Lisica i żuraw

Psotki i smieszki pierwszy raz czytałam nie chodząc jeszcze do szkoły. Jest to mój ulubiony zbiór wierszy dla dzieci. Poza zbiorami Brzechwy i Tuwima. Jeszcze wielokrotnie czytałam te wierszyki, ostatnio moim dzieciom. Pamiętam wszystkie....a najbardziej chyba ten o Dorotce... Ta Dorotka, ta maluśka Tańcowała dokoluśka. Tańcowała ranną rosą Tupotała piętką bosą Tup, tup... Ta Dorotka, ta maluśka Tańcowała dokoluśka Tańcowała i w południe Kiedy słonko grzało cudnie Tup..tup Ta Dorotka, ta maluśka Tańcowała dokoluśka Tańcowała i z wieczora Gdy szło słonko do jeziora Tup..tup A teraz śpi w kolebusi Na różowej, na podusi Chodzi senek koło płotka Cicho, bo tam śpi Dorotka... To chyba najcudowniejsze wierszyki dla dzieci...Polecam

Iwan Kryłow - „Bajki dla dzieci”, wydanie 1987 r. (Nasza Księgarnia). zbiór 17 bajek, które pod postacią zwierząt, pokazują ukryte ludzkie znaczenie - niestety nasze wady i słabości. Tym samym, jest to idealna lekcja empatii i zrozumienia dla najmłodszych czytelników. Krótka forma, uczy najlepiej. Szybko trafia do naszej pamięci a jeśli jest spersonalizowana ze zwierzątkiem, to tym bardziej zasługuje na naszą uwagę.

Książeczka z PRL-u z serii ,,Poczytaj mi mamo ’’, bardzo stareńka z 1960 roku, mojej mamy zresztą. Format prostokątny zachowany jeszcze przed zmianami z 1974 roku. Książeczka cienka, dobry druk. Ilustracje prześliczne, folklor wiejski zachowany, piękne stroje ludowe dzięki Bogdanowi Zieleńcowi, który całe serce włożył w te obrazki. Ilustracje ułożone naprzemiennie raz czarno-białe, raz kolorowe itd. Moja mama pamięta tę serię ze swoich czasów. Podobno kosztowały kiedyś 1,50 zł i to była stała cena. Historyjka wierszowana. Główną bohaterką jest dziewczynka Agatka, która mieszka na wsi. Kiedyś mama prosiła by sprzątnęła izbę, bo musiała sama iść w pole ziemniaków nakopać. Ale Agatce to nie w smak. Szurnęła raz , drugi nogą , coś tam kopiąc pod łóżko przy okazji i wydawało jej się ,że to już skończone. Poszła rajcować do dziewczynki z sąsiedztwa Justysi. Ale jest coś takiego jak złośliwość przedmiotów martwych. Wprawdzie nie ożywają jak tu w bajce, ale coś w tym jest. Jak skończyła się przygoda ze sprzątaniem , gdy Agatka wyszła z domu? Co się stało z jej ubraniami, koralami itp. ? Musicie sami przeczytać. Morał jest taki ,że jak coś robić to dokładnie, albo wcale. Tak to bywa ,że przy niechlujnej robocie , później jest dwa razy więcej sprzątania niż pierwotnie. Dlaczego? Tego się dowiecie z lektury. Bardzo pouczająca dla dzieci, które lubią się migać od obowiązku sprzątania zabawek w swoim pokoju. Polecam! Już nawet dzieciom żłobkowym możecie czytać.

Wierszowana wersja legendy o Popielu i Piaście opowiedziana w jakże pozytywnym klimacie. Bez okrucieństw i przemocy. Nawet zły Popiel przedstawiony w łagodnie do strawienia dla dziecięcych serduszek sposób. Nie wchodząc w szczegóły wszystko kończy się dobrze i szczęśliwie. Takie miłe przybliżanie historii Polski dla dzieci. Broniewski świetnie oddał ducha prastarych, zamierzchłych i legendarnych czasów. Tylko, że do czytania samodzielnego dla dzieci się to specjalnie nie nadaje. Dorosły czytelnik ma przy lekturze niezłą językową gimnastykę. Nie umniejsza to jednak genialnemu warsztatowi pisarskiemu Broniewskiego.

