Lokatorka Wildfell Hall. Tom 1

Wspaniała powieść. Po raz pierwszy stykam się z twórczością Collinsa (zapewne nie ostatni) i jestem oczarowana! Lekka i wciągająca narracja, do tego wątek prawniczy z intrygą - trudno się oderwać od książki. Jeżeli ktoś gustuje zarówno w powieściach Doyle'a i Bronte, to Collins serwuje czytelnikowi idealną mieszankę. Początkowo sądziłam, że klimat powieści będzie bardziej odpowiadał stylowi Dickensa (w końcu byli bliskimi przyjaciółmi), ale okazuje się, że ten jest lżejszy i bardziej mi odpowiadający. Mąż i żona wprowadza czytelnika do świata absurdów prawnych i społecznych, które niestety obowiązywały w tamtych czasach. Poznajmy tu inteligentnego sir Patricka, niewinną Blanche, honorowego Arnolda, wytrwałą damę Anne, łajdaka Geoffrey'a, pokrzywdzoną Hester oraz "spełniającą swe obowiązki" Lady Lundy - którzy zapadną w pamięć.

„Zegar Mistrza Humphrey’a” autorstwa Charlesa Dickensa to literacki eksperyment, który łączy atmosferę intymnych opowieści z elementami humoru i refleksji nad codziennością. Opublikowana w 1840 roku, książka w polskim przekładzie Jana S. Zausa jest zapisem spotkań i rozmów, jakie prowadzi Mistrz Humphrey – narrator i bohater, wokół którego skupiają się wydarzenia. Narracja osadzona jest w zaciszu starego domu, pełnego kurzu i wspomnień, gdzie tytułowy zegar staje się symbolem upływającego czasu, ale także stałości i pocieszenia w życiu bohatera. Dickens w typowy dla siebie sposób tworzy postać głęboko ludzką – Mistrza Humphrey’a, samotnika, który odnajduje sens w towarzystwie przedmiotów i drobnych gestach sąsiedzkiej sympatii. Otoczony przez nietuzinkowe postaci, Mistrz snuje swoje opowieści, które łączą elementy groteski, melancholii i humoru. Styl książki jest bogaty, pełen szczegółowych opisów, które przenoszą czytelnika w świat wiktoriańskiego Londynu. Jednocześnie narracja przeplata się z filozoficznymi refleksjami o życiu, przemijaniu i wartości relacji międzyludzkich. „Zegar Mistrza Humphrey’a” to pozycja dla miłośników klasyki, w której odnajdą głębię, literacki kunszt i delikatne przesłanie o sile codziennych rytuałów. Choć nie jest to dzieło najbardziej dynamiczne, jego urok tkwi w powolnym tempie i atmosferze kontemplacji.

Pierwsza część przygód Nicholasa Nickleby, półsieroty, którego ojciec zmarł, a matka żyje w nieco alternatywnej rzeczywistości. Z tego względu zarówno młody Nicholas, jak i jego siostra Kate, są skazani na łaskę bogatego stryja, który obiecuje znaleźć im pracę i nieodmiennie pakuje w kłopoty. Nicholas trafia do szkoły w Yorkshire, prowadzonej przez tyrana, którą szybko opuszczą, paląc za sobą mosty. Później zaczepia się w objazdowym teatrze, a żegnamy go, gdy wezwany przez przyjaciela, wraca do Londynu, by pomóc swojej siostrze. Książka dobra dla młodzieży, choć charaktery poszczególnych bohaterów bardzo irytują.

Autor ( 1771 - 1832 ),wolnomularz, jego domeną były powieści historyczne, często z pogranicza szkocko - angielskiego XVII/ XVIII w. Jego twórczość odegrała kluczową rolę w stworzeniu gatunku powieści historycznej, wielu uważa go za jej wynalazcę !!! I chwała mu za to !!! Uwielbiam autora i jego książki, ich niezapomniany styl i klimat, malowniczy język, piękne opisy szkockich krajobrazów, ponadczasowe ideały: honor, lojalność, przyjaźń i poszukiwanie wolności. POLECAM !!!

