Maria Awaria: Bezwstydnik

Do czasu przeczytania tego wywiadu odnosiłem wrażenie, że bohater jest rozsądniejszym, dojrzalszym człowiekiem, a tu wychodzi na osobę popędliwą, niestabilną, nie do końca "usystematyzowaną". Sam się nazywa "kurwą, która nie potrafi dochować wierności", człowiekiem bez kręgosłupa. Już nie mówiąc o tym, że nie czytałem, by ktoś tak ochoczo nazywał się "pedałem". Nie wyczuwam tu dystansu do własnych skłonności tylko raczej brak szacunku wobec siebie. Na mój gust zbyt wiele własnych wad postrzega zerojedynkowo jako efekt homoseksualizmu, co wydaje się tyleż wygodnym, co nieprawdziwym wytłumaczeniem. Nie rozumiem też z lekka lekceważącego tonu, gdy mówi o związkach dwóch mężczyzn jak o z definicji z czymś mniej poważnym od heteryckiego małżeństwa. Tak jakby sam uprawiał autosabotaż; jakby osobiście pragnął się pozbawić szczęścia. Dlaczego? Na to pytanie raczej nie uzyskamy odpowiedzi. Przynajmniej nie wprost. Zastanawia też fragment, gdy mówił o przelotnej fascynacji kobietą w dorosłym życiu, już po licznych "homodoświadczeniach", że gdyby sobie wtedy rzeczy w głowie inaczej poukładał, to pewnie wiązałby później z kobietami... Czyli prowadziłby podwójne życie jak jego liczni znajomi w tym tajemniczy Mężczyzna Jego Życia (którym - notabene - musiał dzielić się z jego żoną przez 18 lat), tak należy to rozumieć? Jak to zatem jest z tym Jackiem Poniedziałkiem? Niby cała książka miała dotyczyć rzekomego pogodzenia się z homoseksualizmem, a niemal na każdym kroku wyziera żal, że bohater nie jest heterykiem, "ale jakoś z tym żyje". Książka nie ukazuje zbyt dobrego portretu społeczności gejowskiej, więc ta raczej nie widziałaby w nim swego rzecznika (czy to obraz prawdziwy - nie mnie oceniać). Aczkolwiek to dobrze, że wypowiada we własnym imieniu rzeczy nie zawsze popularne. Z w/w względów to trochę przykra lektura, gdyż nieco współczuje się bohaterowi.

Z czystym sumieniem dałbym 8* ale, sorry Winnetou, nie przemawia do mnie historia Polski wg Krzysztofa Grabowskiego. Zastrzeżenia kieruję również w stronę części z tekstami. Porządek alfabetyczny, względnie dyskograficzny zapewne byłby bardziej na miejscu niż ten chronologiczny. Niemniej z sentymentem powróciłem do szczenięcych lat, pierwszych jarocińskich festiwali i niemożebnie trzeszczącej, winylowej Kolaboracji II, z której nie trawię jedynie protest songu "Budujesz faszyzm przez nietolerancję". Popełniony raczej jako bunt przeciwko eskalacji napięć na linii milicja - punk - skin (eSBecja) brzmi dziś co najmniej jak wątpliwy kontrargument kogoś spod szyldu LGBT+ABC...

