Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Którędy do wyjścia?

Okładka książki Którędy do wyjścia? autora Katarzyna Boni, 9788383803265
Okładka książki Którędy do wyjścia?
Katarzyna Boni
6,7 / 10
Wydawnictwo: Agora Seria: tu/teraz literatura piękna
280 str. 4 godz. 40 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Seria:
tu/teraz
Data wydania:
2025-08-27
Data 1. wyd. pol.:
2025-08-27
Liczba stron:
280
Czas czytania
4 godz. 40 min.
Język:
polski
ISBN:
9788383803265
Średnia ocen
6,7 6,7 / 10
17 opinii 74 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Którędy do wyjścia? w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Którędy do wyjścia?

Anna
Anna
książek na półce przeczytane 1536 napisanych opinii 340

Oceny książki Którędy do wyjścia?

Średnia ocen
6,7 / 10
74 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
3 ocen
9
6 ocen
8
16 ocen
7
19 ocen
6
15 ocen
5
9 ocen
4
1 ocen
3
4 ocen
2
1 ocen
1
0 ocen

Opinia

avatar
55
52
Vera
29.03.2026
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Czy zdajemy sobię sprawę z tego,że kiedy pijemy wodę ,pijemy kosmos? A lodowce odkrywane są całunami ?
Czy wyobrażamy sobie świat po zmianach klimatycznych za kilkanaście,kilkadziesiąt lat ?

Książka " Którędy do wyjścia ?" jest wyrazem wrażliwości, uważności na sprawy klimatu,przyrody.
Także dziesięcioletnią pracą naukową, (emocjonalną) nad kwestią zmian klimatu i kryzysami.

Autorka przybliża nam kwestię żałoby po odchodzącym powoli świecie ( każdego dnia giną bezpowrotnie kolejne gatunki roślin,zwierząt ) i przekonuje,że " ...doświadczamy straty tylko w takim stopniu, w jakim doświadczaliśmy połączenia z tym , co utracone ".
Pani Katarzyna Boni pokazuje jak naprawdę wygląda kryzys ,którego wszyscy doświadczamy i którego jesteśmy sprawcami. Książka porusza problem poczucia winy ,rozdźwięku między poczuciem straty a pędem codziennego życia.

Znajdziemy tutaj informacje o zagrożonych gatunkach ,o wyprawie do krainy lodowców, o historii rozwoju technologii, o historii Smeerenburga, o sposobach naukowców na odtworzenie wymarłych gatunków zwierząt ,o Banku Nasion,o Bibliotece Końca Świata,gdzie za pięćset euro można oddać do depozytu własne wspomnienia ..o badaniach geologicznych ( plastikowe gwoździe !),o próbach stworzenia samodzielnego ekosystemu na ziemi etc. Żałoba osobista po dziadkach splata się z żałobą po świecie przyrody.
A nieprzewidywalność życia ( zmienione plany osobiste ,pandemia ) wymagają od człowieka odwagi ,żeby każdą żałobę przeżywać i doświadczać życia we wszystkich jego aspektach.

" Przestań jęczeć,zacznij tańczyć". I co zostaje ? Tam gdzie jest strach przed utratą, skrywa się przecież miłość do tego świata .

....pieczenie bułeczek z Maciupkiem ,obserwowanie ślimaków ,opiekowanie się roślinami ,dotyk futra psa ,kota,zapach ziemi po deszczu, sadzenie roślin..,świadome życie. Dobre to było .

Czy zdajemy sobię sprawę z tego,że kiedy pijemy wodę ,pijemy kosmos? A lodowce odkrywane są całunami ?
Czy wyobrażamy sobie świat po zmianach klimatycznych za kilkanaście,kilkadziesiąt lat ?

Książka " Którędy do wyjścia ?" jest wyrazem wrażliwości, uważności na sprawy klimatu,przyrody.
Także dziesięcioletnią pracą naukową, (emocjonalną) nad kwestią zmian klimatu...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

374 użytkowników ma tytuł Którędy do wyjścia? na półkach głównych
  • 288
  • 83
  • 3
40 użytkowników ma tytuł Którędy do wyjścia? na półkach dodatkowych
  • 12
  • 10
  • 5
  • 5
  • 3
  • 3
  • 2

Tagi i tematy do książki Którędy do wyjścia?

