Księga ziół

Którzy z przyjaciół biblijnego Hioba mają rację? W książce śledzimy losy sześcioosobowej rodziny z Galicji. Jednego syna, którego serce rwie się do przygód, drugiego — do interesów, córki, która nie może oprzeć się namiętności, i niepełnosprawnego syna Menuchima. Rodzina kręci się wokół własnej osi — nie ma przyjaciół, oszczędności ani nadrzędnego celu. Na swój sposób rutyna dnia daje im pewną formę szczęścia. „O chorego syna nikt go nigdy nie pytał, za to wszyscy dowiadywali się o losy zdrowych”. Za rogiem czeka długa droga w dół. Momentem cezury jest porzucenie niepełnosprawnego syna. Oczywiście pierwszy odruch zdrowego człowieka to: jak tak można? Ojciec Mendel przez wiele dekad cierpi, wspomina, śni na jawie, wyrywa włosy, zaniedbuje się i złorzeczy Bogu. „Menuchim, syn Mendla, wyzdrowieje. Takich jak on nie będzie wielu w Izraelu. Bóg go uczyni mądrym, brzydotę dobrotliwą, gorycz łagodną, a chorobę mocną.” Jedna z tych nielicznych książek, w których losy bohatera splatają się z moimi losami. Chociaż nie wierzę, że celem życia jest szczęście, to chciałbym zdrowia i pomyślności dla moich dzieci, dla mojego syna. „Za co zostałem tak ukarany?” — myślał Mendel i przetrząsał mózg w poszukiwaniu jakiegoś grzechu, lecz nic ciężkiego nie znalazł. Podczas tej lektury udało mi się pojąć, że w życiu cierpieć — w tym cierpieć długotrwale — oznacza, że człowiek napełnia się życiem po same brzegi i jest gotów. Na ten moment, mimo ogromnego pragnienia serca, nie wierzę, że na końcu przychodzi taki cud, jak na łamach tej książki.

Spłoszone konie, wyprowadzone z płonącej stajni, w amoku wracają w sam środek płomieni. To moje myśli po przeczytaniu Pałacu. A przecież historia jest prosta. Jakub, pasterz we dworze, jest świadkiem ucieczki jaśnie państwa w konsekwencji zbliżającego się frontu drugiej wojny światowej. Wchodzi do opustoszałego pałacu, przemierza kolejne komnaty, a czytelnika osacza wizjami i wyobrażeniami o życiu arystokracji, która stoi na progu swojego upadku. Więc Pani znowu przesadza, tak? Nie. Ta książka, powinna być podręcznikiem dla każdego pisarza, który chciałby przykuć stałą uwagę czytelnika do strumienia świadomości. Szalonego. Nieokiełznanego. Pełnego energii i emocji, nasączonego tragizmem sytuacji, nieakceptowalnej lecz żywej zmysłowości. Dopracowanego w każdym szczególe. Oficjalne interpretacje skupiają się na Jakubie, jego przemianie i pragnieniach, które podkreślają tragiczny los chłopów. Dla mnie to książka o arystokracji, która miota się w swoim stanie. O ludziach, którzy kochają i nadużywają swoich przywilejów, ale nie odnajdują prawdziwego znaczenia i wiedzy o samych sobie. Dlatego bal sztucznej wesołości musi zakończyć się tragicznie. Ps. Tak, trudno byłoby uwierzyć, że talent Myśliwskiego czerpie wyłącznie z wyobraźni.

Prawdopodobnie jeden z trudniejszych tekstów jakie miałam przyjemność czytać. Nie wiem czy to kwestia obcego języka, w którym przyswajałam tę lekturę lub niezwykłe pióro Brodskiego, które jeszcze nie czas mi zrozumieć. Natomiast jestem zachwycona wrażliwością autora, umiejętnością zauważenia oraz uchwycenia niezwykłego piękna w otaczającej go rzeczywistości.

Po genialnych Dziennikach przyszła pora na powieść. I tutaj lekkie rozczarowanie. Oczywiście językowo cały czas to perełka, są momenty genialne, jednak całość mam wrażenie trochę przegadana. W dziennikach jednak każde zdanie miało swoją siłę, tutaj trochę za dużo słów i za mało treści jak dla mnie. Może mialem zbyt wysokie oczekiwania. Mimo wszystko warto!

