Dzisiaj umrą dwie osoby

Książka "Heroina" jest autentycznym zapisem zmagań z nałogiem człowieka, który został lekarzem. Poznajemy jego życie i świat, od momentów nastoletnich gdy zaczął sięgać po zakazany owoc, przez kolejne stopnie uzależniania, aż po uwolnienie się od nałogu: jak w przypadku praktycznie każdego nałogu: zawsze kruche i niepewne. Autor powstaje po by znowu na chwilę upaść. Opisuje terapie jakim został poddany oraz środowisko osób uzależnionych od tego nałogu. Duży plus za autentyczność.

po przeczytaniu tej książki miałem solidnego doła. sokołowski przedstawił w niej wycinek błędnego koła zwanego życiem ćpuna. warszawa lat 80, bajzel czyli pasaż pod domami centrum, okolice rotundy, kina Atlantic wraz ze wszystkimi okolicznymi klatkami schodowymi, na których narkomani wstrzykiwali sobie kompot są tylko tłem do dramatycznych wydarzeń jakim autor musi stawiać czoła w codziennej walce o kilka centymetrów sześciennych kompotu z maku. dzięki tej książce wiem jak zrobić odpał. no, może jeszcze trochę poczytam forum hyperreal.info i wszystko będzie jasne. wierzcie mi, nie ma gorszego widoku człowieka jak przysypiający ćpun z wiszącymi jak firanki powiekami. autor przedstawił w treści wiele bulwersujących zdarzeń, które skutecznie potrafią zniechęcić zwykłych ludzi do osób uzależnionych. nie zapomnę nigdy ślubu jednego z bohaterów, na którym wszyscy uczestnicy byli nagrzani i po którym wszyscy uczestnicy poszli ponownie przygrzać do WC w knajpie, w której była impreza. również opisy skrętów - głodu narkotycznego oraz detoksu, który zapodał sobie Mirek nie należą do przyjemnych. Mirku, spoczywaj w pokoju. twoja książka powinna być lekturą w szkole. nie żaden pamiętnik narkomanki, nie żadne my dziec z dworca zoo, tylko gady.

"Kokaina" Barbary Rosiek to szczera i wstrząsająca autobiograficzna opowieść o walce z uzależnieniem od kokainy. Autorka bezkompromisowo opisuje piekło nałogu, jego destrukcyjny wpływ na życie oraz bolesną drogę do wyjścia z uzależnienia. To ważne świadectwo, które pozwala zrozumieć mechanizmy nałogu i zmusza do refleksji nad problemem narkomanii.

Kiedy wypożyczyłam tę książkę z biblioteki chyba spodziewałam się czegoś innego. Zaskoczyłam się jednocześnie pozytywnie i negatywnie. To co mi się podobało to "technikalia" - autor poświęca sporo miejsca na tłumaczenie historii danego narkotyku, zmieniających się trendów popularności w różnych częściach świata. Pierwsza połowa tej książki opowiada bardziej o historii autora jako dilera - i to jest moim zdaniem ta ciekawsza część. Druga połowa jest poświęcona w większej części jego uzależnieniu i chyba tutaj wychodzi mimo wszystko nie najlepszy warsztat pisarski autora - po prostu ciężko mi było zrozumieć co wtedy przeżyłam, nie mogłam się wczuć w głównego bohatera, mimo, że wszystko było opisane dość dokładnie. Zabrakło mi w tej części trochę więcej "otworzenia się" przed czytelnikiem. Ogólnie jednak uważam, że warto sięgnąć po tę pozycję jeśli komuś wpadnie w ręce - na pewno skłania do refleksji, autor przedstawia własne zdanie i własny punkt widzenia, ale nikomu niczego nie narzuca, co sprawia, że przyjemnie się polemizuje w myślach z jego argumentami.

