tomie wsiąkamy też głębiej w pałacowe intrygi i sieć spisków, w które Maomao mimowolnie zostaje wplątana. Jestem bardzo ciekawa jak dalej potoczy się ta historia.

ZDECYDOWANIE JEDNA Z MOICH ULUBIONYCH SERII, nazywana przeze mnie arcydziełem nie jeden raz (mam do niej ogromny sentyment) Wprawdzie dopiero wdrażam się w mangę, tak do tej pory podoba mi się tak samo jak anime. Jest to historia, która bardzo skłania do refleksji, a przy tym opowiada niesamowitą i wciągającą historię z postaciami, które są napisane rewelacyjnie.