literatura polska

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki Ziarno granatu. Mitologia według kobiet Katarzyna Boni, Elżbieta Cherezińska, Julia Fiedorczuk, Agnieszka Jelonek, Renata Lis, Weronika Murek, Grażyna Plebanek, Joanna Rudniańska, Barbara Sadurska, Dominika Słowik, Aleksandra Zbroja, Aleksandra Zielińska
Ocena 5,9
Ziarno granatu. Mitologia według kobiet Katarzyna Boni, Elżbieta Cherezińska, Julia Fiedorczuk, Agnieszka Jelonek, Renata Lis, Weronika Murek, Grażyna Plebanek, Joanna Rudniańska, Barbara Sadurska, Dominika Słowik, Aleksandra Zbroja, Aleksandra Zielińska
Okładka książki Ośmiornica Zośka Katarzyna Boni, Marcin Minor
Ocena 7,7
Ośmiornica Zośka Katarzyna Boni, Marcin Minor
Okładka książki Nadzieja Joanna Bator, Waldemar Bawołek, Grzegorz Bogdał, Katarzyna Boni, Wojciech Chmielarz, Sylwia Chutnik, Jacek Dehnel, Julia Fiedorczuk, Natalia Fiedorczuk, Joanna Gierak-Onoszko, Mikołaj Grynberg, Magdalena Grzebałkowska, Ignacy Karpowicz, Urszula Kozioł, Hanna Krall, Małgorzata Lebda, Ewa Lipska, Jarosław Mikołajewski, Andrzej Muszyński, Wiesław Myśliwski, Jacek Napiórkowski, Łukasz Orbitowski, Magdalena Parys, Grażyna Plebanek, Małgorzata Rejmer, Paweł Piotr Reszka, Agata Romaniuk, Paweł Sajewicz, Dominika Słowik, Jerzy Sosnowski, Filip Springer, Andrzej Stasiuk, Juliusz Strachota, Ziemowit Szczerek, Mariusz Szczygieł, Olga Tokarczuk, Przemysław Truściński, Grzegorz Uzdański, Krzysztof Varga, Adam Wajrak, Ilona Wiśniewska, Aleksandra Zielińska
Ocena 6,8
Nadzieja Joanna Bator, Waldemar Bawołek, Grzegorz Bogdał, Katarzyna Boni, Wojciech Chmielarz, Sylwia Chutnik, Jacek Dehnel, Julia Fiedorczuk, Natalia Fiedorczuk, Joanna Gierak-Onoszko, Mikołaj Grynberg, Magdalena Grzebałkowska, Ignacy Karpowicz, Urszula Kozioł, Hanna Krall, Małgorzata Lebda, Ewa Lipska, Jarosław Mikołajewski, Andrzej Muszyński, Wiesław Myśliwski, Jacek Napiórkowski, Łukasz Orbitowski, Magdalena Parys, Grażyna Plebanek, Małgorzata Rejmer, Paweł Piotr Reszka, Agata Romaniuk, Paweł Sajewicz, Dominika Słowik, Jerzy Sosnowski, Filip Springer, Andrzej Stasiuk, Juliusz Strachota, Ziemowit Szczerek, Mariusz Szczygieł, Olga Tokarczuk, Przemysław Truściński, Grzegorz Uzdański, Krzysztof Varga, Adam Wajrak, Ilona Wiśniewska, Aleksandra Zielińska
Okładka książki Azja 2. Opowieści podróżne Katarzyna Boni, Max Cegielski, Dorota Chojnowska, Iga Cichoń, Dariusz Fedor, Tomasz Fedor, Magdalena Gołębiowska, Rafał Grądzki, Jacek Konieczny, Magdalena Konik, Piotr Lipiński, Magdalena Rittenhouse, Barbara Rusinek, Michał Rusinek, Bartek Sabela, Paweł Smoleński, Katarzyna Stachyra, Piotr Tomza, Beata Wasilewska, Paulina Wilk
Ocena 7,0
Azja 2. Opowieści podróżne Katarzyna Boni, Max Cegielski, Dorota Chojnowska, Iga Cichoń, Dariusz Fedor, Tomasz Fedor, Magdalena Gołębiowska, Rafał Grądzki, Jacek Konieczny, Magdalena Konik, Piotr Lipiński, Magdalena Rittenhouse, Barbara Rusinek, Michał Rusinek, Bartek Sabela, Paweł Smoleński, Katarzyna Stachyra, Piotr Tomza, Beata Wasilewska, Paulina Wilk
Okładka książki Azja. Opowieści podróżne Anna Alboth, Katarzyna Boni, Max Cegielski, Natasza Goerke, Tomasz Grzywaczewski, Wojciech Jagielski, Robert "Robb" Maciąg, Piotr Malczewski, Arun Milcarz, Piotr Milewski, Marek Pernal, Paweł Smoleński, Krzysztof Środa, Andrzej Stasiuk, Ziemowit Szczerek, Paulina Wilk
Ocena 6,8
Azja. Opowieści podróżne Anna Alboth, Katarzyna Boni, Max Cegielski, Natasza Goerke, Tomasz Grzywaczewski, Wojciech Jagielski, Robert "Robb" Maciąg, Piotr Malczewski, Arun Milcarz, Piotr Milewski, Marek Pernal, Paweł Smoleński, Krzysztof Środa, Andrzej Stasiuk, Ziemowit Szczerek, Paulina Wilk
więcej
Katarzyna Boni
Katarzyna Boni