"Byłam schizofreniczką" Barbary Rosiek to głęboko osobista i wstrząsająca relacja autorki z jej zmagań ze schizofrenią. Książka w bezkompromisowy sposób przedstawia wewnętrzny świat osoby chorej, jej doświadczenia psychoz, halucynacji i trudności w odróżnianiu rzeczywistości od iluzji. Rosiek nie unika bolesnych opisów pobytów w szpitalach psychiatrycznych, terapii i stygmatyzacji społecznej, z jaką musiała się mierzyć. To ważne świadectwo pozwala czytelnikowi na unikalny wgląd w chorobę psychiczną "od środka", przełamując stereotypy i tabu związane z tym tematem. Mimo trudnej tematyki, książka niesie ze sobą przesłanie nadziei i ukazuje siłę ludzkiego ducha w walce o powrót do zdrowia i normalnego życia. Jest to lektura, która zmusza do refleksji nad kondycją psychiczną człowieka i społecznym podejściem do osób cierpiących na choroby psychiczne.

Ta książka porusza temat śmierci Kurta Cobaina. Skupia się na kulisach i niewygodnych faktach. Książka pomogła mi utwierdzić się w przekonaniu, że muzyk nie popełnił samobójstwa wbrew powszechnego przekonania. Uważam, że jeśli interesujecie się osobą muzyka, okolicznościami jego śmierci, A TYM BARDZIEJ, jeśli macie pewne wątpliwości, co do okoliczności, to ta książka zdecydowanie pomoże wam objąć którąś ze stron.

Nie znam nikogo, przynajmniej z mojego pokolenia, kto nie przechodziłby choćby chwilowej tzw. zajawki na Nirvanę. No może znalazłoby się trochę takich osób, niemniej one tylko potwierdzają regułę. Nirvana to zespół legenda, jeden z najważniejszych w historii rocka, który stawiam na równi obok mojego ulubionego Led Zeppelin. Na czym polega fenomen muzyczny Nirvany? Bardzo umiejętne połączenie melodyjnego popu z rockiem alternatywnym i surowością punk rocka. To sprawiło, że ewoluował zupełnie nowy gatunek muzyczny o nazwie grunge (czyt. grandż). Ponadto jak to ktoś powiedział o płycie „Nevermind” to wesołe melodie ze smutnymi tekstami. I w tym tkwi chyba ich siła. Głównym sprawcą zamieszania pod szyldem Nirvany był oczywiście frontman, wokalista i gitarzysta a także kompozytor i tekściarz Kurt Cobain. Postać mocno kontrowersyjna, jedni go kochali, inni nienawidzili. Jaki był naprawdę Kurt? Na pewno bardzo wrażliwy artysta, może nie przewrażliwiony bo przewrażliwionym można być wyłącznie na swoim punkcie (choć to może trochę też) a on był raczej nadwrażliwy, gdyż bardzo mocno dotykało go cierpienie innych ludzi jak np. dzieci chorych na raka. Jego żywot był bardzo krótki, żył zaledwie 27 lat, ale zdążył poznać co to prawdziwa sława i rozgłos, choć to paradoksalnie wcale go nie uskrzydlało a raczej uwierało. Nic dziwnego skoro doświadczył medialnej nagonki, po tym jak na własne życzenie wpakował się w narkotyki. Na co dzień Kurt był raczej miłym, cichym i spokojnym facetem, ale kiedy wychodził na scenę dawał upust emocjom i po każdym koncercie rozwalał sprzęt grający, zresztą do spółki z całym zespołem co stało się znakiem firmowym Nirvany. Pochodził z małej miejscowości pod Seattle i w wieku ośmiu lat jego rodzice się rozwiedli co bardzo mocno przeżył. Można zastanawiać się czy to nie przyczyniło się do jego samobójczej śmierci jak również to, że jako artysta w pewnym momencie poczuł się wypalony. Można by tak długo jeszcze opowiadać, ale zainteresowanych odsyłam do książki. „Bądź jaki bądź. Historia Nirvany.” to bardzo ciekawa pozycja, choć niewątpliwie skierowana tylko do fanów tego zespołu. Zawiera obszerne wypowiedzi członków zespołu i osób z jego otoczenia, omówienie płyt jakie nagrał i czarno białe zdjęcia i grafiki. Książkę czytało mi się świetnie i mogę powiedzieć, że to naprawdę solidny kawał dziennikarskiej roboty. Po śmierci Kurta książkę uzupełniono o ostatni rozdział, który szerzej omawia sprawy związane z jego samobójstwem. Czy polecam? Dla fanów zespołu jak najbardziej, jest to pozycja „must read” a reszcie niekoniecznie, ale to już według uznania. Osiem gwiazdek (rewelacyjna).

