Popiel i Piast

Iwan Kryłow - „Bajki dla dzieci”, wydanie 1987 r. (Nasza Księgarnia). zbiór 17 bajek, które pod postacią zwierząt, pokazują ukryte ludzkie znaczenie - niestety nasze wady i słabości. Tym samym, jest to idealna lekcja empatii i zrozumienia dla najmłodszych czytelników. Krótka forma, uczy najlepiej. Szybko trafia do naszej pamięci a jeśli jest spersonalizowana ze zwierzątkiem, to tym bardziej zasługuje na naszą uwagę.

Legendy o Kraku i o Smoku wawelskim były jednymi z pierwszych jakie w dzieciństwie poznałem. Jako Krakus muszę je polecić !!! O ich wartościach edukacyjnych, wydaje mi się, nie muszę pisać. Książka bez porównania lepsza od każdego lewacko - tęczowego badziewia !!!

Cudowne wspomnienie dzieciństwa....Do dzisiaj mam wydanie Naszej Księgarni z 1976 r. z ilustracjami Hanny Czajkowskiej. Niektóre z tych utworów znam na pamięć i recytuję do dziś. Są to niezwykle pogodne, chwytające za serce wierszyki. Autor na wstępie pyta czytelnika gdzie mieszka bajeczka. I sam na to szybciutko odpowiada - bajeczka nie jest wcale gdzieś daleko za górami, za lasami, tylko tuż obok, za oknem…Później w bardzo barwny i przykuwający uwagę sposób opisuje zwykłe, codzienne życie swoich bohaterów -Jacusia, krasnala, wiewiórki, szpaczka, mysiej rodziny i innych uroczych mieszkańców łąk, lasów, wiosek… Dzisiaj gdy przeglądam te bajeczki ponownie, urzeka mnie wiersz „Babie lato”. Gdy ptaki odlatują już na zimę za morze, pociechą są srebrne nitki babiego lata. Kradnie moje serce wiersz o Deszczowym Skrzacie, który zachęca do brodzenia w kałuży ale szybko znika gdy tylko wyjdzie słoneczko. Polecam dużym i małym Czytelnikom :)

Kolejne przygody Misia z klapniętym uszkiem czytane z moimi dzieciakami. Przyznaję, że ta część jest chyba ze wszystkich najbardziej udana (popieram tu czytelnika Przemka) i najbardziej przystępna do słownego naśladownictwa. Moje dzisiaj już dorosłe/prawie dorosłe dzieciaki jeszcze z sympatią wspominają te książkowe opowiastki, natomiast już wersja filmowa ich nie zachwyciła, niestety. To już nie to pokolenie. Gorąco polecam.

