Miasto Złodziei

Pierwszy tom mnie zachwycił, dlatego od razu sięgnęłam po „Syn strzaskanych niebios”. I zdałam sobie sprawę, że w poprzedniej recenzji nie wspominałam wam o tym, że Fenrir jest zdecydowanie materiałem na książkowego męża, a do tego blondyn, co tylko działa na jego korzyść. Ile można pisać o brunetach. Autorka wciąż potrafi tworzyć mroczny, nordycki klimat i świat, do którego chce się wracać. Muszę też na początku poruszyć temat złości Isy wobec Fenrira, która była momentami zbyt intensywna i ciągnęła się za długo, przez co relacja między bohaterami zamiast budzić emocje, chwilami mnie męczyła. Brakowało konkretnej rozmowy między nimi, ciągle było coś ważniejsze. Nie zmienia to jednak faktu, że nadal jest to solidna, klimatyczna fantastyka. Drugi tom był troszkę mniej wciągający niż pierwszy ale nadal z ciekawością sięgnę po kontynuację, licząc na więcej. Jestem ciekawa jak rozwinie się relacja nowej pary bohaterów. To był strzał w 10! Maya i Valii, chce więcej! A no i zakończenie jak zawsze takie, że nie wiecie co jest grane i potrzebujecie następnej książki na już. Uwielbiam i nienawidzę zarazem tego zabiegu.

Jakie to było dobre! Kocham fantastykę, a w tej książce znalazłam wszystko: wiedźmy, demony, syreny, magiczne stworzenia. Nieznaną i nieokiełznaną moc jaką władała główna bohaterka Zorya Frostvale. @kt_writz stworzyła historię niemal idealną. Świat przedstawiony i trzy przepiękne Królestwa. Jedno z nich umiera, poprzez demony, które je opanowały. Uratować może je jedynie ostatnia żyjąca empatka. Wspomniana Zorya to fajna postać. Ze zwykłej dziewczyny przechodzi przemianę w gotową do poświęceń kobietę. Jedyne co mnie trochę wkurzało to nie zdecydowanie do facetów, którego w końcu pokochała całą sobą? Ale z drugiej strony... Sama stworzyłam bohaterkę, która kocha dwóch facetów... ale musi zdecydować którego bardziej i z którym chce spędzić życie. Ale ale. Mówimy teraz o Szeptach nie GT. Bardzo podobał mi się humor ukazany w książce. Każda postać jest wyjątkowa i inna. Są postacie, które lubi się od razu, które polubimy z czasem i takie, które najchętniej rzucili byśmy na pożarcie demonom. Opisy są tak piękne, że widziałam wszystko oczami mojej wyobraźni. Podsumowując Skradzione szepty to uczta dla fanów fantastyki. I powiem jedno @kt_writz nie kończy się powieści w takim momencie! Ja potrzebuje drugiego tomu na już! Żałuję, że nie stworzyłaś jednotorowej Kobyłki 😁 mielibyśmy ucztę na raz. Chociaż w sumie dobrze dawkować emocje. Dla mnie sztos. Pojawiają się tylko drobne literówki, ale to kosmetyka.

„Akademia Ciemnogrodzka” Barbary S. Maciejczyk to jesienna, pełna folkloru historia dark academia z sekretną biblioteką, artefaktami, z motywem zemsty i odnajdywania swojego miejsca, przyjaciół. To opowieść o zapachu bursztynu, kadzidła i pudrowo-drzewnego aromatu kwiatów. Czy jesteście gotowi wraz z Liwią Dracca, smoczą maginią, udać się śladami mordercy jej ojca do niebezpiecznej szkoły dla takich istot jak ona i pamiętać o piątej zasadzie Regulaminu, żeby przeżyć? „Odniosłam wrażenie, że pomieszczenie szpitalne nagle zmalało, jakby chciało, abyśmy znaleźli się bliżej siebie. A może to była kwestia magicznej aury zebranych tu osób.” Całość przypominała mi nieco „Nekromantkę” Aleksandry Sadury, ale to pewnie przez kreacje bohaterów, umiejscowienie akcji w murach tajemniczej szkoły, przez klimat. Znalazłam tu też dużo nawiązań do takich dzieł jak „Zaplątani”, „Kraina Lodu”, „Hobbit” czy nawet lekko do „Dr. Strange”. W książce wyczuwalny jest dla mnie motyw wybrańca, kiedy różne zbiegi okoliczności ułatwiają bohaterce przeżycie, wykonanie niektórych zadań. Mimo to, bardzo przyjemnie spędziłam czas podczas czytania, podobał mi się klimat, lekcja z pojedynkiem z rozpoznawania roślin, opis zapachów, licznych jesiennych potraw i napoi, tych z cynamonem, dynią i przyprawami. Na wyróżnienie zasługuje folklor z różnych stron świata, że pojawiają się tutaj smoki, wampiry, gumiho, żmije, wiły, inkuby i inne ciekawe istoty, których nie znałam. Do moich ulubionych postaci zaliczam za to Dalię, wiłę i przyjaciółkę Liwii, uroczą Marzannę, bałwankę, Drogomira czy stażystę Vespera, animaga i prof. Otylię Żmijewską. Jestem ciekawa co przyniesie kolejny tom, który ma być utrzymany w zimowej stylistyce. „Zadrżałam nagle. Dzień był ciepły, lecz w podmuchach wiatru czuć było już zapowiedź zimy, która wywołała we mnie niepokój.”