Miałem szczęście. Naprawdę je miałem. Nie tylko dlatego, że jedynie raz dostałem kiedyś od pewnego szacownego gremium jakąś tam nagrodę jako dziennikarz. I na szczęście nie wiązały się z nią żadne takie okoliczności, jakie były udziałem Autora. Miałem ponadto szczęście, że to właśnie mój ulubiony Bernhard precyzyjnie, a literacko z nieubłaganą precyzją, obnażył istotę tego, co się kryje za tak bardzo i od dawna nie lubianą przeze mnie wszelką pompatyczną celebrą, zaraźliwymi wybuchami obłudy, ohydnego środowiskowego konformizmu, mlaskającego lukrem podlizywania - towarzyszącym od zawsze i na zawsze wszelkim uroczystym uroczystościom wręczania, czczenia, wyróżniania, honorowania itepe itede. Nigdy nie mogłem znieść zatem np. relacji z „:tej najważniejszej w roku” oscarowej nocy. A kiedy słucham w radiu relacji z wręczania nagród - choćby w Konkursie Chopinowskim, czy Wieniawskiego - to natychmiast muszę je wyłączyć, gdy tylko odzywa się ktoś inny niż muzyk lub nie instrumentem. (a chyba zbyteczne byłoby dodać, że nie śledzę żadnych partyjnych konwentykli). Niestety także Nagrodę Nike mocno dotknęła opisana przypadłość - jak każda, to każda…. Lektura dziełka Bernharda była zatem miodem na moją tak bardzo doświadczoną – zwłaszcza w Polsce, zwłaszcza przez ostatnie 7 lat – nadwrażliwość na wszelakie nadęte balony próżności, które oby pękały jeszcze częściej niż inne wyroby gumowe, z którymi skojarzenie jest tu jak najbardziej wskazane…. I jeszcze jedyny chyba w tej książeczce pozytywny przekaz: „Warszawski okres należał do najszczęśliwszych w moim życiu, chodziłem wszędzie z korektą w kieszeni płaszcza, regularnie rozmawiając z satyrykiem Lecem, który zapisywał słynne aforyzmy w książce kucharskiej należącej do jego zony, zapraszał mnie często do domu, a czasem na Nowym Świecie stawał mi kawę”. Na koniec łyżeczka dziegciu w tym anty-miodzie, oby nie przez Autora, jeno przez tłumacza zawiniona (do spółki w wydawnictwem „Czytelnik”) - gdy czytam, że nad szpitalem we Wiedniu latają „dziesiątki tysięcy kruków z Rosji, ogłuszając wszystkich pacjentów”. Naprawdę chodzi zaś o wrony lub gawrony, bo spokrewnione z nimi kruki nie występują w grupach większych niż para (chyba że na padlinie gdzieś w ostępach); nie zalatują do miast, bo nie mają po co, przesadnie nie kraczą, no i na zimę nie migrują. Kilka cytatów, cykutą pisanych przez Bernharda rodakom: …Dokładali mi nie tam, gdzie, jak sądziłem, mi się należy, tylko na prawo i lewo, poniżej pasa, nikczemnie odwołując się do najniższych instynktów… …Teraz jesteś tak samo niegodziwy, jak wszyscy ci, którzy siedzą w tej sali i nastawiają swoje zakłamane uszy na święte słowa pana ministra. Teraz należysz do nich, jesteś częścią bandy tych, którzy doprowadzali cię do szału i z którymi nigdy w życiu nie chciałeś mieć nic wspólnego…. …Szanowny Panie Ministrze, Szanowni Państwo, nie ma czego wychwalać, nie ma czego potępiać, nie ma czego oskarżać, ale z wielu rzeczy trzeba się śmiać – wszystko jest śmiechu warte, kiedy człowiek pomyśli o śmierci... …Czasy są tępe, a nasz demonizm to ustawiczny ojczyźniany karcer, w którym głupota i bezwzględność stają się codzienną potrzebą... ....Państwo jest tworem, któremu z góry sądzona jest klęska, lud zaś skazany jest na bezecność i debilizm… …Nie skończyłem jeszcze swego tekstu, a minister z purpurowym obliczem zerwał się na równe nogi, podbiegł do mnie i rzucił mi w twarz jakieś przekleństwo... …Byłem za tym by nagrodzić Canettiego za „Auto da fe”, jego genialne dzieło młodości, wznowione rok przed posiedzeniem rzeczonego jury (…)Wielu przy tym stole nie wiedziało, kim był Canetti, ale pośród tych, którzy o Canettim słyszeli, był ktoś, kto nagle, kiedy kolejny raz powiedziałem Canetti, powiedział: :”ale to przecież też Żyd”. Wówczas przy stole rozszedł się pomruk, no i Canetti przepadł pod tym stołem… …Przy stoliku w kawiarni, od kiedy miałem prawo czuć się zdobywcą nagrody Juliusa Campego, siedziałem inaczej niż wcześniej, inaczej niż wcześniej zamawiałem kawę, inaczej niż wcześniej trzymałem w ręku gazetę… ….Po nagrodzie Juliusa Campego, jedynej, którą przyjąłem z ogromna radością, ilekroć miałem przyjąć jakąś nagrodę, mdliło mnie w żołądku i za każdym razem wzbraniała mi tego głowa…. ….Kto proponuje pieniądze, musi je mieć, wiec trzeba je od niego wziąć. (…) Nikt nie zarzuca ulicznemu żebrakowi, że bierze od ludzi pieniądze, nie zapytawszy, skąd oni biorą pieniądze na to, aby mu je dawać. Było szczytem absurdu pytać o to akurat Towarzystwo Przemysłowe…. …Towarzystwo Przemysłowe, posiadające ciężkie miliony, a nawet miliardy, przyznając nędzną kwotę pięćdziesięciu tysięcy szylingów (w wysokości miesięcznej pensji źle opłacanego urzędnika gminnego średniego szczebla) na nagrody, samo winduje się do godności wielkiego mecenasa sztuki i kultury i jeszcze chwalą je za to wszystkie gazety, zamiast postawić je pod pręgierz... …Heisenberg, było nie było profesor atomistyki, spytał mnie kilkakrotnie, czemu właściwie pisarze na wszystko patrzą takimi nieszczęśliwymi oczami, przecież świat nie jest tylko taki. Naturalnie rzecz jasna, w tej kwestii nie miałem mu nic do powiedzenia… … Nie powinniśmy na każdym kroku podpierać się wielkimi nazwiskami ani też desperacko i z wrzaskiem czepiać się tych wielkich nazwisk w naszej żałosnej i bezsilnej egzystencji. Przyjęło się, że ludzie, którzy otrzymując jakąś plakietkę z Kantem albo nagrodę Dürera, wygłaszają długie mowy o Kancie czy Dürerze, snują mdłe analogie między tymi wielkimi a sobą i publicznie wyciskają sobie z mózgu jak z cytryny całą tę sfermentowaną mądrość… …Do stowarzyszeń i towarzystw wszelkiej maści zawsze czułem głęboką nienawiść, a zwłaszcza naturalnie rzecz jasna do wszelkich towarzystw literackich… …Od lat zadawałem sobie pytanie, jaki sens ma tak zwana Darmsztadzka Akademia i nieodmiennie musiałem sobie odpowiadać, że sens ten nie polega przecież na tym, żeby jakieś stowarzyszenie, założone z wyrachowaniem koniec końców jedynie w celu napawania się własnym wizerunkiem, dwa razy w roku, dla wzajemnej adoracji jego członków, po luksusowej, odbytej na koszt państwa podróży, zbierało się z wielkomieszczańskim rozmachem w najlepszych hotelach, zżerało jadło i żłopało napitki tylko po to, by przez następny tydzień pławic się w rozmowach o zatęchłej i nudnej jak flaki z olejem literaturze… . . …Odwiedziwszy jedną z setek filii największego koncernu obuwniczego w Austrii, spostrzegłem powieszone na ścianie wskazówki co do zachowania praktykanta kupieckiego, identyczne jak te, które sam przytroczyłem do ściany w mojej „Suterenie”. Dyrekcja koncernu wskazówki te ściągnęła z mojej książki i w kilkuset egzemplarzach kazała je wydrukować dla wszystkich praktykantów. Stałem w sklepie, do którego poszedłem żeby kupić sobie parę sportowych butów, czytałem moje własne wskazówki i po raz pierwszy w mojej literackiej karierze przyszło mi na myśl, że jestem pisarzem, który się na coś przydaje.

