Lodowata bliskość

Na początku sceptycznie podchodziłem do tej powieści, drażnił nie ten lekarz nieudacznik, ale potem wszystko się rozkręciło, niewiarygodne historie, świetna akcja, znakomicie się czytało. Miałem skojarzenia z „Łowcami głów” Jo Nesbo, chyba ze względu na te nieprzewidywalne zdarzenia. To moja druga – po „Oku Kaina” - udana przygoda z Bauwenem i bardzo mnie to cieszy.

Fabuła książki bardzo mi się spodobała - chyba nigdy nie spotkałam się z takim thrillerem (a przynajmniej nie mogę sobie żadnego podobnego przypomnieć). Trojan, stalker głównej bohaterki, jest niesamowicie sprytny i przebiegły. Jego groźby i działania wprowadzają do książki duży niepokój - tak naprawdę to on wszystkim steruje. Pierwsza połowa zleciała mi w mgnieniu oka, bo naprawdę dobrze mi się ją czytało. Za to w drugiej czułam się już przebodźcowana akcją - miałam wrażenie, że dzieje się za dużo naraz. Potrzebowałam chwili przerwy. Takimi przerywnikami były rozdziały z przeszłości, jednak mnie one nudziły. W pewnym momencie nie wiedziałam już, o co w tym wszystkim chodzi. Przestałam nadążać. I wreszcie dotarłam do zakończenia, które było, o dziwo, naprawdę szokujące i niespodziewane. Ani razu nie przyszło mi to do głowy. Mimo wszystko nie było to jednak wystarczające, by podnieść ocenę.

Zanim poznałam lubimyczytac, często nie wiedziałam, że jakaś książka jest - powiedzmy - czwarta z serii i z tego oto powodu, przygodę ze Stridem zaczęłam właśnie od "Podglądacza" dość dawno. Jednak teraz nastał moment, że kiedy już mam kompletny cykl, "Podglądacz" musiał być przeczytany ponownie. W dalszym ciągu uważam, że jest to świetna książka. Pełna różnych charakterów, barwnych postaci, które nawet jeśli są epizodyczne, to kibicujemy im, bądź też nie lubimy. Niby wszystko gra, ale ciągle coś tam tkwi, niby już się rozwiązało, ale jeszcze jakby nie... Atmosfera niepewności, żalu, grozy. Autor potrafi wzbudzać w czytelniku uczucia. I zdania co do rolet nie zmienię :D

Jeśli jesteś wrażliwy na brutalne sceny, i wzruszają cię krew,śmierć,ból , przemoc seksualna to zdecydowanie nie jest książka dla ciebie. Jednak kryminał jest dobrze napisany tak jak powinien być kryminał pomimo swojej brutalności , można dość dobrze wczuć się w obie strony bohaterów pomimo trzecioosobowej narracji zdecydowanie bardziej można zrozumieć i wczuć się w bohaterów niż w czytanych przeze mnie niedawno powieściach Hanni Münzer.

Kolejna książka Harta, która nie jest typowym kryminałem. Hart snuje tajemniczą opowieść o kłamstwach i rodzinnych sekretach. Pokazuje jak daleko posunie się człowiek dla rodziny, pieniędzy, zemsty. Bohater, to zagadka - czasem pełen gniewu, gwałtowny, ale też lojalny i wrażliwy. Niesłusznie oskarżony – może wybierać tylko między żalem i gniewem, lub samotnym polowaniem na mordercę. Jeszcze mi się John Hart nie znudził. Zabrał mnie w dół rzeki głębokich emocji. Zawsze tak robi.

Niezła historia. Trochę przegadania i na początku denerwujący był komisarz Henning. Ale kiedy przestał się nad sobą użalać i porzucił odosobnienie, to historia nabrała tempa. Nie przepadam za sprawcami o których czytelnik wie niemal od początku, ale w tym wypadku nawet mi to nie przeszkadzało.

46/180/2021 We Frankfurcie giną ludzie. Zabici na wymyślne sposoby. Za to w Pradze odnajdują się rękopisy pewnego pisarza. Co ma piernik do wiatraka? Mąkę (jak mawia jeden mój kolega). Skoro piernik i wiatrak mają ze sobą coś wspólnego, to nieboszczyki z manuskryptami tym bardziej. A nad bohaterami chichocze duch Kafki. I bardzo bym chciała wiedzieć, dlaczego nie ma kolejnych części.

