Magiczne manifestacje dla czarownic

Poczuj Magię Księżyca. Ta książka bardzo mi się spodobała, a opisana historia w niej jest super. O czym jest, to przestawię Wam krótki opis, bez żadnych długich monologów. Serdecznie zapraszam. Teraz przeniosę Was wszystkich w podróż po krainie księżyca, magii i jego, nie tylko symboliki, ale i odkrywczego świata. Czy wiecie, że księżyc istnieje od czterech i pół miliarda lat? Sam się kiedyś nad tym zastanawiałem. Księżyc ma w sobie wielką moc i działa na nasze życie, zdrowie, a także samopoczucie. Zwierzęta, a także rośliny też żyją dzięki księżycowi. Jest to książka bardziej filozoficzna, ale tak jak wspomniałem wcześniej, mi się podoba. Moja ocena to: 10 /10 punktów. Książkę polecam. Pozdrawiam Was.

Jak radzić sobie z migreną” to poradnik dla osób, które cierpią na migrenę. Przeszywający ból głowy i inne dolegliwości potrafią zepsuć sporo czasu. W poradniku Dr Katy Munro przedstawia ona jak poznać, że to właśnie migrena. Oprócz tego przedstawia czynniki, które na nią wpływają, a także jak dbać o swoje zdrowie, aby migreny przestały występować. Interesującym tematem była także migrena wśród dzieci. Zawsze mówiłam, że nie lubię poradników, a tu sięgnęłam już po kolejny. I choć problem migreny mnie nie dotyka na szczęście, to jestem zadowolona po lekturze tej książki, bo bardzo mi rozjaśniła tematykę tej choroby. Nie wiedziałam, ze jest aż tyle towarzyszących objawów i że odpowiednie odżywianie, nawodnienie i aktywność fizyczna mogą zredukować liczbę ataków. Oczywiście w wielu przypadkach pomoc lekarza jest nieunikniona i tak. Nie chcę Wam za dużo zdradzać z tego, o czym opowiada poradnik, wiec po prostu powiem Wam, że warto po niego sięgnąć jeśli borykacie się z tym problemem.

Była to pierwsza moja pozycja książkowa w tematyce magii i przyznam, że zaintrygowała mnie, jest przystępnie napisana, można też od razu zastosować nabywaną wiedzę w praktyce. Bardzo spodobał mi się rozdział o medytacji, działaniu ziół i roślin, a także kamieni. Chciałam lepiej zrozumieć temat tego w jaki sposób można być "współczesną czarownicą" i z czym to się wiąże - ta pozycja mi to umożliwiła, za co jestem wdzięczna i wiem już, że nie jest to nic dziwacznego, strasznego, czy bardzo skomplikowanego.

Porządne źródło wiedzy o IBS. Autorka zawarła w książce podstawowe informacje o tej czynnosciowej chorobie jelit, wyjasniajac mozliwe przyczyny a takze sposoby leczenia. Myśle, że moze przyniesc pewnego rodzaju spokoj i ulge osobom zmagajacym sie z IBS a takze nadzieje na to ze da sie ogarnac zespol jelita drazliwego.

Jako że sama zaliczam się do grana nastolatków to wypowiem się na temat tej książki. Często nastolatki zadają sobie pytania na, które nikt nie umie im odpowiedzieć. Z pomocą przyszła ta oto książka wraz z autorem. Książka jest tak skonstruowana, że co rozdział możecie poodpowiadać na pytania dotyczące tego co przeczytaliscie. Dowiecie się co to w ogóle znaczy być nastolatkiem i dlaczego nasz mózg pracuje tak, a nie inaczej. W książę znajdziecie odpowiedź na pytanie dlaczego twój potencjał jest twoim najcenniejszym zasobem, jak się rozwijać, aby być spełnionym człowiekiem w przyszłości, w jaki sposób dbać o swoje samopoczucie, jak przygotować się na przyszłość. Te pytania często sobie zadajemy, a w tej książce znajdziemy na nie odpowiedź. Po tej książce całkowicie zmieniło się moje nastawienie do dorosłości. Zaczęłam coraz więcej rozumieć. Już nie muszę zadawać pytań jak mam sobie poradzić w przyszłości czyli w dorosłości. W książce znajdziecie odpowiedzi, których niektórzy potrzebowali. Jako osoba która stoi w tym roku przed wyborem szkoły wyszej i tym co chce robić w przyszłości strasznie obawiam się dorosłości, że sobie nie poradzę. Książka na pewno daje do myślenia te pytania na, które możecie odpowiadać pod koniec rozdziału pomagają uporządkować sobie wszystko w głowie.

