My lunatycy. Rzecz o Republice

6/10 - bardzo specyficzna książka - wywiad. Specyficzna, bo nie wiem co o niej myśleć. Z jednej strony bardzo ciekawe podejście i poglądy Maleńczuka z drugiej strony zastanawiam się "o co chodzi". Można ją podzielić na super i beznadziejna. Dziwne, ale inaczej się nie da w moim odczuciu.. w głębi piękna dusza oraz diabeł :) jako całość jest wciągająca, czasami wulgarna. Różnorodność poruszanych tematów m.in. miłość, przyjaźń, rodzina, zdrada, pieniądze, alkohol, narkotyki, feminizm,muzyka, homoseksualiści, kościół, inteligencja itp. Super bo.. mega otwartość, luz do życia, formy wypowiedzi, ciekawe życie. Beznadziejna bo.. nie rozumiem totalnie podejścia w pewnych tematach.. a mianowicie podejścia do kobiet - takiego podejścia mając córki. Poglądu co do zdrady i władzy osoby więcej zarabiającej - tu bym bardziej była skłonna pomyśleć, że każdy tworzy swój świat/związek na miarę swoich możliwości i potrzeb. Totalny miks poglądowy, ale ogólnie jestem skłonna polecić, jeżeli ktoś lubi odkrywać, analizować, porównywać itp :)

nigdy nie byłem fanem Maleńczuka, ponieważ jego muzyka (zarówno cięższe brzmienia jak i popowe piosenki) to nie mój klimat. uważam go jednak za wartościową i interesującą postać pop kultury. z ciekawości sięgnąłem po tę książkę, by sprawdzić jak ćpanie i chlanie wpłynęło na jego życie artystyczne. wywiad - rzekę czyta się dobrze do momentu, aż niektóre wątki nie zaczną się powtarzać. powtórki te nie są jednak męczące i da się przez nie przebrnąć. najbardziej zainteresował mnie rozdział o pobycie Maleńczuka w Berlinie, gdzie mieszkał na squotach w dzielnicy Kreuzberg oraz rozdział, w którym opisuje swoje spotkanie z Ryśkiem Riedlem w Jarocinie. Również opowieści o raperze Bolcu i jego tajemniczej śmierci, rozjaśniły mi trochę tę mglistą postać rapera. nie jest to biografia, to raczej gloryfikacja narkomanii i alkoholizmu, plus jakieś tam epizody z życia frontmana Homo-Twist. bardzo, ale to bardzo nie podobała mi się apoteoza heroiny, która wg. Maleńczuka świetnie działa na koncentrację i pozwala maksymalnie skupić się nad wykonywaną pracą. TO JEST NA PRAWDĘ SŁABE. po tak dużych, świadomych dawkach toksyn, zastanawiam się ile w tej książce prawdy, a ile fikcji, sensacji i prowokacji. w niektóre jego ćpalnicze przygody nigdy nie uwierzę.

Odcinek zaległy w ramach remanentów za rok 2023. Jedną z książek, które w zeszłym roku przykuły moją uwagę był wywiad-rzeka z Panem Tomaszem Lipińskim. To rzeczywiście dziwne, ale dopiero po wielu latach należycie doceniłem muzykę grupy Tilt. Właściwie wtedy, kiedy w latach 90-tych XX wieku jej lider zniknął praktycznie ze sceny. Chociaż był wyjątek: uwielbiałem płytę „Czad Kommando Tilt” oraz epizodyczne wcielenie jako Fotoness – „When I Die”. Przyjęta formuła wywiadu w sumie się sprawdziła. Panowie Piotr Bratkowski i Tomasz Lipiński prowadzą swobodną, przyjacielską rozmowę, zaś na kanwie życiorysu muzycznego odżywa tamten czas, tamci ludzie. Chyba po raz pierwszy padają szczere słowa o ojcu muzyka – Eryku Lipińskim, niełatwym okresie dzieciństwa, wychowaniu w czasach PRL. A nade wszystko zamiłowanie do muzyki. Do dziś zadziwia mnie, jak pomimo braku łatwego dostępu do kaset, płyt, studia nagraniowego, nie wspominając już o sprzęcie – powstawała tak fantastyczna muzyka. Opowieść została doprowadzona do roku 2015; znalazło się miejsce na wspomnienie o transformacji, nie tyle nawet politycznej, co muzycznej. A także kilka szczerych słów na temat depresji oraz nieubłaganego procesu starzenia. Średnia ocen (6,0) wydaje się zaniżona. Dla starszych czytelników przypomnienie jak to było, dla młodszych kapsuła czasu.

