Kwatera 139. Opowieść o marszałku Rydzu-Śmigłym

widać że pisana w PRL: komunistyczne bandy rabusiów określane jako "oddziały partyzanckie", przyjmowanie optyki wrogiej polskiemu państwu i jego wojsku partyzantki radzieckiej na naszych ziemiach itp, rozumiem że wtedy nie dało się inaczej pisać, ale dziś to jednak bardzo razi, poza tym świetnie poprowadzona narracja, wątek Motora czyta się niemal jak powieść szpiegowską, a przy pacyfikacji Michniowa uroniłem łzę

Akcja ,,Szabel i rapierów" rozgrywa się podczas potopu szwedzkiego, jednak trudno porównywać ją do powieści spod znaku płaszcza i szpady. Fabuła skupia się na spiskach i intrygach, konsekwentnie unikając pól bitewnych. Z pewnością jest to powieść pesymistyczna, a śledzenie szwedzkich sukcesów i upadku Rzeczypospolitej przyprawia o frustrację. Nie zmienia to faktu, że jest to bardzo dobra książka, a zwroty akcji potrafią nieźle zaskoczyć.

Nie bylo latwo uzyskac te ksiazke, pomimo olbrzymich w czasach PRL nakladow /11 wydan, od 1949 r./, powiesc Luny w Bieszczadach zniknela z wielu wypozyczalni na fali czystek dekomunizacyjnych. Kiedys lektura szkolna, dzis traktowana jako relikt minionej epoki, falsz historyczny. A szkoda, bo czyta sie to swietnie, a opisy taktyki wojskowej oraz zycia zolnierskiego widac, ze pisane sa z pierwszej reki. Rowniez postac autora, powstanca antyfaszystowskiego w Vichy, potem zolnierza AK, nastepnie oficera AL, wreszcie prominentnego dzialacza partyjnego, brutalnie zamordowanego na poczatku epoki gierkowskiej jest fascynujaca sama w sobie. Po odcedzeniu warstwy propagandowej, zreszta nie nazbyt nachalnej, po zweryfikowaniu pewnych faktow historycznych, jest to po prostu kawal mocnej, meskiej prozy. Polecam!

Książka napisana w sposób bardzo obrazowy. Pomimo tego parokrotnie i tak nie widziałem tych walk i manewrów, o ktorych własnie czytałem. Losy bohaterow niezbyt wciagające, może zbyt duża ilość wątków o tym decydowała. Na plus przygotowanie historyczne. Autor napisał książkę jako pasjonat i to można dostrzec. Polecam zainteresowanym losami Elbląga w trakcie 2 wojny światowej. Książka daje szanse zapoznać się z wydarzeniami w bardziej przestępny sposób niż dokumentalne pozycje.

B. Królikowski jak zawsze w swojej formie, świetnie pompując napięcie z opisem każdego dnia posuwającej się, błędnej kampanii w głąb Mołdawii w 1620 r. Narastające problemy kwatermistrzowskie, rozprężenie, zbytnia pewność siebie i optymizm, wreszcie pierwszy szok, panika i próba jej powstrzymania, ułudna nadzieja na bezpieczny odwrót... wydarzenia nieszczęsnej wyprawy wojennej zostały tu bardzo dobrze nakreślone. Gdybym jakiś utwór muzyczny miał oddać nastrój pierwszej połowy książki, byłby to "The Oil" Hansa Zimmera.

Bardzo fajna, beletryzowana historia jednego z największych rycerzy polskich w historii, aczkolwiek Kuczyński pisze nie tylko o nim, a przedstawia sceny z życia zarówno Jagiełły, jak i Zygmunta Luksemburskiego, a nawet Krzyżaków. Wszystko podparte rzetelnymi źródłami historycznymi (na czele z Długoszem), więc jest solidnie. Kilka scen i anegdot zapadło w pamięć.

Czytelnik znajdzie w tej książce szereg trafnych spostrzeżeń i refleksji, włożonych przez autora w dialogi znanych postaci historycznych, z których wynika przesłanie, dlaczego polsko-litewska kampania w księstwie moskiewskim na początku XVII wieku zakończyła się ostatecznie niepowodzeniem. Poza tym pełno w powieści opisów walk i przygód, których uczestnikami byli trzej młodzi i silni bracia cioteczni i stryjeczni o nazwisku Lis.