Książka Doktora Alexa George’a „Miej lepszy dzień. Pozytywny poradnik o zdrowiu psychicznym” to lektura dla dzieci i młodzieży z katalogu Wydawnictwa Insignis. To książka, która przedstawia młodym czytelnikom, jak nauczyć się dbać o swoje zdrowie psychiczne. Ten temat jest niezwykle istotny w dzisiejszych czasach, dlatego tym bardziej warto podsuwać dzieciom takie książki, gdyż są one narażone na stresy życia codziennego, z którymi trudno jest im się często uporać, w dodatku relacje z innymi bywają wymagające. Autor przedstawia najczęściej występujące problemy, które mogą mieć negatywny wpływ na psychikę młodych ludzi oraz omawia metody pomocne w ich rozwiązywaniu. Przedstawione przez niego techniki nauczą dzieci uporać się z trudnościami dnia codziennego, dzięki czemu będą w stanie rozpoznawać symptomy zmęczenia, rozwiną swoją kreatywność, a także nauczą się lepiej rozpoznawać swoje emocje oraz komunikować z innymi. Zaczną wykorzystywać sposoby ułatwiające życie dostępne na wyciągnięcie ręki takie jak codzienne spacery lub aktywność fizyczna. Więcej na blogu: https://mamaizabawa.blogspot.com/2023/10/miej-lepszy-dzien-pozytywny-poradnik-o.html

Różnorodność doświadczeń w tej książce sprawia, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie. Nie każda historia mnie poruszyła, ale na pewno ta książka sprawia że inaczej się myśli - jakoś tak bardziej świadomie. Zaczyna się zauważać te przekonania, o których mowa w książce i dostrzegać ich działanie w naszym życiu. Szczególnie ciekawa jest również perspektywa terapeuty, możemy przyjrzeć się psychoterapii pod innym kątem

„Bądź jak witamina i takimi ludźmi się otaczaj”. Książka, która zachęca do refleksji nad relacjami osobistymi i tym, jak mogą one wpłynąć na Twoje samopoczucie i szczęście. Marián Rojas Estapé proponuje podróż do samopoznania i odkrycia ludzi, którzy dodają pozytywnej energii. Omawia rolę oksytocyny w naszym życiu. Ten hormon odgrywa ważną rolę w naszej równowadze emocjonalnej. Tutaj mamy przyjemne wyjaśnienie, jak wpływa to na nasze ciało i umysł. Uczymy się identyfikować, które sytuacje i/lub ludzie generują stres. Ale to nie koniec. Uczy nas, jak sobie radzić w takich sytuacjach i z takimi ludźmi. To jest bardzo pomocne. Polecam!

Autorka rozpoczyna swoją opowieść od osobistej (i bardzo przejmującej) historii, dlaczego w pewnym momencie musiała postawić swoje granice, w czym jej pomogły i przed czym ją nadal chronią. Zdradza, iż osobiste wyzwanie przerodziło się w jej powołanie i pasję: teraz uczy innych, jak podążać w stronę wolności, jak egzekwować respektowanie naszych granic. Ponieważ "inni zawsze biorą tyle, na ile pozwolimy pozwolimy" , autorka wskazuje na wagę umiejętności odczytywania naszych potrzeb, wsłuchiwania się w sygnały z naszego ciała, rolę jasnego języka w komunikacji i konsekwencję w trwaniu przy podjętej już decyzji. Porusza temat poczucia winy, naszych, utrwalonych skryptów stawiania granic i zagadnienie pracy na przekonaniach. Mówi też o samoograniczeniach. Różnicuje sposób postępowania w zależności od osoby (rodzina, znajomi, sąsiedzi) jak i w odniesieniu do sytuacji. Podaje recepty, jak przy stawianiu grani zadbać o siebie. Zagadnienia omawia, podając konkretne przykłady z życia.