W tej części poznajemy bliżej Maggie. Jej problemy osobiste, kontrowersyjne życiowe decyzje i czynniki, które na takowe wpłynęły. Zagłębiamy się także w przeszłość Sereny, która ją ściga już tak długo. Freeman umiejętnie tworzy atmosferę seksualnego węzła, w którym plączą się bohaterowie. Nie ma tutaj tabu. Zbrodnia teraźniejsza, zbrodnia z dawnych lat, kolejne tajemnice, mroczne, wstydliwe, niesmaczne. Czy autor przesadził? Dla mnie ani trochę. Uwolnił tutaj skryte ludzkie fantazje i pragnienia, o których wstydzimy się mówić. Każdy chce być doceniany, adorowany, kochany, pożądany. Przez to "Osaczeni" są lekturą z pieprzem. A morał z tego taki, że im więcej tajemnic, tym węzeł trudniej rozwiązać.

Rok 1942, Kraków. Młoda dziewczyna zostaje wywieziona do Niemiec zmuszona do pracy jako pokojówka w pewnej bogatej,eleganckiej rodzinie. A następnie w 2006 roku we Frankfurcie, pewnej zimowej nocy zostaje popełnione bardzo mrożące krew w żyłam potworne, masakryczne morderstwo. Na miejscu całej tej zbrodni pojawia się prokurator Miriam Singer zwana "Żelazną Damą" jest ona kobietą o stalowych nerwach, silna, twardą rękę trzyma,ma surowe zasady i metody działania. Tą ofiarą jest Henrietta Winkler-sama nestorka wpływowych przedsiębiorców. W drugi dzień to nagle zostaje uprowadzony prawnuk jej, jednak porywaczowi jemu samemu nie chodzi o ten okup. Rozpoczyna się wyścig z czasem i niebezpieczna, bardzo tocząca się gra o życie chłopca. Jaką rolę odegra w tej całej sprawie porwania dziecka krakowski policjant z Krakowa? Czy dopadnie tego porywacza, zanim będzie za późno? Nieznane zdjęcia mieszkaniu nestorki wcześniejsze, które ukrywała z czasów drugiej wojny światowej i jakie sekrety zdradzą? Prokurator Miriam Singer musi zmierzyć się twarzą, w twarz z mordercą, a także z mrocznymi tajemnicami przeszłości. Znakomicie stworzona akcja, doskonale poprowadzona fabuła, świetnie zbudowane napięcie w książce,jest to co lubię morderstwo,dużo emocji, historia przeplata się z teraźniejszością do współczesności. Zaintrygowana byłam tą powieścią kryminalną,bardzo mnie wciągnęła czyta się rewelacyjnie! Pochłonęłam ją szybko, z każdą kartką książki ciekawiła mnie coraz bardziej. Przewidywalna książka, intrygująca i genialna! To moje pierwsze spotkanie z Panią Krystyną Kuhn niemiecką autorką, i przekonałam się, że pisze świetnie, kryminał jest w dobrym,super stylu napisany. Po prostu rewelacyjna powieść kryminalna,znakomita mi się spodobała.

Mo Hayder należy do grona moich ulubionych autorek. Przeczytałam sporo jej książek i wszystkie mi się podobały. Jej książki nie są pisane na siłę. Akcja rozgrywa się w swoim tempie, ale nigdy nie jest rozwlekła. Dlatego wciąga czytelnika od początku i trzyma aż do końca. Tak też jest z tą książką.

Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością Davida Rosenfelta i jakże udane. Thriller spełnił moje oczekiwania, a nawet lepiej. Mamy tu całe mnóstwo akcji i jeszcze więcej zaskakujących jej zwrotów. Bardzo dobrze mi się ją czytało i ani na moment nie chciałam jej odłożyć. Sposób pisana pana Rosenfelta przypomina nieco sposób prowadzenia narracji w prozie pana Cobena. Ps. Do miłośników Harlana Cobena i nie tylko: przeczytajcie koniecznie, nie będziecie zawiedzeni. Polecam! #davidrosenfelt, #niemownikomu, #lubimyczytac, #rosenfelt, #harlancoben, #thriller

Bardzo się cieszę,że nie zasugerowałam się niektórymi opiniami na temat tej książki, bo straciłabym bardzo miłe spędzony czas. Niezwykle klimatyczna,niespieszny akcja, a jednak trzymająca w napięciu i wciągającą. Polecam na jesienne wieczory z lampką wina.