Kontynuacja pierwszego tomu "Lokatorki Wildfell Hall". Poznajemy historię Helen, która choć udaje wdowę jest tak naprawdę mężatką, która uciekła od męża. Jednak dowiaduje się, że jej mąż jest chory i wraca do niego z dzieckiem. Jednak jej mąż nie jest już taki jak dawniej - nie jest już przystojnym ani silnym mężczyzną, którego poznała. Gilbert i Helen zakochują się w sobie, lecz ona jest mężatką i nie może mu niczego zagwarantować. Gilbert nie zamierza się poddawać i chce zapobiec ślubowi Helen... Książka kończy się szczęśliwie, ukochani w końcu są razem. Prosta przyjemna historia, osadzona w dawnych czasach. Moim zdaniem warto przeczytać takie książki jak te, żeby zobaczyć jak świat poszedł na przód, jakie prawa dziś mają kobiety i docenić to, że dzisiaj nie musimy tkwić w takich związkach jak główna bohaterka.

Nie do końca łatwa w odbiorze ze względu na kwiecisty styl (w takim samym stopniu zachwycający dla jednych, jak zniechęcający dla innych), liczne dygresje, przemyślenia i rozważania narratorki. Fabułę bez wątpienia ożywia głos lektorki dobrze nagranego audiobooka! Wtedy też i tło (okoliczności historyczne: uprzemysłowienie, niezadowolenie robotników i przez to wybuchające co pewien czas konflikty); opisy postaci (a tu każdy zdaje się być postacią wielowymiarową, ze swoimi zaletami i słabościami); opisy odczuć (ich różnorodna gama opisana jest z niezwykła żywiołowością, iskrą charakterystyczną dla autorki) stają się interesujące. Z pewnością wiernie oddane jest tu życie rodzinne ... salonowe , towarzyskie ... pewien konwenans ... Za sprawą słów Charlotty Bronte przenosimy się do zupełnie oddmiennej rzeczywistości ... trudnej, ale i wielu aspektach ujmującej ... Autorka w ciekawy sposób kreśli portrety kobiece (dużo uwagi poświęca planom zamążpojścia ... a znaczna ilość stron na ten temat wzbudza sugestię, iż był to w owym czasie ważny temat).Widoczny jest tu też rys emancypacji kobiet, pewna próba wyjścia poza ustalone normy. Całość treści zaś została tu zgrabnie ujęta i w sposób niezwykle emocjonalny przekazana odbiorcy. Ciekawe doświaczenie czytelnicze!

Zabawne opowiadanie o zmaganiach konserwatywnego brytyjskiego ducha z racjonalną amerykańską rodziną. Punkt odniesienia dla współczesnej literatury, w której zjawy zamiast wywoływać strach, są gnębione, a jednocześnie, zupełnie na przekór, triumf romantyzmu nad racjonalizmem.

Kiedy sięgamy po tę lekturę musimy pamiętać że pisarz pochodzi z XIX wieku, więc nie ma się co spodziewać niesamowitych zwrotów akcji rodem ze współczesnych książek. Tutaj powieść się toczy. Jest tajemnica skrywana przez małżonka. Jest kobieta, która za wszelką cenę chce się dowiedzieć o co chodzi. Później mamy mozolne dochodzenie do prawdy, tak jak w życiu. Brak telefonów i innych udogodnień powoduje, że możemy wczuć się w emocje bohaterki, która czeka z utęsknieniem na listy. Dla mnie świetna powieść.

Na pewno nie jest to łatwa w odbiorze powieść, która skupia jest na zachowaniach głównych bohaterów w określonej sytuacji,która dla obojga jest problemem. Główna bohaterka Hester Prynne doświadcza tego czego symbolem jest tytułowa Szkarłatna Litera w sytuacji w której ukrywa kto jest ojcem jej córki. Sama powieść obfituje w portrety psychologiczne bohaterów, w wątpliwości głównych bohaterów podczas podejmowania decyzji.Jest bardzo ciekawym studium w czasie którym wyjawienie prawdy mogło doprowadzić do skomplikowanej sytuacji wobec obojga bohaterów.