Herbie Hancock okazuje się, że jest nie tylko genialnym kompozytorem i pianistą jazzowym. Ale również wspaniałym gawędziarzem. O czym mogłam się przekonać czytając niedawno muzyka autobiografię napsaną wspómnienie z Lisą Dickey. Zatem o czym tak ciekawie gawędzi Mr Herbie Hancock. No wiadomo jak przystało na książkę (auto) biograficzną o dzieciństwie, o rodzicach i rodzeństwie ( szczególnie dużo miejsca poświęcił tragicznie zmarłej siostrze Jane jak i o matce artysty , o których opowiada rozbrajającą szczerością niepozbawioną czułości), o muzyce, która stała się bardzo ważna od siódmego roku życia Herbiego Hancocka. O odochodzeniu od muzyki klasycznej dochodzeniu do jazzu. O niepewności wynikającym z bycia Afroamerykaninem i powolne wyzbywanie się tejże niepewności, ( celowo używam słowa,, niepewność ", bo użycie słowa,, kompleksy" to trochę za dużo jak na Herbie Hancocka) dzięki otwartym ludziom w poszczególnych szkołach, poprzez muzykę, potem również i buddyzmowi, któremu też bardzo dużo poświęca w swym wspomnienieniom miejsca, twierdząc, że to że praktykuje buddyzm wiele dla niego znaczy i pomagało w różnych jego trudnych etapach życia. O czerpaniu z życia i praw młodości pełnymi garściami. O szpanestwie drogimi i szybkimi samochodami. O balagach tak długich i wyczerpujących, że po zakończeniu tych imprez, bawiący się w tym nasz główny bohater zasypiali niemalże na stojąco, o problemach różnorakich ze zdrowiem , o przeprowadzkach najpierw z Chicago do NYC, z NYC do LA. Co ciekawe jak zaczął gawędzić o muzykach, z którymi grał i dzięki temu został ukształtowałtowany, ,, ulepiony " jako jazzman to miałam wrażenie, że już na tą chwilę nie jest to biografia o Herbie Hancocku, a dajmy na to o Milesie Davisie , o którym jest w tej książce bardzo dużo, można śmiało by rzec, że jest to drugi bohater tej biografii. Książkę bardzo szybko się czyta, pod warunkiem, że bierze się ją do ręki, a nie odkłada się ją i biedna czeka na zainteresowanie się nią, bo to, śmo, bo tamto. Polecam. I tyle. 🙂

Wczoraj wieczorem skończyłam czytać biografię Syda Barretta. Zaczyna się niesamowicie, bo macie wrażenie, że wychodzicie w świat Talkienowskiej trylogii. Zresztą Syd był zafascynowany baśniami( a jak dla mnie, to klasyczna Fantasy ma dużo z baśni, legend i mitów) do końca swych dni . Później poznajemy nieco dzieciństwo i wczesną młodości. By następnie zejść do Podziemia. Bo tak naprawdę opowieść o Sydzie Barrecie jest pretekstem do opowiedzenia o brytyjskim Undergroundzie i o latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Ktoś może powiedzieć no OK większość biografii rockowych, jazzowych jest tak napisana. No tak , pełna zgoda. Tylko, że jest mały " myk". Autor tak opisuje ten świat jak by tam był i sam żył życiem tegoż Undergroundu. Smutna jest to opowieść. Bo obserwacja jak Szalony Diament z każdym dniem traci swój piękny blask nie należy do radosnego i przyjemnego zajęcia zwłaszcza, że ów wspomniany Szalony Diament jest jednym z ulubionych, ukochanych muzycznych outsiderów. Książka ma jeszcze dwie zalety. A mianowicie trochę zdjęć i mało stosunkowo opisów sprzętu technicznego,(uff! Zostało jeszcze sporo do czytania. 😉). A z wad brak kalendarium. No i czasami, uporczywie trzymanie się jednego wątku czyli trochę tzw. lanie wody. Ale generalnie biografia spodobała się mi i polecam tę książkę każdemu fanowi rocka, lat sześćdziesiątych, Pink Floyd, A zwłaszcza Syda Barretta.

