Krew potwora. Zdjęcie przepowie ci śmierć

Jerry Piasecki w Laurze na deser powraca do bohaterów znanych z Mój nauczyciel jest wampirem i proponuje kolejne przygody bohaterów tym razem w świecie wampirów z Profesorem Wikiem w roli głównej. Dawno temu czytałem ciekawy właśnie takich pozycji książkowych skierowanych do dzieci i młodzieży. Dlatego nawet nie wiedząc, że to kontynuacja przeczytałem kiedyś. Postanowiłem za sprawą wpadnięcia obu części w moje ręce kolejny raz dać im szanse i przeczytać. Książka Laura na deser dzieje się zaraz po wydarzeniach z poprzedniego tomu, gdzie tym razem poszukiwanie zaginionej Laury prowadzi do odwiedzenia krainy wampirów. Autor poradził sobie w stworzeniu i przedstawieniu z przymrużeniem oka historii z wampirami, które skierował do młodszych czytelników. Przygody bohaterów nie tylko są poddane przystępnie, z łatwością i lekkością, ale wciągają od samego początku. Podróż do świata wampirów i jego przedstawienie było potraktowane w sposób zabawny. Rekwizyty jak pajęczyny, lochy, pająki i mrok wewnątrz domostwa ukazano z pewnym pastiszem i przymrużeniem oka. Miłe nawiązanie do Draculi cieszyło oko w czasie czytania. Książka skierowana do młodego czytelnika, więc nie było w niej mroku i jakiego strachu. Bohaterowie uwięzieni w świecie wampirów muszą sobie poradzić zanim trafią na stół w wieczornej uczcie… dosłownie. Ścigając się z czasem profesor Wik ze swoimi uczniami pragnie uwolnić uwięzionych za wszelką cenę. Wydarzenia dosłownie toczą się w szybkim tempie i nie brakuje w nich luźnej atmosfery w czasie czytania. Pomysł na kolejną część osadzoną w świecie wampirów sprawdził się dobrze. Napisana została przystępnie, lekkim stylem, łatwym i przyjemnym przez autora. Podszyty pewnym humorem i zabawnymi zdarzeniami w jakich biorą udział bohaterowie. Prosta opowieść dla dzieci, przy której miło spędzą czas. Jednocześnie czyta się dobrze i wciągnęła mnie historia jaką dostałem. Polubiłem bohaterów i kibicowałem im w czasie niebezpiecznych sytuacji. Dobrze zarysowani przez autora wypadają ciekawie i nieraz ich zachowanie wywołuje zabawne momenty. Mogły by być lepiej nakreślone, lecz nie wypadają papierowo, ale nieraz wzbudziły moją sympatie i nawet czasami lekką niechęć jeżeli chodzi o zachowanie niektórych bohaterów. Laura na deser jest przejaskrawioną i przedstawioną z przymrużeniem oka opowieścią o wampirach, którą skierowano do młodszych czytelników. Książka Laura na deser jest drugim tomem zamykającym historie rozpoczętą w Mój nauczyciel jest wampirem z ciekawym nawet finałem jakim dostałem. Podczas czytania bawiłem się dobrze i miło spędziłem z nią czas. Lekka i przyjemna pozycja dla młodszych czytelników, która nie straszy i nie wywołuje niepokoju. Autor bawi się schematami dotyczącymi wampirów tworząc ich samych i świat w jakim zamieszkują w sposób odpowiedni do adresata książki. Podając wszystko z przymrużeniem oka i pewnym humorem. Akcja została poprowadzona szybko i wydarzenia toczą się żwawo do przodu bez zatrzymywania. Przygody bohaterów wciągają i przyjemnie czyta się od początku do końca. Laura na deser jest lekką, łatwą, prostą, nieraz przewidywalną opowieścią dla dzieci, ale mającą w sobie coś, że czyta się przyjemnie i można dobrze bawić się w czasie czytania. Z książką spotykam się drugi raz i nadal pozostawia dobre wrażenie, może nie idealne, lecz jako nie zobowiązująca lektura na wieczór sprawdza się dobrze. Laura na deser jest dobrym pastiszem opowieści o wampirach skierowanym do młodego czytelnika, który znajdzie ciekawych bohaterów, przygodę i lekkość stylu autora pozwalającym się dobrze bawić w czasie czytania.

