Marek

Trafiłam na "Magdalenę" w antykwariacie, szukając niedługiej lektury na półce o tematyce 20-lecia międzywojennego i PRL-u. Naprawdę miło mi było spojrzeć na ówczesną Warszawę oczami niemal swojej rówieśniczki. Akcja toczy się w spokojnym tempie. Dzięki licznym drobnym opisom doskonale się wczułam w klimat, mimo że nie doświadczyłam rzeczywistości PRL-owskiej na własnej skórze. Zaskoczyło mnie, ile wspólnego mam z tytułową bohaterką. Uświadomiłam sobie również, jak bardzo większość poruszanych problemów jest aktualnych. Z przyjemnością poznałam wiele postaci z rodziny Magdy i nie tylko. Autorka wykreowała dosyć sympatyczną atmosferę, którą niejednokrotnie mącą konflikty, jednak czytelnik i tak kończy z drobnym chociaż uśmiechem na twarzy. Polecam.

Chwila zupełnie dobrego odpoczynku - PRL-owska młodzieżówka o chłopaku skonfliktowanym z paczką przyjaciół z powodu wygranego konkursu literackiego. Całkiem sporo wątków jak na tak niewielki format, bo i wątek miłosny, i kwestie etyczne (kombinowanie i załatwianie w warunkach gospodarki niedoboru, odpowiedzialność, wartość pracy), i wszelkie typowe cierpienia młodego człowieka, który szuka swojego miejsca w życiu. Przez chwilę wisiała nad tym groźba smrodku dydaktycznego "kolektyw ponad wszystko", ale na szczęście jest to po prostu za dobrze napisane, żeby się w takie banały osunąć. Postaci , nawet miłośni rywale, całkiem zniuansowane, styl celny. W bonusie obraz miasteczka wchodzącego w nowoczesność, przenoszącego się ze starej zabudowy do nowych bloków "za rzeką".

W młodości chyba czytałem "Grubego". Oglądałem "Szaleństwo Majki Skowron". Ale nazwisko Aleksandra Minkowskiego nigdy mi specjalnie w głowie nie utkwiło. Teraz żałuję. Pod kilkoma względami "Krzysztof", pochodzący z pierwszej połowy lat siedemdziesiątych, dziś już jest nieco archaiczny: już dziś nikt nie ma żywych wspomnień z wojny czy z okresu tuż powojennego; relacje między młodzieżą też wyglądają dziś już chyba trochę inaczej - wtedy były mocno podszyte agresją i to wcale nie tylko słowną (a może się mylę i to nadal tak wygląda?). Żałuję, bo kiedy posłuchałem tego dziś to odkryłem, że tak książka zawiera w sobie sporo prawdy co do relacji nastolatków z ich rodzicami. Zdumiewająco celnie pokazuje zarówno błędy obu stron jak i beznadziejne i żałosne próby "porozumienia". To niby literatura młodzieżowa, ale jeśli mieliśmy wtedy taką literaturę młodzieżową to żałuję, że jej wtedy nie czytałem. Słuchałem tego jako słuchowiska radiowego, więc to na pewno nie była całość książki. Chyba kiedyś muszę to uzupełnić z papieru. [Słuchowisko radiowe, czyta Marian Opania, 4 i pół godziny]