Książka Królewna Wanda Anny Świrszczyńskiej jest kolejnym moim spotkaniem z autorką, które dotychczas mogę uznać za udane. Ciekawy byłem co dostanę tym razem licząc na interesująca opowieść z dawnych czasów pisaną wierszem. Książka Królewna Wanda bazuje na legendzie o Królewnie Wandzie co Niemca nie chciała jednakże skierowanej do młodego czytelnika. Opowieść o władczyni z Krakowa nie lękającej się niczego i nikogo chcącej rozwijać kraj budując potrzebne drogi, mosty i inne udogodnienia wspierana przez mieszkańców. Za sprawą swojej sławy do uszu księcia za granicy Rytygiera dociera o walecznej i mądrej władczyni jaką postanawia pojąć za żonę. Autorka zręcznie wierszem operując przybliża nam legendę o Wandzie i jej perypetiach tworząc z tego wciągającą mimo sposobu ukazania formy całości wierszem opowieść. Dla swoich podanych jest wzorem do naśladowania, miła, sympatyczna, mądra i potrafiąca zjednać sobie ludzi. Jednak wszystko zmąca oferta od księcia jaką otrzymuje, gdzie musi podjąć ważne decyzje. Przygody bohaterki śledziłem z przyjemnością do samego końca, który zaskoczył mnie i zasmucił jednocześnie. Operując wierszem stworzyła zwartą, ciekawie podaną legendę o wyborach rzutujących na życie, odrzuceniu oferty i ofiarności zapobiegającej wojnie. Pozostawiająca po sobie odczucia od radosnych po smutniejsze jakie miałem w czasie czytania. Autorka świetnie przedstawiła wierszem legendę i przypomniała o niej jednocześnie kierując ją do młodych czytelników, ale również starszych chcących przeczytać lub przypomnieć sobie o niej. Przy tym bardzo dobrze wypada i interesująco od początku zawierając ciekawie podaną fabułę. Zakończenie tym razem nie takie szczęśliwe jak mogłem oczekiwać, ale podane bardzo dobrze wzbudzające wiele emocji po czytaniu. Dlatego finał zamyka wszystko w całość powodując pozostawienie po sobie odczucia smutku po wyborach bohaterki jaką podjęła, aby chronić swój kraj. Książka Królewna Wanda jest oparta o znaną legendę o pięknej władczyni, którą dzięki sławie zainteresował się książę z innego kraju. Autorka posługuje się wierszem w świetny sposób tworząc spójną, ciekawą i wciągającą opowieść. Przemyślaną pod względem rymów, które ze sobą zazębiają się tworząc legendę o wyborach i ich konsekwencjach, a także poświęceniu i decyzjach jakie zostały podjęte. Świetnie wypadają rysunki jakie tutaj zamieszczono ilustrujące toczące się wydarzenia. Pięknie narysowane, urokliwe i oddające ducha legendy jaką w tym przypadku wykorzystano. Razem z wydarzeniami tworzą wspaniała całość uzupełniając się wzajemnie ze sobą. Napisaną wierszem z szybką akcją i lecącymi do przodu wydarzeniami czyta się błyskawicznie. Sięgając po książkę wiedziałem co mogę dostać od autorki z innych przeczytanych przez ze mnie pozycji z jej dorobku. Jednak Królewna Wanda jest trochę lepiej napisana, przystępnie, przyjemnym stylem, bardziej dopracowana i wierszem z rymami powiązanymi ze sobą tworząc ciekawą historie od samego początku jaka wciągnęła mnie do samego końca. Dlatego nie potrafiłem się oderwać od niej i miło spędziłem z nią czas. Bohaterka została zarysowana bardzo dobrze i mimo takiej wierszowanej narracji polubiłem ją i poczułem sympatie do niej. Inna postacie dobrze nakreślone i wraz z relacjami między nimi tworzą ciekawy obraz dawnego świata jaki już przeminął. Autorka wykorzystując legendę o Wandzie co nie chciała Niemca stworzyła przystępną jej wersje skierowaną do młodego czytelnika przy jakiej bawiłem się świetnie podczas czytania i nie zabrakło nieco emocji w końcówce. Kolejna książka od autorki, którą czyta się szybko, przyjemnie i historia mimo ukazania wierszem potrafiła wciągnąć. Jej klimatu dodają rysunki w niej zamieszczone tworząc klimat dawnych czasów w jakich rozgrywa się akcja fabuły. Królewna Wanda jest propozycją nie tylko dla młodszego czytelnika, lecz także starszy znajdzie w niej coś dla siebie. Dlatego ciesze się z przeczytania i chętnie jak tylko będzie okazja kiedyś znów sięgnę po utwory lub książki napisane przez autorkę w ciemno.

Bajka o królewnie Śnieżce w wersji Marii Krüger to oczywiście wielce pouczająca bajka dla dzieci, a właściwie dla grzecznych małych królewien, aby takimi były zawsze. Ileż się tam kryje klasycznych stereotypów. Pozytywna królewna/księżniczka (często zastanawiałem się nad tym, jaka jest różnica między nimi) to blondynka, która nie roztaje się ze swoją złotą koroną (gotuje z nią, a nawet z nią śpi). Jest grzeczna i dobra niemal dla wszystkich. Jest uwielbiana przez wszystkich. Ta dobroć jest potem źródłem jej problemów. Ciągle pouczana, mimo wszystko notorycznie ufa nieznajomym. Zła królowa, też może być piękna, tyle że jest brunetką. Jej uwielbienie samej siebie jest wręcz chorobliwe i obsesyjne. Nie wystarcza jej, że jest bardzo, bardzo piękna. Ona musi swoją urodą przyćmiewać wszystkich. Biedne dziewczynki karmione są wizją kanonu piękna à la Barbi, gdzie królewnom o talii osy nie szkodzi nawet regularne opychanie się ciasteczkami z kremem i kakao z bitą śmietaną. Na koniec pojawia się przypadkowy piękny i młody królewicz na białym koniu. Szkoda, że tak mało lub wcale nie ma, młodych pięknych królewiczów. Drogie, przyszłe piękne królewny, bądźcie dobre i miłe dla wszystkich, aby w przyszłości zasłużyć sobie na księcia z bajki.