Pamiętam jak przed wielu laty na spotkaniu z czytelnikami redaktor Piotr Kaczkowski zapytał, czy ktoś pamięta który artysta pochodzi z miasteczka Crawley? Na chwilę zapadła cisza, a ja z dumą mogłem głośno powiedzieć: Robert Smith :-) Interesując się od lat 80-tych XX wieku muzyką The Cure nie mogłem tego nie wiedzieć. Zespół niezwykły, poruszający najgłębsze pokłady smutku i melancholii, grający muzykę dla introwertyków, który do dziś zaliczam do grona ulubionych. I nie zmieni tego bardzo długie oczekiwanie na kolejną płytę; od albumu „4:13 Dream” upłynęło, bagatela, 13 lat. Co ciekawe, pomimo sporej popularności w Polsce, nie doczekał się wielu książek w naszym kraju. Poza mocno archiwalnymi „Poletkiem Pana Boba” Jerzego Rzewuskiego oraz „Nigdy dość” Jeffa Aptera nie znajdziemy właściwie niczego innego. Książka wydana przez oficynę Anakonda jest spośród nich najmłodsza i wyróżnia się wyjątkowo dobrym papierem, wyraźną czcionką, twardą okładką. Pamiętam, że zabrałem ją na wycieczkę po Kotlinie Jeleniogórskiej i bardzo przyjemnie mi się czytało. Nie jest to jednak pozycja idealna, zbyt wiele w niej ogólników i błędów literowych. Tytuł wprowadza nieco w błąd, bo czytelnik licząc na biografię muzyka, a właściwie otrzymuje skróconą monografię zespołu. Trochę za mało miejsca poświęcono osobie Pana Roberta, a szkoda… Potwierdza się również reguła, że osoba zafascynowana artystą, pisarzem, zespołem – nie powinna pisać o nich książki, ponieważ nie będzie obiektywny. Jako osoba zafascynowana The Cure miałbym podobny problem i dylemat. Doceniam jednak trud autora w chronologicznym omówieniu dyskografii grupy oraz utworów – dla osób wchodzących w ten obszar muzyczny może jednak sprawić radość. Subiektywna siódemka.

Po moim ostatnim koncercie zespołu złapałam nieco bakcyla Depeche Mode. Powyższa biografia grupy jest dość szczegółowa do wydania albumu Exciter. Książka godna polecenia głównie dla fanów zespołu i lubiących grę na syntezatorach:) Dodam, że sama czcionka w tym wydaniu mogłaby być nieco większa, wpłynęłoby to na lepszy komfort czytania. Z czasem wzrok się przyzwyczaił, ale mimo to gdyby powstało nowe wydanie warto ją nieco zmienić

Ciekawa lektura, choć trudno dotrzeć do tajemnic tak skrytego człowieka jak Kieślowski. "W roku 1991 dziennikarz 'Le Nouvelle Obervateur' zapytał go: - Czy pan wierzy w moc kina? Odpowiedział: -Nie. - A więc po co pan robi filmy? - Bo nie mam dostatecznego talentu, aby być pisarzem... Powtórzył wtedy to, co mówił już wcześniej: "mógłbym żyć bez kina, ale nie mógłbym żyć bez książek." To bardzo ciekawa biografia, bo prl jednak pamiętam mgliście; jego końcówkę przeżyłam jako małe dziecko. Sposób pracy, efekty reżyserskie były tak różne, że można dostać zawrotu głowy. Np. laboratoria filmowe pracowały tak wolno, że nakręcony materiał oglądało się po tygodniu, dwóch. Zdarzyło się więc, że Kieślowski kręcił film przez 9 dni, a potem bardzo niezadowolony i przerażony wynikiem pracy (sztuczne zdjęcia), postanowił w JEDEN DZIEŃ zacząć wszystko od nowa 😁 Odważny był od zawsze. Gdy zakochał się od pierwszego wejrzenia w koleżance, szybko podjął decyzję o ślubie, i zostali małżeństwem na kolejne dziesięciolecia w ciągu miesiąca 😏 Jeśli ktoś ceni twórczość K.K., i jest ciekawy, jakim był człowiekiem, powinien przeczytać.