Gorzko - słodka powieść z niespiesznie prowadzoną akcją, którą z pewnością może uatrakcyjnić dobry głos lektora czytającego audiobook.;) Główna bohaterka (o niezwykłym darze wnikliwej obserwacji i umiejętności wysnuwania ciekawych wniosków) opisuje różnych pracodawców zarówno w Anglii, jak i potem we Francji (stąd tytułowa nazwa miejscowości Villette), wspaniale kreśli portrety napotkanych osób, swoją opowieścią oddaje klimat epoki, zdradza konwenanse, etykietę, ale i poglądy na wychowanie (odmienne chłopców i dziewcząt)... Autorka posługuje się ładnym językiem. NIezwykle przyjemnie się go słucha ...

Powieść, w której nic się nie dzieje, ale za to bardzo długo. Pełna analiza każdego spojrzenia, westchnienia i moralnego dylematu, za którą uwielbiam tamte czasy. Kiedy każdy najmniejszy gest miał znaczenie. Bohaterowie rozmyślają, cierpią i dojrzewaną - głównie w myślach - a akcja toczy się z prędkością herbaty stygnącej w wiktoriańskim salonie. Lektura dla wytrwałych koneserów.

Ostatecznie średniówera, bo najpierw mnie wkręciła ta książka, ale pod koniec już byłam tak wymęczona, że tylko chciałam ją skończyć. Zwłaszcza, że 850 stron to nie przelewki! Najbardziej mnie wykończyło to, że bohaterowie się tu kręcą jak w kołowrotku. Co chwilę powtarzają te same schematy, zachowania, uczucia, a nawet teksty... Czy ta persona żyje? Nie żyje! O jednak chyba żyje! A nie, nie żyje. Ostatecznie żyje, ale właśnie jest na łożu śmierci xd Problemem tej książki jest tempo. Bo na początku wchodzimy sobie gładko, powolutku w ten świat. Mamy podziwianie natury i krytykę miasta oraz tłumaczenie co jest moralnie pożądane, a co nie. Git. Potem nagle akcja przyspiesza i każdy rozdział kończy się nową dramą, kolejnym lowelasem, duchem albo podejrzeniem morderstwa. I to się mega długo ciągnie. Myślałam, że jak w końcu dojadą do Udolpho to akcja zwolni. Ale nie! Tu też telenowela miała się świetnie. No generalnie whiplash. Choć przynajmniej nie mogę zarzucić, żebym się nudziła. Za to potem owszem, wjechało rozciąganie, nudy i fillery (typu książka, którą Ludovico czyta polując na ducha). Pod koniec trochę już skanowałam wzrokiem, bo miałam tych wszystkich ludzi, gadających w kółko o tym samym, serdecznie dość. Na plus jest to, że przynajmniej wszystkie te telenowelowe wątki się spinają i mają swoje rozwiązanie. Chociaż niektóre wyjaśnienia są naprawdę kretyńskie (piraci, lol). All in all, cieszę się, że się za to wzięłam, ale jeszcze bardziej się cieszę, że po miesiącu wreszcie to mam za sobą. Przy czym moje zmęczenie tą książką może wynikać z mojego literackiego gustu. Ja nie szukam w książkach zaszokowania (dlatego nic mi nie robią thrillery ani Miranda July i jej opisy tamponów), a tu autorka bardzo chciała mnie szokować morderstwem, hazardem i innymi niecnotliwymi występkami. Być może jakbym to czytała 200 lat wcześniej to zmieniłabym śpiewkę, bo mdlałabym z wrażenia. Ale nie sądzę, bo ja ciągle chciałam wrócić do klimatu z pierwszych rozdziałów, kiedy nic się nie działo, tylko gapiliśmy się na drzewa i góry.

Króciutka powieść, niezwykle irytująca bohaterka. Brawa dla autorki za świetne sportretowanie tak niesympatycznej osobistości 😅 Książka momentami infantylna, jakbym czytała losy dzieci, a nie dorosłych ludzi. Nie bardzo podoba mi się format epistolarny, chociaż świetnie daje wgląd w emocje i rozterki wszystkich bohaterów. Na jeden jesienny wieczór, bardzo przyjemna książka, natomiast z pewnością szybko ją zapomnę.

