Marzenia się spełniają

Fajna i ciekawa. Tylko nie wiem dlaczego ta Nikki tak histeryzuje na początku pamiętnika. Pierwsze zdanie jakie zobaczyłam w tym pamiętniku to: " Czasem myślę, że moja matka ma martwicę mózgu" . Aż po prostu czytać się nie chce po takim zdaniu. Ale mimo to fajny tom 1 KocieLiterki

Szybka i przyjemna książka zarówno dla dzieci jak i dla dorosłego odbiorcy. Porusza ona parę problemów jakie w życiu spotykają dzieci przelatane z fantastyczną historią o białej żyrafie, a to wszystko w klimatycznym środowisku Południowej Afryki. Dobrze rozbudowane są charakterystyki postaci głównych oraz pobocznych. Można się w czasie lektury pozytywnie zaskoczyć.

Ukochana z dzieciństwa. Przezabawny zbiór historyjek o Heli - naprawdę genialny. Uwielbiałam tę książkę w pierwszych klasach szkoły podstawowej. Rozwalił mnie rozdział, w którym Hela odwiedza mamę w pracy... Naprawdę warto przeczytać i trochę się pośmiać:)

Czerwiec: przeczytam książkę dla dzieci lub taką, którą pamiętam ze swojego dzieciństwa. Nie bez powodu Holly Webb jest mistrzynią w pisaniu książeczek o zwierzętach. Autorka nie tylko opowiada piękne historie, ale robi to w taki sposób, żeby uczyć dzieci empatii i zrozumienia dla czworonożnego przyjaciela. "Mały Rubi" jest tego doskonałym przykładem. Bo nie sztuką jest wziąć zwierzaka do domu, trzeba także umieć się nim opiekować, nie tylko zapewnić kąt do spania i michę pełną przysmaków, ale spokój i dużo, dużo serca. Świetna historia podczas czytania której miałam łzy w oczach. Polecam.

Seria "Afrykańskie przygody Martine" Lauren St John składa się z czterech* książek, które należy czytać w takiej kolejności: 1. "Biała żyrafa", 2. "Pieśń delfina", 3. "Ostatni lampart", 4. "Opowieść słonia". Martine to główna bohaterka serii. Wszystkie jej przygody, opisane w tych 4 książkach, zdarzyły się między jej jedenastymi a dwunastymi urodzinami. O pierwszym tomie pisałam niedawno tu: "Biała żyrafa". Dziewczynka ma dar uzdrawiania zwierząt, ale kieruje się przy tym zdrowym rozsądkiem i naturalnymi lekami, sporządzonymi przez znajomą zuluską sangome (szamankę? znachorkę?). Ma też dar zjednywania sobie zwierząt, a czasem nawet panowania nad nimi. Każda z tych książek jest wyjątkowa, a każdy tom jest lepszy od poprzedniego. Każda książka opowiada o dzikiej przyrodzie, o przygodach, zagrożeniach, zmaganiach z przeciwnościami, czasem o potyczkach z niecnymi ludźmi. A także o przyjaźni, odpowiedzialności, trudnych decyzjach i odwadze. Czasem też o nieodpowiedzialnych zachowaniach i narażaniu się na niebezpieczeństwo. Polecamy obie z córką! * Podobno powstała też piąta część (po angielsku): "Operation rhino". Chętnie przeczytamy, gdy już wyjdzie po polsku ;-) https://bajdocja.blogspot.com/2020/01/afrykanskie-przygody-martine.html

Cudowna książka ucząca przyjaźni. Magiczny kotek o imieniu Płomyk zjawia się w naszym świecie. Nikt wcześniej nie wiedział, że pod postacią malutkiego, słodkiego kotka kryje się potężny, biały lew. Czy dziewczynka zdoła zaopiekować się kotkiem? Czy ochroni go przed złym wujem Hebanem? Dowiecie się na koniec przeczytanej książki. Zachęcam wszystkich do czytania tej wspaniałej książki :).