Gęsia Skórka to serial, który oglądałem będąc dzieckiem. Okazało się, że powstał on na bazie książek. Przeczytałem kilka, ale oceniam je jako seria. Horror typowo młodzieżowy, prosto napisany, bez rozciągania wątków i przynudzania. Każdy rozdział trzyma w napięciu i nie chce się odkładać książki, dopóki nie skończy się opowieści, która ma około stu stron. W opowiadaniach dzieci mają kontakt z dziwnymi zjawiskami, nawiedzonymi lalkami, tajemniczymi substancjami czy potworami. Chciałyby o tym opowiedzieć rodzicom, czasem policji, ale oni i tak nie chcą o tym słyszeć. Często pojawia się wątek, że dorośli dzieci nie chcą nawet wysłuchać. Jeśli oglądaliście serial, to warto przeczytać. Przypominają się obrazy z serialu. Książki zostały napisane w latach dziewięćdziesiątych, więc tamtejsze dzieci spędzały czas na podwórku. Odwiedzały w wakacje biblioteki i wyjeżdżały na obozy. Moim zdaniem to bardzo dobre książki dla młodego czytelnika, który lubi mieć gęsią skórkę.

Książka Nauczycielka dręczycielka jest kolejną pozycją z cyklu Szkoły przy cmentarzu, po którą sięgnąłem spodziewając się przyjemnej i niepokojącej lektury. Miałem nadzieje na kolejną mroczną i klimatyczną opowieść jaką lubię dostać do przeczytania. Dlatego z wielką chęcią sięgnąłem po kolejną część cyklu oczekując dobrej lektury. Książka Nauczycielka dręczycielka została osadzona mocno w szkole do jakiej uczęszczają nasz bohater mając pomysły na kawały Bentley znany z Operacji Upiór. Postanawia dać popalić nauczycielce, która zastępuje poprzednią. Jednak nie spodziewa się, że przyjdzie mu zmierzyć się i odkryć prawdę jaką skrywa szkoła. Książka Nauczycielka dręczycielka jest pozycją w szkolnych klimatach, gdzie bohaterowie z poprzednich części cyklu spotykają się na kartach powieści. Autor świetnie sobie poradził z kolejną opowieścią związaną ze szkołą sprawiającą koszmarne wrażenie od samego początku. W niej wszystko może zdarzyć się od spotkania z duchami, wampirami, wilkołakami, zjawami, potworami lub przedziwnymi zdarzeniami przynoszącymi niepokój. Uczniowie nie mają lekkiego życia, bo przydarzają im się zaskakujące i straszne wydarzenia. Szkoła położona w pobliżu pobliskiego cmentarza zawsze robiła dla mnie miejsca nawiedzonego z atmosferą niepokoju po drodze. Kierowana przez demoniczną dyrektorkę, której wszyscy, a w szczególności uczniowie się boją. Nie spodziewałem się, ze dostanę kontynuacje Operacji Upiór z kawalarzem i żartownisiem Bentem, który kolejny raz chce zrobić kawał dopiero co przybyłej nauczycielce. Jednocześnie wplątując się w śledztwo dotyczące jednej z tajemnic jakie skrywa szkoła. Bardzo dobrze poprowadzona została fabuła, w którą wciągnąłem się od razu i nie mogłem oderwać się. Przygody bohatera są związane z odkrywaniem sekretu i podejrzeń jakie ma wobec niesamowitych wydarzeń jakie następują w szkole po spotkaniu nauczycielki z dyrektorką były ciekawe od samego początku. Nie pozbawione atmosfery niepokoju są klimatyczne i wciągające. Odkrywamy wraz z rozwojem sytuacji poszczególne tajemnice i dlatego spodobało mi się uchylenia chociaż rąbka sekretów jakie skrywa szkoła. Na pewno śledztwo prowadzone przez bohatera było interesujące i można było odczuć niebezpieczeństwo jakie wisiało nad wszystkim w czasie czytania. Bardzo dobrze wypada ukazanie życia uczniów w szkole, które przez demoniczną postać dyrektorki jest podszyte strachem. Spotkałem postacie z poprzednich tomów, które tutaj wystąpiły w fabule i ciekawie wypadły. Autor świetnie sobie poradził mieszając klimaty szkolne z grozą skierowaną do