Odcinek zaległy w ramach remanentów za rok 2023. Jedną z książek, które w zeszłym roku przykuły moją uwagę był wywiad-rzeka z Panem Tomaszem Lipińskim. To rzeczywiście dziwne, ale dopiero po wielu latach należycie doceniłem muzykę grupy Tilt. Właściwie wtedy, kiedy w latach 90-tych XX wieku jej lider zniknął praktycznie ze sceny. Chociaż był wyjątek: uwielbiałem płytę „Czad Kommando Tilt” oraz epizodyczne wcielenie jako Fotoness – „When I Die”. Przyjęta formuła wywiadu w sumie się sprawdziła. Panowie Piotr Bratkowski i Tomasz Lipiński prowadzą swobodną, przyjacielską rozmowę, zaś na kanwie życiorysu muzycznego odżywa tamten czas, tamci ludzie. Chyba po raz pierwszy padają szczere słowa o ojcu muzyka – Eryku Lipińskim, niełatwym okresie dzieciństwa, wychowaniu w czasach PRL. A nade wszystko zamiłowanie do muzyki. Do dziś zadziwia mnie, jak pomimo braku łatwego dostępu do kaset, płyt, studia nagraniowego, nie wspominając już o sprzęcie – powstawała tak fantastyczna muzyka. Opowieść została doprowadzona do roku 2015; znalazło się miejsce na wspomnienie o transformacji, nie tyle nawet politycznej, co muzycznej. A także kilka szczerych słów na temat depresji oraz nieubłaganego procesu starzenia. Średnia ocen (6,0) wydaje się zaniżona. Dla starszych czytelników przypomnienie jak to było, dla młodszych kapsuła czasu.

Dałem tej książce 6/10, bo mimo wszystko doceniam trud autora, jaki zadał sobie żeby zgromadzić informacje o aktorkach. Ale uważam, że o kobiecych demonach seksu zdecydowanie nie powinien pisać gej (autor na co dzień nie ukrywa swojej orientacji). Brak tu zachwytu golizną, a przecież dokładnie pamiętam z jakimi wypiekami na licu czekałem jako nastolatek przed ekranem starego radzieckiego telewizora na filmy, w których pokazywano choćby fragmencik kobiecego sutka, że o magicznym trójkącie buszu łonowego nie wspomnę. Dla mnie, dorastającego chłopaka, była to esencja polskich filmów, a każdej odważnej aktorce mógłbym postawić wówczas pomnik. Autor, Krzysztof Tomasik, jest zaledwie 2 lata młodszy ode mnie, lecz najwyraźniej do stawiania takich pomników było mu wtedy daleko, bo wszystko opisuje nudnym językiem pozbawionym choćby cienia zachwytu. Może powinien napisać o nielicznych polskich aktorach, którzy pokazali się nago? Z pamięci wymienię czterech: Jan Nowicki, Jacek Poniedziałek, Łukasz Simlat i Marcin Dorociński. Byłoby o czym pisać, a i język twórcy byłby inny, tak myślę. A tak wyszła bezpłciowa cegłówa. Okraszona ciekawymi zdjęciami, to fakt, ale przecież większość tych fotek można obejrzeć na Nudografii, w zaciszu domowego ogniska, przed ekranem kompa.

Krótko i treściwie, w miarę bezstronnie i ciekawie. Co prawda pozycja jest tragicznie przeterminowana, ale trzeba przeczytać choćby po to, by poznać początki i dawne wyobrażenia o przyszłości narkomanii, w czasach, gdy kompot dopiero miał zostać wynaleziony. Wszak Polak potrafi!