Spotkałem kiedyś Mieczysława Gorzkę, polecał książki Melchiora Wańkowicza, Ja akurat byłem w tracie czytania tej książki. Opornie szło, bo to reportaż wojenny, ale w końcu – tak powiem! Przeczytałem Monte Cassino. W tej dużej książce znajdziemy opis walk polskich żołnierzy we Włoszech. ,, Niech lew mieszka w waszym sercu... Żołnierze!” Tak zachęcano oficerów polskich do walki. Śmiem twierdzić, że Polska cierpiała na winkelridyzm. Mieliśmy się odwdzięczyć Niemcom za kampanię wrześniową, za powstanie, za wszystkie zbrodnie, za które odpowiadają, ale to na obcej ziemi. Ratowaliśmy tyłki nie jednym narodom, a nas sprzedano Stalinowi. Braliśmy udział w obronie o Anglię, zdobywaliśmy Monte Cassino, a nam nikt nie pomógł. W książce jest też podkreślony stosunek amerykańskich dyplomatów do Polski. Oni rozmawiają, oni pokazują się na marszu zwycięstwa wśród wygranych tej wojny, a o nas nie można tego powiedzieć. Polacy mieli tylko wykonać czarną robotę, której nikt inny nie potrafił. Jest też ciut o polityce z czasów wojny. To smutne, jak właśnie rządzący potrafili tak szlachetne pojęcie, jak honor wykorzystać pod własną korzyść i to właśnie oni mają na sumieniu krew wielu niewinnych ludzi. Jestem zdania, że ta siła, która skupiła się na Monte Cassino, gdyby brała czynny udział w partyzantce antykomunistycznej, to Bolszewicy nie zdobyliby Polski tak łatwo. ,,Honor... co to jest honor wojskowy? Zastanawiał się ktoś inny. Jest to najbardziej celowe użycie ludzi i sprzętu z największymi choćby stratami, gdy się opłaca”. Dokładnie. Wykorzystano naszą waleczność, nasze bohaterstwo do wybronienia niepodległości Włoch, wyzwolenia z rąk faszystów, a nam nikt nie pomógł i Polska pół wieku nosiła sowiecką obrożę. Ostatnie wisienka na torcie, strzał w sedno. Podkreślenie zdrady zachodu przez autora: ,,Kłamstwa i dużo prawdy. Jest wszak po lutowej mowie Churchilla, w której w nagrodę za czteroletnią polską lojalność, za czteroletnie poświęcenie, któremu nie sprosta żaden naród, premier angielski przyznał połowę naszej ojczyzny Rosji. Od czasu tej mowy lutowej stosy artykułów kłamliwych i bynajmniej nie fair powypisywała prasa angielska. Usta naszej prasie polskiej zamknięto. Każdej enuncjacji rosyjskiej dawano szerokie echo. Żołnierz, który przeszedł piekło rosyjskie i wiedział, że moc niemiecka się kończy, nie miał nawet prawa do zdrowej strawy duchowej, do tego, aby mówić prawdę. Teraz z tą prawdą o drugim rabusiu, potężnym, przychodził słabnący rabuś”. Namawiano polskich żołnierzy do walki, aby wspólnymi siłami wybronić ojczyznę, tylko czyją? Bo w tej walce nie chodziło o Polskę. Nigdy w życiu! Książka ciekawa, ale czasem mam wrażenie, jakby się powtarzał pisząc o tych, samych akcjach. Momentami mnie zanudzała, więc czytałem z przerwami, ale skończyłem – w końcu! Przeczytana w ramach uprzejmości kolegi ze śląska. Oboje jesteśmy miłośnikami historii i pożyczamy sobie książki. Pozycja ma 33 lata, ale to nic, bo jestem zdania, że te książki z lat dziewięćdziesiątych mają więcej historii i prawdy historycznej niż obecne…

Wielbiciele przygód czterech pancernych i psa Szarika z przyjemnością sięgną po tę pozycję, ponieważ można by ją zatytułować: " Czterej pancerni - jak to naprawdę było". Przymanowski z właściwą sobie swadą i poczuciem humoru snuje gawędy o żołnierskim życiu w szeregach Dywizji im. Tadeusza Kościuszki. Uważny czytelnik od razu zauważy bohaterów, którzy później stali się pierwowzorami słynnej pancernej czwórki, a ich perypetie również przydarzyły się komuś naprawdę. To słodko-gorzkie opowieści, wywołujące momentami szczery śmiech, momentami wzruszenie, ale też często gorycz świadomości, że ich bohaterowie nie wrócili do domów po wojnie. Polecam wszystkim jako antydepresant - na dobre i smutne dni.

