Westerplatte. W obronie prawdy

Wspaniała książka, stanowiąca wspomnienia komandora Bolesława Romanowskiego, wybitnego polskiego podwodnika, z okresu II wojny światowej. Jest w niej nie tylko relacja z Jego służby na okrętach podwodnych, ale także wiele wątków osobistych. W tym najbardziej dramatyczne przeżycia, związane z zatopieniem dowodzonego przezeń ORP "Jastrząb". Losy Autora opisane w tej książce przeplatały się z losami innego polskiego podwodnika, kmdra Borysa Karnickiego. Jakże inne były jednak dla nich zdarzenia powojenne. Kmdr Karnicki pozostał w Anglii i tam mieszkał do kresu swego życia. Kmdr Romanowski powrócił do Polski, przyprowadzając tu okręt ORP Błyskawica. W krótkim czasie poddany został szykanom ze strony ówczesnych stalinowskich władz, musiał nawet opuścić Wybrzeże i podjąć pracę zupełnie niezwiązaną ze swoim zawodem. Na szczęście został zrehabilitowany i osiągnął stanowisko dowódcy dywizjonu okrętów podwodnych. Co jednak przeżył? To musiał być dla Niego niesamowity wstrząs. Trudne to były czasy...

Nie tak dawno czytałem książkę o Falaise, gdzie generał Maczek był szeroko cytowany. Więc co szkodzi przeczytać coś na wzór autobiografii i pamiętnika. Zaczyna się od walk podczas wojny polsko-ukraińskiej. Czasami są wzmianki o studiowaniu filozofii na Uniwersytecie Lwowskim. Co mnie najbardziej ciekawiło to losy internowania na Węgrzech, przedostanie się do Anglii i dlaczego 10. nie została używa podczas walk na plaży w Normandii. Koniec wieńczy solidny spis odznaczonych żołnierzy.

Jedna z najlepszych książek opisująca najwyższe sfery Tysiącletniej Rzeszy. Masa ciekawych anegdot i refleksji nad systemem nazistowskim. Moja ulubiona to gdy Speer tłumaczy Führerowi, że należy zmienić budulec wielkich projektów, by ich ruiny po strawieniu czasem świadczyły o potędze państwa niczym rzymskie Forum Romanum. Ale książka też jest ważna, ponieważ jest to krytyka państwa nazistowskiego od strony Aryjczyka odpowiedzialnego za produkcję uzbrojenia. Speer pokazuje słabości socjotechniczne państwa totalitarnego na dłuższą metę, np. twierdzi, że AH, pamiętając zamęt po 1WŚ, do końca boi się wystąpień społecznych. Natomiast finał, idea Speera wzięcia na własne ramiona odpowiedzialności za zbrodnie państwa niemieckiego i uwolnienie od niego społeczeństwa, jest... bardzo naiwna. Polecam również porównać opis ostatnich dni w bunkrach berlińskich z filmem "Upadek".

Wracam do książki z okazji przypadającej w tym roku rocznicy 80-lecia wyzwolenia Bredy. Praca o I dywizji pancernej Generała, który nie przegrał żadnej bitwy. O człowieku, którego kochali jego żołnierze. Który kazał się pochować wśród swoich podkomendnych na cmentarzu wojskowym w Bredzie. "Był jedynym polskim generałem walczącym w II wojnie światowej, który dożył czasów odzyskania przez Polskę wolności i jedynym, który za życia doczekał się oficjalnego uznania za bohatera wojennego". Książka bogata jest w załączniki, statystyki, które dopełniają treść książki. Marsz jednostki opisywany jest skrupulatnie, miejscowość po miejscowości z godzinami i minutami. Dla znających historię - nie jest to pozycja wolna od wad i niedociągnięć. Mimo to warto poznać punkt widzenia zachodniego historyka na sprawy polskie.