Komentarz po dłuższym czasie od przeczytania. Ni to Polak, ni to Duńczyk, zakręcony, szalony, nadpobudliwy i niezwykle szczery. Bez ogródek opowiada o porażkach, chwali się sukcesami, ale bez zbędnej pompy. Wygarnia Polakom ich przywary, pokazuje jak postrzegają nas inni. Czyni to jednak w sposób ujmujący. Taki, jakim jest on sam. Książka nie zmieniła mojego zdania o nim.

Świetnie napisana, lekko i szybko się czyta. Relacja brata Jimiego jest tak prostolinijna, barwna i przepełniona rodzinnym humorem, że czytanie tej książki było dla mnie dużą przyjemnością. Polecam nie tylko fanom muzyki Hendrixa, bo jest to przede wszystkim opowieść o rodzinnych relacjach, trudnościach, planach i marzeniach.

"Jestem jedynym z nielicznych aktorów, którzy mogą robić to, co chcą (...)" - Jack Nicholson. Zachęcona ostatnio przeczytaną biografią pt. "Michael Douglas. Biografia." Marca Eliota, zdecydowałam sięgnąć po jego inną książkę - biografię pt. "Nicholson. Biografia". Uwielbiam Nicholsona, jego charyzmę, grę aktorską. Uważam, że jest to naprawdę wybitny aktor. Wachlarz zagranych ról, barwne życie - zarówno zawodowe, jak i prywatne oraz ryzykowne zainteresowania ( a raczej namiętności) - jest o czym pisać...Biografia liczy ponad 360 stron (bez aneksów). Szczerze przyznam, że liczyłam na coś lepszego, a przynajmniej tak dobrego jak wspomniana powyżej biografia Douglasa. Oczywiście autor opisuje karierę aktorską Nicholsona od samego początku, od pierwszych kroków stawianych w showbiznesie. Jednak ilość nazwisk (reżyserów, scenarzystów, producentów, aktorów/aktorek), z którymi współpracował lub miał pracować Jack Nicholson jest tak duża, że często traci się orientację o czym się w danym momencie czyta. Ponadto tytuły filmów, w których Nicholson zagrał (to akurat jest na miejscu) i tych, w których miał zagrać , lecz nie zagrał albo nie chciał zagrać i kto zagrał zamiast niego jest zbyt wiele i to przytłacza. Książka wtedy traci swoje tempo. Co niejednokrotnie jest wadą, tutaj byłoby zaletą - zbyt mało dat (przynajmniej co jakiś czas autor mógłby podać chociaż sam rok wydarzeń, aby czytelnik mógł to wszystko sobie poukładać). To co nie jest minusem dla autora biografii, lecz dla samego Nicholsona to zatrważająca ilość kobiet, z którymi był w związku (zdecydowanie najmniej), z którymi się spotykał, z którymi sypiał (zdecydowanie najwięcej). Naprawdę można się pogubić, która z kobiet była tą najważniejszą (jeśli w ogóle taka była, w książce uznano za taką Anjelicę Huston), a która była tylko matką jego dzieci (a dzieci naliczyłam chyba pięcioro z czterema kobietami). Życie erotyczne Nicholsona było bardzo barwne i urozmaicone... No facet naprawdę się nie nudził ani nie mógł narzekać na samotność - o ironio, matce jego dwójki dzieci kupił dom obok swojego domu, bo potrzebował samotności i bycia ze samym sobą (to była jego męska jaskinia). Podboje seksualne Nicholsona przeplatają się przez całą książkę (na każdym etapie jego kariery - lata 60, 70, 80, 90, 00..........). Poza kobietami, Nicholson słynął z namiętności do narkotyków i alkoholu (ale przede wszystkim narkotyków). Jack przez większość swojej kariery był upalony. Co ciekawe, nie przeszkadzało to w jego pracy, nigdy nie odbiło się to na jego karierze, grze aktorskiej, zdolnościach artystycznych i formie. Temu także autor poświęca wiele stron biografii. Co najważniejsze kariera Nicholsona została opisana bardzo dokładnie i szczegółowo (tak jak wspomniałam powyżej , dla mnie zbyt szczegółowo). Wszystkie najważniejsze i te mniej ważne filmy Nicholsona zostały wspomniane. Ponadto w książce przechodzimy przez wszystkie 12 nominacji Jacka do Oscara, w tym 3 zwycięstwa (moim zdaniem rola Nicholsona w "Lepiej być nie może" jest rewelacyjna i Oscar jak najbardziej zasłużony). Pomimo, że Nicholson jest kontrowersyjnym artystą z barwnym życiem prywatnym, nic nie traci z mojej sympatii do niego i jego talentu. Jedynie Jack Nicholson może się szczycić charakterystycznym znakiem rozpoznawczym - uśmiechem za 1000000$, który niejednokrotnie rozgrzał serca wielu kobiet (i pewnie mężczyzn też). Podsumowując, warto przeczytać biografię, zwłaszcza jeśli się jest sympatykiem Jacka Nicholsona. Jest to spora dawka wiedzy nim samym i o jego rolach. Po przeczytaniu tej książki na pewno zmieni się dotychczasowy obraz Nicholsona , lecz czy na gorsze ? To już zależy od czytelnika :)