Specjalizuję się w pisaniu o Azji, spędziłam na tym kontynencie ponad cztery lata pracując w Japonii, Chinach, Kambodży, Tajlandii, na Filipinach i w Indonezji. Piszę o podróżowaniu, ludziach, których spotykam po drodze, nietypowych smakach i inspirujących tradycjach. Skończyłam Kulturoznastwo na UW i Psycholgię Społeczną na SWPS, a także Polską Szkołę Reportażu przy Instytucie Reportażu. Od dziewięciu lat współpracuję z największymi magazynami podróżniczymi na polskim rynku. Publikuję również w “Kuchni” „Gazecie Wyborczej”, „Dużym Formacie” i “Kontynentach”. W maju 2014 ukazała się książka “Kontener” napisana wspólnie z Wojciechem Tochmanem.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Pieśni łaciatych krów Łukasz Staniszewski
Pieśni łaciatych krów
Łukasz Staniszewski
Różne bywały końce świata, ale ten na warmińskiej ziemi zapowiadają niosące się po polach smętne krowie pieśni. Łukasz Staniszewski mitologizuje Warmię, jako chłopską krainę z pogranicza snu i jawy. Z jednej strony mamy trzeźwo (lub po wizycie w młynie wręcz przeciwnie) myślących gospodarzy ze wsi Skowycze przywiązanych do ciężkiej pracy, z drugiej świat pełen zabobonów, dyduków, diabłów i Jajożera co porywa dzieci. Miejscowy proboszcz Pieczonka marzy o rządzie nad duszami i o atłasowych butach ze złotą nitką. Racjonalistą jest wypoczywający we wsi lekarz Piechowicz, a czarami zajmuje się mieszkająca w lesie Baba. Jednak to na najbogatszym we wsi gospodarzu Bernardzie Wittenie spocznie odpowiedzialność za uratowanie tego mitologicznego świata przed nadchodzącą apokaliptyczną suszą. Witten wcale się nie garnie do roli zbawcy. Wręcz przeciwnie, wszystko i wszystkich ma głęboko w zakamarkach ujścia jelita grubego. On kocha tylko swoje łaciate krowy i dla nich jest gotów zrobić naprawdę wszystko. Bardzo mi się podobał początek książki. Zachwycił mnie ten świat z baśni osadzony w nieokreślonym czasie. Jednak apokaliptyczny chaos rwał całą dotychczasową narrację w strzępki z których trudno mi było poskładać ostateczny sens. Wierzę jednak w misję Bernarda Wittena czyniącego dobro ze złych skłonności. Zawsze to jakieś przesłanie.
Pan Książka - awatar Pan Książka
oceniła na 8 3 dni temu
Trzewia Aleksandra Paduch
Trzewia
Aleksandra Paduch
„Chowamy się za brzuchami wypełnionymi wszystkim tym, co nie może lub nie chce się ujawnić. Chowam się za historiami wypełnionymi wszystkim tym, co nie mogło lub nie chciało się ujawnić.” (s. 111). Obrazy rozpisane na mikrorozdziały połączone przestrzenią kuchni, która staje się intymnym centrum snucia historii. Aleksandra Paduch nie oszczędza czytelnika, wybiera mocne, soczyste, momentami bolesne zdania, karmi narrację mięsistymi i surowymi kadrami. Jest w tej opowieści gęsto od niedopowiedzeń, przemilczanych emocji, śmierci gnieżdżącej się w zniekształconych ciałach, dawnych rytuałach, byciu obok życia. Bohaterowie, bezimienni dziadkowie, zostają zakotwiczeni w konkretnych miejscach, opowiadają siebie przez mapę - tę przestrzenną i fizyczną, cielesną. Przeplatają się w narracji obrazy jedzenia, spożywania, nieustannej potrzeby napełniania braku, zajadanie niewypowiedzianych słów, pożeranie bólu, utraty. Codzienna krzątanina babki, matki w kuchni, momenty wspólnoty przy posiłkach, kiedy otwierały się drzwi wspomnień i opowieści. I za tym podążają narracje o utracie, śmierci, która nabiera fizyczności pod postacią umierających, bliskich ciał. „Dotyk umierał ostatni” i w „Trzewiach” jest mocny obraz oswajania śmierci, momenty pożegnań przeplatane z tym co codzienne, bez patosu i fałszu. Na ten brak odpowiedniego języka w obliczu straty odpowiada gest, mimika, dotyk. W te historie wchodzi