Bez patrzenia Kiedy jako nastolatka przeczytałam „Tarninę” Jerzego Szczygła, byłam pod ogromnym wrażeniem powieści. Kiedy dowiedziałam się, iż pisarz jest osobą niewidomą, mój podziw jeszcze wzrósł. Zaczęłam szukać kolejnych utworów. Przeczytałam chyba wszystkie, napisane dla młodzieży. Po latach wróciłam do książki „Po kocich łbach”. Jak zapowiada wydawca na tylnej okładce jest to samodzielna książka, ale będąca kontynuacją „Tarniny”. Opisuje losy Tadka Różańskiego podczas pobytu w zakładzie dla niewidomych. Nie jest to czas radosny i spokojny. Taki minął dawno temu, kiedy zaczęła się wojna, a skończył wraz z wybuchem miny zabierającej oczy. Teraz jest czas ciężkiej pracy, nauka kontaktu z różnymi ludźmi. Bo tacy oni są. Dobrzy, źli, tacy, co sami nie wiedzą jak postępować. Wszyscy uczą się wszystkiego, uczą się samych siebie, jak poznawać otaczającą rzeczywistość po zapachu i dotyku. Trzeba nauczyć się żyć z brakiem oczu. Z niektórymi sytuacjami nie można się pogodzić. Skąd wiadomo, że osoba czytająca list, wiernie oddaje jego treść. A może zmyśla? Zwłaszcza, że jest to osoba, do której nie ma się zaufania. Jak w ogóle poznać, czy ktoś jest wart zaufania? Być może uda się zrealizować własne marzenia? Mówią, że ślepi potrafią pięknie śpiewać. Tamta dziewczyna potrafi, a ja? Póki co trzeba nauczyć się czytać i pisać za pomocą nowego alfabetu Braille’a. Czy ten przedziwny układ punktów pomoże w przekazywaniu uczuć poprzez list, który też ktoś będzie musiał przepisać na zwykły alfabet? „ Po kocich ….” nie jest wyciskaczem łez, nie wywołuje drżeń serca, ba, nie wywołuje litości ani współczucia. Po prostu jest obrazem określonej sytuacji, określonego tematu. Akcja rozgrywa się po drugiej wojnie. Czasy są trudne. Ale o dziwo tego wielkiego, ponad człowiecze barki trudu nie odczuwamy czytając powieść. Wprost przeciwnie. Wszystko wydaje nam się takie normalne, takie zwyczajne. Śledząc losy bohatera, chwilami zapominamy, że jest on osobą niewidomą. Tadek sprawnie się porusza po lesie, którym otoczony jest zakład. Poznaje morze. A po swojej rodzinnej miejscowości chodzi bez problemu. I to chyba jest największa siłą owej historii. Jej celem nie jest wywoływanie różnego typu uczuć. Ma być obrazem z życia osób pokrzywdzonych przez los, ale potrafiących radzić sobie ze swymi ułomnościami. Utwór Szczygła nie jest rewelacyjny. Pisany prostym językiem, z próbą wniknięcia do psychiki każdego z bohaterów przedstawia ludzi, takimi jakimi są. Nie każdy jest bohaterem. Nie każdy jest postacią tragiczną. Czy polecam tę powieść? Tak. Nie jest długa. Nie znuży was brakiem rozbudowanej akcji. Być może pozwoli zastanowić się nad sensem życia. Bo skoro tamci, z tamtego zakładu potrafią tak normalnie żyć, może i ty potrafisz, nawet wtedy, kiedy wali ci się świat na głowę?

Tak naprawdę to można powiedzieć, że nie czytałem tego tytułu książki, ale za to przeczytałem "Zielone kasztany", a jest to połączenie dwóch opowiadań "Marka" i "Irminy". Więc polecam przeczytać od razu całość w postaci "Zielonych kasztanów".

Czytałam w wakacje dwadzieścia lat temu, będąc wówczas pietnastolatką. Ta historia zapadła mi głęboko w pamięci, znajomość Przemka i Alicji, ich piękne letnie dni, czuję jakbym tam była z nimi i zajmowała się rozwiązywaniem zagadki kradzieży. Moja blisko trzyletnia córka ma na imię Alicja, a ja uwielbiam miód akacjowy - żaden inny mi tak nie smakuje. Sentyment do książki 💚 Jest w niej coś niezwykłego, zdumiewającego a zarazem prostego. Wywołuje szczery uśmiech na koniec. Polecam każdemu taki uśmiech.

Ksiazka dająca duzo do myślenia. Czytając w pewnych momentach ogarniał mnie oczywiście smutek, ta świadomość, że to nie była zadna fikcja literacka. Ok, nie są to wspomnienia autorki, jednak opis kompletów, wydarzeń, to wszystko prawda... Był jeden minus, czasem bohaterowie się mieszali, za duzo chłopaków o tych samych imionqch. Niektóre wątki bym chciała poznać bardziej szczegółowo, no ale zamysł autorki byl inny. Mimo tego, polecam książkę.