Publikacja Paula Trynki jest bez wątpienia rzetelną biografią, podsumowującą życie i karierę jednego z najbardziej ikonicznych artystów w historii muzyki pop i dogłębną, niesamowicie szczegółową analizą twórczości muzycznej Bowiego z drobiazgowo nakreślonymi kontekstami historycznymi i kulturowymi, w których się rozwijał się muzyk i performer. Nie wiem jednak, czy to nagromadzenie faktów, silnie publicystyczny styl biografa, czy może kwestia stylu tłumaczki, sprawiły, że tę opowieść, w której tak dalece eksploruje się prywatne życie Bowiego, pełne zarówno triumfów, jak i trudności, obfitująca w wiele kontrowersyjnych wątków związanych z relacjami z rodziną, przyjaciółmi i kochankami, okresami uzależnienia od narkotyków, z seksualnością i tożsamością płciową, nie przemówiła do mnie ze spodziewaną siłą i nie dostarczyła emocji - takich, jak czytane wcześniej autobiografie Toma Jonesa, czy Bruce'a Dickinsona. Jakkolwiek, dla fanów twórczości Bowiego i nie tylko, rzecz warta docenienia i przeczytania, dająca szansę zgłębienia nie tylko biografii samego artysty, ale także jego dorobku muzycznego - choćby za sprawą kompilacji recenzji wszystkich albumów, tworzonych przez Bowiego, dołączonej na końcu książki. Polecam!

Bardzo dobra książka, z której emanuje szczerość i pewna autoironia jej bohatera. Olaf Lubaszenko umie spojrzeć krytycznie na siebie, własne dokonania, a przy tym nie brakuje mu swoistego poczucia humoru, świadczącego niewątpliwie o dużej inteligencji. Nie stara się promować, wybielać, chwalić. Z pewnością nie jest aktorem, który uwielbia lansować się na ściankach. Chwała mu za to! Warto przeczytać ten wywiad, aby poznać lepiej życie tego aktora. Ja go bardzo lubię, więc czytałem z przyjemnością. Trochę dołujące są te wątki, w których Olaf Lubaszenko opisuje swoje załamania, rozterki, problemy. No, ale cóż, takie jest życie, trzymam kciuki za to, by te jego problemy należały już tylko do przeszłości.