Jedna z najlepszych muzycznych biografii ever. Triumf wielkiego dziennikarstwa i dowód na to, że publicystyka może się obronić mimo, że autor jest skażony brakiem obiektywizmu. Bo David Buckley obiektywny nie jest i nawet takiego nie próbuje udawać. Od dziecka był zagorzałym fanem Kraftwerku. Tyle, że przede wszystkim jest profesjonalistą, dziennikarzem w dobrym starym stylu – wie, że prawda jest najciekawsza. Dlatego mimo głębokiej i gorącej miłości do kwartetu z Düsseldorfu, stać go na krytycyzm wobec swoich bohaterów. Przygląda się im z wielu stron. Dzięki temu ich obraz jest pełny i – jak to zwykle z wybitnymi jednostkami bywa – fascynujący. Buckely jest znakomitym dziennikarzem. I to nie tylko w swojej specjalizacji. Pisząc „Kraftwerk. Publikation” stanął przed wyjątkowo trudnym zadaniem. Główni bohaterowie jego pracy nie chcieli z nim współpracować. Liderzy Kraftwerku – Ralf Hütter i Florian Schneider – nie zgodzili się na rozmowę. Postawa pozostałych członków „złotego” składu zespołu z lat 1975-1990 – Karla Bartosa i Wolfganga Flüra była bardzo niejednoznaczna. Początkowo Bartos nie chciał rozmawiać. Flür był bardziej otwarty. Poza tym jest jego autobiografia, choć w wyniku procesu sądowego z Hütterem i Schneiderem mocno ocenzurowana. Muzycy pracujący z Kraftwerkiem w pierwszym okresie jego działalności, na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych byli bardziej otwarci. Tyle, że niewiele mieli do powiedzenia. Mogli najwyżej opowiedzieć o pionierskich czasach zespołu i scharakteryzować jego liderów. Buckley musiał więc sięgnąć po nieliczne publiczne wypowiedzi Hüttera i Schneidera oraz posiłkować się wypowiedziami – podobnych jemu – brytyjskich fanów niemieckiej grupy. Tyle, że to fani którzy wiele osiągnęli i nie boją się mówić o tym, jak wielki Kraftwerk miał na ich życie oraz karierę: wybitny grafik, współtwórca oprawy graficznej legendarnej wytwórni płytowej Factory Records i okładek płyt m.in. Joy Division – Peter Saville, wokalista i lider grupy Orchestral Manoeuvres in the Dark – Andy McCluskey oraz założyciela i pierwszego wokalisty Ultravox – John Foxx. Niechęć Hüttera i Schneidera wobec tego projektu oraz, wynikająca z niej, konieczność „szycia” wypowiedzi okazały się potężnym atutem książki Buckleya. Dzięki temu można jeszcze lepiej zrozumieć tajemniczość Kraftwerku i niejednoznaczność jego liderów. Jednak przede wszystkim „… Publikation” jest czymś więcej niż kolejną biografią słynnego zespołu. Staje się opowieścią o Niemczech i Anglii od końca lat pięćdziesiątych widzianych oczami młodych kontrkulturowców. Dzięki temu społeczno/obyczajowemu kontekstowi możemy jeszcze lepiej zrozumieć fenomen grupy i zjawiska zwanego krautrockiem. Na dodatek książka Buckleya pośrednio staje się hołdem złożonym wielkiemu fanowi kwartetu z Düsseldorfu – Davidowi Bowiemu, którego legendarne płyty z drugiej połowy lat siedemdziesiątych są tu omawiane i analizowane, a wywiady często cytowane. „Kraftwerk. Publikation” to oczywiście przede wszystkim książka dla fanów zespołu. Napisane z nerwem kompendium wiedzy o tej, jednej z najważniejszych, grup w historii muzyki popularnej. Zresztą słowo grupa nie do końca oddaje jej status. Kraftwerk to zjawisko, które – jeżeli chodzi o wpływ na kulturę masową – można porównać z Beatlesami, Rolling Stonesami, Black Sabbath czy Zeppelinami. Jednak po książkę Buckleya mogą sięgnąć też ci, którzy za kwartetem z Düsseldorfu nie przepadają, lub jego chłodne brzmienia ich odrzucają. Bo „Kraftwerk. Publikation” to po prostu pasjonująca lektura o – ocierających się o geniusz (nie tylko muzyczny) – wizjonerach oraz kosztach, jakie trzeba ponieść realizując ową wizję. Ludziach fascynujących i niejednoznacznych, których trudno po prostu „lubić”. Dla popkulturowych snobów i kawiarnianych mądralińskich „Kraftwerk. Publikation” to lektura obowiązkowa; głęboka studnia wiedzy o korzeniach współczesnej popkultury, którą można imponować znajomym przy sojowym latte. Po prostu znakomita rzecz.