się coraz głębiej i głębiej, trzewia pulsują, pochłaniają, tak wiele w nich zakamarków, labiryntów, każdy rozdział to schodzenie w podziemia wspomnień. Nie jest tu przyjemnie, stabilnie, przewidywalnie i dlatego narracja porywa nas w nieoczekiwane miejsca, w pozornie sprzeczne obrazy, które tworzą mapę pokoleń, naznaczonych wojną, przesiedleniami, pierwszymi powiewami kapitalizmu i konsumpcjonizmu. Pociągający jest sam tytuł - „Trzewia” - słowo tak nieobecne w potocznym języku, literackie, dźwięczne, a jak pojemne i plastyczne. Idealne aby być metaforyczną klamrą dla tych rodzinnych opowieści. Do czytania i przeżywania! Wynotowałam jeszcze jeden ważny cytat o pisaniu sobą, swoim życiem, o potrzebie zapisywania: „Nie rozmawialiśmy ze sobą, więc pisałam. Już nieco wcześniej, ale i znacznie później, pisanie biegło rownolegle z życiem” (s. 37). Wydawnictwo Czarne
Marcelina - awatar Marcelina
oceniła na 8 26 dni temu
Urodziny Weronika Murek
Urodziny
Weronika Murek
Trochę się dziwię, że książka jednak gdzieś przepadła w zalewie nowości z rynku wydawniczego. Bardzo dobra pozycja, refleksyjna, do zatrzymania się na chwilę, zastanowienia. "Człowiek starzeje się, zaczyna wychodzić z formy - wylewa się z niej. Kultura nie podsuwa rozwiązań, ma jedynie przestrogi." "Człowiek nie może pogodzić się z kresem sił. Po prostu nie potrafi tego zaakceptować." "(...) byli biedni i weseli; ten uśmiech zdmuchnęła im dopiero starość." "Kiedy jest się u szczytu, gra się dużo i dobrze (...) Ale potem to wszystko się kończy i człowiek nie rozumie z jakich powodów." Polecam. Warto zagłębić się w tej lekturze.
Elżbieta - awatar Elżbieta
oceniła na 8 1 miesiąc temu
Kłamcy Sarah Manguso
Kłamcy
Sarah Manguso
Genialna. Spodziewałem się czegoś powolniejszego, a tutaj padał cios za ciosem, kula śnieżna urosła do ogromnych rozmiarów już na samym początku i nie zwalniała tempo. Uwielbiam styl tej książki. Zawarty w niej ładunek emocjonalny jest ogromny, mimo że narratorka wcale nie wypowiada długich monologów o swoich uczuciach. Umiejętnie dobrane, oszczędne zdania, czy często dosadne, dobijające końcówki akapitów, bądź idealnie umiejscowione powtórzenia, one wszystkie sprawiają, że ta książka tak dobrze działa.
Jazon - awatar Jazon
ocenił na 9 3 dni temu
Kairos Jenny Erpenbeck
Kairos
Jenny Erpenbeck
Temat romansu Kathariny i Hansa jest w tej książce tak samo istotny, jak historia NRD po 2. wojnie, i zajmuje mniej więcej tyle samo przestrzeni, przez co raczej ciężko się to czyta. Padają nazwiska polityków, przemówienia, wydarzenia, których nadal nie rozumiem, ale też nieszczególnie chcę się dowiedzieć w kontekście tej książki. A cała opresyjna sytuacja polityczna odbita jest w toksycznej relacji głównych bohaterów i okraszona nawiązaniami do niszowych dzieł kultury wysokiej, o których także niekoniecznie chcę doczytywać. Napisane jest to dosyć ładnie - można sobie z łatwością wyobrazić, że książka powstała w latach 80 albo 90, kiedy dzieje się akcja, bo coś w tych słowach ma w sobie ducha tamtych lat (choć to na pewno także zasługa tłumaczki) - ale też bez mięsa i płasko; przeczytałam te prawie 400 stron i nie mam pojęcia, jakim cudem ta historyjka tyle zajęła. Jednocześnie rozumiem, dlaczego to Jenny Erpenbeck, a nie Urszula Honek czy Ia Genberg zdobyła Bookera - co nie zmienia faktu, że "Kairos" zamula.
Charlie - awatar Charlie
ocenił na 6 8 dni temu
Tylko durnie żyją do końca Zyta Rudzka
Tylko durnie żyją do końca
Zyta Rudzka