Yung Pueblo to pseu­do­nim ar­ty­stycz­ny pi­sa­rza Diego Pe­re­za, co znaczy młodzi ludzie. Dobra książka, z przemyśleniami na temat uzależnień i tego przysłowiowego dna, jakiego trzeba dotknąć, by się podnieść. Polecam, ale wymaga skupienia bo czyta się dość wolno.

„Matka to pierwszy świat, jaki poznajemy, ale dla niektórych ten świat od początku jest pełen pułapek i cieni”. Postacie tej książki to miliony anonimowych czytelniczek i czytelników, którzy w dorosłym życiu wciąż zmagają się z echem krytycznych uwag, emocjonalnego chłodu lub nadmiernej kontroli ze strony najbliższej osoby. Hanna Alderete w swojej publikacji „Toksyczne matki” nie kreśli fikcyjnej fabuły, lecz tworzy swoisty poradnikowy przewodnik po trudnych relacjach, próbując nazwać mechanizmy, które ranią dzieci, a później rzutują na ich dorosłe związki i poczucie własnej wartości. Autorka skupia się na różnych typach toksycznych zachowań – od matki narcystycznej, przez wieczną ofiarę, aż po tę, która nigdy nie pozwala swojemu dziecku dorosnąć. Trzeba przyznać, że to książka poprawna, rzetelnie porządkująca podstawową wiedzę z zakresu psychologii relacji, ale nieoferująca głębi, która wyróżniałaby ją na tle dziesiątek podobnych tytułów dostępnych na rynku. Hanna Alderete napisała tekst, który może być dobrym „pierwszym krokiem” dla osób zaczynających przygodę z autoterapią, ale dla bardziej wymagającego czytelnika okaże się zbyt uproszczony. Największym atutem książki jest jej przejrzystość i przystępny język. Alderete unika hermetycznego żargonu, tłumacząc skomplikowane procesy psychiczne w sposób zrozumiały dla każdego. Podział na konkretne typy matek pozwala szybko zidentyfikować własne doświadczenia, a liczne przykłady z praktyki gabinetowej pomagają poczuć, że nie jest się odosobnionym w swoim bólu. Struktura: Książka jest logicznie poukładana, co ułatwia poruszanie się po trudnych tematach. Ćwiczenia: Autorka stara się dać czytelnikowi konkretne narzędzia do pracy nad sobą, co zawsze jest wartością dodaną w poradnikach. Warsztatowo publikacja jest solidna, ale brakuje w niej autorskiego „pazura”. Większość tez i porad to bezpieczne schematy, które można znaleźć w klasykach gatunku (jak u Susan Forward). Styl jest momentami zbyt chłodny, niemal instruktażowy, co sprawia, że emocjonalny ciężar tematu nie wybrzmiewa tak silnie, jak powinien. Brakuje tu świeżego spojrzenia na dynamicznie zmieniające się relacje rodzinne w XXI wieku. Biorąc wszystko pod uwagę, to lektura solidna, ale „bez szału”. Sprawdzi się jako elementarz dla osób, które dopiero zaczynają rozumieć, że ich relacja z matką była trudna, jednak nie należy oczekiwać od niej przełomowych odkryć.

Strzał w 10-tkę, gdy pracuje się z kilkoma toksycznymi ludźmi w zespole np. mikromenadżerem otoczonym pochlebcami- dręczycielami i złodziejami zasług, tworzącymi grono świętych krów i kłamliwych, złośliwych narcyzów, twierdząc np. na spotkaniach służbowych z "Ludźmi Nauki", że "są nie do ruszenia, bo wszystko wiedzą o ludziach np. kto nie odprowadza PPK" (który nie jest obowiązkowy :)). Natomiast książka mnie poruszyła, nazywając takich ludzi po imieniu i prowokując mnie do próby zmiany swojej sytuacji zawodowej. To nie są czasy na pracowanie wśród ludzi robiących tzw. "wiochę" na np. Uczelni.

