Kraina Młodości

Książka dobra, ale nic ponadto. Nie znam innych ksiażek Deborah Moggach. Książka może trochę nie do końca przemyślana. Głównie dotyczy to związku przyczynowo-skutkowego między wątkami. Sama historia nie jest zła. Brakowało mi tu jednak większego zafascynowania akcją, wątkami i samą bohaterką. Może dlatego, że ciężko się utożsamiać z bohaterką, jej działaniami i postawą po wyjściu na jaw jej oszustw. Co prawda zakończenie sugeruje jej przemianę, ale jest bardzo enigmatyczne. Nie skreślam jednak jeszcze tej autorki. Być może ma lepsze pozycje w swoim dorobku.

Wciągająca powieść o chorobie psychicznej i rodzinie, której fabuła po znakomitym pierwszym akcie niestety szybko traci rozpęd. Po zaprezentowaniu pierwszego cyklu nękającej głównego bohatera choroby, autor serwuje nam coraz słabsze powtórki tego cyklu, które nic nowego nie wnoszą. Dwie pozostałe postacie wiodące również z biegiem opowieści stają się coraz mniej interesujące - matka rodziny jest posągową ikoną bez skazy i zmazy, zaś najmłodszy potomek rodziny Harper z zagubionego ale mającego szczytne intencje młodzieńca przeradza się w typowego, banalnego yuppie. Perypetie rodziny zamyka cukierkowy happy end. Zatem z ambitnej powieści o rodzie z południa Stanów Zjednoczonych dotkniętym problemem choroby psychicznej wyłania się na koniec dość sympatyczne, podnoszące na duchu czytadło w sam raz na plażę, czy do pociągu.

Powieść Ronalda Anthony'ego była dla mnie miłym zaskoczeniem. Główny bohater trochę zagubiony w życiu mimo swoich 32 lat. Najmłodszy z rodzeństwa, zawsze na uboczu, zamknięty w sobie, brak właściwych relacji z ojcem, z którym dzieli go spora różnica wieku, porzucony przez kolejne dwie partnerki chowa się w skorupie, ponieważ boi się po raz kolejny zaangażować. Kiedy syn zabiera ojca do siebie, stają się sobie bliżsi i oboje na tym zyskują. Piękna opowieść ojca o jego największej miłości zmienia poglądy syna na życie i miłość. Ciekawe spojrzenie okiem faceta na stosunki ojciec-syn oraz damsko-męskie. Spojrzenie zdystansowane, pełne nawet ironii, a jednak w pewnym momencie chwyta za serce. Nawet nie wiem kiedy zaangażowałam się w tę historię. To debiut pisarski, ale moim zdaniem całkiem udany.

NIE OCENIAJ KSIĄŻKI PO OKŁADCE! Okładka jaka jest każdy widzi - sugeruje jakieś beznadziejne rozmansidło, słaby chill lit, niskich lotów historyjkę o perypetiach elit. Nic bardziej mylnego. "Ścieżka nad urwiskiem" to wielowątkowa, świetnie napisana powieść o miłości, przyjaźni, bezwzględnym świecie show biznesu, o tym co słuszne i ważne i o tym co nieistotne. Walter świetnie potrafi przeplatać wątki historyczne z fikcyjnymi, przeszłość z teraźniejszością, główny nurt fabuły z pomniejszymi epizodami, codzienność z niecodziennością, sceny niemalże patetyczne ze scenami pełnymi dobrotliwego humoru. Zakończeniu niewiele brakuje do banału, ale Walterowi udało się jednak jakoś uniknąć. Polecam.

Książka dla ludzi, którzy choćby zauważyli, że zaczęli się powoli starzeć. Smutne, jeśli jest się coraz dalej od siebie. Niemal każdy na początku małżeńskiej życiowej drogi jest przekonany, że jego związek jest wyjątkowy, miłość taka, jaka nie zdarza się innym, a przyszłe ewentualne rozstanie zupełnie niemożliwe. Potem jednak szara rzeczywistość okazuje się różna. Można o rozpadający się związek walczyć, jeśli partner jest tego wart lub... zmienić swe życie. Jednak wyłącznie w ramach własnych przekonań. Powieść "Coraz dalej od siebie" jest tylko z pozoru lekką wakacyjną opowieścią. W swej głębi zawiera poważne i ważne przemyślenia na temat życia i łączących ludzi relacji.