Ilustracje: pan Bogusław Orliński (na powyżej widocznej okładce). ISBN do tego konkretnie wydania to 83030160705, wydane rzeczywiście przez KAW, RSW "Prasa-Książka-Ruch". Pan Wiesław Zajączkowski jest także autorem ilustracji do "Abecadła", ale w innym wydaniu, właśnie z podanym przez szanowne LC ISBN, ale wydane - jak udało się odczytać na stopce - przez Krajową Agencję Wydawniczą WROCŁAW... w serii "Książeczki Babuni"... Cudowne ilustracje pana Bogusława Orlińskiego można natomiast zobaczyć jeszcze np. w bardzo podobnie wydanej książeczce dla dzieci pt. "Poczta", również wydanej przez KAW (ISBN 8303013807 - na ten moment nie ma jej jeszcze na LC). Obie książeczki, co charakterystyczne, zawierały na środkowych stronach TEATRZYK. Nota bene w "Poczcie" podane zostało - dla odmiany - nazwisko autora ilustracji.. Ot, tak nieco niechlujnie, jeśli chodzi o stopki drukarskie, wydawano kiedyś całkiem urocze książeczki z pięknymi ilustracjami. Życzę miłych poszukiwań! :)

To niezwykle sympatyczna historyjka dla młodszych dzieci - nieskomplikowana, ale pełna uroku i niezwykłego optymizmu. Ludwiczka jest pogodna, wesoła, brakuje jej tylko równie zadowolonego z życia przyjaciela... Wymarzyła sobie piernikowego króla - w poszukiwaniach towarzyszą jej zwierzątka, które spotyka po drodze, a nawet - strach na wróble. Dodatkowym plusem są piękne i bardzo kolorowe ilustracje Janiny Krzemińskiej.

To historia o chorym dziecku, samotnym i pozbawionym towarzystwa, który wysyłał swojego mądrego psa na poszukiwanie innych dzieci. Wystarczyło zamieścić ogłoszenie o zgubionym piesku wraz z adresem,by wraz z nim pojawili się towarzysze zabawy,a może nawet przyjaciele? Historia pełna ciepła i miła,pokazuje też mądrość i wierność psów, jednak według mnie jest przeznaczona raczej tylko dla młodszych dzieci. Jest dobra, jednak ja nie znalazłam w niej nic dla siebie.

Tematem przewodnim jest zima i to co się z nią wiąże. Pierwsze wierszyki są króciutkie, aby zapewne zachęcić najmłodszych czytelników do lektury i tutaj dominują duże ilustracje. Później proporcje zmieniają się na korzyść tekstu. Według mnie przedstawiana treść zasługuje na sześć i pół gwiazdki.

Bajka o królewnie Śnieżce w wersji Marii Krüger to oczywiście wielce pouczająca bajka dla dzieci, a właściwie dla grzecznych małych królewien, aby takimi były zawsze. Ileż się tam kryje klasycznych stereotypów. Pozytywna królewna/księżniczka (często zastanawiałem się nad tym, jaka jest różnica między nimi) to blondynka, która nie roztaje się ze swoją złotą koroną (gotuje z nią, a nawet z nią śpi). Jest grzeczna i dobra niemal dla wszystkich. Jest uwielbiana przez wszystkich. Ta dobroć jest potem źródłem jej problemów. Ciągle pouczana, mimo wszystko notorycznie ufa nieznajomym. Zła królowa, też może być piękna, tyle że jest brunetką. Jej uwielbienie samej siebie jest wręcz chorobliwe i obsesyjne. Nie wystarcza jej, że jest bardzo, bardzo piękna. Ona musi swoją urodą przyćmiewać wszystkich. Biedne dziewczynki karmione są wizją kanonu piękna à la Barbi, gdzie królewnom o talii osy nie szkodzi nawet regularne opychanie się ciasteczkami z kremem i kakao z bitą śmietaną. Na koniec pojawia się przypadkowy piękny i młody królewicz na białym koniu. Szkoda, że tak mało lub wcale nie ma, młodych pięknych królewiczów. Drogie, przyszłe piękne królewny, bądźcie dobre i miłe dla wszystkich, aby w przyszłości zasłużyć sobie na księcia z bajki.

