Magia polskich ziół

Zioła wróciły znowu do łask. Zresztą wszystko, co nosi w sobie znamiona bio, eko, czy organic stało się trendy. Skąd się pojawiła ta atrakcja? Podejrzewam, że wraz ze świadomym konsumowaniem. Produkt ekologiczny jest w naszym mniemaniu lepszej jakości, spełnia specjalne wymogi i jest zdrowy. Producenci żywności, kosmetyków, środków czystości czy nawet ubrań wykorzystują ten trend… i to samo uczynili też autorzy książek. „Magia polskich ziół” Patrycji Machałek powstała trochę na fali tej popularności. Nie jest to jej pierwsza książka na temat ziół. Pasjonuje się tym tematem i gorąco zachęca do odkrycia zawartości łąki na nowo. Pomysł nie jest w sobie zły, ale trzeba uważać, bo wiem z własnej obserwacji, że nasi drodzy rolnicy nie żałują na swoich łąkach nawozów. Zbieranie ziół z takiego miejsca mija się celem i może być nawet niebezpieczne. Z kolei niezagospodarowane łąki są zakryte suchą trawą, pod którą niewiele rośnie. Warto się więc dokładnie rozejrzeć po swoim terenie nim się wyruszy na bezpieczne ziołowe łowy. Osobiście lubię od czasu do czasu popijać ziółka, choć wiele z nich umykało mojej uwadze. Niektóre rośliny, albo raczej chwasty otwarcie tępiłam. Bluszczyk kurdybanek, łopian, mak, jaskółcze ziele, dziewanna, krwawnik, lebiodka, pokrzywa i wiele, wiele innych godnych uwagi ziół zostały przeze mnie kompletnie zignorowane, choć rosły w moim pobliżu. Nie myślałam też wiele na temat leczenia za pomocą ziół, o kosmetycznych właściwościach już nawet nie wspominając. Książka pani Machałek w zachęcającym tonie nakierowała uwagę czytelnika w stronę tych zignorowanych dobrodziejstw natury. Autorka zaznajomiła nas nie tylko z ich prozdrowotnymi właściwościami, ale też przybliżyła nam barwne legendy czy podania ludowe, które się z daną rośliną łączyły. Nie brakowało też w jej książce głosu rozsądku, z którym się w pełni zgadzałam. Zioła mogą pomóc w zachowaniu zdrowia i urody, ale nie mogą zastępować fachowego leczenia farmaceutycznego czy udziału lekarza. Do tego podkreśliła, żeby zachować wyjątkową ostrożność, gdyż niewłaściwe zastosowanie ziół może się odbić bardzo negatywnie na naszym zdrowiu. Pani Machałek zachęcała do ziół nie tylko samym tekstem czy piękną poezją. Ta książka jest wizualną pięknością! Od miłej dla oka i przyjemnej w dotyku okładki, aż po niepowtarzalne ilustracje w środku. Jednak uroda książki nie przyćmiła u mnie wrażenia, że sama treść była dosyć uboga w porównaniu do skromnych leksykonów ziołowych. Do tego łatwo zauważyć, że w wyborze ziół i także w tekście kierowano się tu ewidentnie wyglądem rośliny więc na próżno szukać w spisie treści pokrzywy, mięty, melisy czy babki lancetowatej. Oczywiście są gdzieś tam w przepisach i trochę w samym tekście wspomniane, ale czy nie zasłużyły na oddzielny rozdział? Z kolei same ilustracje były może ładne, ale nie szukałabym na ich podstawie tych mniej znanych ziół w plenerze. Fotografie skupiają swoją ostrość często na kwiatach, a listki są kompletnie zamazane albo pokazano tylko część rośliny, przez co istnieje ryzyko pomyłki, a w przypadku ziół czy grzybów nie można sobie na nie pozwolić. Wbrew pozorom ta piękna (ale też próżna) książka nie jest przeznaczona dla początkujących zielarzy. Przepisy, które spotykamy na końcu opisu danego zioła, są bardzo zróżnicowane. Znajdziemy tam nie tylko sposoby na przyrządzenie odwarów, syropów, przeróżnych herbatek, maceratów, ale także mgiełek, peelingów, maseczek, płukanek do ust czy innych specyfików. Nie sprawdzałam ich jeszcze na własnej skórze, ale jak skompletuję więcej ziół, to nie sądzę, żeby coś stało na przeszkodzie, by je wypróbować. Co mi się też rzuciło w oczy, było to, że autorka zwracała się jedynie do żeńskiej części czytelników. Nie zdziwiłoby mnie to, gdyby chodziło tu o książkę na temat rodzenia, ale życiodajną moc ziół mogą przecież odkryć też panowie. Jednak może czepiam się jakichś szczegółów. Jak dla mnie każdy może sobie tę książkę przeczytać, jeśli ma na nią ochotę.