Zabierałam się do niej od dłuższego czasu, wreszcie się zabrałam i po dziwnym, zagmatwanym początku zrobiło się całkiem nieźle. Pierwsze strony mnie zniechęcały i walczyłam z sobą żeby jej nie rzucić w kąt ale nauczona doświadczeniem przebrnęłam i się nie zawiodłam. Niezła książka na odstresowanie:)

Historia naprawde wciągająca. Bardzo podobało mi się przeplatanie teraźniejszość z przeszłością, a także prespektyw różnych bohaterów. Jedyne co mnie raziło to ilość przekleństw (staram się unikać takiego słownictwa) oraz to, że praktycznie jedynym płynem, jaki przyjmował główny bohater był alkohol.

Wpadnij na fb! https://www.facebook.com/KsiazkiIlubCzasopisma/ Autor ciekawie przedstawił proces przepraszania i związane z tym dyplomatyczne podchody. Sam cel przeproszenia danego narodu czy osoby tradycyjnie związany jest z pieniędzmi. Nie wiem czy dobrze celuję, ale jak dla mnie to chciał także zobrazować absurd istnienia pewnych organizacji, komitetów i fundacji zajmujących się przedziwnymi sprawami za pieniądze podatników. Nie żebym przepraszanie uznawał za bezsensowne czy absurdalne, ale coś jest na rzeczy. Lekka i pyszna powieść mnie osobiście zainspirowała, by ugotować coś pysznego. Nie wzbudziła (na szczęście) przemożnej potrzeby odnowienia starych kontaktów i przeproszenia za to co mogło być uznane za zachowanie niegodne.

Miła, lekka i przyjemna. Zdecydowanie babska na deszczowe dni z kocykiem, kotem i herbatą :) Bardzo przyjemnie się książkę czytało, skończyła mi się w dwa wieczory ale osobiście wydawała mi się bardzo przewidywalna, troszkę wiało harleqinem ;) Nic wielkiego ale miły, babski relaks :)

Proza życia w bardzo błyskotliwym wydaniu. Rzeczywistość nie jest czarno-biała i Larry McMurty doskonale przedstawia to w swojej książce. Charakterna Aurora Greenway lubi mieć rację i stawiać na swoim. To doprowadza do białej gorączki nie tylko jej licznych adoratorów ale też córkę, zięcia czy gosposię. Jej egocentryzm wzbudza złość ale jest też fascynujący. Wielbiciele starają się sprostać wymaganiom Aurory lecz często wygląda to jak próby przebicia głową muru. Pokorniejsza, córka, chciałaby trochę uwolnić się spod matczynych skrzydeł lecz utrudniają jej to poranne telefony rodzicielki. Siła tej powieści tkwi w dialogach, w zabawnych sytuacjach rodzinnych ale też w małych i większych dramatach, jakie niesie bohaterom życie. Bardzo dobra lektura, lekka a za razem chwytająca za serce.

Kilka dni temu obejrzałam po raz kolejny film pt. Ciekawy przypadek Benjamina Buttona" z rewelacyjnymi kreacjami aktorskimi Brada Pitta i Cate Blanchett, który skojarzył mi się z czytaną wtedy jeszcze książką "Wyznania Maksa Tivolego". Oczywiście sprawdziłam, film jest adaptacją opowiadania F. Scotta Fitzgeralda pod tym samym tytułem, aczkolwiek dla mnie jest tu wiele cech wspólnych. Nieszczęśliwa i niespełniona miłość, brak akceptacji i zrozumienia dla odmienności, strach przed prawdą, walka o siebie. Rodzimy się i każdego dnia umieramy, niestety taka jest kolej rzeczy. Staramy się o tym nie myśleć, czy nie brać pod uwagę tej oczywistej prawdy życiowej, bo po co się dodatkowo obciążać smutnymi myślami o przemijaniu. To dobrze, że rządzi nami optymizm, chęć życia, spełnienia swoich marzeń, korzystania z tego co przyniesie nam los. Jeżeli chcemy, to staramy się wpłynąć na to co nas spotyka, choć czasami nie jest to takie proste. Jestem 45-letnią kobietą i widzę jak przemija czas i co robi ze mną, czy z osobami starszymi. Ja osobiście nie mam z tym żadnego problemu, że pojawiają się siwe włosy, jakieś zmarszczki, skóra tam czy siam już nie jest taka gładka. Mam świadomość przemijania i starzeję się z godnością (choć za starą jeszcze się nie uważam:)), bo jestem przekonana, że akceptacja siebie (w moim przypadku wyniesiona z rodzinnego domu) i tego co dzieje się z moim ciałem jest naturalnym procesem, z którym nie ma potrzeby walczyć, bo i tak jest to nieuniknione. Żal mi osób, które nie potrafią sobie z tym faktem poradzić i na siłę się w taki czy inny sposób odmładzają, ale to już nie mój problem. Czy chciałabym cofnąć czas? Czy życzyłabym sobie mieć rozum 40-latki w wieku 20-paru lat? Nie wiem, czasami nachodzą mnie takie myśli, że zrobiłabym coś inaczej mając dzisiejszą wiedzę, ale tego tak naprawdę nie wiem, jakbym postąpiła, mogę tylko gdybać. Nabieranie doświadczenia, życiowej mądrości i popełnianie mniejszych bądź większych uchybień jest całkowicie normalne, jak powiedział Seneka Starszy Errare humanum est (Błądzić jest rzeczą ludzką) i tego się trzymajmy!!! Uczmy się na własnych potknięciach i nie powtarzajmy ich w nieskończoność, bo i tak czasem bywa:))) Ale od tego mamy dobrych ludzi wokół siebie, żeby nam wybaczali i wspierali nas w trudnych momentach!!! Trudno przychodzi nam akceptowanie inności, czegoś czego nie znamy. Ktokolwiek nie próbowałby nas przekonywać, jakiekolwiek argumenty nie byłyby przytaczane, czasem po prostu, tak zwyczajnie po ludzku jest nam trudno przyjąć, zrozumieć. To przynajmniej próbujmy, nie zamykajmy się i nie krytykujmy czegoś, o czym nie mamy zielonego pojęcia, bo możemy wyrządzić swoim osądem wielką krzywdę, czasem zupełnie nieświadomie, ale jednak. I jeszcze taki cytacik dla panów: "Wiemy, ze czasem trudno podtrzymać miłość kobiety. Trzeba stworzyć jej życie, którego nie będzie mogła opuścić. Zbyt dobre, by je porzucić." Te luźne dygresje pokrywają się z treścią książki Andrew Seana Greera lub nie, jak kto woli, ale każdy ma prawo do swojej interpretacji, a ja akurat tak widzę przekaz autora. Bądź sobą, kochaj siebie i innych, nie bądź mściwy i zawistny, a szczęście i dobro na pewno cię nie ominie. Polecam lekturę, bo warto przekonać się, jak to jest być odmieńcem.