„Rozdarty Naród” autorstwa Cholewczyńskiego to wnikliwe spojrzenie na złożoną historię i tożsamość polskiego społeczeństwa w trudnych momentach dziejowych. Autor umiejętnie łączy perspektywę historyczną z analizą społeczno-polityczną, ukazując, jak głębokie podziały – zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne – wpływały na losy kraju. Książka wyróżnia się starannym opracowaniem źródeł oraz przystępnym, choć rzeczowym stylem narracji. Dzięki temu czytelnik może nie tylko poszerzyć swoją wiedzę o kluczowych wydarzeniach i postaciach, ale także zyskać szersze zrozumienie przemian, które kształtowały polską tożsamość. Choć niektóre fragmenty mogą wydać się mocno szczegółowe, całość pozostaje ważnym głosem w dyskusji nad dziedzictwem i współczesnym znaczeniem historii Polski.

„Bardzo dobra książka” Matthew Parker wykonał kawał dobrej roboty, przygotowując się do opisu zmagań o „Monte Cassino”. Książka w przystępny sposób opowiada jak doszło do tej bitwy. Całość skupia się na działaniach wokół klasztoru, ale ważniejsze inne „fronty” (np. przyczółek pod Anzio – operacja Shingle) też zostały opisane. Oczywiście ich opis jest zaledwie zarysem i telegraficznym skrótem w stosunku do Monte Cassino. Książka wypełniona jest wspomnieniami świadków tamtych zdarzeń. Większość stanowią wspomnienia żołnierzy alianckich, ale sporo miejsca poświęcono Niemcom. Dość wymownym jest zakończenie książki, gdzie autor podaje przykłady wpływu koszmaru wojny, na cywilne życie żołnierzy. W publikacji jest obalonych wiele mitów, jednocześnie autor nie stroni od prawdziwych drastycznych opisów pola walki. Jeśli chodzi o wkład Żołnierzy Polskich – został on przedstawiony w zadowalający sposób. Znalazło się też miejsce na opis dość trudnej sytuacji całej Armii Generała Andersa. Tekstowi głównemu towarzyszą liczne, dobrze wykonane mapy, jest też kilkadziesiąt wkładek ze zdjęciami. Wydanie staranne w twardej szytej oprawie, na ekonomicznym papierze. O całość zadbało wydawnictwo Rebis. Polecam książkę każdemu, kto chciałby poznać prawdę o tamtych czasach.