Ksiazka opisujaca przezycia rodzicow zmagajacych sie z problemem narkomani ich dzieci. Jak dla mnie troche archaiczna ze wzgledu na to ze dzis inne narkotyki wioda prym wsrod mlodziezy. Poza tym taka lektura jest wedlug mnie wskazana dla samych uzaleznionych, gdyz moze ona uswiadomic pewne rzeczy, ktorych osoba uzalezniona nie dostrzega. Chodzi i tutaj o uczucia rodzicow.

Jedna z najsmutniejszych biografii jakie czytałam. Książkę kupiłam jeszcze jako nastolatka ale wtedy jej nie podołałam. Dziś po ponad 10 latach przeczytałam ją z pełną uwagą, wciągnęła mnie. Bardzo szczegółowa relacja praktycznie całego życia Kurta. Można chociaż odrobinę zrozumieć dlaczego jego życie tak szybko się skończyło. Kurt był najbardziej autodestrukcyjną osobą jaką można sobie wyobrazić.

Książka jest dokladnym tłumaczeniem zapisków Cobaina oraz jego rysunków z różnych etapów istnienia Nirvany. Widać w nich doskonale jakim Cobain artystą by - niepokornym, idącym pod prąd, nie godzącym się na komercjalizację swojej działalności i buntującym się przeciwko wszystkim i wszystkiemu. Dla fanów pozycja obowiązkowa.

Ogólnie przeczytałem dawno temu. Temat, jak ktoś już zauważył w opiniach, bardziej dotyczy funkcjonowania ośrodków typu MONAR i zmagania się autora ze swoim nałogiem. Ciekawe spostrzeżenia, bo ogólnie takich książek nie jest dużo. W innej książce pt. „Odlot donikąd. Narkotyki i narkomania” ten sam autor bardziej skupia się na tym, jakie są mechanizmy popadania w nałóg, oraz jakie substancje psychoaktywne są dostępne na rynku i z czym, jak to kolokwialnie mówią, to się wszystko je. Dla ciekawych stylu w jakim pisze autor, zamieszczone jest sporo fragmentów z książki w linku pod mą opinią. Sam przytoczę dwa, które wynotowałem sobie w trakcie czytania: „[…] Moi współlokatorzy nauczyli mnie jeszcze jednej rzeczy – że tak naprawdę istnieją dwie kategorie ludzi określanych słowem narkoman. Jest to czynny, biorący narkoman oraz zaleczony narkoman, czyli ten, który ukończył terapię. Jeśli ktoś nie przeszedł przez kurs życia, jakim jest terapia, to jedynie czeka go kolejny ciąg, który z pewnością będzie dłuższy i cięższy od poprzednich. Problem leży nie w tym, czy ktoś bierze, czy nie, ale w tym, jak żyje. Są ludzie, którzy nigdy nie brali, a zachowują się jak stuprocentowi narkomani.” Fragment zakończenia: „[…] Nie jest to koniec mojej historii z Głoskowem, bo wciąż jeszcze do niego wracam – od ostatniej mojej oceny, a minął już od niej rok, w sumie spędziłem w nim około czterech miesięcy. Zresztą nawet gdybym do niego nie wracał, to i tak cała historia zaczęłaby się w momencie skończenia terapii. Czy mogę powiedzieć: „jestem byłym narkomanem”? Czy kiedykolwiek można powiedzieć coś takiego? Andrzej twierdzi, że ktoś, kto skończył swój pobyt w Głoskowie, kto wszystko robił uczciwie, nie jest już narkomanem. Może położyć się na polu maku, posypać heroiną, rozrzucić dokoła siebie kilka strzykawek z kompotem – i nic. Jeśli chodzi o tego rodzaju bodźce, to zapewne ma rację, bardzo dobrze, bo nie sposób nie natykać się w normalnym życiu na narkotyki. Jednak tu chodzi o coś więcej – narkomania to także pewien sposób życia. Osobom, które brały i znają prostą drogę ucieczki w momencie, kiedy coś w ich życiu jest nie tak, łatwiej jest z niej skorzystać. Nie mam tu na myśli trudności, bo w życiu musi być trudno, bo zawsze znajdą się jakieś przeszkody. Mam na uwadze złe decyzje, które powodują, że człowiek zaczyna wchodzić w kompromisy, drobne nieuczciwości. To wszystko z czasem narasta i zaczyna coraz bardziej ciążyć. Dlatego wyjeżdżając z Głoskowa, wiedziałem, że muszę być na sto procent skupiony na tym, co robię, na posuwaniu swoich spraw do przodu, że nie nadszedł jeszcze czas na wakacje – właśnie wracałem z dwuletnich wakacji. Byłem przekonany, że muszę się rozwijać. Dlatego też uważałem, że cała ta historia wcale się nie kończy, ona dopiero się zaczyna”. Ogólnie lektura godna uwagi. Być może jeszcze w przyszłości do książki wrócę. Link: https://www.narkomania.org.pl/czytelnia/rok-w-monarze/