Tina Nolan to autorka, jak na razie 11-tomowej serii, w której głównymi bohaterami są różne zwierzęta - koty, psy, konie, kaczka, królik, lis. Ewa i Karol Mareccy wraz ze swoimi dziećmi Ewą i Karolem prowadzili schronisko ,,Cichy kąt", gdzie oferowali pomoc i opiekę wszystkim potrzebującym zwierzętom. Kolejnym psem, który potrzebował ich pomocy była Łatka, którą ktoś zostawił przed ich domem w kartonie. Byli pewni, że ktoś po prostu ją porzucił, jednak postanowili to sprawdzić. Cenię sobie i uwielbiam wszelkiego rodzaju książki o zwierzętach. Najbardziej lubię te o kotach, jednak nie mogę wciąż o nich czytać. Zdecydowałam się na zakup serii ,,Na pomoc zwierzakom", gdyż spodobała mi się różnorodność bohaterów oraz przepiękne wydanie. Cena także nie jest zbyt wygórowana, więc zakupiłam. Minęło sporo czasu zanim zabrałam się za lekturę, jednak zaręczam, że było warto to zmienić. Nie zawsze wszystko układa się tak, jakbyśmy chcieli. Nie wszystkie zwierzęta mogą mieć dobrych właścicieli, ciepły kąt i miskę strawy, gdy tego zapragną. Seria ukazuje, że warto przygarniać zwierzęta ze schronisk, dbać o nie, będąc np. wolontariuszem. Tak niewiele potrzeba, by komuś pomóc. Przyznam szczerze, że nie czuję się na siłach, by chodzić do schroniska, pewnie chciałabym przygarnąć stamtąd wszystkie kotki :) Można jednak pomóc także w inny sposób, wpłacając pieniądze na dane miejsce. ,,Łatka - niechciany szczeniak" to pierwszy tom serii, warte uwagi młodych czytelników oraz miłośników zwierząt. Dość duża czcionka oraz ilustracje dość znacznie przyśpieszają czytanie. Ja taką książeczkę czytam raptem pół godziny. Odnośnie ilustracji są one trochę inne, niż w książkach z innych serii. Wyraźnie widać, jakby zostały narysowane pociągnięciem ołówka, nie są jakieś wyidealizowane. Ja przeczytałam już 4 tomiki, o których będę pisała na dniach, a w planach mam pozostałe 7. Już nie mogę się doczekać ich lektury! Moja ocena: 5,5/6

Historia sama w sobie jest bardzo prosta. Lauren Foster przeprowadza się wraz z rodziną do nowego domu na wieś. Od zawsze marzyła o kucyku, a teraz wreszcie to marzenie się spełnia. (Muszę przyznać, że nawet teraz, na ‘starość’, zazdroszczę tej dziewczynce. Też chciałabym mieć własnego konika.) W między czasie Lauren, spotyka panią Fontane, która daje dziewczynce książkę o jednorożcach. Według mnie starsza pani symbolizuje dobrą wróżkę. Pomaga dziewczynce odkryć sekret i ostrzega, by utrzymała go w tajemnicy. Dodatkowo książka wypełniona jest ślicznymi ilustracjami. Najbardziej podoba mi się ta, na której Lauren i Szafir (po raz pierwszy) znajdują się na magicznej polanie. Myślę, że nie byłam i nie jestem, jednym dzieckiem zakochanym w tej serii. Czyta się ją naprawdę przyjemnie. I nawet teraz doceniam tą książkę. W końcu każdy z nas ma marzenia i liczy, że może kiedyś się spełnią.