Nazwisko Heinza Guderiana jest znane nie tylko każdemu historykowi wojskowości, ale też pasjonatom broni pancernej oraz taktyki ich użycia. Nie ma się czemu dziwić, gdyż jest to na swój sposób książka-legenda, która wytyczyła drogę dla całej dziedziny teorii wykorzystania tej broni. „Achtung Panzer” to pozycja o tyle interesująca, że stanowi wielopoziomową analizę kondycji nowatorskiego rodzaju broni w okresie Dwudziestolecia poruszającą bogatą problematykę, a przy tym stawiającą tezy pozwalające zrozumieć sposób funkcjonowania czołgów na polu bitwy. Ze względu na całościowe podejście do tematu, książka stanowi dużą wartość i ważny przyczynek w temacie militariów. Główne poruszane aspekty: 1. Aspekt historyczny – opis rozwoju broni pancernej od rachitycznych początków (bitwy w ostatnich dwóch latach Pierwszej Wojny) po stosunkowo sprawnie działające dywizje pancerne Wehrmachtu pod koniec lat 30-tych. Guderian opisuje to dosyć szczegółowo, skupiając się na kilku ważniejszych z punktu widzenia taktyki starciach. 2. Aspekt organizacyjny – sposób uformowania wojsk, ich skład i struktura poszczególnych pododdziałów. Poza kilkoma fragmentami, charakterystyka jest dosyć ogólna i pobieżna dzięki czemu nawet laikowi łatwo zrozumieć wątpliwości jakie mieli twórcy Panzerwaffe. 3. Aspekt polityczny – jeden z ciekawszych wątków powracający właściwie w każdym z rozdziałów. Nie jest tajemnicą, że tworzenie i uniezależnianie wojsk pancernych od innych rodzajów broni nie przebiegało gładko. Guderian – raz bezpośrednio, a innym razem w sposób zawoalowany – daje do zrozumienia, że dochodziło do (nieraz ostrych) różnic poglądowych między decydentami i to zarówno ze strony wojska, jak i polityki. Autor dobrze opisuje tarcia z niektórymi urzędami, napotykane problemy administracyjne, lecz również wsparcie jakie otrzymywał od starszych oficerów (przynajmniej tych podzielających jego wizję). 4. Aspekt wojskowy – taktyka użycia czołgów została przedstawiona przez Guderiana jako mozolny i długotrwały proces rozłożony na lata, który – gdyby nie jego osobiste poświęcenie – nie osiągnąłby poziomu, jaki sobie zamarzył. Świetnie opisano ideę współdziałania wozów opancerzonych ze sobą oraz innymi rodzajami broni, problem wsparcia ze strony wojsk inżynieryjnych („pionierów”) i artylerii, a także opis techniczny samych czołgów. Następstwem tego jest wyłożenie przez autora swoich poglądów na większy problem jakim jest cała, wówczas bardzo nowatorska, koncepcja wojny powietrzno-lądowej, z której w krótkim czasie narodził się Blitzkrieg. To najbardziej wartościowa część „Achtung Panzer” i choćby dla tych kilkudziesięciu stron warto sięgnąć po książkę. Warty odnotowania jest także bardzo dobry wstęp w wykonaniu Krzysztofa Fudaleja, który nie tylko dokonał zgrabnego streszczenia książki, ale przede wszystkim przedstawił sylwetkę samego Guderiana i skonfrontował przemyślenia generała ze stanem faktycznym. Jest to o tyle interesujące i potrzebne, że autorowi „Achtung Panzer” zdarza się koloryzować, uwypuklać własną rolę kosztem pozostałych (wszak byli też inni teoretycy wojskowości forsujący pomysł mechanizacji armii niemieckiej w tamtym okresie) tudzież wyolbrzymiać pewne trudności tak, aby przekonać docelową grupę czytelników do swoich racji. Dobrze współgra to z charakterem generała Wehrmachtu, który uchodził za osobę krewką, dosyć żywiołową i energiczną, a miejscami może nawet agresywną w wyrażaniu swoich – nie zawsze popularnych – opinii. Mając na uwadze powyższe braki, nie można umniejszać roli Heinza Guderiana jako wizjonera, pioniera oraz – co może najważniejsze – praktycznego organizatora oddziałów pancernych i zmechanizowanych/zmotoryzowanych. Rozsądna konceptualizacja przyszłej wojny połączona z możliwościami intelektualnymi oraz pracowitością, a przy tym dalekosiężne myślenie pozwalające stworzyć nowoczesną koncepcję operacyjną słusznie stawia autora na piedestale. Współcześnie przemyślenia Guderiana są „oczywistą oczywistością”, lecz z perspektywy 80 lat wnioski Guderiana były iście rewolucyjne.

Dość smutna książka, pisana przez człowieka, który wyraźnie nie rozumiał czym jest polityka, a w sercu miał Polskę i swoich podkomendnych. Polecam każdemu kto chciałby poznać definicję bezgranicznego patriotyzmu. Nie zrozumcie mnie źle, ale po lekturze mam wrażenie, że Gen. Sosabowski był człowiekiem trochę, hmm, naiwnym (nie wiem czy to odpowiednie określenie) oraz niepotrzebnie nad wyraz honorowym. Szanuję Jego postawę, ale niestety wynikły z niej smutne konsekwencje.

Książka opisuje różne wersje i spekulacje na temat śmierci generała Władysława Sikorskiego, sugeruje też że katastrofa samolotu na Gibraltarze nie była wypadkiem lecz wynikiem spisku o czym świadczą zagadkowe okoliczności tego zdarzenia oraz to że do obecnej chwili dokumenty o prowadzonym śledztwie są utajnione?