Czy przejdziesz obojętnie obok historii, w której dusze przychodzą na świat w kolejnych wcieleniach po to, aby po raz kolejny kochać się bez granic...? Ja nie przeszłam obojętnie - wątek Kyany i Faelara wszedł mi głęboko w serce i tam pozostał. Na początku myślałam, że to kolejna historia o drużynie (wątek dość oklepany), czasy fantastyczno-średniowieczne itp. Na szczęście drużyna nie taka do przewidzenia, a i czas historii nie rzucał się w oczy. Dlaczego? Ponieważ interakcje między bohaterami skupiają na sobie naszą uwagę. Znajdziemy tutaj również hate-love, ale autorka w tak wspaniały sposób pokazała dochodzenie bohaterów do świadomości na temat własnych uczuć, że chce się wracać do tej historii, żeby przeczytać ją jeszcze raz. Nie mogę wam za dużo powiedzieć, gdyż nie chcę zabierać wam frajdy z odkrywania kawałek po kawałku powstających relacji. Kocham poczucie humoru Faelara (tak w ogóle to nie da się nie kochać jego samego - gburowatego przystojniaka). Jego teksty rzucane mimochodem rozkładały mnie ze śmiechu na łopatki. No i wiecie - to ten rodzaj faceta, który ma w sobie tę moc, że od niej majtki same spadają 😉😉😉 Polecam wszystkim fanom romantasy!

Jak dla mnie książka totalnie na plus i jak zwykle nie zawiodłam się pozycja, która wyszła spod rąk wydawnictwa Vandom ❤️ Jak dla mnie mamy tu wszystko - fantastyczną fabułę, dobrze wykreowanych bohaterów, pięknie zbudowane relacje i przemianę bohatera, zarówno ta emocjonalna jak i w jakimś stopniu na pewno fizyczną❤️ Dla mnie bohaterzy zawsze muszą być „jacyś” i wywoływać uczucia, których mi tutaj nie brakowało - uważam że jeśli da się stworzyć bardzo drugoplanowego bohatera, do którego pałasz niechęcią to znaczy że jest dobrze 😅 oczywiście znalazłam tutaj także swoich ulubieńców, więc z niecierpliwością wyczekuję drugiego tomu! ❤️ Dla mnie też sam vibe książki nieco przypominał Szóstkę Wron, jednak tutaj fabuła zdecydowanie mocniej do mnie trafiła 🔥 Ps. Ostrzegam że zakończenie pozostawia dużą dozę niedosytu😅