W ogóle mi się nie podobała i przeczytałem wybiórczo około połowę. Przejrzałem dobrze znane obrazki komiksowe i doszedłem do wniosku, że ta książka naprawdę została napisana, żeby pan Marek miał na odwyk (niech się wstydzą Ci, którzy dali mu pieniądze na dziwki i narkkotyki!). Daję 10/10 to inni też może kupią tę książkę, a pan Raczkowski nie będzie musiał udzielać kolejnych wywiadów tylko poślini flamastry i wróci do komentowania naszej rzeczywistości w sposób, który wychodzi mu najlepiej. P.S. Czytając można sobie dokładnie wyobrazić to jak wygląda pani Magda Żakowska.

Nie chcę lukrować, ale muszę napisać zgodnie z prawdą: nic tak ostatnio mnie nie wciągnęło, jak książka Idę tam gdzie idę Kazika Staszewskiego. Poznając życiowe „z górki i pod górkę” bohatera, kulisy powstawania jego twórczości, życie koncertowe i cały polski rockowy świat, z polityczną ruchawką w tle, można całkowicie przenieść się do czasów naszej młodości (tu piszę według siebie). Przy tej lekturze można powspominać jak się grało w kapsle, pogowało na koncertach, czy próbowało alkoholu na próbach. Można przypomnieć sobie jakie wrażenie zrobił na nas pierwszy koncert Kultu, na jakim byliśmy. A potem drugi, trzeci, czwarty… I chociaż dzisiaj Kazik to gwiazda muzyki „pełną gębą”, to po przeczytaniu kilku stron książki od razu możemy go zdefiniować: swój człowiek. Miewa problemy i kłopoty jak każdy normalny obywatel. Z prawem, ze zdrowiem, z nadwagą. Ale ciągnie swój wózek już od kilkudziesięciu lat i nie zatrzymuje się na zakrętach politycznych krachów i zmian w muzycznej modzie. Nie śpiewa pod publikę, a i tak ma niesłabnącą popularność oraz wielką armię fanów. (https://historia.org.pl/2015/12/02/ide-tam-gdzie-ide-autobiografia-k-staszewski-recenzja/)

Jedni znają go z popularnego show telewizyjnego, inni ze sceny, na której występował m.in. jako wokalista zespołu TSA... Marek Piekarczyk, bo to o nim mowa, jest postacią specyficzną, wyjątkową i dobitnie szczerą. W "Zwierzeniach kontestatora" opowiada o swojej życiowej drodze: gdzie mieszkał, jak żył, gdzie występował i jak żyje mu się teraz... Wspomina wyprowadzkę z domu rodzinnego, sposób traktowania go przez milicję; nie zapomina też o swoich przyjaciołach. Piekarczyk wypowiada się także na temat swojej roli trenera w "The Voice od Poland" zdradzając przy okazji czym kieruje się w wybieraniu głosów, jakie ma sposoby pracy z ludźmi i za co ceni resztę trenerskiego składu. Przyznam, że te opowieści nieco mnie zaskoczyły, ale też momentami wywoływały uśmiech na mojej twarzy. Śmiało mogę stwierdzić, że ten mężczyzna jest prawdziwym artystą. Jego sposób bycia, myślenia jest bardzo specyficzny, unikatowy. To bardzo ciekawa postać, a przy tym, moim zdaniem, skromna. Czytając książkę czułam się, jakby sam Marek Piekarczyk siedział obok mnie i po prostu opowiadał. Książkę bardzo przyjemnie się czytało. Jeśli ktoś mówi, że może słuchać tego gościa godzinami, to ja się mu wcale nie dziwię.