Dzięki tej książce można samemu próbować dobie wyrobić zdanie na temat tego co działo się na Westerplatte. Z pewnością nie umniejsza ta pozycja w żaden sposób naszym bohaterom. Dla mnie największym atutem to liczne cytaty i dokumenty. Dzięki czemu łatwiej mi zrozumieć wątpliwości dotyczące tamtych wydarzeń. Dzięki.

Książka znaleziona w biblioteczce rodziców, pięknie wydana w latach 70 tych ubiegłego wieku. Książka składa się z dwóch części, w pierwszej bohaterem jest Bogusław X książę pomorski, który wprowadził na swoich ziemiach wiele reform, musiał mierzyć się z wieloma problemami, nie wyłączając rozterek sercowych i okrucieństwa Inkwizycji. W drugiej części bohaterem jest jego nieślubny syn Krzysztof, ocalonych przed okrucieństwem Inkwizycji, wychowany z dala od ojca, walczący o polskie Pomorze, a także o zakończenie okrucieństwa Inkwizycji. Autor wykorzystał wydarzenia historyczne jedynie jako tło akcji, nie można swej wiedzy historycznej opierać na tej książce. Lektura książki sprawiła jednak że pewne wiadomości znane ze szkoły odświeżyłam sięgając do bardziej naukowych źródeł. 😀

Niewielkie dziełko Piłsudskiego o produkcji, przemycie i rozprowadzaniu nielegalnych druków w zaborze rosyjskim. Autor wie, o czym pisze: przez kilka lat wydawał słynnego "Robotnika", pismo PPS, spędzające sen z oczu carskim okupantom. Książka świetnie pokazuje, z jednej strony, opresyjny charakter rosyjskiego panowania, ale też i jego słabości, w tym błogosławioną głupotę różnych "stupajków". Jedna z opisanych sytuacji przypomina mi scenę z nielegalnym napisem w "Żywocie Briana" Monty Pythona - która, tego nie napiszę, trzeba samemu znaleźć. Dobrze, że Piłsudski nie został pisarzem, a miał naprawdę wszelkie zadatki.

Książki historyczne a zwłaszcza ze sporą dawką dumy narodowej czytam zwykle na raty. Kawałeczek po kawałeczku w międzyczasie, sprawia to że na długo książka obecna jest w moim myśleniu ale najważniejsze że zapewniam sobie regularne dawki poczucia patriotycznego które podbudowuje również moją samoocenę jako Polaka. Napisania wzniosłym językiem, oddaje hołd żołnierzom i ludności cywilnej która poniosła największą ofiarę. Jest książką przede wszystkim o poświęceniu, nie będę szerzej rozpisywał się o jej wpływów na czytelnika ponieważ jest to sprawa indywidualna niezależnie od posiadanej wiedzy historycznej. Tak czy inaczej podnosi na duchu i bez wątpienia wzrusza.

Autor, krakowski publicysta, dziennikarz i pisarz. Jeden ze współzałożycieli Niezależnego Komitetu Historycznego Badania Zbrodni Katyńskiej. Był członkiem Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce. Książka nawiązuje do okresu największej polskiej klęski narodowej, czasów Potopu. Ciekawa fabuła spisana przystępnym językiem oraz ilustracje Zygmunta Chmielewskiego gwarantują przyjemną lekturę. Moja rekomendacja ma na celu przypomnienie, zapomnianego już autora i jego książek. POLECAM !!!