młodego czytelnika. Nawet starszy tutaj znajdzie coś dla siebie i powinien bawić się przy niej dobrze. Bohaterowie zostali zarysowani dobrze pod względem psychologicznym i wypadli ciekawie. Mają własne cechy charakteru, zachowania i nawet głębie sprawiającą, ze można nimi zainteresować się. Nie są papierowe i nieciekawe jak można było spodziewać się. Nawet pani dyrektor robi koszmarne wrażenie od samego początku jak pojawi się. Najlepiej wypada Bentley, który nadal chce być żartownisiem i wkręcać ludzi zabawiając się ich kosztem. Pomału czym dalej czytamy widzimy zmianę w nim samym w jakim ona idzie kierunku co spodobało mi się u niego. Ciekawy bohater, który wzbudza sympatie i dający się polubić. Trzymałem nawet kciuki za niego w niebezpiecznych momentach na jakie trafiłem. Kolejną osobą jest nauczycielka jakiej postać została bardzo dobrze zarysowana i stała się osoba wzbudzającą nić sympatii. Pozostałe postacie mają do odegrania rolę w fabule, ale wypadają dobrze i nie papierowo. Do niektórych można poczuć nić sympatii i polubić. Jeszcze inne czasami wzbudzają niepokój swoim pojawieniem się. Relacje łączące poszczególnych bohaterów na dalszym i bliższym planie zostały przedstawione świetnie. Można poczuć w rozmowach humor, czasami ironię, przerażenie i lekkość w rozmowach. Dlatego wciągnęły mnie i nie pozwalały oderwać się od czytania. Dialogi bardzo dobrze napisane, lekko, z dozą humoru i nieraz na poważnie. Książka Nauczycielka dręczycielka jest kolejną z tomów cyklu Szkoły przy cmentarzu, po którą sięgnąłem spodziewając się po niej atmosfery niepokoju, klimatu i grozy. Fabuła jest na tyle interesująca, ze miło spędziłem czas przy czytaniu i wciągnęła mnie od samego początku trzymając w napięciu do końca. Przygody Bentleya w odkrywaniu tajemnic szkolnych i uczestniczenia w przedziwnych zdarzeniach jakie przytrafiają się mu wzbudziły moje zainteresowanie. Klimat szkolny jaki dostajemy jest bardzo dobrze przedstawiony, gdzie uczniowie uczą się i przezywają w tym miejscu masę upiornych przygód po drodze. Jednocześnie prawie cała kadra nauczycielska, Piwniczny Bart, zastępca dyrektorki i demoniczna pani dyrektor wzbudza strach w uczniach jacy uczą się w szkole. Pomysł na historie był świetny i spodobał mi się. Nie brakowało zwrotów akcji jakie zaskoczyły mnie czasami podczas czytania. Wyjaśnienie wszystkiego w zakończeniu wypadło bardzo dobrze i nieco mrocznie. Finał nie za szybko poprowadzony, nieco upiorny, świetny i ciekawie podany. Dlatego spodobał mi się i pasował do całej historii jaką dostałem. Sięgając po kolejną część Szkoły przy cmentarzu nie zawiodłem się, bo świetnie bawiłem się podczas czytania. Wciągająca fabuła skierowana do młodego czytelnika co można odczuć, lekko napisana przez autora i ciekawie. Nie pozbawiona upiornego klimatu i niezwykłych zdarzeń związanych z odkrywaniem tajemnicy przez Bentleya. Nawet ktoś starszy może bawić się przy niej dobrze, bo mimo prostego stylu pisania posiada bardzo dobry klimat i niepokojąca atmosferę zagęszczającą się coraz bardziej prowadzącą do finału jaki dostajemy. Lekka powieść grozy z domieszką szkolnej rzeczywistości, ciekawych bohaterów i upiornej tajemnicy do rozwiązania. Dlatego uwielbiam sięgać po książki z tego cyklu i czytać świetnie bawiąc się przy nich. Nauczycielka dręczycielka jest ciekawą propozycją jaką warto przeczytać. Przyjemnie napisana, z dozą humoru, grozy i wydarzeń w jakich uczestniczy bohater. Z autorem jeszcze nie raz spotkam się na pewno i przeczytam inne książki z tego cyklu jak będę miał ku temu okazje.