Do przeczytania książki natchnęła mnie kolejna obejrzana wystawa prac artysty. Od dawna oglądając obrazy Beksińskiego, zastanawiałam się, jak bardzo nieszczęśliwym i niespokojnym musiał być człowiekiem, czego wyrazu upatrywałam w zachwycających mnie i jednocześnie budzących duży lęk obrazach. Jakże się myliłam. Pan Zdzisław wydaje się być bardzo ciekawym i złożonym człowiekiem, umoczonym codziennością i trudami istnienia, jak każdy inny człowiek. Jego podejście do własnych prac bardzo mnie zaskoczyło, ale też uspokoiło. Jeśli zaś chodzi o samą treść książki- pierwsza część, wywiad z Banachem, bardzo ciekawa, pochłonęłam jednym tchem. Przez dzienniki musiałam przebrnąć, wyłapując co bardziej interesujące mnie wątki i smaczki. Przy jednoczesnym odkrywaniu codzienności artysty, miałam ogromną przyjemność w przeniesieniu się do klimatu lat dziewięćdziesiątych, wspaniale oddanego w dziennikach. Prawdopodobnie po chwili oddechu sięgnę po drugą książkę dotyczącą rodziny Beksińskich, polecaną tu w komentarzach przez innych czytelników. Być może impulsem do jej przeczytania będzie kolejna wystawa prac artysty, która zawsze skłania mnie do powtórnego wrócenia do historii życia Pana Zdzisława.

Taka malutka czcionka,a o takich wielkich ikonach mowa. Może to i lepiej,bo mocno hamowała moje zapędy czytelnicze. A szkoda byłoby za szybko treść pochłonąć, bo więcej szczegółów umknęłoby. Czy jakieś mity ta książka wyjaśnia? Nawet nie wiem,bo nie takie pobudki sprawiły, że sięgnęłam po nią. Mnie zachęciła duża ilość fotografii, chęć powspominania muzyki, która kształtowała wcześniejsze pokolenia. A jako, że że względów technicznych czytałam dość opieszale,to i kilka fajnych kawałków w międzyczasie przypomniałam sobie z przyjemnością. Fajna książka dla oldfanów.

Pamiętam jak przed wielu laty na spotkaniu z czytelnikami redaktor Piotr Kaczkowski zapytał, czy ktoś pamięta który artysta pochodzi z miasteczka Crawley? Na chwilę zapadła cisza, a ja z dumą mogłem głośno powiedzieć: Robert Smith :-) Interesując się od lat 80-tych XX wieku muzyką The Cure nie mogłem tego nie wiedzieć. Zespół niezwykły, poruszający najgłębsze pokłady smutku i melancholii, grający muzykę dla introwertyków, który do dziś zaliczam do grona ulubionych. I nie zmieni tego bardzo długie oczekiwanie na kolejną płytę; od albumu „4:13 Dream” upłynęło, bagatela, 13 lat. Co ciekawe, pomimo sporej popularności w Polsce, nie doczekał się wielu książek w naszym kraju. Poza mocno archiwalnymi „Poletkiem Pana Boba” Jerzego Rzewuskiego oraz „Nigdy dość” Jeffa Aptera nie znajdziemy właściwie niczego innego. Książka wydana przez oficynę Anakonda jest spośród nich najmłodsza i wyróżnia się wyjątkowo dobrym papierem, wyraźną czcionką, twardą okładką. Pamiętam, że zabrałem ją na wycieczkę po Kotlinie Jeleniogórskiej i bardzo przyjemnie mi się czytało. Nie jest to jednak pozycja idealna, zbyt wiele w niej ogólników i błędów literowych. Tytuł wprowadza nieco w błąd, bo czytelnik licząc na biografię muzyka, a właściwie otrzymuje skróconą monografię zespołu. Trochę za mało miejsca poświęcono osobie Pana Roberta, a szkoda… Potwierdza się również reguła, że osoba zafascynowana artystą, pisarzem, zespołem – nie powinna pisać o nich książki, ponieważ nie będzie obiektywny. Jako osoba zafascynowana The Cure miałbym podobny problem i dylemat. Doceniam jednak trud autora w chronologicznym omówieniu dyskografii grupy oraz utworów – dla osób wchodzących w ten obszar muzyczny może jednak sprawić radość. Subiektywna siódemka.

