Los powtórzony

Naczelna feministka i autor kultowej „Samotności w sieci” w korespondencji mailowej to przecież murowany bestseller. Książka prowokuje do myślenia, do polemiki z autorami, i jak rzadko która do wyrażenia swojego zdania. Warto o tej książce pisać, warto ja przeczytać. Janusz L. Wiśniewski i Małgorzata Domagalik przez niemal dwa lata prowadzili korespondencję e-mailową. „Opowiadaliśmy sobie w ciągu tych dni i nocy o filozofach, feministkach, starości, młodości, biologii, chemii, matematyce, fizyce, zemście, wolnej woli, rozkoszy, orgazmach (i o ich braku), o mądrości, głupocie, pragnieniach, łzach, uśmiechu, naukowcach, badaczach, żebrakach, pisarzach i dziennikarzach, miłości i nienawiści. O śmierciach, narodzinach i poczęciach. O ustach, piersiach, udach, łechtaczkach i penisach. O prostytutkach i o zakonnicach. O ludziach prawych i o politykach. Kilobajtami tekstu opisywaliśmy sobie siebie”. Ten cytat stanowi w zasadzie streszczenie tej książki. Poza ostatnim zdaniem. To jest też największy zarzut pod jej adresem. Otóż czytając o tym jakie zdanie mają autorzy na dany temat można odnieść, że tak naprawdę chowają się za opiniami, własnymi teoriami i przemyśleniami. Pan Janusz stwierdza, że w tej książce o wiele bardziej niż w „Samotności w sieci” pisał o sobie. Nie podejmuję się oceny na ile Jakub z powieści jest odbiciem autora, wydaje się jednak, że w „188 dniach i nocach” autorzy nie dają się za bardzo poznać. Zanim zacząłem czytać tę książkę wiedziałem, że pretekstem do korespondencji między Małgorzatą Domagalik a Januszem Wiśniewskim było powstanie książki. To zdecydowanie wpływa na odbiór. Odnosi się wrażenie, że zarówno Pan Janusz jak i Pani Małgorzata nie piszą sobie tyle ile by chcieli. Osobiste pytania pojawiają się z rzadka, i z reguły odpowiedzi są zdawkowe (wszyscy czytelnicy chcieliby pewnie wiedzieć dlaczego żona Janusza Wiśniewskiego nie przeczytała „Samotności w sieci” albo czy dla Małgorzaty Domagalik ważniejszy był ten pierwszy czy może ostatni raz). Janusz Wiśniewski udowadnia swojej rozmówczyni, że skłonność mężczyzn do zdrady uwarunkowana jest biologicznie ale nie pisze jej o tym jak sam radzi sobie z tymi biologicznymi uwarunkowaniami. Małgorzaty nie przekonują te argumenty lecz też nie dowiemy się czy w jej życiu pojawiła się zdrada. Takich przykładów jest więcej. Autorzy w dyskusji szukają raczej argumentów w literaturze i nauce niż we własnym życiu. Ten dystans jest szczególnie wyczuwalny u Małgorzaty. Widać, że korespondencję tę traktuje z dziennikarskim podejściem. Jest dyplomatyczna, powściągliwa, raczej pyta niż odpowiada na pytania. Janusz Wiśniewski w swoich listach bardzo przypomina teksty felietonów znanych z „Intymnej teorii względności”. Mimo że autorzy unikają osobistych wątków książka jest ciekawa. Prowokuje do myślenia i do dyskusji, bo też tematy które poruszają autorzy prowokują do tego. Miłość, zdrada, wiara w Boga, śmierć to tematy w których każdy ma swoje zdanie i skłonność do dyskusji. Można polemizować ze zdaniem Janusza Wiśniewskiego, że można zdradzać z klasą i bez niej (tak jakby jedna zdrada mogła być usprawiedliwiona a druga nie). Autorzy piszą ciekawie i potrafią zainteresować tematem czytelnika. Imponuje erudycja i inteligencja autorów chociaż zdarzają im się irytujące błędy. Najprzyjemniejszym zaskoczeniem było dla mnie dowiedzenie się, że Małgorzata Domagalik jest fanką piłki nożnej. Jej opis pierwszych spotkań Mistrzostw Europy w Portugalii robi wrażenie. Blado w tym temacie wypada Janusz Wiśniewski, który w odpowiedzi na stwierdzenie, że chyba nie lubi piłki nożnej przytacza jakąś historię o Olivierze Khanie. Tak jakby bał się, że pisząc wprost, że nie zna się i nie interesuje go piłka pogrąży się w oczach Małgorzaty jako mężczyzna. Wspomnieć wypada jeszcze o bardzo niestarannym wydaniu tej książki, doprawdy rzadko można spotkać wydawnictwa, w których jest tyle literówek. Duży minus. Książka nie spełnia pokładanych w niej nadziei. Lektura listów rodzi nadzieję, na jakiś związek, osobisty ton autorów, niestety autorzy „188 dni i nocy” w pierwszej kolejności swoje listy kierują do czytelników książki a w następnej dopiero do siebie. Mimo wszystko polecam, bo książkę czyta się szybko, prowokuje do myślenia i zachęca do pisania recenzji