Mam słabość do literatury, która jest po prostu piękna i takiż jest właśnie Młyn nad Flossą. George Elliot to mistrzyni słowa pisanego, zdolna nie tylko do plastycznego odmalowania świata przedstawionego, ale i do czarowania błyskotliwymi myślami oraz roztaczania uroku pięknem swojej stylistyki. Młyn nad Flossą to literatura pełna, solidnie zdefiniowana na każdym poziomie - nie tylko świetna warsztatowo, lecz i zasobna w treść. Gdybym chciał ocenić owe dzieło jednym zdaniem, to napisałbym, że jest to - po pierwsze - literatura piękna z górnej półki, jest to - po drugie - literatura klasyczna (ze wszystkimi tegoż znaczeniami i niuansami) oraz - po trzecie - literatura bardzo angielska. Po czwarte - to już na marginesie - jest to też romans i literatura romantyczna (to nie to samo, ale czasami idzie w parze). Te cechy, które wszak nie wyczerpują listy, przywodzić mogą na myśl inną popularną autorkę "z tamtych czasów", a mianowicie o pokolenie starszą Jane Austen. Oczywiście Austen pisała w okresie regencji, podczas kiedy Elliot już w epoce wiktoriańskiej, jednak obie panie, koniec końców, tworzyły coś, co od biedy można nazwać dziewiętnastowiecznym romansem. Obie zatem skupiały się kobietach poszukujących miłości i próbujących się odnaleźć w zmiennych realiach życia zdefiniowanego przez struktury społeczne i towarzyskie ówczesnej Anglii. Elliot jednak, przynajmniej w Młynie nad Flossą, sięgnęła głębiej: odważniej wkraczając w umysły swoich bohaterów, bardziej ich doświadczając i bardziej skupiając się na emocjach, odczuciach i wewnętrznych zmaganiach tychże niż Austen. Koniec końców, Młyn nad Flossą jest literaturą pełniejszą i potężniejszą niż dzieła Austen, dojrzalszą warsztatowo i treściowo, ale co za tym idzie, także cięższą w lekturze i wymagającą większego skupienia oraz spokoju. Nie chcę tutaj sugerować, że jest to bardzo ciężka literatura - bez wątpienia daleko jej do wyzwań oferowanych przez Joyce'a czy Manna, wystarczy po prostu pamiętać, że nie jest to jakieś tam romansidełko. Narracja Młynu jest interesującym zabiegiem - przedstawiona jest z perspektywy osoby żyjącej w późniejszych czasach, w dodatku od czasu do czasu bezpośrednio zwracającej się do czytelnika (jak, na przykład, w gawędzie). Osoby, która na wcześniejsze wydarzenia i ówczesnych ludzi patrzy z odrobiną politowania, ale i gorącą sympatią, tak jak dorosły, dojrzały i mądry człowiek może patrzyć na raczkujące dzieci. Nie ma w tym poczucia wyższości, są natomiast podkreślone wszelkie różnice, czy to intelektualne, czy obyczajowe, całość tworzy klimat gawędy. Notabene, wydaje się oczywiste, że narrator jest de facto samą autorką, George Elliot, aczkolwiek tłumacz zdecydował się odgórnie obdarzyć nieodmienne przez rodzaje angielskie czasowniki rodzajem męskim. Decyzja dziwna i niekoniecznie mi się ona podoba, zwłaszcza że w narracji czuć kobiecą wrażliwość (z wyraźnym, genderowym, wskazaniem na kobiecy sposób postrzegania świata i jego oceniania - dziewiętnasty wiek nie dorobił się zniewieściałych, blue-pillowanych pantoflarzy, charakterystyka płci była bardziej ostra, co musimy mieć na uwadze). Uzasadnieniem dla takiego postępowania może być chęć nawiązania do sposobu, w jaki powieść była odbierana przez czytelników w dziewiętnastym wieku - dla wielu odbiorców anonimowa Elliot była bowiem mężczyzną (zgodnie z oczekiwaniami autorki). Sami bohaterowie cieszą się ogromną sympatią autorki, jednak nie zmienia to faktu, że patrzy na nich z pewnym politowaniem. Nawet Magdalena - dziewczyna, później zaś kobieta, która zdaje się szczególnie ogniskować uwagę autorki, jest zaprezentowana