Wspomnienia słynnego generała Pattona to niewątpliwie ciekawa opowieść dla każdego pasjonata II wojny światowej. Dowódca, który w działaniach zbrojnych uznawał jedynie atak, stworzył warte uwagi, choć niełatwe w odbiorze dzieło. Obok samych wspomnień, równie wartościowe są uwagi i sugestie Pattona co do służby wojskowej i dowodzenia w ogóle. Spodoba się to szczególnie pasjonatom militariów oraz tym, którzy myślą o karierze wojskowej.

Książka jest kroniką pisaną przez księdza. Podziwiam, że miał on siłę fizyczną i psychiczną, by to wszystko zapisywać, gdyż jak czytamy w książce często wstawał do posługi o 5:30 i był z parafianami całymi dniami. Ksiądz ten z dbał o szczegóły więc kronika ta stanowi świetne źródło historyczne. Niesamowite jest to, o czym nigdy wcześniej nie słyszałem, że to sami Niemcy opróżniani i podpalali mieszkania budując barykady oraz wierząc, że wybudują pas startowy dla samolotów w centrum miasta (w miejscu pięknych niegdyś kamienic). Ksiądz zrobił dobrą robotę tą kroniką. 10/10

Podchodziłem do tej książki bardzo nieufnie, a jednak przekonałem się do niej. Mimo pewnych niedociągnięć czyta się bardzo dobrze. Czuję pewien niedosyt z powodu niezbyt dużej objętości - szkoda. Według mnie warta by sięgnąć po nią i przeczytać - polecam! :)

Zajmująca lektura, być może ze względu na okoliczności powstania. Prowadzenie tajnego dziennika było działaniem nieregulaminowym i narażało Autora na bardzo poważne konsekwencje. I bodaj pierwszy raz mamy do czynienia ze wspomnieniami radiotelegrafisty z okrętu podwodnego. Kolejna ładna i „trafiona” publikacja w ofercie wydawnictwa „Finna” ciesząca się, jak widać, sporym zainteresowaniem. Nie chcę wchodzić w szczegóły, poprzednicy napisali ładne recenzje, mi pozostaje tylko im przyklasnąć. 8/10

Wspomnienia o tyle intrygujące, że dotyczą chyba najbardziej zróżnicowanej pod względem narodowościowym 11. Dywizji Waffen SS „Nordland.” Równie bogaty był szlak bojowy tej jednostki, poczynając od Narwy i kotła kurlandzkiego, poprzez walki nad Odrą oraz w obronie Berlina. Chyba mało kto zdaje sobie sprawę, że ta ochotnicza formacja brała bezpośredni udział w walkach na terenie dzielnicy rządowej. Pomijając zbrodniczą kartę jednostek spod znaku Waffen SS, to te wspomnienia (szwedzki punkt widzenia) wydają się najciekawsze spośród dotychczas opublikowanych w Polsce. Zwraca uwagę ilość szczegółów opisywanych starć oraz ogromna determinacja w prowadzeniu oporu, mimo świadomości, że nie przyniesie on sukcesu. Kontrowersyjna, ale ciekawa.

Dzieło to ma swoje wady i trzeba na przynajmniej podstawowym poziomie mieć doświadczenie z tego rodzaju relacjami, aby dojść do wniosku, że Guderian niejednokrotnie przemilcza niewygodne dla siebie fakty oraz że lubi kreować się post factum na "jedynego sprawiedliwego" w kontekście całej niemieckiej machiny wojennej. Nie zmienia to jednak faktu, że jego wspomnienia to bardzo kompetentnie napisane( Guderian posiadał dobre pióro) źródło wiedzy przybliżające czytelnikom, jak w okresie IIWŚ funkcjonował Wehrmacht od kuchni oraz jak destrukcyjny wpływ posiadała nań nazistowska polityka, która oprócz zbrodniczej ideologii przesiąknięta była karierowiczostwem, krótkowzrocznością i absolutną niekompetencją. W moim przypadku lektura ta dodatkowo wywołała ponowny wzrost zainteresowania tą częścią historii powszechnej.