10 gwiazdek, ponieważ takich książek się już nie pisze ;D. Wciąga lepiej niż nie jedna książka "dla dorosłych" :D. W dorosłym życiu, książki z dzieciństwa czyta się zupełnie inaczej. Mniej emocjo, ale rozdziały wciągają i chcesz wiedzieć, co będzie dalej ;D

Pamiętam, gdy pewnego dnia zajrzałam na przerwie do szkolnej biblioteki, by znaleźć coś dla siebie na ferie. Myślałam wtedy nad kolejnym tomem z serii "Szkoła przy cmentarzu", ale niestety wszystkie tomy, których jeszcze nie czytałam, były już wypożyczone. Moim oczom ukazała się ta książka - "Upiorna szkoła". Zachęciła mnie okładka oraz opis fabuły z tyłu książki. Czytałam ją wielokrotnie, ale zawsze fragmentami, nigdy w całości. Jakby rzucono na mnie magiczne zaklęcie z kart tej księgi :) Po wielu latach postanowiłam w końcu podjąć wyzwania - przeczytam ją całą. Niedawno nawet udało mi się ją odnaleźć i zakupić. Nie zawiodłam się. Książka ma niewiele stron, ale jest świetna. Trzyma w napięciu już od pierwszej strony i sprawia, że nie można się oderwać. Przeczytałam ją całą w jeden dzień. Moje ulubione chwile to te, w których uczniowie znikają, by rozpocząć przygodę z magią oraz opisy nauczycieli. Ta seria bardzo mocno przypomina mi Harrego Pottera. Zastanawiałam się nawet, czy to możliwe, aby autorka Harrego ujęła w swoich książkach część fabuły z "Upiornej szkoły". Przez przypadek dowiedziałam się, że jest drugi tom tej książki, "Nieświęty Graal". Oczywiście dodałam do swojej biblioteczki jako obowiązkową pozycję :) .