Lektura Dziennika Sándora Márai przyspiesza intelektualne dojrzewanie. To jest książka „skok milowy” — w swej kategorii na przestrzeni lat nie daje się wielu podobnym wyprzedzić! Jest w niej tak dużo i na każdy temat, że aż nie warto szybko czytać. Chce się przebywać w towarzystwie S. Márai - w tak dobrym towarzystwie ! — który pisze frapująco i mądrze. Pomimo, że sporo lat upłynęło od napisania, treść nadal jest żywa, aktualna. Przyjemnie jest przekonać się, że w wielu poglądach nie jesteśmy odosobnieni — Sandor Márai też się bulwersował, przejmował i nie raz żachnął! Czytając ma się poczucie niezwykłej bliskości z pisarzem. Przyznam się, że jest to książka, w której mam najwięcej zaznaczonych stron. Pastelowy pióropusz plastikowych plasterków powiewa z prawego brzegu książki :) Ponad wszystko przebija się Sándora Márai postawa — człowieka świetnie wykształconego, z dobrej rodziny. Był uprzywilejowany od samego startu, mógł korzystać, fetować, a jednak całe życie poświecił na doskonalenie myśli — niosło go jakieś godne naśladowania posłannictwo. Czytajmy ten mistrzowski Dziennik, może doczekamy się wydania kolejnych fragmentów. Brawo Tłumaczka, za wybór doskonały także :)