Książkę Janiny Broniewskiej czytałem niedawno i wpadła mi kolejna skierowana do dzieci pozycja, która zapowiadała się dobrze. Sam byłem ciekawy co tym razem dostanę i miałem nadzieje na coś miłego, przygodowego i wciągającego. Książka Filip i jego załoga na kółkach jest opowieścią o wojennych perypetiach konia ciągnącego wóz z kuchnią dla żołnierzy prowadzoną przez Woźnicę i Kucharza. Po drodze przeżywają wiele przygód i spotykają małego zagubionego chłopca. Autorka skupiła się nie na samej walce wojsk i potyczkach z przeciwnikiem. Fabuła dotyczy dwójki bohaterów karmiących żołnierzy, którym po drodze z dala od walk mają za zadanie dostarczyć jedzenie. Koń imieniem Filip jest postacią, która nie bojąca się niczego, ale czasami mająca swoje zdanie wyrusza w podróż. W krótkiej historii dostajemy obraz wojenny, ale zarysowany delikatnie i skupiający się na kuchennych momentach, czasami wyłania się z tego pobitewne sceny lekko tylko opisane i widok spotykanych ludzi. Dobrym pomysłem było wprowadzenie młodocianego bohatera ukrywającego się przed niemieckim wrogiem, który bierze udział w podróży w poszukiwaniu rodziny. Wszystko sprawia, że opowieść z czasów drugiej wojny światowej skierowana do młodego czytelnika czyta się szybko. Same przygody po drodze wypadają ciekawie i potrafiły wciągnąć. Zarysowanie poszczególnych sylwetek postaci jest dobrze przedstawione i można ich polubić. Na pewno Woźnica, Kucharz, chłopak i sam koń są główniejszymi bohaterami jakich tutaj spotkałem. Na dalszym planie pojawiają się inne osoby mające tym razem do odegrania rolę w fabule w mniejszym lub większym stopniu. Autorka potrafiła wykreować ciekawych i dobrze nakreślonych postaci jakich spotykamy na kartach krótkiej powieści. Relacje pomiędzy nimi są ukazane lekko, potraktowane z dozą humoru i troszkę poważne. Dialogi sprawnie napisane i nie przeszkadzające, ale mające w sobie lekkość przez cały czas. Zakończenie książki jest dobre i pasujące do krótkiej opowieści jaką dostajemy. Finał może mnie nie zaskoczył za mocno, ale właśnie skupiając się na obrazie wojennym, przygodach bohaterów, poszukiwaniu rodzinny przez chłopca i jego perypetie fabuła potrafi wciągnąć. Mający w sobie pozytywne przesłanie dla wszystkich dotyczące, że po uwolnieniu będzie żyło się lepiej niż pod zaborem wojsk niemieckich. Książka Filip i jego załoga na kółkach jest moim drugim spotkaniem z autorką, której pierwsza powieść spodobała mi się bardzo. Również skierowana była do młodego czytelnika, lecz nawet mimo tego dobrze się przy niej bawiłem. Sięgając po kolejną pozycję z jej dorobku miałem nadzieje też na przyjemną i lekko podaną opowieść. Okazuje się, że autorka sięga po motywy drugiej wojny światowej ukazując losy bohaterów gdzieś na tyłach wojsk skupiając się na pokazaniu obrazu po bitwach i odzyskiwania niepodległości okupioną ciężką przeprawą w potyczkach. Jednak nie brakuje naleciałości po czasach w jakich powstawała i jest zarazem wadą książki. Wojska rosyjskie są ukazane jako wyzwoliciele naszego kraju wraz wspólnie z polskimi napisanej w propagandowy sposób. Pomimo wszystko dostajemy przyjemną, lekką opowieść z happy endem na końcu o szansie na życie po odzyskaniu wolności w dużo lepszych czasach. Filip i jego załoga na kółkach jest skierowaną do młodego czytelnika pozycją jaką czyta się szybko i przyjemnie. Mającą szybko poprowadzoną akcję i wydarzenia wciągające od samego początku. Nie przynudza i nie sposób nudzić się przy niej. Kolejna książka autorki za mną i po pierwszej Filip i jego załoga na kółkach jest tylko dobrą pozycją z ciekawą fabułą do przeczytania. Może kiedyś jeszcze będę miał okazje do sięgnięcia po książki autorki, lecz nie będę na siłę szukać.