„Świadek” to kolejny bardzo mocny tom serii z Jooną Linną. Historia zaczyna się od brutalnej zbrodni w ośrodku dla młodzieży, a jedyny świadek twierdzi, że sprawca już nie żyje. Ta zagadka od razu wciąga i buduje napięcie, które utrzymuje się do samego końca. Autor świetnie tworzy mroczny, niepokojący klimat i prowadzi akcję w szybkim tempie. Każdy rozdział zachęca do czytania dalej, a postać Joony Linny jest coraz bardziej wyrazista i ciekawa. Lars Kepler po raz kolejny nie zawodzi – to wciągający thriller, po którym trudno nie przeczytać następnego tomu

Jakież to szczęście, że trafiłam na tę książkę w jednym z supermarketów, na wysepce z tanimi książkami. Nie pamiętam, ile dokładanie kosztowała, ale z pewnością zapłaciłabym za nią więcej. Gdyby nie to, pewnie nigdy nie trafiłaby w moje ręce, ponieważ nie czytałam jeszcze książki autorów szwedzkich. Raz jeszcze powtórzę - jakieś to szczęście. Niesamowicie wciągająca historia...

czyta się szybko, choć w sumie smutna jest ta historia. Człowiek nawet zaczyna zastanawiać się, ile takich osób jest w jego mieście. Akcja dzieje się w dwóch czasach - teraz - wolno i wtedy - szybko. Pod koniec oba te czasy łączą się. W pewnym momencie można zorientować się, o co się wydarzyło ( a przynajmniej mieć pewne podejrzenia ).

Rzeczywiście, powieść wciąga i nie pozwala się oderwać, chociaż, pozornie, od początku wiadomo jak się skończy główny wątek, ponieważ całą historię poznajemy z retrospekcji, w formie sesji terapeutycznych ofiary u psychologa. Oczywiście, jest tu pewien kruczek i warto doczytać do końca. Poznajemy ponurą raczej historię w trzech płaszczyznach: wydarzenia związane z uprowadzeniem kobiety i przetrzymywaniem jej przez psychopatę, ze wszystkim drastycznymi szczegółami uwięzienia, bicia, gwałtów i tortur psychicznych; syndrom stresu pourazowego, lęki, stany depresyjne i niezwykle trudne wychodzenie z traumy po okropnych przeżyciach, i wreszcie wyjaśnienie zagadki, kryminalne tło i suspens. Thrillery to nie moja bajka, a jednak tę pozycję polecam.

Dave Gurney ponownie zostaje wciągnięty w trudną do rozwiązania sprawę, zaczyna w niej grzebać i jego talent szybko ujawnia więcej warstw niż wszyscy początkowo zakładali. O ile pierwsza i ostatnia część są wciągające i ciekawe, o tyle w porównaniu do tomu pierwszego środek ciągnął się straszliwie. Książka mnie nie przyciągała w trakcie trwania śledztwa.

Muszę przyznać, że "Rzeźbiarz" wciągnął mnie na całego.  Agent specjalny FBI, Sam Markham, wytropił już wielu seryjnych zabójców, ale ten przeciwnik jest wyjątkowy: skrupulatny, metodyczny i bezwzględniejszy od jakiegokolwiek ze zbrodniarzy, z którymi Markham miał do czynienia. Jedyny trop to dedykacja umieszczona na pierwszym ,,posągu". Jej adresatką jest Cathy Hildebrant, historyk sztuki, która podobnie jak Sam obawia się, że to dopiero początek morderczej serii. Pomysł na książkę jest naprawdę ciekawy. Morderca jest oryginalny. No i możemy poznać jego motywy. Swoją obecność zaznacza bardzo mocno, jednak do ostatniej chwili czytelnik nie wie, kto to jest. I nawet nie ma możliwości się domyślić.  Rodzący się związek między Samem a Cathy jest przewidywalny. No i zbyt przesłodzony. Zakończenie jest otwarte, daje dużą furtkę do kolejnego tomu. Lubię takie zakończenia.  Powieść jak na kryminał jest naprawdę lekka. Szybkie tempo, ściganie się z czasem, ciekawe postacie - to wszystko przykuwa uwagę. Polecam.   