Zbiór opowiadań, których wspólnym tematem jest starzenie się, przemijanie i miłość. Jak przeżywa się miłość jako nastolatek, dwudziestolatek i pięćdziesięciolatek? Jak w prowincjonalnym mieście, a jak w wielkiej stolicy? Czy prosty człowiek doświadcza jej inaczej niż wielki kompozytor? Czy w ciągu życia można odrobić straty? Wszystkie teksty zgromadzone w tomie łączy męska perspektywa, w przeważającej większości mężczyzn starych. To pozwala spojrzeć na miłość z perspektywy zupełnie mi nieznanej, a w kulturze raczej marginalizowanej. Bohaterowie kochają, marzą, cierpią i odchodzą w ciszy. Bardzo odświeżający, interesujący i poruszający punkt widzenia choć zarazem niepokojąco obcy i niedostępny.

--- Nostalgiczne wspomnienia z dzieciństwa spędzonego na sielskiej wsi, gdzie każdy każdego zna, jeszcze zanim się urodzi, życie płynie ustalonym torem a dalekim, nieznanym światem straszy się niegrzeczne dzieciaki. Pierwszoosobowy narrator poetyckim, bogatym w porównania, dygresje i opisy językiem snuje wspominki meandrując między różnymi wydarzeniami. Zaczyna się od powrotu z miasta, z nauk do domu, do ukochanej wioski. Spokojna podróż na wozie zaprzęgniętym w pożyczonego że dworu konia i milczący ojciec sprzyjają rozmyślaniom przesiąkniętym marzeniami, obawami, wątpliwościami. Wspomina posiłki w milczeniu, wizytę z ojcem u dziedziców, częste krępujące odwiedziny ojca pod szkołą, jak matka co wieczór się modliła samotnie w sypialni, pogrzeb taty i okrutną suszę w tamtym czasie, swój koklusz za dziecięcia i wyprawę ratunkową przez 9 mostów... Zaczyna jedną myśl, w trakcie wpłata inną, dodaje jakieś dywagacje, wraca do pierwszej myśli i tak do końca książki. --- Proza kontemplacyjna, skupiona na detalu, wymagająca uwagi. Potrzeba tu odpowiedniego momentu, nastroju, żeby ją poczuć, docenić, nie zrazić się brakiem akcji czy wręcz konkretnej fabuły. Trochę jest to też taka gawęda dziadka przy kominku, który opowiada jak to było za młodu, a że dziadek poeta to i gawęda specyficzna... U mnie wypieków na twarzy nie wzbudziła, ale miło czasem obcować z piękną polską mową. Ps. Jest to debiut więc może kolejne będą lepsze? Więcej wspominek mniej rozważań, roztrząsania wątpliwości?