Lida zapłakała w życiu tylko raz, wyrażając żałobę po niespełnieniu największego marzenia; powoli godząc się z tym, że na pewne warunki nie ma rady. Nie przeskoczysz, choćbyś chciał bo świat i ludzie szybko sprowadzą cię do parkietu. Położą pod butem. A potem jeszcze oplują dla pewności, że zrozumiałeś swoje położenie. Lida zaczęła więc stopniowo wyłamywaĉ się z oswojonych pobieżnie schematów. Najpierw odrzuciła intelektualizm płynący w jej żyłach od strony rodziców, a kilka lat póżniej miasto, by na nowym, wiejskim terenie doświadczyć namacalnie deklasacji w podupadłym gospodarstwie. Ale na tym nie koniec postępującej degradacji. Bezlitosnego szargania rodzicielskich nadziei. Lida bowiem bewstydnie wikła się w autorski hedonizm: osobliwą mieszankę miłosnej - choć wytrwałej - swobody, poważania kultury fizycznej oraz koneserskiej, rzecz jasna wyłącznie "rekreacyjnej" kultury spożywania bimbru własnej produkcji. Zyta Rudzka serwuje nam szarpaną, stylizowaną i mocną w wydźwięku prozę. Taką w której wrodzona mądrość miesza się z filozoficznym bełkotem. Pijackim przegięciem. Swoistą pozą, którą bohaterowie przybierają, gdy brakuje już słów, które można by wypowiedzieć po wielu latach wspólnego życia w powszechnie nieakceptowanej konfiguracji. Autorka zdecydowanie nie uznaje półśrodków. Tam, gdzie trzeba uderza prosto w oczy i to ze zdwojoną siłą. Jednakże w momentach wymagających okazania śladu czułości, przywiązania czy zwyczajnej nostalgii za przeszłością stosownie tonuje język Lidy, naszej zapalczywej narratorki. Gorącej ciałem, mową i temperamentem. Polskiej Dolly Parton z imponującą kolekcją gwizdków trenerskich wyeksponowaną na szyi. "Tylko durnie żyją do końca" to historia ludzi żyjących w trójkącie, bez planu, na marginesie lokalnej społeczności. Wykolejonych, ale w pewnym sensie... szczęśliwych? Nie oglądających się na konwenanse, a zatem budzących takie zgorszenie, że nawet ksiądz ucieka na ich widok, gdzie pieprz rośnie. IG: zlizujelitery
Deppowa - awatar Deppowa
oceniła na 7 1 dzień temu
Ogród rozpaczy ziemskich Beatriz Serrano
Ogród rozpaczy ziemskich
Beatriz Serrano
Początkowo miałam bardzo mieszane uczucia, główna bohaterka nieco mnie irytowała, ale na szczęście z czasem się polubiłyśmy. Książka jest krótka, czyta się ją szybko, nie raz doprowadziła mnie do ataku śmiechu, jest całkiem sprawnie napisana. Lekka, zabawna, idealna jeżeli macie gorszy czas i szukacie czasoumilaczy.
Wiktoria_1103 - awatar Wiktoria_1103
ocenił na 7 22 godziny temu
Wolta. Opowieść o kobietach w zmianie Joanna Gierak-Onoszko
Wolta. Opowieść o kobietach w zmianie
Joanna Gierak-Onoszko
Muszę przyznać, że każda z przedstawionych na kartach książki historii poruszyła mnie na swój sposób, dla każdego czytelnika będzie to zapewne inne przeżycie. Opowieści bohaterek są dość odmienne, jednak jedno jest niezmienne - ich niezłomna postawa wobec przeciwności. Muszę przyznać, że poznając historię jednej z bohaterek inaczej spojrzałam na jej twórczość i tym bardziej chcę przeczytać jej książki (która to bohaterka musicie przekonać się sami).
Martens - awatar Martens
ocenił na 8 27 dni temu
Iloraz szczęścia Angie Kim
Iloraz szczęścia
Angie Kim
Wspaniała powieść - dopracowana, piękny język, zgrabna narracja, nietuzinkowi bohaterowie i ważny temat (raczej niespotykany w przestrzeni publicznej). Bardzo kibicowałam Eugenowi, wręcz odczuwałam jego krzywdę i złościłam się razem z nim. Przykro było patrzeć jak traktuje go „system”. Warto czytać takie książki by otworzyć swoją głowę. Bardzo polecam.
Paulina2016 - awatar Paulina2016
ocenił na 9 1 dzień temu
Familia grande Camille Kouchner
Familia grande
Camille Kouchner