Uuaaa, iskrzyło między autorami na stronach tej książki! Trochę tam z dyskusji, trochę z flirtu. Spotkały się dwie mądre osoby, które omawiają masę zagadnień w sposób niekonwencjonalny - pisząc do siebie maile. Wiśniewski jest w tej książce porte parole swojego Jakuba z "Samotności...". Szkoda, że Domagalik nie wcieliła się w bezimienną Ją.

„Arytmia uczuć” jest zapisem wywiadu - rzeki. Pewnego dnia pewna kobieta zadała pewnemu mężczyźnie pytania... A tą kobietą była znana telewizyjna dziennikarka – Dorota Wellman – która przeprowadziła ten wywiad z Januszem Lenom Wiśniewskim. Człowiekiem, jak się okazuje, wszechstronnie wykształconym i uzdolnionym, mającym bogate życie wewnętrzne. Pytania, które Dorota W. zadaje, też do byle jakich nie należą. Są dociekliwe, błyskotliwe i odważne. Raz są aż nazbyt intymne, innymi razy zbyt ogólnikowe, znów raz są poważne, za chwilę - zabawne. Taki sposób prowadzenia rozmowy jest nie tylko ciekawy dla rozmówcy, ale i dla tego, kto się tej rozmowie „przysłuchuje”. Janusz Leon Wiśniewski daje się poznać jako człowiek niezwykle uczuciowy. Jego wypowiedzi – zawsze rozbudowane, szczerze, czasami wręcz nieco wylewne – przepełnione są rozmaitymi emocjami. Smutek miesza się w nich z radością. Duma z ambicją. Humor z cierpieniem. Dar mówienia, opowiadania o sobie i swoich odczuciach jest jedną z najpiękniejszych umiejętności – choć rzadko docenianą, a we współczesnym świecie coraz bardziej zdeformowaną i ułomną. Wielu ludzi nie potrafi już „normalnie” rozmawiać. Książka jest godna polecenia. W ciekawej i lekkiej formie przybliża postać Janusza Leona Wiśniewskiego, jednego z głośniejszych współczesnych pisarzy.