Książka trafiła przypadkiem w moje ręce, ale już pierwsze zdania sprawiły, że poczułem dreszczyk na myśl o literackiej uczcie. Nie zawiodłem się. Pirandeollo z wielkim kunsztem tworzy bardzo osobny świat Vitangelo Moscardy. Całkiem spokojnie, bez jakiegoś ostrzeżenia, niezmiernie logicznie i przekonująco zabiera nas główny bohater w absurdalny świat swoich dociekań i wniosków. On jest bardzo przenikliwy, ale jednocześnie można odnieść wrażenie, że ta jego dociekliwość jest filozoficzna i nikt z jego otoczenia nie jest na tego typu rozważania przygotowany. Mało tego, Moscarda uczy się na własnej skórze, że nie robi się filozofii swoim bliskim ;) bo automatycznie przestają być bliskimi. Powieść kończy się dramatycznie, Moscarda niczym Bodzanta z Dziejów grzechu. Równie wyobcowany i niezrozumiany. Trochę skojarzył mi się Witkacy z książki Siedleckiej: Mahatma Witkac. Książka naprawdę warta polecenia, zapraszam na mój kanał YouTube Sola Fabula na dłuższe omówienie książki.

„Nocny pociąg do Lizbony” Pascala Merciera to jedna z tych rzadkich powieści, które zamiast oferować prostą ucieczkę od rzeczywistości, zmuszają czytelnika do głębokiego zanurzenia się w samym sobie. Moja ocena to 7/10 – jest to dzieło wybitne pod względem intelektualnym, choć jego specyficzne tempo i gęstość filozoficzna mogą stanowić wyzwanie dla osób szukających wartkiej akcji. Impuls do zmiany Wszystko zaczyna się od jednego momentu, od spotkania na moście w Bernie, które wytrąca Raimunda Gregoriusa – statecznego profesora filologii klasycznej – z kolein dotychczasowego, przewidywalnego życia. Gregorius, człowiek słowa i antycznych tekstów, pod wpływem impulsu porzuca swoją szkołę i wsiada w pociąg do Lizbony. Jego przewodnikiem staje się znaleziona przypadkiem książka tajemniczego portugalskiego lekarza, Amadeu de Prado. Ta nagła rewolucja w życiu starszego człowieka jest punktem wyjścia do fascynującej podróży – nie tylko przez Europę, ale przede wszystkim przez meandry ludzkiej egzystencji. Studium duszy i historii Mercier po mistrzowsku splata dwa wątki. Z jednej strony śledzimy śledztwo Gregoriusa, który w Lizbonie odkrywa ślady życia Prado, rozmawiając z ludźmi, którzy go znali. Z drugiej – poznajemy fascynujące zapiski samego lekarza, które są sercem tej powieści. Amadeu de Prado jawi się jako postać tragiczna, uwikłana w walkę z dyktaturą Salazara, ale przede wszystkim tocząca bój o autentyczność własnego bytu. Powieść staje się dzięki temu wielowarstwowym traktatem o wolności, lojalności, samotności i o tym, jak mało wiemy o ludziach, których kochamy. Filozofia kontra dynamika „Nocny pociąg do Lizbony” to książka „powolna”. Mercier nie spieszy się, cyzeluje każde zdanie, a monologi wewnętrzne Prado zajmują całe strony. Dla czytelnika ceniącego literaturę piękną i głęboką refleksję, będzie to uczta. Jednak momentami powieść ociera się o pewną pretensjonalność, a nagromadzenie pytań retorycznych i egzystencjalnych dylematów może przytłaczać. Nie jest to thriller, mimo że wątek odkrywania tajemnic z przeszłości ma w sobie coś z kryminału; to raczej „thriller duszy”, w którym napięcie budowane jest przez odkrywanie kolejnych warstw sumienia bohatera. Podsumowanie Powieść Merciera to zaproszenie do podróży, którą każdy z nas podświadomie chce odbyć – podróży ku zrozumieniu własnych wyborów. To książka niezwykle erudycyjna, napisana z wielką kulturą języka i szacunkiem do czytelnika. Choć momentami bywa ciężka i wymaga pełnego skupienia, pozostawia w człowieku trwały ślad. To solidna siódemka dla literatury, która ma odwagę pytać o sens „opuszczenia samego siebie” i o to, czy kiedykolwiek jest za późno, by zacząć żyć naprawdę. Idealna lektura na długie wieczory, wymagająca ciszy i gotowości na trudne odpowiedzi.