Bardzo poruszająca i wzruszająca autobiografia. Brzmi jak spowiedź - cięzka, szczera do bólu, wyznająca nie tylko grzechy, ale i uczucia, wywlekająca najgorsze brudy własnej rodziny. Bez lukru, usprawiedliwiania. Ukazująca najbliższych w niekoniecznie dobrym świetle. zwłaszcza rodziców, opiekunów. I ojczyma, który dopuścił się przestępstwa, za które nie poniósł ostatecznie odpowiedzialności. Bo kiedy dojrzewając, dorastając, zdajesz sobie sprawę, że Twoja rodzina nie do końca jest tak idealna, jak Ci się wydawało, zaczynasz dostrzegać coraz więcej patologii, to musi boleć. I ten ból jest wyczuwalny przez całą książkę. Myślę, że autorkę sporo kosztowało to wyznanie, zwłaszcza, że pochodzi z inteligenckiej rodziny, po której mało kto się spodziewa tak niedojrzałych, nieodpowiedzialnych i przemocowych zachowań. Mam nadzieję, że to wyznanie przyniosło autorce oczyszczenie i ulgę, czego życzę również jej rodzeństwu. Książka napisana pięknym literackim językiem, co można poczuć, dzięki świetnemu tłumaczeniu Magdaleny Kamińskiej-Maurugeon.
kat83 - awatar kat83
ocenił na 8 9 dni temu
Irlandzka dziewczyna Edna O'Brien
Irlandzka dziewczyna
Edna O'Brien
Zapraszam Was do literackiej podróży przez życie, które meandruje od głębokiej, dusznej prowincji w ultrakatolickiej rodzinie, aż po blichtr i światła wielkich metropolii. Autobiografia Edny O’Brien to rzadki przypadek wspomnień, w których oszałamiający sukces nie wiąże się z zadęciem. Autorka z tą samą wrażliwością opisuje traumatyczne dzieciństwo ,kiedy to matka oddała ją do klasztoru, rygor klasztornego internatu, co kulisy wielkiego świata kultury i polityki. O’Brien z lekkością porusza się w świecie high life'u, traktując wielkie umysły epoki jak partnerów do rozmowy, a nie trofea. Hollywood szybko upomniało się o jej talent, co zaowocowało współpracą z takimi postaciami jak Miloš Forman czy Norman Mailer. Jej życie wypełniały spotkania z ikonami: od Maggie Smith i Brendy Blethyn, po Stephena Rea i Neila Jordana. Niezapomniana pozostaje anegdota o wizycie u Clintonów, gdy jako jedyny gość podjechała pod Biały Dom zwykłą taksówką – ten gest idealnie oddaje jej brak pozy i dystans do protokołów władzy. W prozie O’Brien nazwiska takie jak Paul McCartney, Jane Fonda czy Samuel Beckett pojawiają się naturalnie, bez „pudelkowego” szukania sensacji. Ciekawostka o Jackie Onassis zachwyconej Herbertem staje się tu pomostem łączącym różne światy kultury. Autorka mistrzowsko decyduje, co pokazać światu, a co osłonić przed naszym wzrokiem, zachowując mądrość kobiety, dla której miłość była – za Cwietajewą – „zarówno wehikułem, jak i czyśćcem”. Mimo światowej sławy i nominacji do Nobla, Edna pozostaje wierna swoim korzeniom. Choć uciekała od bigoterii rodzinnego domu, to właśnie irlandzkie niebo, torfowiska i ruiny Drewsboro stanowią jej fundament. Odwaga: Jako feministka, której flagą było słowo, nie ugięła się przed cenzurą i wyklęciem z ambon. Szczerość: Bez maski przyznaje się do niemocy wobec przemocy i bólu rozpadu rodziny. Paradoks: Życie wypełnione anegdotami i towarzyskim rozpasaniem skrywa w środku kobietę otuloną samotnością „niczym wygłuszającą watą”. „Irlandzka dziewczyna” przywraca nam pisarkę niepospolitą – bezbronną, a jednocześnie silną; kontrowersyjną, a przy tym niezwykle kunsztowną w każdym zdaniu. To lektura o kobiecie, która wywalczyła wolność nie tylko dla siebie, ale i dla pokoleń następczyń, udowadniając, że jedyną rzeczą, której nie można zdradzić, jest własna narracja.
Muminka - awatar Muminka
oceniła na 7 3 miesiące temu
Rok, w którym nie umarłem Mikołaj Grynberg
Rok, w którym nie umarłem
Mikołaj Grynberg