Koniec wakacji…. Powiedzieć o książce Janusza Domagalika „Koniec wakacji”, że to książka kultowa to prawie nic nie powiedzieć. To książka legenda, ponadczasowa opowieść o czasach minionych w życiu każdego z nas, utwór o wszystkim, co dokoła nas, co łączy czas miniony z teraźniejszym. Nie znajdziemy tu dokumentalnych treści i nie powiemy, że doskonale opisuje epokę, w której powstała. Nie, to nie obrazek z lat sześćdziesiątych. Wystarczy wyjrzeć przez okno i zobaczymy młodzież na rowerach jadących nad rzekę lub staw. Wśród nich na pewno znajdziemy Jurka, Elżbietę, Zbyszka… To przecież takie zwyczajne imiona, które dziś też nadaje się dzieciom. Znajdziemy dziś gołębie, starych nauczycieli i dorosłych z ich problemami, którymi niechętnie dzielą się z własnymi dziećmi. I koniec wakacji też będzie… jak każdego roku w sierpniu… Kiedy po blisko pół wieku ponownie sięgałam po niezwykłą powieść, schowaną w zakamarkach mojej biblioteczki, bałam się, że czar pryśnie, że treść nie wytrzymała próby czasu, jak to z wieloma utworami bywa. Nic bardziej mylnego. Łzy polały się ponownie. Tak jak przed laty. Wtedy było zdziwienie. Łzy przy męskiej książce? My, dziewczyny, czytałyśmy głównie Siesicką. Jedynie ona, w naszym przekonaniu, mogła opisać nasze problemy. Jedynie ona wiedziała, co gra w duszy młodej nastolatki mozolnie wkraczającej w ten, już nieco dorosły świat. Aż tu nagle pani w bibliotece podsunęła „Koniec wakacji”… Rety, co ona sobie myśli? - przemknęło mi przez głowę, kiedy zaczęłam czytać. Przecież tu bohaterem i narratorem jest chłopak! Ba, żeby to jeszcze jakiś starszy, z jakieś technikum lub liceum. Ale to taki smarkacz, z siódmej klasy! Taki sam jak Jarek, Wojtek, Tomek i ta cała zgraja z klasy i podwórka, co to tylko piłkę kopią. Tymczasem bohater Domagalika okazał się bardzo ludzki, bardzo wrażliwy i na pewno sam nie dowiedział się nigdy (wszak to postać fikcyjna), ile dobrego uczynił dla swych rówieśników. Ja i moje koleżanki po przeczytaniu książki zupełnie inaczej spojrzałyśmy na naszych kolegów z klasy. Nagle Jarek okazał się przystojny, a mrukliwy był dlatego, że jego rodzice rozwodzili się. Wojtek wcale nie chorował na gardło, ale przechodził bardzo mocno mutację i miał z tego powodu kompleksy. Ojciec Tomka pił i bił. Chłopak wolał spędzać czas na podwórku niż we własnym domu i kopać piłę… I tak można by wymieniać… nawiązywać do treści legendarnej powieści…. odszukiwać w otaczającym nas świecie postacie znane z czarno-białych kartek… Nie znalazłam opinii negatywnej o tym utworze. Niektórzy przeczytali ją już w wieku dorosłym i mieli pretensje do całego świata, że nikt im książki nie podsunął, kiedy byli… kiedy wkraczali w swym życiu w „koniec wakacji”, czas rozstania z dzieciństwem i wchodzili w ten drugi, wcale nie lepszy etap swego życia. Ten czas obecny jest w życiu każdego człowieka. Bez względu na epokę, ustrój polityczny i stan gospodarki narodowej. Mój egzemplarz, pierwsze wydanie z 1966 rok, powędruje na półkę. Nie oddam. Może za dziesięć lat podsunę powieść mojemu wnukowi, a on mi powie, co o książce sądzą chłopcy? Bo tego nigdy się nie dowiedziałam...

Skończyłam czytać wczoraj, a dziś jeszcze mam poczucie opuszczenia, jakby wyjechał bliski przyjaciel. Książka, choć dla młodzieży, porusza i wciąga niesamowicie. Mam po niej ogromny niedosyt, chciałabym poznać dalsze losy Tadka i wiedzieć, jak rozwinęła się jego choroba, jak potoczyło dalsze życie...