Lektura niezwykle aktualna, która dobitnie uświadamia, że historia lubi się powtarzać. Zweig z niezwykłą precyzją opisuje mechanizmy społeczne i polityczne, które doprowadziły do upadku dawnego porządku Europy. ​Największe wrażenie robią rozdziały poświęcone wybuchowi wojny oraz temu, jak brutalna rzeczywistość konfliktów zbrojnych z dnia na dzień stawała się nową, przerażającą codziennością. To wstrząsający opis utraty poczucia bezpieczeństwa. ​Ze względu na formę pamiętnika, niektóre, mniej angażujące fragmenty można pominąć bez straty dla główn8ego przekazu, ale jako całość to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć, jak kruchy jest pokój.

To nie jest literatura podróżnicza! Gdzieś dalej, gdzie indziej opisuje świat włoskiego Mezzogiorno - oprócz Apulii odwiedzimy też Neapol i Sycylię, ale daleko temu do tradycyjnych landszaftów, którymi często się raczymy m.in. w Czarnym. To najprawdziwszy, okraszony przyjemną erudycją i spokojnym tempem esej o tym, czym jest podróżowanie i obcowanie z kulturą. Czaja stawia na ogół i na myśl - zadania ma dwa - zrozumieć charakter i sens podróży w XXI wieku oraz zrozumieć, czym jest prowincja. Tym, którzy chcieli się dowiedzieć wszystkiego o Apulii nie da wiele, ale za to stworzy coś unikatowego dla każdej duszy skorej do filozoficznych rozważań tego typu natury. Autor opisuje własne przemyślenia i odczucia w trakcie podróży, grzebie w biblioteczce, zestawia i cytuje po swojemu ciekawsze fragmenty pisarzy na temat prowincji - do tej podróży dołączają choćby Mrożek, Eliade i Barthes. Nazwy miast, dzielnic, placów i kościołów są, i bardzo często są w piękny i unikalny sposób opisane, ale najczęściej pozostają tłem dla czysto eseistycznych rozważań (do czego zresztą D.C. się sam przyznaje). Nie jest to proza pozbawiona kolorytu - mimo tego, że nie jest to pigułka wiedzy o Mezzogiorno, a może właśnie dzięki temu, stanowi wartość dodaną. Czaja wchodzi do miejsc mniej lubianych, patrzy własnym okiem i wyszukuje tego, co nieodkryte, nieznane, niewyfotografowane na śmierć. Na szczególne uznanie zasługuje m.in. dość obszerny fragment o tarantelli. Gdzieś dalej, gdzieś indziej to coś pomiędzy popularno-naukowym esejem, osobistym pamiętnikiem, dziennikiem z podróży i, troszeczkę, literaturą podróżniczą. Trudno się na nią nastawić inaczej niż poprzez otwarcie głowy i wyzbyciem się oczekiwań co do tego, co "tam powinno być", ale dzięki swojej niejednoznaczności nie staje się konkurencją dla innych "materiałów" podróżniczych, ale ich naturalnym sprzymierzeńcem, który nam na te wszystkie kwestie otwiera nowe okno.

(…) („Bo z waszych pełnych goryczy słów mogę się tego domyślać…” dodał), że rzeczywiście nadchodzi koniec. (…) Zaopatrzenie w towary stało się całkowicie nieregularne, szkoły i urzędy przestały funkcjonować- mówili, przerywając sobie nawzajem - a kłopoty z ogrzewaniem mieszkań, z powodu węgla, przybrały przerażające rozmiary. Nie ma lekarstw, skarżyli się strapieni, nie jeżdżą autobusy i samochody, a dziś rano, co ostatecznie przypieczętowało ich los, przestały działać telefony.(..) i jak gdyby tego wszystkiego było mało, wrzeszczał pan Madai, przyjeżdża cyrk, by pozbawić nas resztek nadziei, że wszystko wróci do normy, a w mieście zapanuje porządek, cyrk z jakimś okropnym, wielkim wielorybem…"( s. 179-180) Laszlo Krasznahorkai, Melancholia sprzeciwu. Przekład Elżbieta Sobolewska, Wyd. W.A.B. Warszawa 2007.Wyd.I. Na okładce słowa Susan Sontag: „Wizjonerska, bezwzględna, apokaliptyczna powieść węgierskiego mistrza literatury”. Na skrzydełku okładki zdanie W. G. Sebalda: „Ponadczasowa, uniwersalna wizja Krasznahorakia stanowi godną konkurencję dla Martwych dusz Gogola i znacznie przewyższa większość pisanych współcześnie powieści”. Przy takich rekomendacjach Czytelnikowi nie pozostaje nic innego jak… zmierzyć się z węgierską prozą (nagrodzoną Noblem `25). Z pewnością zaskakuje tytuł. Parafrazując melancholik- buntownikiem??? Autorska wyobraźnia nie zna granic. Fabuła, tworząca pełnowymiarową dystopię (z wersją filmową i operową), uświadamia Czytelnikowi, że żadnej taryfy ulgowej nie będzie, żadnej banalnej opowieści… Czytasz – na własną odpowiedzialność, żadnych półśrodków. Apokalipsa wymaga… Podobnie rzecz ma się z „Drogą” C. McCarth`ego. 10/10 I myśl … zrodzona w czasie barykadowania się bohatera w domu, ujęta w zdanie: „Gwóźdź w ścianie jest nieruchomy, podczas gdy pozycja młotka się zmienia”.(s. 235) wymaga traktatu… („Reszta jest milczeniem” Szekspir)