Przemówił do mnie króciutki komentarzy do książki zamieszczony na LC: „Smutne, smutne, smutne…” Tak, zgadzam się z tym, ale ze swej strony dodam, nie mówiąc chyba nic nowego, że czytając takie treści, wciąż i na nowo można się zadziwiać, jak daleko jest w stanie zabrnąć człowiek… W jakim sensie? W kontekście przeczytanych / wysłuchanych treści krzyczą we mnie pytania typu: „Jak można wcierać cień w to, co inni zauważają na naszych posiniaczonych twarzach, nogach i sercach nawet po zmroku? Jak to jest, że ktoś tanio sprzedaje na lewo i prawo przekonanie o bezcennych i nienaruszalnych dotąd wartościach? Czyż rozumny człowiek może przez lata poić siebie, swego współmałżonka, dzieci, rodzinę i przyjaciół niezwykle zagęszczoną naiwnością?” Jak sugeruje na końcu książki sam autor, by spróbować odpowiedzieć na te pytania i jakoś sercem przebrnąć przez te naprawdę smutne, a niekiedy wręcz drastyczne sytuacje z życia ludzi (w epilogu pan Janusz podkreślił, że „wszystkie historie opisane w tej książce są prawdziwe”), należałoby podjąć próby zrozumienia konkretnego człowieka, biorąc pod uwagę koleje jego losu, otrzymane brzemię wychowania, a także to, kto i jak oddziaływał i oddziałuje na niego. Precyzyjnie mówi o tym cytat z epilogu: „Prawo do sprawiedliwego sądu nad kimś mamy dopiero wtedy, gdy zechcemy i będziemy starali się zrozumieć. A do tego potrzebne jest przekroczenie pewnej granicy intymności. Dopiero za tą granicą wolno nam zacząć budować własną teorię dobra i zła, ciągle pamiętając, że i tak będzie względna…” oraz „Względność prawdy jest szczególnie widoczna, gdy odnosi się ją do oceny ludzkich zachowań”. Jeśli tak spojrzeć na treść książki, to wydaje się ona być swoistą ilustracją, którą można dołączyć od znanego cytatu biblijnego: „Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni” (Mt 7, 1). . Rozumiejąc, że historie „Intymnej teorii względności” to nie jest jeszcze jeden wymyślony przez pisarza kryminał, jakaś tania sensacja, ale prawda z życia wzięta i prawda o życiu, zastanawiam się, w jakiej mierze dla wielu z nas książka może stać się swoistym ostrzeżeniem, otwarciem oczu, terapią wstrząsową, doprowadzeniem do pionu? . Za bardzo ciekawy, „dolewający oliwy do ognia” uważam fakt, na który autor wskazuje, jakby mimochodem, że (wszystkie?) nasze ludzkie sytuacje ktoś mógłby próbować tłumaczyć oczywiście jak najbardziej prawdziwymi, popartymi solidnymi argumentami i badaniami, teoriami z podwórka biologii, chemii czy fizyki, ale czyż człowiek zadziwiająco szybko nie wymyka się tym teoriom…? . Krótka książka z gęstą treścią — jeśli ktoś tylko zechce się w nią nieco bardziej zagłębić. Według mnie to lektura godna uwagi. . ks. Paweł Kamola

Dobry suplement miłosny między czytaniem schematycznych młodzieżowo podobnych książek o miłości wspaniałej, idealnej, oblanej cukierkową polewą. Nie jest to książka wybitnie ambitna, ale na pewno wychodząca ponad poziom opowieści o miłości, bo też i prawdziwa.

Uwielbiam JLW Pokochałam autora jeszcze w latach dziewięćdziesiątych. Dla JLW specjalnie założyłam email. ten tomik opowiadań przeczytałam już dwukrotnie. Zaraz po wydaniu i w 2025r. Coś pięknego, opowiadania niepolukrowane, szorstkie, z elementami miłości i rozpaczy. Chcę więcej i więcej

Ksiazka bardzo mi sie podobala. "Kipialo" az pozadaniem, erotyzmem, ale tez czulo sie "ta" samotnosc i potrzebe rozmowy, poczucia bliskosci drugiego czlowieka. Czytalam z zapartym tchem, nie spodziewalam sie jednak takiego zakonczenia - nie powiem troche mnie ono zdziwilo. Nie zmienia to jednak faktu, ze ksiazke polecam.

Pamiętam, że czytałam ten zbiór kilka lat temu w czasie wakacyjnego urlopu. Jedne lepsze, inne gorsze, tak właśnie często bywa z antologiami. Moim zdaniem to fajna lektura nie tylko na lato. Dobrze się przy niej relaksuje, może być też na jesienne i zimowe wieczory.