Ułomny klasyk. Na dodatek klasyk, który przeszedł właściwie niezauważony. Oprócz bohaterów i, zapewne, kilku osób ze środowiska, sięgnęło po niego pewnie kilka osób. Ci, których lektura tej książki ominęła niech żałują. Jej autor, Kamil Sipowicz, jest postacią dużo ciekawszą niż rola partnera/męża Kory, którą przez lata odgrywał i w której wciąż od czasu do czasu jest obsadzany. Był żywym, ciekawym życia i nowych doznań nastolatkiem, którego młodość przypadła na czasy rewolucji hipisowskiej. Chłopiec o otwartym umyśle musiał co najmniej otrzeć się o jej polskie odpryski. „Hipisi w PRL-u” są złożonym im po latach hołdem. Hołdem i próbą odpowiedzi na bardzo ważne pytanie: dlatego dziś nikt o nich nie pamięta, a wiedza o polskiej popkulturze zaczyna się wraz z historią festiwalu w Jarocinie i modą na punk, która ze sporym opóźnieniem dotarła do Polski. Pytanie to jest dość istotne nawet w kontekście aktualności. Hipisi pojawili się w Polsce czasów ściśle strzeżonej „Żelaznej kurtyny” prawie równolegle z podobnymi im kontestatorami ze Stanów Zjednoczonych i Europy Zachodniej. Nasze punki wyległy na ulice kilka lat po tym, jak ich koledzy i koleżanki z Wielkiej Brytanii oraz pomniejszych miejscówek zmienili/ły look i muzykę, której słuchali/ły. A więc nasze hipy były bardziej na czasie. Książka Sipowicza wypełnia więc czarną dziurę w naszej wiedzy. Problem w tym, że jest dziełem mocno niedoskonałym. Początek jest rewelacyjny. Omówienie korzeni i historii światowego ruchu hipisowskiego to erudycyjny majstersztyk. Mamy tu dogłębną analizę, przybliżenie najważniejszych postaci i zjawisk oraz osadzenie ich w kontekście socjologii i filozofii. Brzmi poważnie i akademicko, ale akademickie nie jest. To bardzo żywy, porywający tekst. Właściwie teksty, bo pełno tu rozbudowanych, uzupełniających podstawową narrację, ramek. Trudno się od tego oderwać. To chyba najlepsze, na pewno jedno z najlepszych, omówień ruchu hipisowskiego, jakie ukazały się w Polsce. Problemy zaczynają się później. Główną część „Hipisów w PRL–u” zajmują rozmowy z kluczowymi lub bardziej charakterystycznymi postaciami ruchu. Czasem są istotne – tak jak chyba jedyny wywiad z najważniejszym polskim hipisem, symbolem naszych długowłosych, Józefem Pyrzem, czyli „Prorokiem”, często bardzo interesujące, ale najczęściej, niestety, nudne: typowe gadki wujów wspominających stare, dobre czasy. Widać, że Sipowicz nie jest zawodowym dziennikarzem i nie potrafi przeprowadzać wywiadu, kontrolować wywiadów i ściągać rozmówców z dygresyjnych mielizn. Powoduje to, że cały ciężar rozmów spada na przepytywanych. Dlatego, choć np. Pyrz mówi dużo, to jego wypowiedzi chwilami wpływają na falę bełkotliwej metafizyki, z której autor nie jest w stanie go wyłowić. Z kolei w innych przypadkach odpowiedzi na standardowe, banalne pytania, zamieniają się w fascynujące opowieści, dowodzące, że nawet w czasach Gomułki i wczesnego Gierka Polska potrafiła wyprodukować twórczych frików, porównywalnych klasą z największymi subkulturowymi zawadiakami z Zachodu. Są tu też gadki, bez których ta książka mogłaby się obejść. Na pewno byłaby bez nich lepsza. Na domiar złego, no dobra – nierównego, Sipowicz pomiędzy kolejnymi partiami rozmów, zabawia się w artystyczne egzegezy. Z pasją typowego inteligencika, próbuje nadać hipisom głęboki rys intelektualno–artystyczny. Wychodzi to nieprzekonująco, bo opisy kilku/kilkunastu happeningów puentuje, że były fajne, ale było ich niewiele. Zadaje też w sumie retoryczne pytanie dotyczące muzyki pop: jak to jest, że cała popkultura Zachodnia zbudowana jest na hipisowskiej podmurówce, zaś nasi długowłosi muzycy nie wyprodukowali nic, co przetrwałoby do naszych czasów. Dlaczego to w sumie pytanie retoryczne? Ano dlatego, że pod ich wizerunek podpięli się typowi estradowcy i dalej robili w chałturach. Tyle, że teraz bujali się w koszulach w kwiatki i szerokich spodniach, a do tekstów wpletli ziemię, kwiaty i tego typu asortyment. Trudno uwierzyć, że gość klasy Sipowicza nie zdaje sobie z tego sprawy. No, że chyba tej klasy nie ma, a ja nieświadomie dodaję mu wagi. „Hipisi w PRL–u” są chwilami męczącą jazdą. Rozpoczynają się niczym autostrada, ale szybko skręcamy na przysłowiowe polskie drogi – od nierówno wyasfaltowanych dwupasmówek do pamiętających młodość naszych dziadków, pełnych dziur szrutówek. Nie jest lekko, łatwo i przyjemnie, ale podróż jest tego warta. Dowiadujemy się z niej zaskakujących, chwilami fascynujących, rzeczy i poznajemy fantastycznych – w większości – ludzi. Inteligentnych i pozytywnie zakręconych. Zawodników, którzy mieli odwagę mieć wywalone na typowe życie. Może i nie są wzorcami do naśladowania, ale ich historie w wielu przypadkach są ciekawsze niż literatura czy, zwłaszcza ostatnio, seriale. No i niech się wstydzą nasi popkulturowcy oraz socjolożki i socjologowie z ambicjami robienia z kontrkulturach. Sipowicz, w zasadzie amator, zrobił to pierwszy i na tyle dobrze, że będzie stanowił dla zawodowców punkt odniesienia.