"Wśród swoich" Amosa Oza to niezwykła perełka literatury współczesnej, która przenosi czytelnika w sam środek życia w kibucu Jikhat. Oz, mistrz narracji i psychologii postaci, tworzy osiem opowiadań, które łączą się w fascynujący obraz ludzkich losów i relacji. Każda z historii w tej książce jest jak okno do duszy człowieka, ukazując jego marzenia, nadzieje, lęki i rozczarowania. Oz z niezwykłą wnikliwością przedstawia codzienne życie i emocjonalne zmagania mieszkańców kibucu, czyniąc ich problemy uniwersalnymi i bliskimi każdemu czytelnikowi. Jego styl pisania jest jednocześnie prosty i głęboki, co sprawia, że każda strona wciąga i porusza. "Wśród swoich" to książka, która skłania do refleksji nad naturą ludzkich relacji, społecznych zobowiązań i poszukiwaniem własnej tożsamości. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto ceni literaturę bogatą w emocje i mądrość życiową. Amos Oz pokazuje, że nawet w zamkniętej społeczności można odnaleźć uniwersalne prawdy o człowieku. Gorąco polecam tę książkę wszystkim, którzy szukają literatury z duszą i sercem.

Warto przeczytać dla każdego zapisanego słowa, wyjątkowy zmysł-umiejętność łączenia obserwacji z ich wiernym, obrazowym opisywaniem. Lektura pamiętników zapada głęboko w pamięć, szczególnie opis podróży po południowej części Francji oraz późniejsze, oddalone w czasie, wstrząsające porównanie Powstania Warszawskiego z wyzwoleniem Paryża. Najważniejsza rzecz, pamiętniki to tak naprawdę poszukiwanie samego siebie w świecie który: zmusza, tłamsi, dusi, nie daje wytchnienia, ogranicza, nie pozwala, dlatego ten diariusz Andrzeja Bobkowskiego jest tak wspaniały, tak wybitny, mój osobisty top. Ps; oczytanie Autora wzbudza ogromny szacunek, łatwość z jaką przychodzi Pisarzowi przytaczanie fragmentów wybranych dzieł jest imponująca, niesamowita.

Ciekawa, ale dziwna. Najgorsze, że wydaje się udziwniana na siłę. Zwykła, dobrze napisana książka obyczajowa, którą autor stara się podnieść do czegoś wyższego poprzez dodawanie zdarzeń, które przeczą logice. Typ książki, którą poloniści bez końca rozbijaliby na kawałki, w każdym doszukując się tysiąca znaczeń.

Gratka dla czytelników, którzy wolą krótsze formy prozatorskie,i chcieliby sprawdzić, czy autor sprawdza się także w konwencji opowiadań. kilka z niniejszych opowiadań traktuje o blaskach i cieniach życia małżeńskiego, zwłaszcza w stadłach z wieloletnim stażem. Pragmatyczne traktowanie miłości we "wschodnim wietrze", kilka odsłon z życia tych samych bohaterów- U Phila i Joanny. Świat ogrodników- o małżeństwie już lekko sobą znudzonym. Geoff i Lynn wybierają się na wspólną wędrówkę, a każde wydarzenie, czy to obiad ze znajomymi, czy wspólna wyprawa stanowią katalizator i wywołują różne reperkusje. Podskórnie kłębią się uczucia, animozje dochodzą do głosu. Jak w krótkim dziele zawrzeć tyle treści, tyle kwestii do rozważenia. Jak na tego autora zdania są zwięzłe i krótkie, a treść esencjonalna. Narracja surowa, beznamiętna, choć bohaterowie przeżyją niejedną burzliwą chwilę.