Książka przybliża nam życie Kurta oraz jego żony Courtney Love od najwcześniejszych lat, ich relacje z rodziną i przyjaciółmi, początki fascynacji muzyką, wzloty i upadki. Pozwala zobaczyć w nich ludzi, z własnymi problemami i nałogami, a nie tylko parę muzyków uśmiechających się do obiektywu. Jest w niej też sporo ciekawostek na temat Nirvany, wypowiedzi osób, które znały osobiście małżeństwo Cobain’ów, a nawet zdjęcia policyjnych raportów. A wszystko to zmierza do jedynego i nieuchronnego końca, o który autorzy pytają w tytule. W tym roku minęło 27 lat od samobójstwa Cobaina, ale czy na pewno było to samobójstwo? Ian Halperin i Max Wallace poddają w wątpliwość oficjalną przyczynę śmierci legendy rocka, a wiele tropów podsunął im Tom Grant, prywatny detektyw wynajęty przez Courtney jeszcze przed śmiercią jej męża. Według autorów książki na broni, z której padł strzał, nie było wyraźnych odcisków palców, a w organizmie muzyka wykryto śmiertelną dawkę heroiny, po której nie byłby w stanie utrzymać strzelby. Dodatkowo list pożegnalny był napisany dwoma różnymi charakterami pisma, a niedługo przed śmiercią, muzyk uporał się z męczącym go od lat bólem. Te oraz inne sytuacje przytoczone przez autorów pozwalają wątpić w oficjalną wersję o samobójstwie, jednak zachęcam, by każdy wyrobił sobie własną opinię. Mimo że książka ma zaledwie 255 stron, momentami nudziła mnie na tyle, że odkładałam ją na kilka tygodni. Nie jest to jednak kwestia opisanych wydarzeń, a sposobu prowadzenia narracji. Dodatkowo trafiłam na sporo literówek, choć podejrzewam, że te zostały poprawione w nowym wydaniu. Jest to pozycja obowiązkowa dla fanów Nirvany i miłośników teorii spiskowych. Osoby zainteresowane Stanami w latach 80 i 90 (choć głównie Seattle) oraz muzyką z tamtego okresu, też powinny znaleźć tu coś dla siebie.