"Chciałam to wszystko co się we mnie dzieje przelać na papier (...)" Powstały pamiętnik przez 60 lat był pamiątką i tajemnicą Stanisławy, której to właśnie Rutka powierzyła swoje spisane myśli i doświadczenia, z prośbą o ukrycie ich. Jest to bardzo osobisty, momentami niewinnie intymny rejestr zdarzeń. Przedstawiona jest nie tylko wojna oczami Rutki, ale też jej powolne wkraczanie w sfery do tej pory nieznane, jak zawirowania miłosne i wątpliwości z nią związane oraz odczuwanie tęsknoty za dotykiem i ramionami, w których można byłoby chociaż na chwilę zapomnieć o skutkach wojny. Co mi się nie podoba - kolejna pozycja porównywana do Anne Frank. Wojna toczyła się w wielu krajach, a w tych krajach było wiele nastolatek piszących pamiętniki. Każda z nich na swój sposób i również każda z nich posiadająca odrębny swój osobisty świat. Anne Frank nie była wyjątkiem i nikt nie brał z niej przykładu. Zatem ile jeszcze książek przyjdzie mi przeczytać z tą bezcelową analizą porównawczą? Lektura mimo, że uboga w tekst, posiada bogactwo historyczne. Ogrom zdjęć, dokumentów nadaje jej jeszcze większej wyrazistości. I co najważniejsze, przy każdej wydrukowanej notce jest jej oryginalny zapis, który wyszedł spod ręki Rutki, dzięki czemu wiemy, że słowa nie zostały przeinaczone, oraz ubarwione. Jest prostota i prawda - i te dwie kwestie bardzo sobie cenię.

Są to wspomnienia celebrytki z otoczenia Warhola, które pozwalają spojrzeć na codzienność w słynnym The Factory oczami osoby zza kulis. Za największy atut książki uważam jej szczerość i brak autocenzury – wiele fragmentów z pewnością nie przypadłoby do gustu spadkobiercom artysty. Natomiast za minus uważam to, że została napisana ciężkim językiem, pełnym zdań wielokrotnie złożonych, co sprawia, że jej lektura jest mało przyjemna i momentami nużąca.