Świetna. Nie przypuszczałam, że o zawale i rekonwalescencji można pisać TAK dowcipnie i z takim luzem, choć strach był.... Wydarzenia graniczne mają to do siebie, że zmieniają optykę, przynajmniej na chwilę ;) . Tekst to spisane doświadczenia autora z trudnego czasu i kilka przemyśleń "co by było gdyby", czego nie zdążyłem zrobić, czego powiedzieć...plus trochę matematyki, obliczeń ile lat miał dziad i ojciec, kiedy....i jak to się ma do mnie(znaczy autora, choć...😏) A potem celebrowanie życia, chwil i nadrabianie zaległości w różnych dziedzinach, co ważne a czemu nie warto kompletnie poświęcać czasu, uwagi i uczuć...rozmowy! z najbliższymi. Polecam, nie tylko zawałowcom 😉 i zagrożonym kardiologicznie🙃
MartaKa - awatar MartaKa
oceniła na 7 1 dzień temu
Usta-usta Antoine Wilson
Usta-usta
Antoine Wilson
Jest to pozycja zdecydowanie lekka, ale trzymająca poziom i mocno wciągająca. Niby zwykła historia, która mogłaby przydarzyć się każdemu, ale im dalej w las, tym robi się ciekawiej. Czy ratując komuś życie robimy rzecz dobrą? Jak prawidłowo ocenić motywacje, które nami kierują? Gdzie kończy się dobro a zaczyna kalkulacja? Jak rozpoznać, czy ktoś jest dobrym człowiekiem? W którym momencie zdajemy sobie sprawę, że nie gramy czysto? Na ile nasze wybory są spontaniczne, neutralne? Czy pomimo najlepszych intencji zawsze gramy fair? Na ile znamy samych siebie? Książka świetnie poprowadzona, o niedużej objętości, trochę przewidywalna, a mimo to ciekawa. Zaskakujące zakończenie. Z niedomówieniem, ale wystarczająco czytelnym, żeby pobudzić wyobraźnię.
Edyta - awatar Edyta
oceniła na 7 3 miesiące temu
Przepraszam za brzydkie pismo. Pamiętniki wiejskich kobiet Antonina Tosiek
Przepraszam za brzydkie pismo. Pamiętniki wiejskich kobiet
Antonina Tosiek
Wspaniały reportaż! Dobrze skonstruowany, widać ogrom reasearchu i zaangażowanie autorki. Czyta się bardzo sprawnie, wszystkie tezy poparte nie tylko fragmentami pamiętników, ale i opisem realiów politycznych i społecznych danych dziesięcioleci. Wiadomo, że temat życia na wsi jest teraz bardzo chodliwy, powstaje mnóstwo książek na fali sukcesu "Chłopek", ale ta daje bardzo osobisty wgląd w przemyślenia, poglądy i uczucia kobiet z ludu, naszych matek, babek i prababek. Oby więcej takich na polskim rynku wydawniczym.
Isabelle - awatar Isabelle
ocenił na 10 11 dni temu
Wczoraj byłaś zła na zielono Eliza Kącka
Wczoraj byłaś zła na zielono
Eliza Kącka
Wyjątkowa, piękna książka, przepojona bólem i poezją. Pisana pięknym językiem, sięgającym samego jądra prawdy i wrażliwości, kreującym proste niby obrazy z trudnej codzienności w sposób przejmujący i interesujący. Całkowicie pomijam (to, czego przecież pominąć się nie da - czyli relację Autorki z Jej Córką, codzienny trud i pracę nad zrozumieniem i próbą wejścia w świat osoby w spektrum) samą treść, która powaliła mnie dosłownie na kolana. Polecam gorąco.
Wona - awatar Wona
oceniła na 9 2 dni temu
W dobrych rękach Yael van der Wouden
W dobrych rękach
Yael van der Wouden
trudno mi coś napisać.. książkę postanowiłam przeczytać za poleceniem pewnego konta z polecajkami na insta. Jeśli chodzi o styl pisania jest dobry i dobrze się ją czytało. Natomiast ogólna historia mnie nie "porwała". Jeśli ktoś by mnie zapytał czy polecam to odpowiem że są inne ciekawsze i wciągające książki
MartaEł - awatar MartaEł
ocenił na 6 2 dni temu
Ogrodnik i śmierć Georgi Gospodinow
Ogrodnik i śmierć
Georgi Gospodinow