jako ciepła, czuła i mądra, jednak nie bez skłonności do głupot i zachowań nieracjonalnych, w dodatku tak trochę po kobiecemu niespójna (autorka kobietom bez wątpienia kibicowała i je po swojemu wielbiła, jednak bynajmniej ich nie ideologizowała). Jest to zresztą bardzo przyjemna postać, jedna z tych kobiecych bohaterek, które naprawdę chce się przytulić i obdarzyć miłością. Zaryzykowałbym stwierdzenie, że Magda jest - mimo swoich cech, czy też właśnie dzięki nim - jedną z najciekawszych bohaterek literatury dziewiętnastowiecznej, jakie miałem okazję poznać. Wydaje mi się ciekawsza, pełniejsza, bardziej ludzka i prawdziwa niż, dla przykładu, niewiasty wychodzące spod pióra wspomnianej już Jane Austen. Jest w niej ta cudowna żywiołowość, co prawda przyczajona i stłamszona, która eksploduje w bohaterkach o wiek późniejszych. To kobieta, którą mogły pokonać konwenanse i społeczne struktury, ale która potrafiła zachować samą siebie i wykazać się ogromną siłą - nie w narzekaniu i płakaniu na swój los, a w działaniu. Nieco tylko mniej interesująco przedstawiają się obrazy reszty bohaterów. Przede wszystkim Tomka, jej brata i typowego chłopaka - wyrywnego, skłonnego do szybkiego wydawania sądów, żyjącego w poczuciu własnej wyższości i nieodpowiedzialnego... do czasu, kiedy los składa na jego barki ogromne oczekiwania i ów młody chłopiec przechodzi, praktycznie z dnia na dzień, przemianę w mężczyznę. Jest ich ojciec - młynarz - człowiek wierzący (wedle tego co nam pisze Elliot) iż gramatyka i ortografia podlegają indywidualnym przekonaniom, nieco rozleniwiony względną zamożnością i dość dobrą pozycją społeczną, głodny zarazem progresu i ostatecznie gotowy zaryzykować wszystko by owego progresu doświadczyć... jak się okazuje ze skutkiem bardzo złym, skoro porwał się na coś, co przerastało go, z wyjątkiem może ego. Matka wreszcie - głupia, napuszona gąska przekonana o wyższości własnego rodu, skupiona na nieistotnych detalach, całkowicie niezdolna do pojmowania świata poza bezpiecznym obszarem wytyczonym przez rodzinne rytuały, koniec końców zaś zmuszona do akceptacji hańby i odnalezienia się znacznie niżej, niż własnym zdaniem żyć powinna, ale też zdolna do wyjścia z owego upadku z niespodziewaną siłą wewnętrzną. U Elliot - a przynajmniej w Młynie nad Flossą - postaci są może i głupkowate, durnowate i próżne, jednak potrafią odnaleźć swoje serce wtedy, kiedy jest ono potrzebne. Potrafią się poświęcić dla innych, bywa że w sposób zupełnie nieoczekiwany. I, nade wszystko, nawet upadając, potrafią się podnieść już jako inni ludzie. Odmienieni, silniejsi. Lepsi? Nie jest to opowieść, która mogłaby w świetle dzisiejszych standardów być crowd pleaserem. Próżno tutaj oczekiwać happy endu. Czy zresztą taki jest możliwy w świecie, który jest miejscem brutalnym i nieakceptującym słabości? Być może namiastką happy endu jest zdolność obserwowanej przez nas rodziny do zjednoczenia się - chwilowego lub częściowego, bo wszak różnie z tym bywa - w obliczu zła i nieszczęść i do brnięcia pod wiatr, aż do samego końca? Uzupełnijmy to całkiem niezłym poczuciem humoru i odrobiną kpiarskich obserwacji o angielskim społeczeństwie i otrzymujemy powieść napisaną bardzo sprawnie, ciekawą i po prostu wciągającą. Nadal jednak klasyczną i charakterystyczną dla literatury wieków minionych. Na minus: gabaryt. Sporo czytania. Przyznam, że mimo fascynacji warsztatem Elliot zdarzały mi się momenty, kiedy się ślizgałem. Czasami czułem po prostu przesyt. Tłumaczy go jednak chęć autorki by naprawdę wiarygodnie opisać świat przedstawiony i należycie ustosunkować się do zastanych problemów.