Pisarz był dwukrotnie nominowany w latach 1957 i 1959 do Nagrody Nobla. Niestety, nie był komunistą, jak chociażby Szymborska, czy działaczkom, jak ta druga "gwiazda" antychrześcijańsko - tęczowo - lewackiego odchylenia i d.... zbita, jak to się mówi. O tym, że autor był świetnym historykiem i obserwatorem niech świadczy fakt, że w 1947 r. w " Odrodzeniu " napisał: " Niebawem rozpoczną Niemcy wielką ofensywę moralną przeciw tym, których wczoraj zabijali i tępili z zamiarem całkowitej zagłady. W coraz już śmielszej propagandzie ludność polska, nawet księża polscy są przedstawiani jako nieludzcy oprawcy na Ziemiach Odzyskanych, Można być pewnym, że w niedalekiej przyszłości znajdą się pióra dość nikczemne, by, najpierw zohydzić męczeńskie narody, następnie zaryzykować rehabilitację katów Europy. Nie wystarczy protestować, karcić, oburzać się, trzeba zmusić do myślenia, trzeba także pióra złamać wstydem. Może to zaś uczynić tylko ciągła naoczność faktów " No, tak. Wszystko przewidział, tylko jednego... nie. Nie połączył faktów związanych z rozbiorami Polski z tym, że należy do Wielkiego Narodu IDIOTÓW. Powinien przewidzieć, że kilka dekad później, Polską będzie rządził niemiecki namiestnik !!! Książkę POLECAM !!!

Drugi tom napisany bardzo podobnie do pierwszego. Na uwage zasluguje fakt, ze autorowi udalo sie zachowac obiektywizm w relacji Niemcy Zwiazek Radziecki. Nie gloryfikuje, ani nie potępia zadnej ze stron. Jest to duży plus tej ksiazki. Ponadto, konsekwentnie oddaje naturę tych dwoch panstw. Jedyne co wg mnie wypada na minus to monotonne opisy, bardzo podobne opisy walk, mnogosc bohaterow, co w pewnym momencie staje sie nuzace. Póki co zakonczylem przygodę z ksiazkami tego autora, ale moze jeszcze kiedys siegnę po pozostale pozycje.

Książka wydana w 1974 r, klasyczna powieść historyczno - przygodowa, łącząca fikcję literacką z faktami historycznymi. Bardzo mi się podobała !!! Opisuje wydarzenia poprzedzające bitwę pod Grunwaldem, konflikt z Krzyżakami, przygotowania do bitwy i bitwę. POLECAM !!!

Katyń kojarzy się głównie mordem polskich oficerów przez NKWD. Rozkaz wydał sam Stalin, który chciał zemścić się za porażkę podczas najazdu bolszewików w 1920 roku. Świat przemilczał tą zbrodnie, która przez wielu Polaków jest ludobójstwem i okrutną zbrodnią, której nie da się wymazać z historii. Przez wiele lat zbrodnia ta była tematem tabu nie wolno było o niej mówić, propaganda ZSRR chciała całą winę zwalić na nazistów. 94 % obywateli Polski zna Katyń, ale tylko 61% potrafi wskazać, że zbrodnię tą popełnił Związek Radziecki. Boli to że aż 11% wskazuje na Niemcy. Lata propagandy zrobiły swoje. Wielka Brytania jak i USA woleli unikać tego tematu, żeby nie stracić sojusznika w Stalinie w walce z nazistami. Alianci bronili swoich interesów nie przejmowali się losem Polski, woleli oddali Polskę w ręce Stalina bo tak było im wygodnie. Katyń jest symbolem kaźni i pochówku Polskiej elity narodowej. O Katyniu i innych miejscach mordu trzeba pamiętać i muszą znaleźć swoje miejsce w historii. Nie wolno nam młodym ludziom zapomnieć o tym, o ludziach którzy oddali życie za ojczyznę. Książka wzruszyła mnie bardzo, robiłem przerwy bo nie dało się jej czytać. Przemyślenia tych dołów, dźwięku wyszczuła broni, kula która przeszywa głowę i zasypania ciał. Mam nadzieję, że o Katyniu nigdy nie zostanie wymazany z historii, a cała prawda wyjdzie na jaw. Tylko kiedy ile pokoleń musi minąć żeby wyjaśnić tą makabryczną zbrodnię ?

Książka bardzo ciekawa i poruszająca nieznane dotąd fakty i osoby związane z Armią Krajową. Bardzo dobrze się czyta. Dla pasjonatów historii II wojny światowej być może nie rewelacja. Dla mnie bardzo dużo ciekawych informacji oddających klimat Warszawy okupacyjnej.