Ciekawa książka. Może służyć jako poradnik dla osób, które nie radzą sobie w dzisiejszym świecie. Na początku nie potrafiłam zrozumieć, dlaczego bohaterka samowolnie kilkakrotnie zgadzała się na zamykanie w zakładzie psychiatrycznym. Na początku nawet łapałam się na braku współczucia dla niej, nie trwało to jednak długo. Jej przemiana i doświadczenia pokazały, jak na wiele człowieka stać, gdy zbliży się do granicy wytrzymałości.

kiedy czytałam tę książkę i kiedy skończyłam tę książkę zastanawiałam się - jak mogę ją ocenić? rozważałam zostawienie tego pola pustego. to nie jest fikcyjna historia. to czyjeś życie, czyjś pamiętnik, najgłębsze sekrety, najgłębsze, najciemniejsze zakątki duszy. ale wtedy pomyślałam, że to co teraz mogę zrobić dla Alice to pozostawienie najwyższej możliwej oceny, jako rodzaj hołdu dla niej (i innych anonimowych ofiar narkotyków), a może jako znicz... wiem, że są osoby, które powiedzą, że to nie może być prawdziwa historia - nie obchodzi mnie to. daje kredyt zaufania. może to historia wielu anonimowych ludzi połączona w jedną. to nic nie zmienia. nie traktuje tego jako źródło historyczne czy naukowe. jest coś głęboko poruszającego w czytaniu pamiętników zwykłych ludzi (nie autorów, naukowców czy znanych ludzi), szczególnie dzieci (Alicja *byla* dzieckiem); historyczne źródła nie mogą oddać tego unikalnego, indywidualnego doświadczenia. będę szczera - wiedziałam jak ta książka się skończy. gdy byłam młodsza, czytałam polską wersję, ale wciąż... jakimś cudem wciąż miałam nadzieję, że zapamiętałam coś źle, że Alice jednak miała swój wymarzony dom, męża, dzieci i żyła spokojnie wiele, wiele lat. zasługiwała na to. czytałam po angielsku, który nie jest moim pierwszym językiem i nie jestem w nim najlepsza, więc nie mogę (i nie będę) ocenić czy językowo było dobrze, czy były i jakiego rodzaju błędy gramatyczne czy w pisowni. to nie jest dusza książki, nikt nie redaguje swoich dzienników, szczególnie pisanych pod wpływem emocji. prawdopodobnie wszystko o tej książce już zostało powiedziane, więc zaznaczę to, czego nie wyłapałam czytając po raz pierwszy ani nie było o niej mówione. zaburzone relacje z jedzeniem, z ciałem. Alice kilkakrotnie wspomina, że musi stracić na wadze albo że jej spodnie są zbyt ciasne, podczas gdy jej waga nie była nawet zbliżona do nadwagi. to był, a teraz jest jeszcze większy problem (z mediami społecznościowymi) - ludzie (szczególnie młodzi) mają problem z postrzeganą wagą i to wpływa na to, jak się czują. to nie jest książka *tylko* o narkotykach - powinniśmy o tym pamiętać. gdziekolwiek jest Alice - albo, jeśli ta książka jest w pełni fikcyjna - inne anonimowe ofiary narkotyków - mam nadzieję, że jest szczęśliwa.

Nie oczekiwałam od tej książki nic, a dostałam naprawdę sporo! Historia przedstawiona w książce momentami mrozi krew w żyłach, nie wspomnę o dyskomforcie, który odczuwa się przez prawie cały czas, gdy akcja już się rozkręci (a rozkręca się bardzo szybko). Niepokój głównego bohatera związany z byciem obserwowanym sprawiał, że sama ze strachem czytałam kolejne zdania książki, czułam się wręcz jakbym sama znajdowała się w jego sytuacji i patrzyła bym jego oczami. Momentami nie byłam w stanie zrozumieć głównego bohatera i trochę mnie wkurzał, ale być może autor miał to na celu🤔. Co do logiki działania sekty i tego czy satanizm został tu ukazany we właściwy sposób się nie odniosę ponieważ (powiem bez ogródek) nie mam większego pojęcia ani o pierwszym ani o drugim. Dodatkowo na początku książki autor napisał iż historia przedstawiona w tej książce jest prawdziwa, jednak nie znalazłam nigdzie wiarygodnych informacji, które definitywnie by to potwierdzały, dlatego nad tą kwestią również nie będę się rozwodzić, bo byłoby to istne gdybanie :)