Psotki i smieszki pierwszy raz czytałam nie chodząc jeszcze do szkoły. Jest to mój ulubiony zbiór wierszy dla dzieci. Poza zbiorami Brzechwy i Tuwima. Jeszcze wielokrotnie czytałam te wierszyki, ostatnio moim dzieciom. Pamiętam wszystkie....a najbardziej chyba ten o Dorotce... Ta Dorotka, ta maluśka Tańcowała dokoluśka. Tańcowała ranną rosą Tupotała piętką bosą Tup, tup... Ta Dorotka, ta maluśka Tańcowała dokoluśka Tańcowała i w południe Kiedy słonko grzało cudnie Tup..tup Ta Dorotka, ta maluśka Tańcowała dokoluśka Tańcowała i z wieczora Gdy szło słonko do jeziora Tup..tup A teraz śpi w kolebusi Na różowej, na podusi Chodzi senek koło płotka Cicho, bo tam śpi Dorotka... To chyba najcudowniejsze wierszyki dla dzieci...Polecam

Opis jednego roku z źycia przedszkolaków i zabawek w przedszkolu "Plastusiowo". Spotykamy tu m.in. Plastusia, tego samego, którego przygody Kownacka opisała w książce "Plastusiowy Pamiętnik". Książka rewelacyjna, obowiązkowa lektura dla każdego przedszkolaka. Wszystko tu jest w punkt: język, styl, forma, treßć. Nie ma się do czego przyczepić.

Wspaniały powrót do lat dziecięcych. Tyle czasu minęło, a mnie ta książeczka wciąż niesamowicie porusza. Może nawet z większą mocą. Siłą tej niewielkiej książki są pięknie przekazane opowiadania o prostym, zwyczajnym życiu Krasnala Hałabały, o jego spotkaniach z leśnymi sąsiadami, o ich perypetiach, poszanowaniu natury i życiu w zgodzie z nią. Autorka umiejętnie przenosi prawdy o cyklach natury, z których my ludzie możemy czerpać mądrość. Cudowne ilustracje Zdzisława Witwickiego dodają ciepło i realizm tych baśni. Dla mnie jest to pochwała prostego życia, przyjaźni, ciepła, wzajemnej troski i cudu jakim jest świat przyrody. Próżno tu szukać fajerwerków, fabuły pełnej akcji i sensacji magicznych. I to właśnie czyni tę książkę wyjątkową. My ludzie moglibyśmy brać przykład z tych małych bohaterów. Polecam!

Pamiętam jak czytała mi ją moja mama. Jest to jedna z książek czytanych mi na dobranoc, którą na tyle lubiłam, że przeczytana została już nie raz: najpierw, jak już wspomniałam czytała mi mama, potem już samodzielnie. Mam nadzieję, że długo jeszcze będę ją pamiętać, gdyż jest częścią mojego dzieciństwa.