Sevilla, archanielica obiecana Bogu, zbuntowała się przeznaczeniu. Później musiała doświadczyć konsekwencji swoich decyzji. Upadła, i została strącona do krainy potępienia. Pragnęła się poddać, utraciła tak wiele, że nie miała sił na więcej. Ale pojawienie się kogoś z przeszłości i wyciągniętą dłoń upadłego Boga sprawiły, że Sevilla podniosła się do walki raz jeszcze. Nie wiem czemu, ale uwielbiam motyw aniołów, demonów i bogów. No po prostu świetnie mi się to czyta. Od razu zauważyłam, że autorka poświęciła wiele czasu na stworzenie tego nadprzyrodzonego świata. Opisy w tego typu książkach są ważne i tak, jak mnie mocno męczyły na początku tak później już się do nich przyzwyczaiłam i zagłębiałam się w stworzony świat. Fabuła była naprawdę dobra. Sam pomysł z upadkiem, zemstą, te intrygi… muszę przyznać, że autorka nieźle to sobie wymyśliła. Sevilla była waleczna, tego nie można jej odmówić choć czasem stawała się irytująca. Jej wieczna niechęć i małe fiszki były denerwujące tymbardziej, że ostatecznie i tak wykonywała polecenia. Rylana uwielbiam. To świetna postać, generał, kochanek, wszystko w nim było cudowne. I zdecydowanie chciałabym więcej jego perspektyw. Kaim nasz upadły Bóg to też niesamowita postać. Przebiegły i okrutny, ale fascynował mnie. Cofnięcia czasowe trochę wybijały mnie z rytmu i drażniły, ale to tylko i wyłącznie moja osobista bolączka. Niektórzy lubią takie zabiegi, a ja, gdy akcja pędzi i nagle się cofamy już niekoniecznie. Końcówka zdecydowanie zrobiła największą robotę. Dwa przedostatnie rozdziały były niesamowite, pełne akcji, informacji i emocji. Epilog trochę ostudził ten zapał co mnie ponownie wkurzyło bo chciałam więcej tego świata, chciałam kolejnych informacji i odczuć 😆 Gdybym miała ocenić tę książkę dałabym jej solidne 4/5. Pomimo dłużących się mi opisów była naprawdę ciekawa, a z czasem dość mocno mnie wciągnęła. A teraz będę wyczekiwać co dalej. Uda się im? I jak potoczy się dokładnie Przeznaczenie naszej Sevilli? Gorąco was zachęcam do przeczytania ❤️‍🔥

🎶„Moje życie przypominało tonącą łódź. Każda próba wylewania wody wydawała się bezsensowna, bo dziury były zbyt wielkie, by dało się mnie uratować…”🎶 Sięgając po tę książkę, miałam dość mieszane odczucia. Z jednej strony kusiła mnie wizja psychologicznej historii, z drugiej - przez wzgląd na tematykę obawiałam się, że mnie przytłoczy. Ostatecznie jednak dałam się wciągnąć… i nie żałuję. Autorka w bardzo realistyczny i odważny sposób pokazuje problemy, z którymi zmaga się wiele osób - naprawdę jestem pod wrażeniem. Poznajemy dwie bohaterki - Alice, walczącą z uzależnieniem, oraz Adeline, dopiero wkraczającą w dorosłość, zagubioną i naiwną wobec świata. A ich losy splatają się nieoczekiwany sposób. To historia pełna bólu, traum, trudnych relacji, ale też przyjaźni, emocji i… muzyki rockowej, która nadaje jej wyjątkowy klimat 🎸 Ta książka nie należy do lekkich, momentami może być wręcz przytłaczająca, ale jednocześnie niosąca nadzieję. Niektóre sceny były dla mnie tak mocne, że nie obyło się bez łez🥹 Często nam się wydaje, że celebryci mają cudowne życie pełne luksusu, ale nigdy tak naprawdę nie wiemy do końca z czym oni się zmagają - znamy jedynie to co pokazują nam media, co może być dalekie od prawdy - jak dobrze pokazuje to chociażby ta historia czy też losy wielu słynnych artystów💔 w końcu to tylko ludzie. Jeśli lubicie intensywne, psychologiczne historie, które zostają w głowie na dłużej - zdecydowanie warto🖤

#trzyćwiercidośmierci #katarzynazaleckawojtaszek #selfpublishing #ebook #recenzja *** Magia. Śmiertelna choroba. I dziewczyna, która nie zamierza umrzeć w zaczarowanej klatce. Taida dorastała w głębi lasu, pod magiczną kontrolą surowej ciotki- czarownicy. Od zawsze marzyła o świecie poza granicą drzew- teraz musi uwierzyć, że ten świat może ją ocalić. Tajemnicza choroba, która zabiła jej matkę, właśnie zaczyna wyniszczać ją samą. Gdzieś tam może istnieć lekarstwo. Ale czy Taida zdoła uciec i je odnaleźć, zanim będzie za późno? *** Jest to opowieść baśniowa, pełna emocji o dorastaniu, buncie i odkrywaniu własnej wewnętrznej siły. O magii, która potrafi leczyć i ranić. O sile przyjaźni i pierwszym uczuciu rodzącym się w cieniu letniego przesilenia. O rodzinnych tajemnicach, które nie chcą pozostać w przeszłości, i o znakach, których nie wolno ignorować. To historia dziewczyny, która próbuje zrozumieć, kim jest- w świecie pełnym tajemnic, gdzie każda decyzja ma swoją cenę. Polecam! ***