Zdecydowanie łatwy i przyswajalny język. I to co odmienia ją od innych książek to to - że zawiera w sobie sposoby na akceptację trudnych chwil. Kiedyś były to książki, które były u mnie numerem jeden jeśli chodzi o tematykę, jednak w ostatnim czasie czuję już ich przesyt. Zdecydowanie mimo to, trzymam się opinii, że najlepsze książki rozwojowe to właśnie są w wydawnictwie Muza. Także polecam :)

Jest to trzecia recenzowana przeze mnie pozycja z serii Sabaty- rytuały, przepisy i zaklęcia na święta Koła Roku. Lammas jest za to pierwszym z trzech świąt żniwnych oraz znakiem, że plony lata już dojrzały. Autorka Melanie Marqus na początku lektury tłumaczy nie tylko obszerną genezę samych obchodów, ale także wspomina o indywidualności świętowania. Cykl o sabatach powstał głównie dla wiccan, odłamów neopogan oraz czarownic eklektycznych, co znaczy że czerpanie z różnych tradycji, panteonów i ścieżek jest tutaj rzeczą normalną. Jak zawsze najciekawszym dla mnie rozdziałem jest ten traktujący o starych praktykach. W tej części jest obszerny, naprawdę zawiera w sobie dużo ciekawostek. Lammas, zwany również Lughnasadh swoją nazwę zawdzięcza celtyckiemu bogu Lugh. Nie ma też jednej konkretnej daty co do celebracji tego święta, Melanie argumentuje to w odniesieniu do wielu publikacji. Analizy tekstów, najczęściej Irlandzkich (nawet z XV wieku) pozwalają odkryć najwcześniejsze genezy powstania święta plonów i dzięki temu dowiemy się, że kiedyś odprawiano je na szczytach wzgórz oraz składano ofiary z byka. Miejsce miało duże znaczenie. Zwyczaje związane z tym okresem są ciekawostką samą w sobie. W innych kulturach spotykano się przy kopcach grobowych mitycznych boskich postaci, zawierano małżeństwa, praktykowano magię ochronną dla zwierząt gospodarskich by dobrze żyły razem z ludźmi, nie chorowały. U rdzennych mieszkańców Ameryki był to czas zbiorów kukurydzy i spotkań przy muzyce. Niezależnie od szerokości oraz długości geograficznej ludność świętowała z wdzięcznością i nadzieją. Jak wiadomo wiele świąt, tradycji i celebracji przeszło duże metamorfozy po chrystianizacji. Dawni bogowie zostali zastąpieni świętymi, lecz zamysł obrzędu pozostał taki sam. Mamy tu dość dobrą rozpiskę wybranych takich świąt. Poprzez uprzemysłowienie życia przestaliśmy zwracać głębszą uwagę na pożywienie. Zamiast siać, dbać, zbierać wystarczy kupić w markecie. Aby pokazać jak można odnaleźć choć cząstkę dawniejszego spojrzenia na naturalne aspekty, powstał rozdział drugi- nowe praktyki. Są tu wskazówki do tego by wspólnie z innymi spożytkować czas sierpniowy. Nie istnieją ścisłe zasady, lecz popularne elementy wspólne przy obchodach Lammasu pozwolą się zatrzymać, skłonić do refleksji, odnaleźć kreatywność. W tej pozycji są też polecane aktywności we wsi, mieście, przegląd różnych sposobów uczczenia sabatu, wraz z kilkoma wyznaniami pogańskimi np. celtyckich rekonstruktorów W dalszej części lektury oprócz gotowych przykładów zaklęć i tradycyjnych dywinacji z użyciem kukurydzy a także wody, wita nas dział poświęcony ręcznym robótką. Dla mnie najciekawszą jest laleczka kukurydziana, ponieważ ma długą tradycję. Robiono ją z ostatnich zebranych wiązek kukurydzianych, by mogła zdobić domostwo jako amulet. Każdy krok wytłumaczono dokładnie by tworzenie sprawiało przyjemność. Jak w każdej pozycji z cyklu na końcu znajdują się modlitwy, wezwania, medytacje oraz adekwatny słowniczek. Według mnie to bardzo dobrze skondensowana książka zawierająca pigułkę wiedzy, zredagowana przejrzyście a do tego spisana lekkim, przyjemnym językiem.