Po przeczytaniu poczułem lekkie rozczarowanie - bo początek zapowiada się dobrze, ale im dalej, tym bardziej autorowi peron odjeżdżał. Takie przynajmniej odniosłem wrażenie. Ale nieco później w różnych innych, niepowiązanych z Ostatnią walką i IIWŚ książkach trafiałem na wzmianki o Zumbachu lub Misterze Brownie... więc zacząłem weryfikować wydarzenia opisane przez samego Zumbacha. I doznałem.. szoku to może za dużo powiedziane, ale sporego zaskoczenia. Otóż facet nie fantazjował. Faktycznie brał udział we wszystkich opisanych wydarzeniach. Może niekoniecznie wszystko było dokładnie tak, jak to przedstawił (tego nie sposób stwierdzić), ale rzeczywiście BYŁ i UCZESTNICZYŁ. Jego wspomnienia nie są wytworem wybujałej wyobraźni. To chyba największe zaskoczenie. Drugi plus, niezwiązany z powyższym, to brak jakichkolwiek odniesień politycznych, światopoglądowych, bogoojczyźnianego patosu i tego typu ckliwych chwytów.

Jestem na początku, zaczęłam to czytać, ale już mi się podoba. Polecam i popieram opinię napisaną przez czytelniczkę podpisaną Jola_S_k https://youtu.be/F4gCRMChYXg Tylko, że gdyby dzisiaj nasi ułani musieli walczyć, to nie byłoby to "lance do boju, szable w dłoń" tylko inaczej: https://youtu.be/UqOL7LOR6ko

Doskonała lektura dla tych, którzy mają już jakąś wiedzę na ten temat, ale również dla tych, którzy z historią tej wojny - jej naprawdę obiektywną i daleką od bycia zero-jedynkową genezą, głównymi postaciami, w które Trotter świetnie tchnie "ducha" przez całą książkę etc. - chcieliby się akurat bliżej zapoznać. Gwarantuję, że i jedni i drudzy z pewnością się nie zawiodą*. *PS. Pisząc o jednych i drugich miałem oczywiście na myśli osoby, którym obce jest myślenie tylko w trybie zero-jedynkowym czego nie da się powiedzieć o rozpełzających się latoś po całym Światowym Internecie miłośnikach Neosowietów, z których jedno już tu w opiniach wykwitło. A to tylko uzasadnia moją opinię, że książka jest absolutnie na czasie...

Tytuł co prawda jest trochę mylący. Książka przedstawia co prawda oszustwa, ale nie są to w większości oszustwa mające ogromny wpływ na wydarzenia w czasie II WŚ. Jednak są w niej opisane naprawdę ciekawe zabiegi np: zbudowanie makiety miasta egipskiego aby wprowadzić w błąd niemieckich lotników. Wówczas prawdziwe miasto wyłączało prąd a fałszywe miasto zostawało oświetlone, dzięki czemu prawdziwe uniknęło bombardowania. Mamy też historię kamuflowania czołgów na pustyni przy pomocy odchodów wielbłądów... ze względu na brak farby. Książkę warto przeczytać, jest ciekawa i łatwa w odbiorze. A nie można nazywać się znawcą II Wojny Światowej gdy nie zna się choćby takich ciekawostek z jej przebiegu. Dlatego, że oszustwo czy zabiegi psychologiczne mają wpływ na przebieg bitwy (dmuchane czołgi, makiety miast, udawanie wielkiej liczebności wojsk przy stanie rzeczywistym np: 4 żołnierzy).

Mi sié tez podobala. Ciekawa historycznie. Duzo interesujácych faktow z zycia elity rosyjskiej-radzieckiej. Nawet wátek polski na koniec sie pojawil. Chronologicznie wszystko opisane, bez zbédnego przynudzania i cukrzenia. Moglo tak byc. W sumie z nieludzkich ludzi, autor zrobil bardziej czlowiecze postacie. Warto sie zapoznac z tematem. Polecam.