Książka zrobiła na mnie duże wrażenie (stąd ocena 8/10) i z całą pewnością zapamiętam ją na długo. Znajdziemy w niej fragmenty poetyckie, piękne, filozoficzne i wzniosłe, ale także brutalne, szorstkie, nieprzyjemne i mocne. Jest to powieść psychologiczno-obyczajowa. Porusza tematy związane z miłością, relacjami międzyludzkimi, muzyką, sztuką... Ale przede wszystkim to powieść o rozmaitych ludzkich, życiowych zmaganiach z samym sobą i wpływającym na jednostkę otoczeniem. Zmaganiach trudnych, często bardzo burzliwych i najczęściej (niestety) skomplikowanych, przez różne piętrzące się problemy zagmatwanych. Książka napisana została przez pisarkę i pisarza. Przez Polaka, który mieszkał w Niemczech i przez Rosjankę. Dwoje głównych bohaterów to także Polak przebywający w Niemczech (Struna) i Rosjanka (Anna). Berlin i Moskwa - w tych miastach głównie rozgrywa się akcja powieści. W ogromnej Moskwie dojdzie do spotkania wymienionych bohaterów. Oboje nie są szczęśliwi, oboje szczęścia pragną. Ich życiowe drogi niespodziewanie się ze sobą skrzyżowały i to zaważyło na ich dalszym życiu. Jak do tego doszło oraz jak wyglądało ich życie przed tym spotkaniem - tego dowiemy się z lektury tej ciekawej i niebanalnej powieści, która na pewno i bez najmniejszych wątpliwości nie należy do takich spod znaku "lekkich, łatwych i przyjemnych". Podchodziłem do tej książki z dużą rezerwą. Opinie ma bardzo zróżnicowane. Niektórym moim znajomym przypadła do gustu, innym zdecydowanie nie. Po jej lekturze wiem jedno, jest to powieść dość specyficzna - na pewno to dzieło nie każdego zainteresuje i wprawi w literackie szybsze bicie serca. Mnie powieść wciągnęła i zainteresowała od pierwszych stron. Myślę, że jest to udany owoc pisarskiej, międzynarodowej współpracy, który warto czytelniczo skosztować, doświadczyć, spróbować.

Typowa książka na plażę albo do podróży. Nie trzeba mocno się na niej skupiać ani wysilać umysłu. Lekkie i łatwe w odbiorze opowiadania, po przeczytaniu których nie pamięta się, o czym się czytało. Ma to i zalety, i wady, zależy, kto czego oczekuje od literatury.

Tym zbiorkiem otwierałam równe 2 lata temu swoją przygodę z katalogowaniem książek 🌞 Chodził za mną już od dłuższego czasu, a reread tylko utwierdził mnie w konieczności przyznania mu jeszcze jednej gwiazdki w ocenie. Przyjemna to była lektura - momentami przesłodzona, ckliwa, ale świąteczna aura nakazuje wybaczać to i owo, czy nie? Z oczu polało się trochę słonej wody, to nie wstyd. Powiew starych, dobrych czasów, z jedyną taką energią, bez technologicznego przepychu (KIEDYŚ TO BYŁO)... Stetryczała Oliwia poczuła się utulona ❤

Grochola kolejny raz pokazała, że nie jest tylko od słodkich komedyjek – tutaj podjęła się tematu przemocy domowej. Książka króciutka, ale przez to chyba mocniej działa, bo dużo emocji kłębi się na małej ilości stron, które można przeczytać bardzo szybko. Ciarki mi chodziły po całym ciele. Książka pisana jest w formie listu nie wiadomo do kogo, ułożonego z mozaiki wspomnień. Oszczędnie, bez ckliwości, bez rozczulania się, nie epatując opisami okrucieństwa - same akty przemocy opisywane są bardzo zdawkowo. Chyba najbardziej mną trzepnęły te fragmenty, w których bohaterka wścieka się na ludzi, którzy zauważali, że coś się dzieje i próbowali się dowiedzieć, pomóc - bo po co się wtrącają i próbują skłócić ze wspaniałym mężem, który przecież ją tak kocha jak nikt nigdy, tylko czasem ma gorszy dzień, ale przecież każdy czasem ma. Ale zakończenie to mnie jednak trochę rozczarowało. Wydało mi się takie pospieszne, jakby odklejone od całości i pozbawione puenty - chyba potrzebowałabym dla tej historii jakiegoś bardziej rozbudowanego podsumowania.