Większość z nas z niechęcią lub z lekkim uśmiechem na twarzy przyjmuje fakt, że oto znany aktor, piosenkarka, kabareciarz czy jeden z celebrytów, wydaje książkę. Rynek jest już tak zalany wszelkiej maści autobiografiami, wspomnieniami, poradnikami psychologiczno-modowo-kulinarnymi, „napisanymi” przez znane postacie z ekranu, że momentami staje się to wręcz żenujące. Jak w tym zalewie książek nie skrzywdzić jednak tych, którzy będąc ludźmi uznanymi, cenionymi, rozpoznawalnymi, naprawdę wydają dobre książki z treścią, mając coś do powiedzenia (napisania) i jest to ważny głos na rynku literackim? Znana i ceniona aktorka, Marta Żmuda Trzebiatowska napisała książkę, jakiej jeszcze na polskim rynku wydawniczym nie było: "Bliżej siebie. Imiona kobiecości". Zacznę od pochwalenia wydawnictwa Mando, które dosłownie w każdym szczególe dopieściło to cacko wizualnie i edytorsko. Książka ma solidną okładkę, piękną, pastelową kolorystykę, która nie „bije po oczach”; zadbano o korektę – bo co niestety, rzadko się zdarza w taśmowo wydawanych książkach, nie znalazłam tutaj ani jednego błędu stylistycznego czy literówki. „Imiona kobiecości” dedykowane przede wszystkim kobietom, to książka bardzo czuła, subtelna, z ważnym przesłaniem. Siedem kobiet, których imiona są początkiem snucia wyjątkowych historii, oraz ich wpływ na autorkę. Siedem kobiet, które w życiu Marty „namieszały” i poprowadziły ją w świecie kobiecości często nieznanymi dla niej, ale prowadzącymi do rozwoju i umocnienia swojej siły wewnętrznej ścieżkami. Poznajcie je! Aniela, Aldona, Ewa, Anna, Zuzanna, Marta oraz Klara. Kim są? Kto się kryje pod tymi imionami? Chociaż poza mamą i córką, autorka nie zdradza szczegółów z ich prywatnego życia, osobiście rozpoznałam kim są wspomniane panie 😉 Marta Żmuda Trzebiatowska czule i z wielkim wsparciem prowadzi nas przez kobiece życie – od dzieciństwa aż do dojrzałości, poprzez historie i doświadczenia kobiet dla niej ważnych. Niejednokrotnie to historie bardzo trudne, osobiste przeżycia i zmagania. Pisze o miłości, przyjaźni, pracy, samotności, zagubieniu, wątpliwościach. Przyznaje się do wylanych łez i trudnych chwil - nie ma tutaj jednak banałów. Czytelnik ma wrażenie, że Marta naprawdę chwyta go za rękę, podaje w kubku kawę z kardamonem i obiecuje, że wszystko się w końcu ułoży... Sama autorka przyznaje się do tego, że w swoim życiu, pochodząc z małego miasteczka, czuła się znacznie gorsza od rówieśników, a na studia aktorskie w gruncie rzeczy dostała się zakompleksiona, niewierząca w siebie, zmagająca się z zaburzonym obrazem własnego ciała dziewczyna. Myślę, że Marta chciała stworzyć książkę – przewodnik po kobiecości, gdzie koncepcja kochającej mamy (czasami niejednej) i przewodniczki, potrafi zdziałać cuda i poprowadzić nas ku odkryciu swojej prawdziwej siły oraz wartości. Czy autorce się to udało? Oceńcie sami. W przerwie od czytania upieczcie zdrowy chleb, posmarujcie go domowymi powidłami śliwkowymi, sącząc niespiesznie napar z imbirem i cytryną. Te przepisy "od serca" również znajdziecie w tej książce. Tak samo, jak wiele pięknych i ważnych cytatów z książek Lewisa Carrolla, J.L. Wiśniewskiego, C.P.Estés, E.Fromma czy A.de Melllo. Tekst „płynie”, a czytanie koi – takie miałam wrażenie. Na końcu znajdziemy miejsce na własne notatki. Autorka pisze: „Mam marzenie, by ta książka stała się twoją kompanką i osobistym pamiętnikiem, który będzie ci towarzyszył w domu, w pracy, na wakacjach, w dobrych i trudnych chwilach”. To lektura bardzo czuła, wrażliwa, niosąca nadzieję i uspokojenie. Ile dla siebie z niej weźmiemy, zależy wyłącznie od nas... RECENZJA JEST MOIM AUTORSKIM TEKSTEM. ZAKAZ KOPIOWANIA, POWIELANIA I WYKORZYSTYWANIA CAŁOŚCI LUB CZĘŚCI PUBLIKACJI, BEZ MOJEJ WCZEŚNIEJSZEJ ZGODY. WSZYSTKIE RECENZJE POCHODZĄ ZE STRONY, NA KTÓRĄ ZAPRASZAM: https://www.facebook.com/TatraLang/