Pierwsze i prawdopodobnie ostatnie moje podejście do Pessoa. Książka jest stosunkowo długa i ciężka do przeczytania, mi bardzo się dłużyła i język autora zupełnie mi nie podszedł ani nie pomógł w przebrnięciu. Niesamowicie zaciekawiło mnie podejście autora do tworzenia nowych heteronimów w swoim życiu, a nawet tłumaczenia jak różnią się między sobą i czasem jak nawet różnią się od niego samego/jego własnych poglądów. Do tego znalazłem parę ciekawych ideii i cytatów, niestety zbyt mało aby usprawiedliwić długość książki. Co ciekawe czytałem ją przypadkiem w podobnym czasie gdy zacząłem czytać dzieła Seneki i ta, powiedzmy antyczna samoanaliza gra z moją duszą dużo dużo bardziej, nawet jeśli autorzy dochodzą do podobnych wniosków. Myślę, że takie podejście do samego siebie i świata jest bardzo potrzebne dzisiaj, gdzie każdy co raz bardziej jest 100% przekonany tylko do swoich poglądów bez otwierania się na innych, a tak na prawdę po długiej i bolesnej "samoanalizie" może się okazać, że nic z naszych poglądów nie jest nasze, a jedynie zaszczepione w nas przez różne doświadczenia czy relacje. Czytając ją myślałem własnie, że opinie będą bardzo podzielone, albo 10 albo 1, ja starałem się być jak najbardziej obiektywnym nawet jeśli lektura mnnie trochę wymęczyła w złym sensie tego słowa znaczeniu, to jednak ze względu na powyższe argumenty myślę, że warta przeczytania, nawet fragmentami. Końcowo powiem, że wg. mnie książka nie jest aż tak pesymistyczna jakby się zdawało na pierwszy rzut oka, w wielu momentach, sczególnie opisach natury widać ukochanie życia takiego jakim jest, na swój może lekko "czarny" sposób, ale jednak odczytywałem te fragmenty jako coś pozytywnego! :)

Niestety "przeczytana" w formie audiobooka jednak mimo to jest to świetna pozycja. Potrafiłam się wczuć w głównego bohatera, mimo iż pozycja była dla mnie przewidywalna to książka mnie ogromnie wkręciła. Polecam. Psychologiczne podejście do tematu wygasających uczuć w małżeństwie. Brawo! Mam nadzieję jeszcze zetknąć się z tym pisarzem bo bardzo odpowiadał mi jego styl.

"Sceny z życia wiejskiego" Amosa Oza to książka, która wyróżnia się na tle innych dzieł tego autora. Choć nie wszystkie jego książki trafiły do mojego serca, ten zwięzły zbiór opowiadań zrobił na mnie duże wrażenie. Każda historia w tej książce to jak osobne okno na życie mieszkańców małej, izraelskiej wioski, ale jednocześnie każda z nich wnosi coś uniwersalnego, co pozwala zanurzyć się w refleksji nad własnym życiem. Fascynuje mnie, jak Oz potrafi uchwycić subtelności ludzkich emocji i relacji. Jego styl, choć oszczędny, jest nasycony znaczeniami, a każde opowiadanie pozostawia we mnie ślad, który skłania do dalszych przemyśleń. To nie są historie, które łatwo się zapomina – wręcz przeciwnie, idealnie nadają się do snucia opowieści podczas spotkań towarzyskich. Każda z nich kryje w sobie coś, co prowokuje do rozmowy, do dzielenia się własnymi spostrzeżeniami i odczuciami. "Sceny z życia wiejskiego" to książka, którą mogę z czystym sumieniem polecić. Jest krótka, ale niezwykle treściwa. Amos Oz w tym zbiorze przypomina mi, dlaczego literatura ma taką moc – potrafi poruszyć, zainspirować i zmusić do zatrzymania się na chwilę, by zastanowić się nad tym, co w życiu najważniejsze.