Szkoła magii [współpraca reklamowa] Tak dostałam ją dawno do recenzji, ale zeszło mi jej czytanie, bo A) czytałam ją razem z synem. B) Początek jest powoli wdrażający, ale! Jak już wkręcałam się w akcje poszukiwawczą mordercy nie mogłam się oderwać, a kiedy Kania użyła swoich zakazanych mocy szło się z tekstem płynnie. Książka pomimo wszędobylskiej śmierci i niebezpieczeństwa idealnie wpasowała się w gust mojego synka, ale częste wzmianki do Harrego Pottera spowodowało jego zaciekawienie też serią o słynnym czarodzieju. Uwielbiam to, ze bohaterzy zachowują się jak na swój wiek i często zbawiając świat wpadają w niezłe kłopoty. Relacje miedzy dzieciakami są rewelacyjnie opisane i enemis to lovers poprowdzone płynnie i bezbłędnie. Wciągająca historia o mocy, którą trzeba ukrywać o łowcy, który powinien tępić i dać Kanię pod wynaturzenie zakrapiana wielką dawką słowiańskich wierzeń, wspaniałym mrocznym klimatem akademii. Warto razem z Kanią skakać z okna chłopięcych pokoi prosto na Olka :D

„Związani klątwą” to historia pełna bólu, trudnych doświadczeń i emocjonalnych przemian bohaterów. Główna bohaterka została zmuszona do życia z mężczyzną, który pochodził z nienawidzonego przez jej rodzinę rodu. Książka skupia się przede wszystkim na relacjach międzyludzkich, pokazując, jak bardzo przeszłość i rany zadane przez najbliższych potrafią wpłynąć na człowieka. Zarówno Rosaretta, jak i Darin mają za sobą trudne doświadczenia oraz traumy, które ukształtowały ich charakter. Pochodzą z rodów przepełnionych nienawiścią do siebie, a ich małżeństwo zostaje zawarte jako element zemsty i politycznej gry. Już sam ten motyw nadaje historii dramatyzmu i tragedii. Rosaretta na początku jawi się jako osoba niewinna, bardzo ufna i niezwykle dobra. To bohaterka, która zdecydowanie nie zasłużyła na los, jaki ją spotkał. Trafiając do nowej rodziny, każdego dnia musi mierzyć się z wrogością, samotnością i poczuciem zagrożenia. Jej historia to opowieść o przetrwaniu, o dziewczynie, która zmuszona przez okoliczności zaczyna dojrzewać, staje się silniejsza, bardziej samodzielna i świadoma swojej wartości. Relacja między Rosarettą a Darinem jest skomplikowana i pełna sprzeczności. Początkowo mężczyzna traktuje ją w sposób okrutny i chłodny, jednak z czasem okazuje się, że to właśnie on staje się jej dopełnieniem i osobą, której najbardziej potrzebowała. Można odnieść wrażenie, że bohaterka wybacza mu za szybko wszystkie krzywdy, jednak realia tego świata: patriarchalne społeczeństwo i ograniczona rola kobiet sprawiają, że jej decyzje wydają się wiarygodne jak na czasy tej epoki. Autorka skupia się głównie na postaciach i relacjach między nimi, a mniej na szczegółowym przedstawieniu świata. Dla niektórych czytelników może to być niedosyt, jak dla mnie pozwala to jeszcze mocniej skupić się na emocjach bohaterów i ich wewnętrznych przemianach. „Związani klątwą” to historia która pokazuje, że nawet osoby naznaczone traumą mogą odnaleźć w sobie siłę do zmiany i stworzenia relacji opartej na zrozumieniu i wsparciu.

❤️❤️❤️Super w tej książce wszystko pykło:) humor, narracja, postacie, opowieść- uwielbiam. Są tu moje ulubione wątki silna kobieta, demony i sarkastyczne poczucie humoru :) Całość uzupełnia zwierzaczek -demon karmiony kocią karma czy w tej książce może być coś co mi nie siadło? odpowiedź brzmi nie :) czekam na kolejną część bo przecież ta historia nie może się tak zakończyć prawda?