Susie Moore w 143 radach przedstawia, jak można pracować nad własnym rozwojem w kontekście nauki łatwiejszego i lżejszego życia (ujęte z grubsza), bez stresu, a przynajmniej przy mocnym jego ograniczeniu na podstawie między innymi własnych doświadczeń oraz historii z gabinetu jej pacjentów.  Każda z tych zasad jest możliwa do wykonania w zasięgu ręki. Nie trzeba tej książki czytać wedle kolejności, można ją czytać według dowolności i losowości.  Z jednej strony jest to forma jednego z licznych poradników z zakresu samorozwoju, czyli Czytelnik zapewne nie odkryje nic nowatorskiego z dotychczasowych podobnych przeczytanych lektur, ale to chyba rozbrajająca forma, ujęcie tych przemyśleń jest takie urocze, z pozytywnością bijącą od autorki, a więc tym bardziej te treści do mnie przemawiają, wręcz je chłonę z niezwykłym spokojem wewnątrz. Napisana lekkim piórem, z wyczuwalnym poczuciem humoru, swobodą i wesołością bijącą od autorki.

Z dnia 23 na 24 wrzenia, obchodzony był kilka dni temu jeden z ważniejszych Sabatów. Równonoc jesienna to czas celebracji i przygotowywania siebie na nadchodzące zmiany. Książka ta jest odświeżoną wersją w twardej oprawie, okladką nawiązującą do tytułu, czyli jednego z najważniejszych Sabatów w Kole Roku dla wiccan, odłamów neopogan i czarownic eklektycznych. Cała seria składa się z ośmiu książeczek, mają one stanowić inspirację dla współczesnych czarownic, by mogły celebrować naturę w najlepszej postaci i czerpać z niej dobro. Mimo, że ta pozycja skupia się głównie na Sabacie Mabon, to może być pomocna przy zrozumieniu jak to święto wpasowuje się w całość cyklu rocznego. We wstępie autorka Diana Rajchel w krótki i przystępny sposób przybliża cykliczność łącznie z ważną informacją, że na półkulach gdzie klimat się różni, czas odprawiania Sabatów także odbiega od ustalonych dat. Dowiemy się nieco o samej religii wiccańskiej i Geraldzie Gardnerze, którego przydomek "Króla czarownic" nie wziął się w końcu z nikąd. Pierwszy rozdział poświęcony został starym praktykom i przeczytamy tu nieco o historii m.in Starożytnej Grecji z informacjami jak przeszłość ma się do współczesnych obrzędowości, Misteriach Eluzyjskich i ciekawostkach mitologicznych z różnych regionów. Końcówka września to także czas żniw i zbiorów. Wiedzieliście ile zabobonów i tradycji jest związanych z tym okresem? Składano wtedy ofiary, a zależnie od tego czym one były, przypisywano im różne znaczenia. Dzięki takim informacjom z dawnych okresów, łatwiej jej zrozumieć myślenie tamtejszej ludności a co za tym idzie, odprawiane przez nich rytuały. Dziś także możemy obcować z takimi świętami, choć nieco w zmienionej formie. Dobrym przykładem są chociażby Dożynki. Je także opisano! Rozdział o nowych praktykach, skupia się krótko na wielu aspektach religijności, które można zaobserwować podczas jesiennej równonocy. Autorka przybliża informacje o druidach, poganach helleńskich, hitenach, czarnoksięstwie i świętach odbywających się w tym czasie na całym świecie np. Erntedankfest i Święcie Plonów w Wielkiej Brytanii. Skoro już poznaliśmy nieco wiedzy teoretycznej, to przyszedł czas na praktyczną. Manualne robótki są nieodłączną częścią Sabatów i nie zabrakło w tej książce pomysłów na to, by rozwinąć kreatywność oraz spożytkować wolny czas. Jest tu nieco o sezonowych czynnościach zainspirowanych tym co robiły nasze babcie, czyli: suszenie, peklowanie, konserwowanie. Gotowe przepisy na dania i przekąski, proste dekoracje z dostępnych naokoło nas przedmiotów i darów natury.Dla osób zainteresowanych pracą z bóstwami Diana napisała w zrozumiały sposób główne zasadny, jakimi powinny się one kierować. Gotowe Inwokacje mogące posłużyć jako część własnej praktyki, ale także można stworzyć do nich własne rytuały. A rytuały w tej serii jak zawsze dostały kilka stron dla siebie. Stanowią pomysły na spędzenie czasu w pojedynkę, z osobą towarzyszącą bądź grupą. Wszystko przystępne, krok po kroku łącznie z sugestiami i rozpiską potrzebnych przedmiotów. Na końcu książki znajdują się pojęcia związane z Sabatem, pojedyncze słowa klucze, archetypy oraz wszystko co mogłoby się z Mabon skojarzyć. Taka lektura może być z powodzeniem zakupiona dla początkujących, by wdrożyć w temat Koła Roku, ponieważ przygotuje w sposób merytoryczny. Rządnych wiedzy odsyła do bibliografii i polecanych książek z dziedziny czarostwa.