Ciekawy tekst na wiele sposobów - choćby uwagi o Syriuszu, złagodzony, prezentowy wariant oko za oko, ząb za ząb czy wreszcie lament nad współczesnością i tęsknota za starymi, dobrymi czasami, kiedy przodkowie Hezjoda doprowadzili do upadku ekumeny epoki brązu. Malwa i cebula, jakże cudowna zemsta Kronosa na potomkach homeryckich awanturników...

Książka napisana przez dwójkę przyjaciół, choć krótka w swojej formie tak bardzo ciekawa. Mamy tutaj poszukiwanie swoich korzeni rodzinnych i tajemnicy, kto jest prawdziwym dziedzicem dużego spadku. Ogromny plus za postacie kobiece, bardzo wyprzedzające swoje czasy, niezależne i samostanowiące o sobie. Świetna historia.

Od czasu do czasu lubię sięgać po krótkie formy. O ile "Mały Książę" był mi znany jeszcze z czasów szkolnych, o tyle na przeczytaniu "Nocnego lotu" zależało mi bardzo długo, lecz bezskutecznie. I w końcu nadarzyła się okazja, także na nim się głównie skupię. Opowiadanie idealne - nie za krótkie, by spłycić całą historię, nie za długie, by ją niepotrzebnie rozwlec. I trudne pytanie, na które udzielona zostaje równie trudna odpowiedź. Odpowiedź, z którą równie trudno się zgodzić.

Książka moim zdaniem gorsza od podstawowej historii - postać Benedykta nie pasuje mi do dumnego, natchnionego mściciela niewinnych, a raczej na bandytę, który nigdy nie zważał na los innych i nie uważam, żeby taka duchowa przemiana była w jego przypadku możliwa. Z drugiej strony postać hrabiego Monte Christo również nie pasuje mi do biernego obserwatora wydarzeń, które mu się przydarzają. Postać, która doszła z samego dna do takiego poważania i bogactwa miałaby pod wpływem zrządzenia losu utracić wszystko? Oczywiście można to zrzucić na karb bożego sądu, ale według mnie nie jest to prawdopodobne. Sama intryga i historia w porządku - czytało się szybko i akcja była wartka. Zakończenie negatywnie mnie zaskoczyło, ponieważ w ostatnim rozdziale dowiadujemy się, że większość postaci towarzyszących nam przez całą historię nagle pod wpływem jakiegoś wybuchu o nieznanej przyczynie ginie - dość rozczarowujące.

Niezwykły początek ... o zaskakujacym pojawieniu się w sąsiedniej posiadłości pięknej lokatorki w czerni ... tajemniczej, małomównej, unikającej odwiedzin i nadmiernie chroniącej syna ... wzbudzającej żywe zaintereswanie szczególnie pewnego młodego mężczyzny ... potem akcja przenosi sie na strony pamiętnika ... i z nie mniej zapartym tchem możemy tu prześledzić wcześniejsze losy bohaterki i jej syna ... pełne zwrotów akcji i zawirowań... nie do końca szczęśliwe, poruszające ... Dobra lektura osadzona w jakże urokliwej XIX w. rzeczywistości z jej konwenansami i charakterystycznym stylem życia elit, a przede wszystkim szarmanckim stylem adoracji kobiet. Akcja zaskakuje do samego końca, emocjonuje ... Książka godna uwagi!