Poezję Józefa Ratajczaka traktuję z wielkim sentymentem, spoglądając na wiersze przez pryzmat dziecięcych zachwytów. Wyjątkowa poetycka wrażliwość na naturę, malarskość, umiłowanie detali – to wszystko spotkamy w utworach autora „Ziarenka maku”. Od śmierci poety minęło już 19 lat, warto więc powracać do jego poezji indywidualnie oraz z dziećmi, pokazując jak piękny może być świat jeżeli będziemy potrafili się zachwycić pierzastymi obłokami, błękitem nieba, grającymi świerszczami czy majową burzą. Wydawnictwo IBIS pokusiło się o wydanie w serii „Poeci dla dzieci” wierszy dla dzieci Józefa Ratajczaka „Ziarenka maku” z ilustracjami Elżbiety Krygowskiej-Butlewskiej. Jest to jedno z piękniejszych wydań, z delikatnymi, pastelowymi ilustracjami, które towarzyszą utworom poetyckim. Cieszy mnie, że nie dominuje obraz, będący raczej tłem poetyckich opowieści o codziennych drobnostkach. Spokojna lektura „Ziarenek maku” przenosi w krainę dzieciństwa, budzi w czytelniku naiwność i szczerość dziecka, pokazując jak wiele nam umyka w zgiełku i pogoni. W utworach Józefa Ratajczaka odnajdziemy wiele barw, które kojarzą się nam z konkretnymi porami roku. Czytając „Obłoki”, „Zielony wiersz” czy „Lato malowane” natrafiamy na bardzo soczyste epitety, nasycone kolorami. Poeta uwrażliwia czytelnika na mikroświat przyrody, pokazuje jak go odczytywać, jak spoglądać na wiatr czy burzę, aby docenić ich piękno i wyjątkowość. Nawet ziarenko maku jest niepowtarzalne i magiczne: „Na ziarnie maku wszystko jest makowe domek z ogródkiem poduszka pod głowę… Można tu nawet wieść makowe życie małe słońce z maku wywołać o świcie.” [Na ziarnie maku, s. 18.] Obserwacje przyrody, zjawisk atmosferycznych, zwierząt, ptaków, drzew przynoszą wewnętrzny spokój. W tych utworach drzemie wielki szacunek do małych rzeczy, małych stworzeń. Choćby w poruszającym i refleksyjnym wierszu „Nauka czytania”. Przepięknym wierszem jest również „Mama w zimie”, obrazującym matczyną miłość i poświęcenie. Poeta w kilku wersach uświadamia nas jak wiele zawdzięczamy naszym matkom, które poprzez małe gesty wyrażają miłość. „Zielone” wiersze w tomiku „Ziarenka maku” dominują. W ich prostocie, krótkie formie ale i delikatnej metaforyczności można się zakochać, bez względu na wiek. Poeta tworzy swoisty dekalog szczęścia zamkniętego w ziarenkach, kropelkach, odbiciach. Dla czytelnika jest to lekcja uważności, delikatności, spoglądania z pasją na świat. Piękno kryje się w drewnianym domu wypełnionym muzyką świerszczy, w szumie dębowych liści, w różnych kształtach i odcieniach chmur. Niezwykle znaczący jest wiersz „Pożegnanie baśni”, mówiący o dorastaniu i wejściu w nową rzeczywistość, porzuceniu dziecięcej wyobraźni. Dorosłość zamyka bramy magii i baśniowości. Jeśli już zaczniesz wszystko widzieć wyraźnie, blask od cienia odróżnisz – odejdą baśnie, by nigdy nie powrócić. Zwierzęta mówić przestaną, czary ulecą z przedmiotów, wieloryb się zmieni w butelkę tranu, a słońce – w kroplę potu. [Pożegnanie baśni, s. 45] I wiele w tych słowach poety jest prawdy, pozostaje jednak mieć nadzieję, że każdy dorosły człowiek ma w sercu klucz otwierający świat baśni. I warto go użyć, przekręcić i na chwilę znów poczuć się jak dziecko, jak u siebie, w „domku z łupiny orzeszka”. „Ziarenka maku” Józefa Ratajczaka z ilustracjami Elżbiety Krygowskiej-Butlewskiej to podróż do krainy dzieciństwa, do zachwytów prostymi i codziennymi obrazami natury. Poeta w miniaturowych odsłonach pokazuje wyjątkowość chwil, spojrzenie dziecka pełne wrażliwości i magiczności. Umiejętność zatrzymania się, zachwytu, odczytywania znaków przyrody, to według pisarza, wzór na szczęście.

Fajna książeczka (lektura) dla małych dzieci. Z tego co pamiętam, to dla klas 3-4 dawnej podstawówki. Zatem króciutko i zwięźle napisana. Ale z wątkiem przygody, zabawy, i przyrody. Nie pamiętam, żebym narzekał na zbytni komunizm w treści. A nawet jeśli coś tam autor umieścił na chwalę Związku, to pytanie komu to przeszkadza? Chyba tylko zbytnim malkontentom. Zresztą takie były czasy. I nie ma co się obruszać. Za to pamiętam, że przyjemnie się czytało. Polecam nawet dziś, choć pewnie to już nie ten trend. Za mało fantasy i w ogóle.

Książka z mojego dzieciństwa, którą odziedziczyły po mnie moje dzieci. Od dwóch lat czytamy z synem co jakiś czas do niej wracając. Jest napisana w fajny, lekki sposób, chociaż niektóre słowa staropolskie muszę przetlumaczac na współczesne:) Syn lubi, ja też, córka za mała ale i na nią przyjdzie czas i podejrzewam, że też lektura jej przypadnie do gustu:))

Szukałam tej książeczki ponad 20 lat. W pamięci miałam tylko dzban, który póty nosi wodę, póki mu się ucho nie urwie i mglisty zarys okładki. I w końcu jest! Mój egzemplarz zaginął wieki temu, ale dzięki magii internetu, ta książeczka znowu stoi u mnie na półce :) Cieszy mnie, że nadal czytacie takie książeczki waszym dzieciom.

Jedna z moich ulubionych lektur wczesnego dzieciństwa. Krótka a zawierająca tyle treści. Kapitalne wprowadzenie w świat emocji. Lekcja empatii. Poznajemy Piotrusia, który tak jak typowy kilkulatek miewa gorsze chwile. Nie słucha mamy, sprawa jej przykrość. Dzięki tęczowemu zajączkowi zmienia swoje zachowanie.