"Dlaczego życie obchodzi się tak okrutnie z tymi, którzy służą mu najbardziej lojalnie ? Dlaczego ? Czemu właśnie z tymi ? Miał szczęście. Musiał czekać czterdzieści siedem lat, żeby zrozumieć, co tak naprawdę celebrowała Anouk, gdy posyłała wszystko do diabła, mówiąc: Najważniejsze, że żyjemy." "Brzuch kobiety to najbardziej tajemnicze miejsce na świecie, najbardziej wzruszające, najpiękniejsze, nawet, niech ci będzie, najbardziej sexy, jak piszą w tych twoich głupich gazetkach [...] Zakryj go. Nie pozwól sobie tego odebrać... Nie odgrywam tu przed tobą jakiegoś stróża moralności, tu nawet nie chodzi o przyzwoitość... Tu chodzi o miłość... Różni faceci będą próbowali wyobrażać sobie rozmiar twojego tyłka albo kształt twoich piersi i to będzie normalna sprawa, ale brzuch zachowaj dla tego, którego pokochasz..." "Szok. Stan szoku. [...] To jest wtedy, gdy ból jest tak duży, że mózg przez pewien czas odmawia wykonywania swojej pracy przekaźnika."

Mamy tu opisane wszystkie ludzkie odczucia w sferze miłości, pragnień, oczekiwań, rozczarowań, zazdrości, itp., a wszystko intelektualnie na wysokim poziomie. Czytająca Anna Dereszowska udowodniła, że aktorsko nie tylko potrafi grać ciałem, ale i głosem, choć zbyt częste przechodzenie do szeptu, utrudniało mi słuchanie. Natomiast czytający autor, jeszcze raz potwierdził, że pisarze nie powinni wchodzić w buty zawodowych lektorów.

Chyba największe zaskoczenie czytelnicze tego roku - i to pod sam jego koniec. Strumień świadomości zdradzonej żony napisany w formie urwanych scenek. Fabuła szczątkowa, czysta psychologia. Scenki mocne, znaczące, niebanalne. Wpada się w ten intensywny wir emocji. Tu mamy niemal wiwisekcję uczuć po doświadczeniu małżeńskiej zdrady. Ciekawe, że od tego samego zaczyna się najpopularniejsza powieść Katarzyny Grocholi, czyli "Nigdy w życiu". Ale tam mamy statystyki, porównywanie wiarołomnego męża z kolegą szkolnym córki i generalnie dość lekki ton mimo wielkiego ciężaru zdrady. W "Przegryźć dżdżownicę" nie ma śladu lekkości, jest coś hipnotyzującego. Bardzo wykwintna, mocna proza. Zupełnie coś innego niż seria "Nigdy w życiu". Ciekawe, że Grochola ostatecznie poszła w takim właśnie kierunku. Polecam.

Fajna lektura na jesienne wieczory. Jeśli chcecie przeczytać coś lekkiego, ale nie banalnego - ta książka będzie strzałem w dziesiątkę. Cztery nietuzinkowe osobowości, wszystko ich dzieli, nic nie łączy. A jednak natrafili na siebie nawzajem i już zawsze ich losy będą splecione. To naprawdę ciekawa pozycja, chociaż nie zaznamy tu wartkiej akcji. Momentami zabawna, momentami wzruszająca, ale na pewno napisana w lekkim świeżym stylu. Co może łączyć zubożałego arystokratę, ascetyczną artystkę, kucharza choleryka i starszą damę u kresu swych dni? Absolutnie nic, jednak autorka stworzyła z tej wybuchowej mieszanki ciepłą, przytulną, choć czasem bardzo smutną historię, którą czyta się z przyjemnością. Polecam.