Przeczytana dawno temu, przypomniana niedawno. Historia Hani, jej przyjaźniach, rodzinie, pierwszej platonicznej miłości. Myślę, że trochę się zestarzała, dzisiejsze dziewczęta nie zrozumieją problemów bohaterki, dla nich to prawie prehistoria. Dobrze jednak wiedzieć, co czytywały w młodości ich matki.

Przecudna, ciepła i wyjątkowa historia pięknego pieska mądrego, oddanego bezgranicznie całą swą miłością, oddaniem do swojej właścicielki, która bardzo go kocha i przywiązana jest do swojego czworonoga. Pewnego razu Drab zaginął, dla Dzidzi to ukochane zwierzę, chce go odnaleźć dowiedzieć się gdzie może być. Pies to ogromna odpowiedzialność trzeba być odpowiedzialnym, opiekować się cały czas nim, wyprowadzać na spacery i karmić. Pies ma też uczucia, pokazuje bardzo i czuje, bardzo chce czuć się kochane przez swojego właściciela. Historia wzruszyła mnie do głębi, pełna uczuć, ciepła i zaskakująca. Postać Alicji szczególnie mi się spodobała, barwna, wspaniała jest, jak i Dzidzi również śledziłam z zainteresowaniem przygody dwóch bohaterek, zaciekawiły mnie i zakończenie skończyło się szczęśliwie . Bardzo mnie zachwyciła ta książka jestem zachwycona odprężyła mnie i zrelaksowała wspaniale.

W streszczeniu zdanie „fabułę uatrakcyjnia motyw porwania dziecka” wypadło dziwnie. Przeczytałam raz pierwszy w podstawówce. Janek wędruje z listem do Lajosa (czyli Ludwika) Csokoi, właściciela ziemskiego i filantropa. Po dotarciu do jakiegoś miasteczka Janek poznaje wędrowne trio: skrzypka Johanna, będącego w jego wieku, młodszą śpiewaczkę Laurę i jej małpkę Perditę (co po włosku znaczy Utracona). Zachłanny drab Allopeo zgarnia zyski za ich występy. Podniecony powodzeniem przebiera małpkę za honweda (węgierskiego wojaka) i każe jej maszerować bębniąc. Widownia wygląda na zawiedzioną, jak z spod ziemi wyrasta prawdziwy honwed i odpowiednio ruga draba. Janek nie znał węgierskiego, lecz domyślił się z łatwością o co chodzi. Po występie spróbował zagadnąć Laurę, znał tylko niemiecki. – Kim jesteś? – zapytała. – Przyjacielem. – Przecież ja ciebie nie znam. – Czy przyjaciół koniecznie trzeba znać? Ja też mam takich, których prawie nie znam. Przez ścianę pokoju w zajeździe Janek słyszy, jak drab wrzeszczy na swe trio. Po jego wyjściu Janek wchodzi tam przez okno i namawia do wspólnej ucieczki. Drab już niemal ich doścignął, gdy zjawia się Csokoi w towarzystwie dwu honwedów wyższych stopniem. Ponieważ często wyrzucam innym nieumiejętność cytowania, zaznaczam, że skracam, lecz sens zachowuję: - Porwano moją córeczkę – zaczyna drab – jestem Aleksandro Allopeo, a ty jesteś moją córeczką, prawda? Laura potwierdza, lecz oczami mówi co innego. - Prze panów, on kłamie, wcale nie jest jej ojcem – zawołał Johann – To oszust, przywłaszczył mojego Stradivariusa. - A ty mały, skąd miałbyś Stradivariusa? Stradivariusy są rzadkie, dla odróżnienia od innych noszą własne imiona, gdy mowa o takim instrumencie należy spytać o jego miano. Skrzypce, na których rzępolił Holmes, też podobno były Stradivariusem, co prawda Watsonowi, nie znającemu się na instrumentach muzycznych, łatwo było to wmówić, a może to licentia poetica. Tu zapewne też. - Odziedziczyłem po ojcu, sławnym muzyku. - Poważnie? A maestro cóż na to? - A tak, ów muzyk powierzył bezcenny instrument mej opiece. - Acha... a ma jakieś zaświadczenie tożsamości? - Gdzieś miałem, musiałbym poszukać. - Przypominam, że toczymy wojnę, radziłbym się pospieszyć. Drab gorączkowo przetrząsa kieszenie. - Proszę. - Tak myślałem. Paszport wystawiony został na jakiegoś Alfreda Peltza. Maestro zechce to wyjaśnić? - Allopeo to mój pseudonim artystyczny. - Zatem, jak sam przyznaje, nie jest Włochem. Nadal będzie obstawać, że jest ojcem tej małej? - Ja ... ten tego... - Starczy tego gadania. Maestro pozwoli z nami. - Panie władzo, ja przecież... - Na komendzie się będzie tłumaczył. Drab zostaje zamknięty za konszachty z wrogiem, raczej marnym był szpiegiem, skoro przyciągał uwagę. Następnie Janek spotyka Margo, zwaną Królową Amazonek ...