Kolejną książką z cyklu Szkoły przy cmentarzu po jaką sięgnąłem była Zemsta ducha, która po krotce jest kontynuacją Ducha na deskorolce. Jednak dziejąca się z daleka od szkoły, gdzie przerażające zdarzenia są na porządku dziennym. Miałem nadzieje na następną powieść grozy dla młodego czytelnika przy jakiej będę bawić się dobrze i będzie posiadać atmosferę niepokoju w czasie czytania. Książka Zemsta ducha rozpoczyna się od tajemniczej przesyłki i wyjazdu Deskarza na ferie do wujka mieszkającego w odludnym miejscu na wyspie. Autor nie umieszcza swojej akcji w szkole przy cmentarzu, ale na Wyspie Kości pełnej piasku i odosobnienia. Jednak nawet tutaj nikt nie może być bezpieczny od wpływu nadprzyrodzonych wydarzeń w jakie wplątuje się Deskarz. W następnej części przygód bohatera dostajemy bardziej lekka powiastkę z dreszczykiem niż poprzednio grozy. Wyprawa na wyspę i spokojne ferie dla wszystkich okazują się tylko z pozoru dla MacGrawa odpoczynkiem od wszystkiego. Mimo nie dziejącej się w szkole akcji duch jej jest obecny w wydarzeniach jakie pomału następują i zagęszczającego się klimatu niepokoju. Z pozoru mniejsze zbiegi okolicznościowe i zwroty nieraz akcji wywołują wrażenie zbliżania się czegoś niesamowitego i przerażającego od samego początku czytania. Morskie krajobrazy, zwyczajny odpoczynek i tajemnice wyspy pomału wychodzące na światło dzienne. Wszystko sprawia, ze czyta się szybko i przyjemnie od samego początku. Jednak nie brakowało pomału wkradającej się atmosfery niepokoju za sprawą przedziwnych zdarzeń i odkryć głównego bohatera. Klimatyczna fabuła z dreszczykiem dopełnia całości obrazu i wciąga od razu. Autor pokusił się o kontynuacje Ducha na deskorolce, do którego aluzje i nawiązania w lekki sposób znajdziemy. Książka skierowana została do młodego czytelnika i czuć to w czasie czytania. Jednocześnie nawet starszy lubiący opowieści z dreszczykiem powinien dobrze bawić się przy niej. Lekka i przyjemna powiastka grozy z ciekawą historią podszytą niepokojącymi zdarzeniami jakie nasilają się coraz bardziej wraz z rozwojem wydarzeń. Dlatego miło spędziłem z nią czas i ciekawie. Bohaterowie zostali dobrze nakreśleni i zarysowani przez autora. Nie wypadają jednowymiarowo, ale dają się polubić i nawet można poczuć nić sympatii do niektórych z nich. Mają określone cechy charakteru i zachowania. Na dalszym planie czasami pojawiające się na moment postacie mogły by być troszkę lepiej zarysowani niż dostałem. Taki mały niuans nie wpływający za wiele na czerpanie radości z czytania książki. Pamiętając do tego do jakiej docelowej grupy jest skierowana Zemsta ducha. Zakończenie jakie dostałem nie zaskoczyło mnie za mocno, ale również nie tego oczekiwałem. Finał był dobrze poprowadzony, troszkę za szybko w moim mniemaniu, ale starcie Deskarza z przeciwnikiem dobrze opisane i ciekawe. Przynoszący lekki dreszczyk podczas wydarzeń i czytania co spodobało mi się. Książka Zemsta ducha jest drugą częścią Ducha na deskorolce, która była naprawdę porządnym horrorem dla młodego czytelnika. W przypadku tej pozycji dostałem lekką powiastkę z dreszczykiem posiadającą swój klimat i atmosferę niepokoju w pewnych momentach. Może troszkę przewidywalną pod koniec, ale bawiłem się przy niej na tyle dobrze, ze spędziłem z nią miło czas i przyjemnie. Z dala od szkoły kolejny raz zdarza się coś dziwnego w życiu tym razem Deskarza. Książki z cyklu Szkoły przy cmentarzu są propozycją dla młodego czytelnika w kwestii opowieści z dreszczykiem i grozy, po które lubię sięgać nadal. Napisane z lekkością, w przyjemny sposób, stawiają na klimat i atmosferę niepokoju w czasie czytania jaki pojawia się zawsze. Autor stworzył kolejny raz historie dotyczącej jednego z uczniów z miejsca, gdzie wszystko jest możliwe. Straszne wydarzenia dziejące się w Szkole przy cmentarzu lub poza nią dotyczy uczniów przeżywających wiele niesamowitych przygód. Kontynuacja przygód Deskarza była miłą, niepokojącą i wciągającą przygodą z dreszczykiem w czasie czytania. Zemsta ducha jest pozycją lekka, łatwą i przyjemną dla każdego miłośnika takich historii opowiadanych przy ognisku. Fajnie czyta się i szybko, ale nie pozbawiona została klimatu i wciągającej fabuły. Pomimo wszystko jestem zadowolony z tego co dostałem i miło spędziłem czas czytając. Nie mogę doczekać się kolejnego spotkania z cyklem Szkoły przy cmentarzu, po które książki zapewne niedługo sięgnę jak będzie kolejna okazja do tego i przeczytam.

"Mumia" to film mojego dzieciństwa, dlatego z uśmiechem i przymrużeniem oka sięgnęłam po lekturę, oczywiście wiedząc, że nie wniesie ona nic nowego. To uproszczona historia filmowa, ale czytało się bardzo przyjemnie. Lektura na jeden dzień. Ale nastrój egipski utrzymany!