Panie Kuczok, dlaczego ja wcześniej z Pana książkami miałam nie po drodze? Ja chcę więcej i będę tych książek szukać! Losy 3 bohaterów: Adam - świeży ortopeda o zapędach homoseksualnych, tu mogłabym więcej napisać o jego rodzicach i stosunkach w domu, ale nie napiszę. Robert: pisarz, wydał jedną książkę i ... tyle. Ożenił się z córką polityka, który liczył u zięcia na nagrodę Nobla, więcej nie napiszę. Róża: twarz znana z bilboardów, na przymusowym urlopie bo tam gdzie stoi zasypia i więcej nie napiszę. Ścieżki głównych bohaterów w którymś momencie się krzyżują. Koniecznie sięgnijcie po tę książkę! Autor po mistrzowsku bawi się językiem polskim, a nawet gwarą śląską. Potrafi jedno zdanie rozpisać na całą stronę, mimo to się nie nudzimy, ja się tym delektowałam . Porusza życiowe problemy i tak zwyczajnie po ludzku je opisuje. Bardzo fajna książka i wszystkim polecam.

zobacz więcej na: https://elzbietarogalska.blogspot.com/2021/01/ksiazka-9-wigilii-swiat-ksiazki.html Bardzo ciekawe opowiadania, zróżnicowane stylowo - dzięki czemu czytelnik nie nudzi się; indywidualny styl pisania to jest to co uwielbiam w książkach. Opowiadają o Wigilii w 9 różnych domach: ludzi biednych i bogatych.

Bardzo dobra chodź trzeba przyznać że ciężka książka. Sam nie wiem co o niej więcej napisać, z jednej strony chciałoby się więcej szczegółów, może więcej trochę dramatycznych informacji, a z drugiej strony, chciałem żeby książka się już skończyła, bo byłem trochę zmęczony tematami które poruszała. Jednakże bardzo mi się podobała i sądzę że sięgnął bym po nią jeszcze raz.

Chociaż SERWANTKA może brzmieć dość obco, większość z nas spotkała się z tym oryginalnym i unikatowym meblem, często ustawianym w kątach, gdzie porasta kurzem. Ta niespełna 140 stronnicowa książka Moniki Sawickiej, to klasyczna opowieść o kobiecie, która stała się zależna od męża, a po kilkunastu latach małżeństwa została wymieniona na nowszy model, jak wyżej wspomniany i tytułowy mebel. To historia kobiety, która musi otrząsnąć się po zdradzie i ze złudzeń. Odnaleźć w sobie dawną siebie, zastanowić się, czego chce od życia, a przede wszystkim nie robić w życiu nic na siłę i wedle oczekiwań innych. "Nie wiem, czy to takie w życiu ważne, żeby znaleźć tę połówkę. Najistotniejsze chyba, by żyć w zgodzie z sobą, żyć tak, jak się chce, czerpiąc jak najwięcej przyjemności, radości i nie wyrządzając przy tym krzywdy innym." Ta książka to zupełnie inna odsłona autorki, której powieści wzbudzają ogrom emocji. Jest bardziej szalona i z przymrużeniem oka spoglądająca na życiowe zawirowania. Lekka, zabarwiona sarkastycznym humorem, który uwielbiam, i od którego momentami pękałam ze śmiechu. Nie zmieniło się tylko to, iż jest to opowieść o kobietach i dla kobiet, natomiast jej bohaterki - Helena, Karina, Weronika oraz nastoletnia Klementyna zapewniają świetną zabawę. Że też potrzebowałam wyzwania lubimyczytac.pl, aby w końcu po nią sięgnąć.