Tematyka mitologii nordyckiej w fantasy stała się popularna w ciągu ostatnich lat. Mieliśmy cykl Wieczni/Valtari Siri Petterson i rodzimy, skądinąd przeciętny utwór "Kłamca", Jakuba Ćwieka. "Córka słońca i księżyca" to romantasy z bardzo atrakcyjnie zorganizowanym uniwersum korzystającym właśnie z nordyckich legend. Ilość i relacje bogów, mniejszych i większych przyprawia o zawrót głowy. Czego tu nie ma, lodowi giganci, święte jabłka, przepowiednie Norn i walka z przeznaczeniem. W tle widmo Ragnaroku. Do tego rozkwitające uczucie pomiędzy przeklętym wilkiem i strażniczką służącą Odynowi. Ich uczucie rozwija się w mojej opinii dosyć szybko, a rzeczony wilk zyskuje ludzkie oblicze w try miga, przez co ciężko jest wierzyć w jego rzekome brutalne plany. Jednak od tego jest autor, żeby czytelnika zaskoczyć! Żeby nie było tak kolorowo: jest dużo romantasowej sztampy, sam motyw zniewolenia głównej bohaterki, obowiązkowe "niewygodnie" wspólne konne przejażdżki, wzajemne ogrzewania pary w mroźne wieczory. Mogę wyliczać w nieskończoność. Autorki powinny naprawdę pozwolić sobie wreszcie na kreatywność. Sięgam po drugą część.

꧁ ⓇⒺⒸⒺⓃⓏⒿⒶ ᴛʏᴛᴜᴌ: ʙᴀʟʟᴀᴅᴀ ᴏ ᴋᴏʀᴏɴɪᴇ ᴋʀᴡɪ ɪ ᴢᴅʀᴀᴅʏ ᴀᴜᴛᴏʀ: ᴋʟᴀᴜᴅɪᴀ ᴡʏʀᴏʙᴇᴋ ᴡʏᴅᴀᴡɴɪᴄᴛᴡᴏ: ᴋᴅᴡ ᴏᴄᴇɴᴀ: ∞ 𝐎𝐠𝐫𝐚𝐧𝐢𝐜𝐳𝐞𝐧𝐢𝐞 𝐰𝐢𝐞𝐤𝐨𝐰𝐞: 𝟏𝟔+ Ambicje… mogą pociągnąć nas w dół, zwłaszcza jeśli chcemy objąć władzę… Trójka następców tronów… Elfy i Czarodzieje, między którymi od dawna rozgrywa się konflikt… Każdy z nich chce dowieść, że jest godny… zabłysnąć w oczach Ojców… przeżyć. Wejdźcie do świata Ismore - owianego krwią, tajemnicą i mrokiem, wciągającego w swoje szpony każdą naiwną duszę, która zlekceważy ostrzeżenie… Złapcie za sztylet, łuk, miecz lub magię. Wybierzcie swojego sojusznika, prawdę lub kłamstwo. Uklęknijcie przed swoim Królem, albo go zlekceważcie. Tyle wyborów… który jest właściwy? Drogi czytelniku, wybierz się ze mną w tę podróż… pokażę Ci ,,Balladę o Koronie Krwi i Zdrady” moimi oczami. Historia niezwykle wciągająca, intrygująca i mroczna. Lubicie szare moralnie charaktery? Tutaj wszyscy nasi główni bohaterowie tacy są. Nie ma tu mowy o dobrych czynach i bohaterskiej postawie. Oni wszyscy są przesiąknięci bólem i cierpieniem, a to prowadzi do… chęci zemsty. Klaudia wykreowała brutalny świat, spowity mrokiem i krwią rozlewaną na każdym kroku. Intrygi polityczne są cały czas w myślach bohaterów. Masa magicznych stworzeń takich jak elfy, chimery, czarodzieje czy trolle… Dodatkowo dwa wymyślone przez autorkę języki. To wszystko buduje niepowtarzalny klimat trylogii Ambicji. Podczas czytania nie mogłam się oderwać i czułam tylko, że chcę więcej. Pragnęłam poznać bohaterów i poczuć krew na sztylecie. To jedna z tych historii, którą przeżywasz z nimi, przechodzisz tą trudną, wyboistą drogę. Pełną kłamstw, manipulacji i cierpienia. Klaudia najbardziej kupiła mnie klimatem i silnymi, głównymi bohaterami. Zwłaszcza Adaliah, która już od pierwszych stron zauroczyła mnie swoim charakterem i tym jak silna jest. Dodatkowo konflikt, który mamy w tle nie pozwolił mi odłożyć ksiązki, dopóki jej nie skończyłam. Dałam się wciągnąć w szpony Ismore i nie chcę uciekać. Pragnę więcej… A podobno już niedługo drugi tom! Jestem gotowa 🤭