Książka jest drugą i zarazem ostatnią częścią przygód uczniów "upiornej szkoły". To lekkie fantasy z delikatnym horrorem, przeznaczone dla młodszych odbiorców. Utwór jest krótki, da się go w całości przeczytać w zaledwie kilka godzin, jednym tchem. Znajdziemy tutaj magiczne artefakty, miejsca oraz istoty. Dzieło nie skupia się jednak na samych magicznych aspektach, nie to tutaj jest najważniejsze. Kluczowy jest morał. Książka uczy wielu rzeczy, min. by nigdy nie oceniać książki po okładce, by dawać drugą szansę, by przebaczać. Na tych niewielu stronach znajduje się pokaźna skarbnica wiedzy, która mimo wielu lat, wciąż jest aktualna i bardzo potrzebna, szczególnie tym młodszym pokoleniom. Pierwsza część bardziej przypadła mi do gustu, ponieważ było więcej tajemnicy i była po prostu ciekawsza, budowała napięcie. Ta część za to zawiera więcej akcji, co chwilę coś się dzieje, ale miejscami jest troszkę nudna, przewidywalna. Już w połowie książki jesteśmy w stanie domyśleć się zakończenia, przynajmniej u mnie tak było, lecz trzeba wziąć pod wzgląd, że jest to jednak książka dla małych dzieci, ewentualnie młodszych nastolatków i była pisana z myślą o tej grupie odbiorców a nie dorosłych ludzi. Myślę, że dla dzieci, ta pozycja jest jedną z tych, po których z chęcią będą wracać do książek. Troszkę o samym opowiadaniu: Do szkoły przyjeżdża nowy uczeń. Chłopiec bardzo chce się wykazać i widać, że jest wyjątkowo zdolny. Nie jest on jednak akceptowany przez głównego bohatera, który za wszelką cenę chce osobiście udowodnić mroczną stronę chłopca, nie zważając na nic i nikogo. Poświęca w ten sposób szansę na puchar, przyjaźń a nawet całą szkołę, w tym wszystkich jej uczniów oraz nauczycieli. Jest jeszcze jedna rzecz, którą warto tutaj poruszyć. Czytelnicy Harrego Pottera znajdą tutaj mnóstwo elementów, które pojawiają się w książkach J.K.Rowling, a szczególnie "Harry Potter i Czara Ognia". Co ciekawe, książka została wydana na rok przed Czarą Ognia.

Nie wiem z czego to wynika, ale jest to jedna z moich ulubionych książek. Czytałam ją już dwukrotnie i pewnie jeszcze do niej wrócę. Może dotarła do mnie z prostego języka, którym została napisana, może z powodu wyrazistych przeżyć głównej bohaterki, a może i mi marzyłoby się takie życie w teraźniejszości pozbawione zmartwień i dylematów jakie prowadzi tytułowa suka gdy już pogodzi się ze swoim losem? Polecam

Książkę przeczytałam bardzo dawno temu, w wieku wczesno-młodzieżowym. Poleciła mi ją moja przyjaciółka, która zapytała mnie: Czy zdarzyło Ci się, że dotknełaś coś jedną ręką i musiałaś to zrobić drugą, tak dla równowagi? Tak. Zdarzyło się. I musiałam przeczytać. Miałam wtedy około 11lat i nie lubiłam czytać, książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie, do dzisiaj pamiętam wyliczankę: stań na szczelinie, twoja mama zginie.

"Uciekinierka" to książka, z którą powinien zapoznać się każdy rodzic czy pedagog. Nie jest to opowieść tylko i wyłącznie o zbuntowanych, rozpieszczonych nastolatkach, które przysłowiowo "szukają dziury w całym". Lektura ta pokazuje, iż nawet najprostsze znaki wysyłane przez dzieci mogą mieć ukryty sens. Każdy - tym bardziej nastolatek - potrzebuje rozmowy, zrozumienia i przede wszystkim miłości.

Świetna książka. Pokazuje siłę miłości ale także przyjaźni. To, że dla drugiej osoby jesteśmy w stanie oddać własne szczęście, własnego księcia z bajki. Tylko po to, by zobaczyć uśmiech na twarzy. Płakałam na ostatnich stronach. Chciałam, żeby to się nie skończyło w ten sposób. Wiedziałam, że to niemożliwe, ale chciałam zmienić zakończenie tej książki. Wcale nie dlatego, że było słabe. Było genialne, wywoływało tyle emocji... Po prostu zżyłam się z bohaterami i nie chciałam oddawać jednego z nich.