Kiedy twoja przeszłość upomina się o Ciebie, a pewnie niezałatwione sprawy uderzają rykoszetem w Twoich najbliższych, wszystko, wokół podlega rewolucji. Pewien szczęśliwy dzień w rodzinie Brice’ów zamienia się w koszmar, kiedy po meczu małej ligi sprzed oczu ojca i trenera znika gwiazda boiska – dziesięcioletnia Grace. Wydaje nam się, że rozumiemy więcej, kiedy dowiadujemy się, że rodzina dziewczynki jest bardzo zamożna, a za kilka dni jej majątek dodatkowo się powiększy, ponieważ firma jej ojca – Johna – wchodzi na giełdę, w czym mężczyzna upatruje możliwość szybkiego wzbogacenia. Jednak im dalej w las tym wiemy mniej. Okazuje się, że dziewczyna nie została porwana dla okupu, a spec jednostka od zaginionych dzieci nie daje rodzinie żadnej nadziei na odnalezienie Grace żywej. Drugą warstwą powieści są wspomnienia dziadka dziewczynki z wojny w Wietnamie, na której stracił przyjaciół. Do tego wojna rządzi się brutalnym prawem „zabij, albo Ciebie zabiją”, co doprowadza do wynaturzeń i usprawiedliwionego okrucieństwa. Ben – zmotywowany pewną wizją wróżki – wyrusza na misję odzyskania wnuczki, przekonany o tym, że mała żyje. Ta książka zaskoczyła mnie tym, jak bardzo mi się podobała. Chociaż podeszłam do niej bez przekonania i raczej bez oczekiwań okazała się całkiem dobrze poprowadzoną historią z ciekawym twistem. Oczywiście opowieść jest z grubsza przewidywalna i czytelna, ale zaskakująca w ostatecznym rozwiązaniu zagadki. Ta powieść to też historia o rodzinie i relacjach. Rodzicom Grace od dawna nie układa się w małżeństwie, a sytuacja, w której córka znika niemal sprzed oczu ojca, nie pomaga. Sama Elizabeth jest postacią na wskroś zimną i nieprzystępną, co nie ułatwia z kolei Johnowi podejmowania prób dotarcia do żony i otworzenia jej na niego. Do tego bardzo ważną relacją okazuje się relacja Johna z Benem – ojcem, który tak długo żył wojną, a po niej traumą, że zupełnie nie umiał zająć się rodziną. Ich wspólna wyprawa w poszukiwaniu Grace odmienia ich spojrzenie na siebie nawzajem, a także odmienia ich samych wewnętrznie. Z czasem czytając tę książkę odnosi się wrażenie, że ta mała dziewczynka nie jest tylko córką i wnuczką, a jej brak staje się impulsem do tego, żeby wszyscy inni zdali sobie z tego sprawę. Grace przy okazji jest jak na dziesięciolatkę niewiarygodnie rezolutna i mądra. Widać, że nauczyła się więcej od swoich najbliższych, niż oni sami zdawali się jej dawać. Fantastycznie poprowadzona postać dziecięca – a to nie jest łatwe, żeby dać jej inteligencję, ale nie arogancję. Bardzo mocnym elementem są monologi wewnętrzne bohaterów, bardzo prawdziwe dla ich osobowości. Uważam, że Gimenez bardzo sprytnie nadaje ton każdej postaci. Ojciec Grace to nerd, informatyk nie nauczony życia w społeczeństwie, więc jego przemyślenia są pełne odniesień do słownictwa komputerowego. Elizabeth z kolei to prawniczka z krwi i kości, do tego kobieta w świecie mocno zmaskulinizowanym, próbująca przebijać szklany sufit umiejętnościami (bezskutecznie) i urodą (to już lepiej). Jej przemyślenia też są bogatsze niż w tradycyjnym thrillerze. Ja byłam zaskoczona. Jednak dla mnie najsilniejsze w przekazie były wspomnienia Bena z Wietnamu. Jego opowieści o absolutnie bezlitosnym traktowaniu Wietnamczyków, ale i Amerykanów przez Wietkong. Opisy, w jaki sposób żołnierz był traktowany w niewoli, ale i to, jak drogie okazuje się ludzkie serce na polu bitwy i jak czasem trzeba szybko podejmować decyzję, czy człowiek to wróg czy przyjaciel. Coś niesamowitego. Bardzo wiarygodne i bolesne. Te historie pełne są takich małych ciekawostek, o których autor musiał słyszeć od ojca albo kogoś bliskiego, bo tego raczej nie znalazł w książkach historycznych. Przy tym wszystkim tylko istota tego porwania nie ma moim zdaniem sensu. Fabuła jest dobrze poprowadzona, bardzo podoba mi się zakończenie tej historii, ale to porwanie staje się bardziej pretekstem do opowiedzenia czegoś więcej. Nie przeszkadzało i to, jednak jeśli spodziewacie się adaptacji „Bez śladu” w powieści to nie w tej. Ja książkę przeczytałam w jeden dzień (w większości), ponieważ ta historia naprawdę wciąga. To kolejny mało znany w Polsce autor, którego brakuje w księgarniach. Moim zdaniem na polskim rynku promowane są gorsze pozycje w tym stylu i lepiej sobie radzą niż Gimenez, a szkoda. Ja z uporem maniaka będę Was namawiać do czytania tego, co was zainteresuje, a nie tego, do czego namówi Was reklama. Ja często jestem zaskoczona eksperymentami książkowymi i o nich będę mówić dobrze i chętnie.

Dość przeciętny kryminał. To co go wyróżnia to drastyczne opisy zbrodni ale i tak słabo podziałały na moją wyobraźnię. Sama akcja na początku rozwleczona ale mimo tego szybko się czytało. Natomiast samo zakończenie... hmm trudno sprecyzować. Trochę rozczarowuje ale również w pewien sposób satysfakcjonuje.