Raczej głównie dla ludzi którzy już twórczość Lyncha znają. Mamy tu szarpane opisy wątków z filmów, które z jednej strony to ogromne spojlery dla nich. A z drugiej, bez znajomości tych filmów czasem trudno zrozumieć o czym ci dwaj panowie rozmawiają. Plus można się z tej książki dowiedziec wiele o inspiracjach i procesie tworzenia filmów Lyncha, ale bardzo niewiele o jego życiu. A to czego już sie dowiadujemy o jego sztuce, to rzeczy po których naprawde można go znielubić.

Żałuję że wpadła ta książka w moje ręce z opóźnieniem, jest to z wielu względów pozycja po prostu totalnie rewelacyjna. Przede wszystkim język, dojrzały, nowocześnie elegancki, język który płynie naturalnie, do tego stopnia że ma się wrażenie że poprawek i korektur po prostu wcale nie było. Nie brakuje też poczucia humoru. Co do treści, materiały biograficzne w wielkiej części będą w nadchodzących czasach uzupełniane, więc książka pełni rolę prekursora który może w pewnym momencie stracić na znaczeniu i o którym pewnie w ogóle zapomnimy. W wielu wypadkach to właśnie zadawanie pytań jest najważniejsze. Co do treści, podobało mi się że autor generalnie tych osób od strony moralnej nie ocenia, spowodowane to jest przede wszystkim brakiem dokładnej wiedzy o tym co powodowało te czy inne zachowania. Autor nie obdarza sympatią osób które chciały odgrywać rolę awangardzisty ale w temacie własnych skłonności seksualnych raptem schowały się do szafy. Natomiast wiele z tych osób naprawdę mialo wielką odwagę cywilną, a inni zostali wyautowani przez opinię publiczną i niemożliwe było dla nich zachować prywatność. Można oczywiście narzekać że książka za bardzo koncentruje się na Warszawie (z kilkoma wyjątkami) i że zbyt wiele z tych informacji pochodzi od Mycielskiego i Iwaszkiewicza. Można książkę obwiniać że kwestie gejowskie releguje do sfer artystycznych i literackich. Ale pamiętajmy o co chodzi w tej książce. Celem jest odkłamanie biografii czołowych intelektualistów polskich 20go wieku. Intelektualiści ci wieloktrotnie pracowali nad tym bardzo by pozostawić po sobie wygodne konformistyczne wersje swych biografii, przystępne dla "niewinnych" dzieci i uczniów liceum. Można też tą książkę potraktować jako powtórkę z historii polskiej literatury, z pewnym tematem przewodnim który od lat wymaga odkłamania. Fascynuje i zastanawia to że jedni całymi latami uciekali przed sobą, inni cieszyli się życiem w miarę możliwości. By to wszystko zrozumieć trzeba wejść w tamtejszą rzeczwistość. I tu jest zadanie dla czytelnika, gdyż im młodszy ten czytelnik tym będzie mu trudniej wczuć się w tamte realia.

Książka powstawała w okolicach publikacji "Kochanie, zabiłam nasze koty". We współczesnym świecie codziennego przemiału informacji dekada to sporo, do tego niektóre wątki osobiste szybko się zdezaktualizowały, a ja zdążyłam zapomnieć fabułę "Kotów ...". Na szczęście rozsiadłam się na tyle wygodnie, żeby docenić plusy rozmowy. Coś mi tam zazgrzytało, gdy przeczytałam o kulturze wysokiej i niskiej w zdaniach zbyt złożonych, ale niech tak będzie ;)

Ciekawa tematyka reportaży. Same reportaże jak na mój gust odrobinę zbyt szczegółowe i nużące, ale zapewne taki był wtedy styl. Ze strony redakcji tego zbioru brakło mi jakiegoś komentarza, które spoiłby te reportaże ze sobą, albo odniósł się do nich z dzisiejszej perspektywy. Osobiście przeszkadzało mi też trochę to, że daty powstania reportażu znajdowały się dopiero na samym ich końcu. Nierzadko autorzy reportaży wspominali wydarzenia, które działy się na przestrzeni lat, przez co musiałem zgadywać, z perspektywy którego roku obserwujemy te wydarzenia.