Mam sentyment do Pani Krystyny Siesickiej. Jej książki towarzyszyły mi podczas moich nastoletnich wahań. Jest może mniej znana od P. Musierowicz, ale też dobra, choć chyba zapomniana. Okoliczności i tło obyczajowe to raczej dla współczesnych nastolatków raczej kosmos czy prehistoria, ale przekaz jest nadal aktualny. Problemy nastolatków w dalszym ciągu są aktualne: przyjaźń, miłość, lojalność, wzorce, plany i marzenia, inwestycja w naukę czy we własne ciało, próba oderwania się od planów i oczekiwań rodziców i podążanie swoją własną drogą, rozdźwięk między słowami a czynami dorosłych w oczach nastolatka, szarość codzienności i magia ulotnych chwil. Tyle przemyśleń po takiej cienkiej książeczce... To tylko świadczy o jej wartości.

Czuję się poniekąd jak ekspertka od tej książki, hah. Nie bez powodu też pisałam o niej swój licencjat na filologii polskiej. Trzy razy czytałam powieść o Rozalce, co "wszystko przewraca do góry nogami" i powiem szczerze, że za każdym razem bawiłam się przednio. Przy każdej lekturze znajdowałam też coś nowego, kolejną myśl, refleksję. Nie jest to tylko książka dla dzieci. Jest w niej ponadczasowa historia, która może łączyć pokolenia. Niesie ze sobą paletę wartości, które chętnie przemyciłabym uczniom, zadając tę powieść jako lekturę. Z tej książki bije dobro i po jej przeczytaniu robi się lżej na duszy. Bowiem Anna Kamieńska, pomimo cenzury uchwyciła autentyczny obraz PRL-owskiego miasteczka. Zawarła zarówno patologie społeczne, jak i próby naprawy rzeczywistości. Mamy tu problem alkoholizmu, niepełnosprawności, choroby psychicznej, wdowieństwa i sytuacji samotnych matek, ramy, w których musiała zmieścić się kobieta, ale również dziewczynka. Autorka porusza też kwestię warunków mieszkaniowych oraz presji, jaka ciążyła na dzieciach, które oprócz chodzenia do szkoły, musiały pomagać rodzicom w gospodarstwie. Są to trudne tematy, ale Kamieńska przedstawia je w przystępny dla młodego czytelnika sposób. Przeważnie jest to pejzaż optymistyczny, ale można też dostrzec także smugi prawdziwego życia. Jest to moja ulubiona książka z charakterną młodą bohaterką w polskiej literaturze. Rozalka Bożek to dziewczynka, która nie da sobie w kaszę dmuchać. Wszędzie jest jej pełno. Nie bez powodu zdobyła miano Rozalki Olaboga. Ta niezmordowana mała kobietka, choć wciąż słyszy: "świata nie przerobisz", nie zamierza się poddawać. Jest niczym wróżka chrzestna dla mieszkańców miasteczka. Wnosi swoją osobą radość w monotonną wiejską rzeczywistość.