"A kto ci powiedział, że życie to piękny spacer?(...) Jeżeli nie cierpisz, to znaczy, że nie żyjesz". Bardzo dobre studium rodziny, małżeństwa, miłości i zdrady. Nic nie jest w tej książce czarno -białe. Dodajmy do tego włoski temperament i mamy smakowity kąsek do przeczytania.

Krótka powieść. Długa historia. Po latach wracają wydarzenia z przeszłości, po latach znów wraca do TEGO miejsca, po latach znów GO spotyka. I wtedy wie, że nic się nie zmieniło. Lata nieświadomości, a może błędnego poglądu na minione wydarzenia zostają wyjaśnione. A miłość dostaje prawo do istnienia. Ładne to było, naprawdę. Proste, niezbyt wymagające, ale ładne. Pokazuje, że w ciągu teoretycznie popełnionych błędów, gdzieś kryje się szczęście i szansa na nowe, lepsze życie. Warto poświęcić jeden wieczór na tę lekturę.

Jak dla mnie dobry kryminał na wakacyjne dni. Zastanawiałam się , czy lepiej jest walczyć za wszelką cenę o przypomnienie sobie okropnych przeżyć z przeszłości, czy zacząć życie od nowa ? Co postanowi Casey? Kto jej pomoże w podjęciu decyzji, a kto będzie utrudniał ? Czy matka jest jej prawdziwą przyjaciółką? Czy wszyscy lekarze psychiatrzy,którzy leczyli Casey postępują zgodnie ze złożoną przysięgą Hipokraesa i czy kłamstwa można na zawsze ukryć? Ciekawe zakończenie.

Główny bohater to emerytowany lekarz chorujący na raka, który pragnie popełnić samobójstwo podczas ostatniej podróży. Ale mimo to historia jego wędrówki przez Góry Kaskadowe obfitująca w przygody, nie jest przygnębiającą historią o umieraniu. Znajdziemy w tej opowieści: malownicze opisy terenów, opowieści o życiu farmerów, wspomnienia z czasów wojny, poznamy ciekawych ludzi, dobrych i złych, będzie trochę sensacji i miłości, weźmiemy udział w ciężkiej operacji i przy narodzinach dziecka. Poczujemy powiew wiatru, ciepło słońca, smak jabłek, zapach szałwii. Bardzo, można rzec, przestrzenna i panoramiczna powieść.

Po jednej stronie ona - zastępca prokuratora generalnego , po drugiej stronie on adwokat. Na co dzień mąż i żona, którym jednego dnia przyszło stanąć między sobą na sali sądowej w walce o najwyższą stawkę. Jeżeli przegra ona- zginie on, jeżeli przegra on to zginie ona...