"Pamiętnik Felka Parerasa" jest książką dla dzieci napisaną przez córkę Wandy Chotomskiej, która mojemu pokoleniu kojarzy się najbardziej z Ciotką Klotką z programu dla dzieci "Tik-Tak" (1982-1999), aniżeli z pisarką. Pisarką była za to jej mama - pani Wanda Chotomska. Tak się złożyło, że w sali zabaw, do której chodzimy z rodziną (Eko-Frajda) zaproszono panią Ewę Chotomską, której obecność dla dzieci nie była specjalnym rarytasem, za to dla nas rodziców już bardziej. Cóż by nie mówić, wróciły wspomnienia z dzieciństwa. To były czasy, kiedy programy dla dzieci nie ogłupiały i były rozsądnie dawkowane. Dziś w niczym nie ma umiaru. Ale nie zacząłem tego pisać, żeby narzekać. Na wspomnianym wcześniej spotkaniu można było nabyć książki i audiobooki pani Ewy Chotomskiej oraz jej mamy. Kupiłem z dedykacją dla dzieci audiobooka "Pięciopsiaczki" oraz książkę "Pamiętnik Felka Parerasa". Porównując obie mogę napisać, że choć "Pięciopsiaczki" są obiektywnie rzecz biorąc książką lepszą, o tyle córka pani Wandy napisała książkę, która prawdopodobnie będzie dla dzisiejszych dzieci bardziej przyswajalna, a dla tzw. "psiarzy" to zapewne książka, która będzie cenna także dla rodziców czytających ją swoim dzieciom - takie przyjemne z pożytecznym. Jako, że od niedawna sam piszę opowiadania dla swoich dzieci, porównuję sobie dzieła innych ludzi. Na pewno za plus należy uznać ładne wydanie z twardą okładką i śmiesznymi rysunkami, ale przede wszystkim brak błędów edytorskich. Historia opowiada o życiu kundelka przygarniętego przez rodzinę pani Ewy Chotomskiej. Krótki żywot psa napisany jest z perspektywy jego samego. Ogólnie cała historia momentami jest bardzo zabawna - niektórych pomysłów nawet autorce zazdrościłem. Książka ma jednak swoje minusy. Odniosłem wrażenie, że napisana została z zasadą trzymania się faktów. Jest to bowiem w znaczącej części historia prawdziwa. To oczywiście ma swoje wady. Osobiście taką historię, która trzyma się faktów, pisałbym dla siebie i dla rodziny, ale nie dla obcych ludzi, których prawdziwość historii za bardzo nie przejmuje. Pisząc o psie, którego się kochało, warto pamiętać, że wspomnienia zostawiamy dla siebie, ale książkę piszemy dla wszystkich. Warto więc niektóre rzeczy podkolorować, o niektórych nie wspominać, bo za bardzo przypominają prawdziwy pamiętnik, a nie opowiadanie dla dzieci. Tak na przykład piesek Felek opowiadając o miejscach, które zwiedził z rodziną "Swojej" i "Mamy Swojej". Często opowiada o faktach geograficznych i tym podobnych, czym zanudza młodsze dzieci i miejscami zwalnia tempo, zbytnio zbacza z tematu i psuje trochę stylistykę. "Moja" i "Mama Mojej" oraz inne niezbyt ciekawe imiona osób, może i są zabawne biorąc pod uwagę ich genezę, ale po kilku minutach stają się bardzo irytujące dla czytelnika - źle się to czyta. "Pamiętnik Felka Parerasa" przypomina mi nieco "Mikołajka", z tym że nie oszukujmy się, nie jest zbliżony poziomem do francuskiego dzieła. Chociaż sam chętnie pozmieniałbym trochę w tej opowieści, uważam ją za dobrą i odpowiednią dla dzieci w wieku od pięciu do nawet kilkunastu lat. Na pewno polubią ją ci, którzy mają psa w domu i mają na punkcie psów bzika, a takich na pewno nie brakuje.

Kocham tą książkę! Mała Ewa dostała psa od rodziców i bardzo się z tego powodu cieszyła. Za niedługo urodził jej się braciszek. Gdy jakiś owad usiadł mu na rączce, Alfik chciał go odpędzić od maleństwa. lecz wszyscy myśleli,że chciał ugryźć dziecko. Oddany do schroniska Alfik został przygarnięty przez babcię Ewy i oddany z powrotem w ręce dziewczynki. Pomimo, że czytałam 10 razy, i tak mi się nie znudziła.

Całkiem przyjemna lektura dla nieco starszych dzieci. Książkę czyta się szybko, jest interesująca i czytelnik chce się dowiedzieć, co będzie dalej. Ewa i Karol to dzieci, których rodzice prowadzą schronisko Cichy Kąt. Mają tam wiele różnych zwierzaków i na wszystkie sposoby szukają dla nich nowych idealnych domów. Dlatego zdecydowali się na Dzień Otwarty, a dodatkową atrakcją miały być odwiedziny znanego piłkarza, który sam niedawno adoptował od nich kotka. Wszystko wygląda wspaniale, ale tuż przed Dniem Otwartym okazuje się, że nie będzie tak łatwo... Historia wciągnęła moją sześcioletnią córkę, książeczkę przeczytałyśmy na dwa razy, bo nie tak ją zainteresowała. Mam jednak wrażenie, że w książce jest mniej zwierzaków (a tego się spodziewałyśmy), a więcej sensacji.