Zaskakująco skomplikowane opowiadanie, zarówno pod względem struktury - w narrację z perspektywy młodej nauczycielki wpleciony jest dziennik tytułowego bohatera, retrospekcje, dialogi, miniopowiadanie napisane przez jedną z postaci - jak i pod względem portretu Łukasza. W sumie właśnie wielkość perspektyw pozwala na tak interesujący rysunek młodego człowieka marzącego o byciu kimś, a czującego duchową pustkę. I pozwala na końcowe pytanie: czy bohater się zmienił, czy zmieni się kiedyś, czy na zawsze ugrzązł w pozerstwie?

Elżunia dzieciństwie przeszła chorobę Heinego-Medina (polio), która doprowadziła do paraliżu nóg. Przez to była unieruchomiona, często leżała w łóżku, a później poruszała się na kulach. Jej ciało stało się więzieniem i musiała zmierzyć się z fizycznym ograniczeniem, samotnością i wykluczeniem. Szyba z tytułu książki symbolizuje nie tylko barierę emocjonalną i społeczną, ale też fizyczną — była zamknięta w pomieszczeniach, patrzyła na świat zza okna, nie mogąc w nim uczestniczyć jak inne dzieci. To sprawia, że jej historia jest jeszcze bardziej poruszająca. To opowieść o dziecku, które patrzy na życie z dystansu, ucząc się je rozumieć po swojemu — cierpliwie, z delikatnością, z nadzieją. To książka dla tych, którzy chcą naprawdę usłyszeć i zobaczyć. Nie tylko historię Elżuni, ale wszystko to, co często zostaje przeoczone — cichy smutek, potrzebę obecności, i ogromną siłę przetrwania.

Jedna z tych książek z dzieciństwa do których się wraca. Wróciłam i ja - bohaterowie i ich życie nadal wzruszają, nie zestarzały się. Opowieść o czwórce osieroconego rodzeństwa, które mimo biedy zachowuje optymizm i szuka swojego miejsca w życiu, pomagając przy tym innym nadal budzi zainteresowanie. Napisana prostym językiem potrafi wzbudzić emocje. Powrót do przeszłości nie zawiódł - polecam !

Autor, postać niezwykle ciekawa, Żyd, ucieka z getta i ukrywa się w okolicy Grodna, komunista, studiował ( 1952 - 56 ) w Moskwie, gdzie uzyskał doktorat z rusycystyki. Po stłumieniu rewolucji węgierskiej zrywa z komunizmem, wyrzucony z PZPR, związany z opozycją demokratyczną, od lat 70 - tych objęty zakazem druku, podczas stanu wojennego internowany w Białołęce. Postać jakże inna od np. A. Holland. Czy dzisiaj jakieś dziecko chce zostać Indianinem ? Z moich obserwacji wynika, że raczej NIE !!! Teraz to inny świat !!! W każdym razie ja chciałem, oj bardzo chciałem. Fascynacja bohatera książki, zainteresowanie wszystkim co dotyczy historii i kultury Indian, ich walki o przetrwanie, to tematy, które interesują mnie do dzisiaj. Książka to również sentymentalna podróż w przeszłość, do czasów PRL - u, dla wielu osób nieznana. Może warto ją sobie przypomnieć, a młodszych z nią zapoznać !!! Dla mnie niezapomniana lektura i czas z nią spędzony !!! POLECAM !!!

I pomyśleć, że tak kiedyś wyglądała literatura YA! Cóż, była to jak na swoje czasy bardzo dobra literatura. Uważam, że ta książka ładnie się zestarzała - a to za sprawą dobrze opracowanej psychologii bohaterów (właściwie każdej postaci). To są sprawy bardzo uniwersalne. Ścieranie się Mai i Michała, jej niedojrzałość, jego zacietrzewienie. To wszystko jest bardzo wiarygodne. A do tego mamy zachowany obraz PRL-u. Całość jest napisana naprawdę ładną polszczyzną. Zastanawiam się, czy Jurgielewiczowa czytała o parę lat wcześniejsze "Jezioro osobliwości" Siesickiej - między "Jeziorem..." a "Wszystko inaczej" da się znaleźć pewne zbieżności. I to nie tylko jeśli chodzi o imiona głównych męskich bohaterów (całkiem też podobne te Michały w swojej dojrzałości), ale też o otwarte zakończenie. Polecam!