Z zaskakującą dla siebie przyjemnością przeczytałem „Resortowe dziecko”. Nie pamiętam za dobrze audycji Pana Grzegorza i nie byłem zwolennikiem periodyku „Machina”. Ale wspomnienia Autora z czasów pobytu w Jugosławii, o organizowaniu koncertów w latach 80-tych, wywiad z Pamelą Anderson, pomysł na prezentację dokonań Yugotonu, rzecz o współpracy z Goranem Bregoviciem,– czytało mi się naprawdę dobrze. Autor nie pomija też konfliktów z Kazikiem czy Wojciechem Cejrowskim. Taka nietypowa biografia, okraszona osobistymi perypetiami i przeplatana dobrą muzyką. A że opisywane czasy były i są mi bliskie – obiektywny nie jestem. Po przeczytaniu od razu wrzuciłem odtwarzacza CD soundtrack z filmu „Arizona Dream”. In the deathcar, we’re alive…

Maluch jest jednym z symboli powojennej Polski. Bardzo dobrze się stało, że powstała na jego temat książka. Czyta się ją trochę jak historyczną (choć autor nie zasypuje faktami), trochę jak sensacyjną (choć autor za sensacją nie goni). Lektura warta uwagi nie tylko dla fascynatów motoryzacji.

Czytając początek tej rockandrollowej autobiografii byłem przekonany, że będzie to kolejna nostalgiczne wzdychanie do pięknych minionych czasów, kiedy to się ćpało, bzykało i imprezowało, a słowa skruchy, czy autokrytyki to jedynie maskujący puder i i zmyłka dla społeczeństwa. I tu mnie Pan McKagan zaskoczył, gdyż ostatecznie bierze krytykę na klatę, potrafi bez pardonu, szczerze mówić o swoich życiowych błędach i wyborach. Mało tego wyraźnie rozlicza się z destrukcyjnego etapu swojego życia. Porzuca je, podnosi się z dna, by na koniec być wręcz wzorcowym modelem artysty, muzyka, celebryty, a nawet przykładnym ojcem. Okej, trochę wyolbrzymiam. To nie tak, że nagle autor tej staje się wzorcem do naśladowania, idolem bez skazy. Nie można też powiedzieć, żeby autoanaliza Duffa była wyczerpująca i dogłębna. Mam wrażenie, że o wielu rzeczach nam nie powiedział, nie zawsze wyczerpał temat, a w wielu sprawach jest wciąż sam nieświadomy swoich wyborów i ich konsekwencji. Ale jak, na pamiętnik byłego punka bez wykształcenia, hardkorowego rockowca i zabijaki...to i tak jest to w miarę inteligentna i mądra książka. Szkoda, ze trochę mało traktuje o muzyce.

Całkiem ciekawe urywki z dawnego Hollywoodu, ale trudno nie oprzeć się wrażeniu, że jednak jest to rzecz bardzo pobieżna i taka, której brakuje dziennikarskiego dystansu. Zwłaszcza na początku było to dla mnie wyraźne, gdy autorka podawała kuriozalne argumenty mające dowodzić niewinności Fatty’ego Arbuckle’a (i to abstrahując od tego, jak było naprawdę). Dziwił też brak epilogu do związku Pickford i Fairbanksa, którzy ostatecznie się rozstali, a z rozdziału wychodzi obrazek romantycznej sielanki aż po kres. I to nie tak, że ta książka jest zła, bo jest tu całkiem sporo interesujących rzeczy, szczególnie, jeśli ktoś przedtem w ogóle o tych historiach nie słyszał, ale od książki mimo wszystko oczekuję więcej niż od podstrony Wikipedii. Jako zajawka „Skandale…” są okej, ale ogólnie oczekiwałam nieco większej wnikliwości i solidności.