Jedyna biografia zespołu, którą przeczytałam i nie znalazłam błędnych faktów czy pomylonych dat. Pod każdym względem jest ona wybitna, natomiast mogli sobie darować podpis "Roger O'Donell" pod zdjęciem z Teddym*. -_- Polecam w szczególności osobom, które nie są tak wkręcone w Kjurów jak ja, gdyż nie dowiedziałam się z niej niczego nowego :) *dla osób nie wtajemniczonych- chodzi o Perry'ego Bamonte'a

,,Ian prowadził życie jakby według sprzecznych planów, które zmieniały się w zależności od tego, z kim przebywał i jakie korzyści mógł z tego odnieść" - już ten cytat pochodzący z książki żony Iana Curtisa zapowiada, że przedstawiony w niej obraz wokalisty Joy Divison odkrywa nieznane wcześniej jego oblicze. Znakomity film ,,Control"Antona Corbijna niewątpliwie przybliżył jego osobę jako zagubionego wrażliwego człowieka młodego człowieka zaś jego żona uzupełniła go o szczegóły , których może nie chcielibyśmy poznać .Niewątpliwie jej ocena jest subiektywna i surowa, ale jak może czuć się kobieta odepchnięta, porzucona z dzieckiem na rzecz muzyki i znajomych .Faktem jest, że Peter Hook w swej książce również potwierdził te informacje, tak więc nie są one tylko wyrazem zmyślonych fantazji .Deborah w swojej książce ukazuje Iana , którym niczym kamelon zmienia się w zależności od miejsca, w którym jest i z ludźmi , z którymi przebywał. Dla znajomych i członków zespołu był zabawnym towarzyszem , który nie stronił od wygłupów i imprez , który był charyzmatyczny na scenie i przyciągał publiczność .Przy nich Ian nie narzekał na swoją chorobę, udawał, że to tylko chwilowe napady, a tak naprawdę z każdym zagranym koncertem stawał się wrakiem człowieka. Widziała to tylko żona - była jednym świadkiem jak dużą cenę musiał płacić Ian (jak również ona i ich córka).Po powrocie Ian był nieobecny , miał coraz dłuższe ataki padaczki - właściwie go nie było. Opowieść żony Curtisa to smutna historia, o pięknych młodych ludziach , którzy w rok po ślubie stali się sobie obcy, o tym, że tworzenie muzyki często przynosi ból i cierpienie. O wielkiej samotności Iana i Deborah, o egoizmie ludzkim ...o tym jak trudno być dojrzałym , gdy ma się dwadzieścia lat i jak trudno spełniać marzenia i , że nie każdemu jest to dane. Poruszająca opowieść warta przeczytania, pomimo tego, że napisana w sposób chaotyczny i jakby na kolanie.

Zbiór wywiadów z osobami bardziej lub mniej związanymi z zespołem Republika(w różnych okresach działalności grupy), w drugiej części autorzy oddają głos także fanom. Książka jest ciekawa i dobrze się ją czyta, natomiast jest to rzecz dla bardziej "zaawansowanych" fanów, typowo biograficznych fragmentów nie ma tutaj wcale.

Bardzo ciekawy obraz reżysera. Można przeczytać jednym tchem. Książka podzielona jest na wywiady, które dotyczą pojedynczego tytułu, ale tak naprawdę w tych dialogach jest mowa o wszystkim, co przed i co w planach. W związku z tym trzeba liczyć się z powtórzeniami. Najciekawsze jest kontrastowanie planów z tym, co potem powstało. W rozmowach znajdziemy poza tym takie informacje jak inspiracje Almodovara, obawy, plany, wizje, symbolika (także to, czego nawet największy znawca kina reżysera może nie zauważyć),relacje pomiędzy nim a innymi twórcami filmowymi bądź aktorami. Przydałaby się jednak druga część takich wywiadów - gdy robi się najciekawiej, książka się kończy. Ostatnim jest autowywiad na temat "Porozmawiaj z nią", co wyraźnie odrasta od w miarę spójnej całości.