Moja ocena absolutnie nie dotyczy walorów literackich - bo te były bardzo przeciętne. Oceniam treść, a dokładnie odwagę już dorosłego mężczyzny, który chce opowiedzieć jak przeżył dzieciństwo. Ale czy można ten czas nazwać dzieciństwem? Przecież został z tego brutalnie ograbiony... Opis dzieci żołnierzy z karabinami na ramionach i jednocześnie bawiących się samochodzikami na ulicach Kinszasy - WSTRZĄSAJĄCE! I taka właśnie jest ta książka.

dzięki tej książce inaczej spojrzałam na osobę Marilyn Mansona- Briana Warnera. poprzez powszechnie udostępniane informacje o tym artyście, uważałam go za bardzo mroczną postać, z mroczną biografią... cóż, dzięki tej książce Marilyn Manson objawił mi się jako człowiek o mrocznym wyglądzie, barwnej - czasami szarej biografii i wrażliwym sercem. jedna z najlepszych autobiograficznych książek, jaką przeczytałam :)

Czytałem anglojęzyczny oryginał. Świetna! Błyskotliwa i wartka, pomimo niezbyt wdzięcznego tematu, który porusza, a więc depresji. Po latach wciąż emanująca świeżością. Pokazująca sporą elokwencje i obeznanie w (pop)kulturze autorki, a to zawsze jest dla mnie atutem. Nieźle napisana, a przy tym rezonuje szczerością i autentycznością. Trafny pomysł z podziałem na główną narrację oraz tę poboczną, w postaci kartek z pamiętnika. Jasne, że momentami bohaterka jest męcząca, tak jak męcząca potrafi być osoba z depresją. Ale nawet to wychodzi na plus, tworząc narrację bardziej wiarygodną. Polecam, dobrze się starzeje!

Solidna antologia, z rzetelną i niezwykle dociekliwą weryfikacją źródeł poszczególnych legend. Wiele z nich zaskakuje patyną i pochodzeniem, inne okazują się młodsze niż się spodziewałam, a na pewno zadziwia jak wiele z nich wskazuje na niezwykłe podobieństwo ludzi ponad podziałami narodowymi i kulturowymi.

Choć Chopper jest socjopatą, brutalnym bandytą i idealnym sportretowaniem marginesu społecznego, cóż, po prostu NIE DA się go nie lubić.. Wzbudza w nas sympatię pomimo tego, jak z zimną obiekcją opisuje tortury i brutalne napaści, których się dopuszczał. Czytamy o jego skrzywionym już dzieciństwie, gdzie panowały prawa dżungli a słabszy nie miał prawa bytu. Tak narodził się Chopper- bezpośredni, żądny krwi twardziel. Szaleniec o twardych zasadach. Gdzie więzienie było jego drugiem, albo jedynym domem. Od kuchni pokazuje nam jak to jest żyć na marginesie w australijskim Melbourne. Gdzie dysfunkcja prawa osiąga apogeum, a szaleńcy w biały dzień palą stopy, obcinają palce i bezlitośnie mordują... Jednak Chopper, jest autorem, dość zaskakującym. Dosadnym. Bezpośrednim. nawet nie wiemy kiedy zaczynamy z nim solidaryzować.. Wiem jedno: nigdy nie chciałabym mieć takiego kumpla. Wariata. Lunatyka z bronią w ręku. Ale czyta się go lekko pomimo przerażającej i brutalnej prawdy...