Pamiętam jak czytała mi ją moja mama. Jest to jedna z książek czytanych mi na dobranoc, którą na tyle lubiłam, że przeczytana została już nie raz: najpierw, jak już wspomniałam czytała mi mama, potem już samodzielnie. Mam nadzieję, że długo jeszcze będę ją pamiętać, gdyż jest częścią mojego dzieciństwa.

Czy książka dla dzieci, która jest krótka i zawiera niewiele więcej niż dwadzieścia stron może zasłużyć na miano arcydzieła? Tak, oczywiście, że tak i ta mała książeczka w pełni zasługuje na takie określenie. Książkę napisał Marian Orłoń. Ilustrował ją Andrzej Bieńkowski (wydanie z 1980 roku). Zarówno ilustracje, jak i tekst na najwyższym poziomie. Tę książkę czyta się z zainteresowaniem nawet w wieku dorosłym. Dla młodszych czytelników jest to doskonała propozycja. Książeczka przedstawia historię Henrietki i jej przyjaciela psa bernardyna. Pies Ami jest ratownikiem górskim, przychodzi po Henrietkę do szkoły i odprowadza ją do domu. Pewnego dnia w trakcie powrotu gwałtowna śnieżyca zaskakuje naszych bohaterów. Pies wie co robić. Cała historia kończy się szczęśliwie. Opowiadanie napisane zostało wspaniale. Ilustracje znakomicie dopełniają tekst. Całość stanowi przykład książki dla dzieci najwyższych lotów. Zachwyciła mnie w dzieciństwie i dzisiaj nadal ten zachwyt u mnie utrzymuje. Ja wątpliwości nie mam. Dziesięć gwiazdek to moja ocena. Wzór krótkiej, dziecięcej, wspaniałej książki o wyjątkowych artystycznych i literackich walorach. Nie mam uwag i nie mam się do czego przyczepić. Absolutnie mistrzostwo. Doskonała w każdym calu.

Książeczka z późnego PRL-u z serii ,,Poczytaj mi mamo ’’. W nowym formacie kwadratowym, wprowadzonym po zmianach w 1974 roku. Książeczka cienka, dobry druk. Papier grubszy odrobinę. Ilustrowana w kolorze. Malunki bardzo ładne. Doskonale uchwycone sceny dynamiczne jak żywe. Treść wierszowana, proste rymy. Nadaje się również dla najmłodszych dzieci żłobkowych. Dwoje dzieci , mieszkających na wsi Julka i Janek podprowadziły swojemu wujowi wielki czarny parasol i poszły sobie na spacer przez pola, w kierunku wiatraka. Były nierozważne, nie pytając starszego o pozwolenie, gdy ten właśnie szukał swojej zguby. Podczas spaceru nie zwracały też uwagi na głosy przyrody, które dawały znać o nadchodzącej zlewie. Małe zielone żabki , które są wyjątkowo czułe na wilgoć, przed burzą wychodzą z wody na brzeg , a przed deszczem głośno krzyczą. Dzieci moje oczywiście zaczęły pytać , czy ten parasol był taki sam ze srebrną rączką jak z książki Adama Bahdaja ,,Uwaga czarny parasol’’. Wszystko sobie wytłumaczyliśmy jednak. Jak zakończyła się parasolowa przygoda spacerowo-rozpoznawcza naszej dwójki? O tym przeczytajcie swoim maluszkom. Polecam!