W tej książce właściwie nie chodzi o fabułę, tylko o bycie obok, obserwację ostatnich momentów z kimś bliskim i próby poukładania sobie tego wszystkiego w głowie. Narrator towarzyszy swojemu ojcu w ostatnich miesiącach życia. I to nie jest podane w jakiś dramatyczny, przesadzony sposób. Wręcz przeciwnie - wszystko dzieje się spokojnie, momentami aż za spokojnie. Są drobne sceny, jakieś zwykłe momenty, wspomnienia, ogród, rośliny… i nagle łapię się na tym, że to właśnie te detale najbardziej uderzają. Jest tu też sporo wspominek o ojcu, takich już "z pamięci". Jego anegdotki, drobne historie, czasem zabawne sytuacje, które nagle się pojawiają i przypominają, kim był jako człowiek. To bardzo ociepla tę książkę, bo mimo całego ciężaru tematu, pojawia się w niej coś lekkiego, zwyczajnego, ludzkiego. Motyw ogrodu jest tu w ogóle świetny - jako coś, co trzyma przy życiu, daje sens, odciąga od choroby i tego, co nieuniknione. To nie jest tylko tło, tylko coś bardzo ważnego, co niesie całą tę historię. Georgi Gospodinow pisze w taki sposób, który nie każdemu podejdzie... trochę urywany, trochę jak notatki, trochę jak myśli, które pojawiają się i znikają. Nie ma tu jednej prostej narracji, raczej zbiór refleksji. I przez to momentami można się zgubić albo poczuć, że to wszystko jest zbyt rozproszone. Ale z drugiej strony właśnie to sprawia, że ta książka jest prawdziwa. Bo tak wygląda myślenie o stracie, nie jest uporządkowane, tylko chaotyczne i pełne powrotów do różnych rzeczy. Można to streścić, podobnie jak sam autor: "Mój ojciec miał ogród. Teraz jest ogrodem".
Meriel - awatar Meriel
ocenił na 9 1 dzień temu
Muszę ci coś powiedzieć Aleksandra Zbroja
Muszę ci coś powiedzieć
Aleksandra Zbroja
Temat poszedł w zapomnienie, autorka przypomina nam, że niesłusznie. Raz, że wirus nie zniknął, dwa, że medycyna zmieniła sposób życia z zakażeniem i to co pamiętamy z książek, filmów z okresu "Filadelfii" jest już nieaktualne. Dziś rzeczywistość wygląda bardziej jak w "Muszę ci coś powiedzieć".
senga - awatar senga
oceniła na 8 1 miesiąc temu
Góra prawdy Therese Bohman
Góra prawdy
Therese Bohman
Cieszę się, że kolejna książka Therese Bohman zaspokoiła moje wysokie oczekiwania. Jedynym negatywnym odczuciem jest: "dlaczego to jest takie krótkie". Cudownie spędziłam czas z audiobookiem i z pewnością jeszcze dużo czasu spędzę rozpamiętując tę powieść. Jestem zachwycona, bardzo polecam!!!
Atenka - awatar Atenka
oceniła na 10 1 miesiąc temu
Do perfekcji Vincenzo Latronico
Do perfekcji
Vincenzo Latronico
Książka Latronico to taki tekst, który mógłby stworzyć ktoś, kto chciałby opowiedzieć Wam jedno z tych estetyzujących kont na Instagramie, gdzie śledzi się coraz to nowe restauracje, hotelowe pokoje, galerie sztuki, a obserwujący się zastanawia tylko z czego ten ktoś żyje. Spotkałem się z zachwytami, że Latronico jest głosem jakiegoś tam Z-alpha pokolenia. Za każdym razem myślałem sobie ze swojego peryferyjnego punktu na mapie Polski, że jeśli pokolenie to te kilkaset osób z bańki "młodych kreatywnych" z jednego z czterech dużych polskich miast to może to i jest głos pokolenia. Trzeba jednak przyznać, że czyta się to przyjemnie - banalne i gładkie wchodzi dobrze. Zaciekawił mnie Latronico w dwóch miejscach. Jedno to poruszona kwestia seksualność, tak pięknie pokazująca starą prawdę (choć w dzisiejszym stanie ciągłego wzrostu, ciągłego wzmożenia na postęp traktowaną z dużą nieufnością), że lepsze jest wrogiem dobrego. Pisze Latronico "ta bliskość dawała im więcej intymności i satysfakcji niż jakiekolwiek sex party. Rano ta myśl wydawała im się żałosna." Druga interesująca kwestia to fakt, że rewolucja pożera swoje dzieci i ci, którzy gentryfikowali sami ulegli temu procesowi, ci którzy tworzyli trendy, sami wypadli z obiegu - nigdy nie można dogonić tego króliczka, można go tylko ciągle gonić.
Szymon Wałowski - awatar Szymon Wałowski
ocenił na 6 1 dzień temu

Cytaty z książki Którędy do wyjścia?

Więcej
Katarzyna Boni Którędy do wyjścia? Zobacz więcej
Katarzyna Boni Którędy do wyjścia? Zobacz więcej
Katarzyna Boni Którędy do wyjścia? Zobacz więcej
Więcej