Książka dobra, można ją spokojnie przeczytać i nie zasnąć. Po opisie na okładce sądziłam, że będzie to historia z dreszczykiem. Cóż, był lekki dreszczyk, ale to nie było to, na co liczyłam. Jest to jednak książka bardziej dla młodszych czytelników, więc nie dziwi mnie to. Całkiem ciekawa.

Może ta książka nie jest powalająca, nie ma w niej nic nadzwyczajnego- norma, że ludzie mają jedno oko zielone, a drugie jeszcze inne, ale po prostu miło się ją czyta. Czytałam ją już kilka razy, od początku wiadomo, że skończy się szczęśliwe no ale no przeczytałabym jeszcze raz, gdybym była teraz smutna.Czytajcie,aż się uśmiechniecie! :))

Postanowiłam zachęcić moją siostrzenicę do czytania książek i w zeszłym roku zakupiłam kilka młodzieżowych pozycji. Nadszedł czas żeby je po kolei przeczytać i pierwszą, którą wybrałam to „Melissa” Rosie Rushton, ponieważ jednocześnie idealnie pasuje do wyzwania czytelniczego „Pod hasłem” w którym uczestniczę. Muszę przyznać, że na początku nie bardzo mogłam wczytać się w klimat tej książki i nawet trochę mnie to nudziło, więc odłożyłam ją na jeden dzień. Natomiast, gdy przysiadłam do niej ponownie i przebrnęłam przez ten mało zachęcający początek to już połknęłam bakcyla. Tytułowa Melissa to nastoletnia, rudowłosa i zwariowana dziewczyna, która wraz z rodziną wyprowadza się ze swojego ukochanego Londyny do z góry znienawidzonego Sussex. Przeprowadzka również potęguje konflikt pomiędzy Melissą i jej matką, ponieważ to ze względu na jej pracę cała rodzina musiała zmienić miejsce zamieszkania. Dwaj bracia Melissy szybciej przystosowuję się do nowego otoczenia, ale i oni mają swój wkład w różne przygody tej rodziny. Natomiast ojciec głównej bohaterki wydawałoby się, że znalazł idealne rozwiązanie, ponieważ planuje 2-3 dni pomieszkiwać w Londynie ze względu na pracę a potem wracać do rodziny. Niestety i ten „idealny” układ przyniesie niekoniecznie miłe niespodzianki. Ponad to Melissa pragnie wkraść się w łaski koleżanek w nowej szkole i to przyniesie kolejne zabawne przygody, a tak zwaną przysłowiową kropkę nad i postawi pojawienie się zabawnego psa Barnaby. Książkę stanowczo polecam, mimo że na początku mnie troszkę znudziła to potem mnie wzruszyła a na końcu bardzo ubawiła i ponad to, to książka z morałem. Podobało mi się też to, że narratorem tej powieści był prawie każdy członek rodziny Melisy, przez co na niektóre sytuacje można spojrzeć zupełnie z innej strony. Podsumowując, ubawiłam się przednio i jeszcze raz polecam każdej nastolatce.

Historia głównej bohaterki jest idealnym potwierdzeniem powiedzenia "kłamstwo ma krótkie nogi". Lola nie jest gwiazdą, ale jest pewna, że nią zostanie. Mieszkając w welkim mieście, wyrobiła sobie przekonanie, że scena została stworzona właśnie dla niej a los skrzywdził ją, dając jej tak nudne, zwyczajne życie. Cóż, wszystko da się naprawić. Wyprowadzka do małej mieściny jawi się Loli jako koniec świata, ale kto powiedział, że jej kariera nie może rozpocząć się tutaj? Lola (tak na prawdę Mary), postanawia dorobić sobie nowy, ulepszony życiorys. Znajduje przyjaciółkę od serca i aciekłego wroga a potem pozostaje jej już tylko wpaść w kłopoty...