Pamiętam, że kilka lat temu wygrałam książkę autorstwa Katarzyny Miller, jednak tematyka, której dotyczyła, raczej wtedy mnie nie obejmowała, także poprzestałam tylko na przeczytaniu blurba. Zresztą tytuł przysłużył się komuś, komu pozycję oddałam. Po tym czasie mając możliwość sięgnięcia po inny tytuł autorki, trochę pluję sobie w brodę, że wtedy nie skusiło mnie nawet przeczytanie kilku stron. Kobiety od A do Z, to przewodnik po kobiecości. No, może nie do końca. Na każdą literkę alfabetu przypada jedno słowo, bądź wyrażenie, które jest częścią damskiej codzienności, choć nie tylko. Mamy na przykład fantazje erotyczne, ognisko domowe, humor, intuicja i wiele innych. Poradnik pisany jest z widoczną lekkością. Błyskawicznie się go czyta i to jeszcze z przyjemnością. Autorka z dużym humorem i dystansem podchodzi do omawianych tematów, przez co żaden z nich nie sprawia wrażenia trudnego. Nawet mniej przyjemne zwroty sprawiają, że ma się ochotę spojrzeć na nie jako możliwości, a niekoniecznie hamujące nas problemy. Ciężko było mi się od pozycji oderwać przez interesujące i krótkie treści. Po każdym kolejnym rozdziale zaczynałam następny wiedząc, że to tylko dwie strony. Z tego zrobiło się kolejno dziesięć, później sto, aż doszłam do litery Z i okazało się, że alfabet się skończył. Nie wiem czy autorka chciała tutaj tak w nieoczywisty sposób wlać w czytelniczki optymizm i wiarę, ale jakoś tak poczułam się bardziej zmotywowana do działania. Pomyślałam sobie Kurczę, przecież mogę osiągnąć swoje cele, bo nie są one niemożliwe. Katarzyna Miller jest terapeutką i naprawdę można odczuć (pomimo lawirowania po trudnych tematach) duży szacunek dla czytelnika kimkolwiek by nie był. Ze strony autorki nie czuć potępienia, a bardziej przyzwolenie na robienie wszystkiego po swojemu tak długo jak jest to w zgodzie ze sobą, ze zdrowym egoizmem, jednak bez celowego krzywdzenia. Podoba mi się podejście do tematu. Po ostatnich przeczytanych pozycjach wszelakich, ta zdecydowanie najbardziej trafiła w moje gusta i miło spędziłam przy niej popołudnie, dlatego też polecam i zachęcam do zapoznania się z nią.

Ocena o gwiazdkę na wyrost za książkę "Jak nie umrzeć przedwcześnie" i zasadę "daily dozen". Pięknie wydany album, z przepisami prostymi ale ze składników często mniej dostępnych, lub rzadziej używanymi a popularnymi w Stanach. Także dla tych, którzy nie boją się zamieniać, lub pomijać składniki, a przepisy traktują jako inspirację a nie "świętą recepturę".

Udało mi się dozować książkę po trochu i w międzyczasie trochę poćwiczyć propozycje, chociaż zdecydowanie najbardziej weszło mi w krew zdanie "O tym, kto mnie złości wciąż decyduję ja". Mam jednak zastrzeżenia do tłumaczenia na polski oraz do wyjaśnień podawanych przez autorkę (a może to wina tłumaczenia właśnie?).