Książka z bardzo fajnie poprowadzoną fabułą, jednak mam wrażenie, że akcja toczyło się stosunkowo wolno, co momentami nieco mnie nudziło. Najwięcej działo się tak naprawdę na 100 ostatnich stronach, a dla mnie to troszkę za mało względem 450 stron. Jednak ponownie mamy tutaj pięknie opisane emocje – zarówno ból i frustrację jak i oddanie i miłość. Ogromną rolę odgrywa tutaj rola przyjaźni, która stanowi chyba mój ulubiony element książki. Spotkamy się tu też jednak z motywem aranżowanego małżeństwa oraz przemiany bohaterów – jeśli lubicie, na pewno się nie zawiedziecie ;) Ogólnie pozycja warta zainteresowania ❤️

W Piekle już byłam, a z Nieba mnie wywalili.* Narida po upadku z nieba musiała zacząć żyć na nowo. Bez mocy, anielskich skrzydeł i w zupełnie obcym ludzkim świecie. Jednak zdobywa rodzinę i przyjaciół, którzy pomagają jej mierzyć się z przeszłością, która niespodziewanie do niej wraca. I kto by pomyślał, że część z nich będzie demonami. Jednak tak było i teraz to oni potrzebują pomocy w stoczeniu boju o piekło. Jako drużyna stają przed ogromnym wyzwaniem pokonania ogarów, ale wiedzą, że potrzebują pomocy. Czy uda im się znaleźć zaginionego archanioła i uzyskać wsparcie tajemniczej magicznej istoty? Po tym, jak zachwycił mnie debiut autorki, wiedziałam, że sięgnę po kontynuację. Zachwycił mnie sam pomysł na fabułę, emocje, ale i bohaterowie, z którymi się zżyłam. No i musiałam wiedzieć, co będzie dalej! Kontynuacja to trochę taki powrót do dawno niewidzianych przyjaciół. Uwielbiam relacje między wszystkimi i to jak się wspierają pomimo tych wszystkich różnic. Istoty nadprzyrodzone z ludźmi żyją w zgodzie i się wspierają, a ich spoiwem jest upadła anielica. Anioły, demony, elfy, wampiry… prędzej czy później, z przeróżnych pobudek łączą siły i pokazują, jak różnorodni są. Tęskniłam za Naridą, pewnymi demonami i Fabio. I wiecie co? Jak uwielbiam drugi tom całym sercem, tak chyba nigdy nie wybaczę autorce tego, co uczyniła z jednym z bohaterów. No polały się łzy i serce pękło mi na milion kawałków. Tak się nie robi! No ale dobra, nie zmienia to faktu, że nadal jestem zachwycona! Połączenie wątków niebiańskich z piekielnymi, magią i tego, co skrywa przeszłość, przykuwa uwagę, a dynamiczna akcja sprawia, że przez powieść praktycznie się płynie. Zwłaszcza że nie brakuje momentów zaskakujących, pełnych zawirowań oraz emocji. Oj tego ostatniego zdecydowanie nie brakuje. Fani aniołów i demonów będą zadowoleni, tak samo, jeśli chodzi o magię i walkę dobra ze złem. Nie zabraknie przyjacielskich utarczek i sercowych rozterek. Czytajcie oba tomy, a ja z utęsknieniem wypatruję trzeciego tomu, bo to, co się zadziało na końcu… Oj ciężko będzie wytrzymać.

🐺 Godzina Wilka - Katarzyna Staniszewska 🐺 ,, Nie można wiecznie tracić. " Cóż, co mogę powiedzieć. Katarzyna Staniszewska znowu to zrobiła. I zrobiła to jeszcze lepiej. Po przeczytaniu Półmroku byłam absolutnie zauroczona i chciałam więcej, natomiast po skończeniu Godziny Wilka zwaliło mnie z nóg. Ale po kolei. Drugi tom Kronik Półmroku rozpoczyna się praktycznie w momencie, w jakim zakończył się tom pierwszy. I jest... epicko, jeszcze mroczniej, niebezpieczniej, niepewniej. Jeśli klimat w Półmroku był dla mnie wabikiem, to tutaj już absolutnie mnie pochłonął. Razem z Erieną zapuszczamy się w miejsca straszniejsze, potworniejsze, jesteśmy świadkami koszmarów o jakich bohaterom się jeszcze nie śniło. A sama Eri musi nieustannie walczyć z bestią i mrokiem w swoim wnętrzu, które łakną krwi. Ten wątek był niesłychanie ciekawy i wywołał u mnie ogromne emocje. Znajdziemy tu także elementy horroru i grozy, fragmenty, które wywołują u czytelnika dreszcze i niepokój. Podszepty wiatru, las pogrążony we mgle i ciemności, mrożące krew w żyłach rytuały, zniszczone osady... Styl pisania jest naprawdę świetny i nie mogę się nie zachwycać. W Godzinie Wilka, podobnie jak w Półmroku wykorzystywany jest motyw drogi: bohaterowie stale się przemieszczają, zagłębiając się w miejsca mroczniejsze, straszniejsze. Nieustannie odkrywamy nowe elementy układanki, tajemnice bardziej lub mniej zrozumiałe, również dla samych bohaterów. Autorka świetnie przedstawia sytuację w Vanadorze i coraz silniejsze echo nadciągającej wojny oraz intrygi, które zacieśniają się wokół bohaterów. A skoro o bohaterach mowa. Mamy oczywiście stary skład Zakonu Czuwania, ale pojawiają się także nowi, intrygujący bohaterowie, jak Artan i jego świta. Mam szczerą nadzieję, że jeszcze powrócimy do tematu buntowników i spędzimy więcej czasu w ich szeregach. Nie ukrywam, że bardzo zaintrygowała mnie sama postać Artana. Więcej czasu ekranowego dostaje także zdrajca Karan, dzięki czemu jesteśmy w stanie lepiej zrozumieć jego działania i motywy. I naprawdę mocno się do niego przywiązałam i polubiłam jego postać. Jeśli miałabym opisać Erienę (i paru innych bohaterów) słowem, to byłaby to: przemiana. Przemiana, żałoba, poczucie winy i nadchodzącej tragedii. I właśnie dlatego przez większą część lektury towarzyszył mi ogromny smutek. Bohaterowie stają nagle się boleśnie świadomi swoich przeszłych błędów, konsekwencji, tragedii. W tym tomie nadal rozdzierająco kocham Elhana i Eri, śmieje się z Jesuppa i Starego, ale atmosfera robi się... cięższa. Zakończenie pozostawiło mnie z mnóstwem pytań i emocji: złościłam się, a potem płakałam, ponieważ moje serce pękło. Jeśli szukacie powieści dark fantasy, która was pochłonie, wywoła skrajne emocje, a następnie zostawi z wieloma dniami rozważań i pytań, to gwarantuję, że Kroniki Półmroku będą świetnym wyborem. Czekam na tom trzeci z niecierpliwością i strasznym niepokojem.

Po Słowiku i sercu z kamienia czytając odczułam ulgę. W tej części oszczędzono mi fanatyzmu religijnego. Poznajemy nową bohaterkę, z inną mocą niż dotychczasowe postacie, do tego mamy dość ciekawie wykreowaną postać męską. Królestwa Nyaxii się rozbudowują, mam nadzieje, że z Syliną i Atriusem będzie możliwość spotkania się w kolejnych tomach. To bardzo ciekawy duet.

~ **Bezwzględnie Twój** - **Jamie Applegate Hunter** ~ W dniu trzynastych urodzin Rennicka, następcy tronu Królestwa Gór, bogowie wyszeptali mu imię przeznaczonej: Amelia. Problem w tym, że Amelia była człowiekiem. Rennick, jako fae i dziedzic tronu, pozostawał magicznie związany ze swoim królestwem aż do dwudziestych piątych urodzin. Mimo bariery między ich światami więź przeznaczenia okazała się silniejsza niż każda magia. Chłopak zaczął więc wysyłać ukochanej anonimowe listy. Pół roku później trzynastoletnia Amelia dostała pierwszy dziwny list od kogoś, kto twierdził, że jest jej przeznaczony. Początkowo uznała to za żart. Jednak listy i prezenty przychodziły przez kolejne lata. Z czasem zakochała się w nieznajomym, który pisał do niej z niezwykłą wytrwałością. Była przekonana, że nigdy go nie spotka, bo królestwo fae od ludzkiego świata oddzielała nieprzekraczalna bariera. Wszystko zmieniło się w dniu jej dwudziestych piątych urodzin, gdy usłyszała znajome słowa: „Cześć, ukochana!”. Rennick wreszcie stanął przed nią, gotów przekroczyć każdą granicę dla miłości. Książkę przesłuchałam w formie audiobooka. Powieść zawiera motywy przeznaczenia i miłości, która potrafi pokonać każdą granicę. Fabuła jest lekka i dobrze poprowadzona, dzięki czemu książkę czyta się naprawdę szybko. Listy między bohaterami dodają opowieści uroku i budują napięcie aż do samego końca. Historia Rennicka i Amelii wzbudza wiele emocji i sprawia, że chce się od razu poznać dalszy ciąg. To idealna lektura dla osób, które lubią romantasy. Współpraca recenzencka @Editio Red

Oczarowała mnie i wciągnęła. Na początku długo czytałam pojedyncze strony, ale to bardziej przez szalony miesiąc i niemożność skupienia się na tym tekście ale jak już nadszedł ten czas to pochlonelam książkę w niecałe dwa dni. Szczypta dziwnej magii, malownicza otoczka sztuki. Intrygi I interesującą historia inna od tych co dotychczas czytałam. Gdy byłam na samym końcu, parę stron do ostatnich scen, nie wierzyłam, że to już koniec bo chciałam więcej. Na szczęście zorientowałam się, że to dopiero początek i będzie druga część (czego oczywiście nie wiedziałam)

𝔹𝕖𝕫𝕝𝕚𝕥𝕠𝕤𝕟𝕖 𝕤́𝕨𝕚𝕒𝕥ł𝕠 - Sophie Clark Wydawnictwo @wydawnictwojaguar ☕☕☕,5 "Chciałaś zachować mnie dla siebie? Trochę to samolubne z twojej strony, 𝑚𝑜𝑛 𝑝𝑒𝑡𝑖𝑡 𝑙𝑎𝑝𝑖𝑛𝑜𝑢." Chyba dawno nie było tak popularnej książki, która miałaby tak podzielone opinie. Książka reklamowana była jako idealna pozycja dla fanów "Kpop Demon Hunters", przez co nie mogłam przejść obok niej obojętnie. Historia rozgrywa się w większości w Watykanie, gdzie trwa wojna między egzorcystami a demonami. Jeśli faktycznie spodziewaliście się klimatu jak z KDH, to możecie się trochę przeliczyć. Jednak to co najbardziej rzuca się w oczy to relacja Seleny i Jules'a, która bardzo przypomina dynamikę Rumi i Jinu. Przyznam że jest to największy atut tej książki. Od samego początku jesteśmy wrzuceni w akcję. Osobiście bardzo lubię taki zabieg, choć wielu osobom się to nie podobało. Sęk w tym że narracja potrafi być momentami toporna, mimo że lubię 3 osobową formę. Nie wiem czy to kwestia stylu pisarskiego Clark, czy może tłumaczenie polskie. Świat przedstawiony trochę pogmatwany. Nie wiele wiemy o systemie magicznym, skąd się wziął, wiemy że egzorcyści kradną moc demonom, by używać jej przeciw nim, ale kto to odkrył. Zostały jedynie przedstawione szczątkowe informacje. Selena na początku mnie denerwowała, zachowywała się jak rozpieszczona księżniczka, jednak potem jej zachowanie pod wpływem Jules'a zaczęło się zmieniać. Jest silną wojowniczką, ale jednocześnie niezwykle ludzką bohaterką, która w głębi duszy pragnie przynieść dumę swojej rodzinie. Jules to typ bohatera, który swoją pewnością siebie i charakterem od samego początku zdobył moją sympatię. Od dzieciństwa Jules nie wiele wie o swoim pochodzeniu i tożsamości. W raz z bohaterami powoli odkrywamy tą tajemnice. Relacja między bohaterami została cudownie przedstawiona. Momenty kiedy bohaterowie droczą się ze sobą, wywoływały uśmiech na mojej twarzy. Może nie jest to najlepsza książka, ale myślę że kolejny tom wyjaśni niespójności i opowie trochę o początkach. Czekam z niecierpliwością i polecam.