Koziorożec 7. Błękitny smok

Dziwnie jest powrócić do świata Incala. Twórczość Jodorowsky'ego zawsze określam jako "kwaśną"... w sensie taką jakby została stworzona po LSD. I chyba Jodorowsky nie stronił od tego typu wzmacniaczy wyobraźni. A zatem znowu w świecie Incala i znowu w Alei Samobójców. To swoisty znak rozpoznawczy serii - główny bohater spada do jeziora kwasu... i nie ważne czy na prawdę czy tylko w swoich wizjach. To już standardowy motyw pętli. Chociaż Jodorowsky sięga po już ograne motywy zachodniego dualizmu, trójcy, żywe kontra nieożywione, bio kontra mecha, czarne kontra białe, światło przeciwko jasności... to te zgrane karty wciąż rozdaje w różnych konfiguracjach, wciąż jeszcze są atrakcyjne. Silnym wątkiem jest również przemiana oraz miłość. To szczególnie mi się podobało w tej historii - powraca wspaniała Luz de Garra i tylko moc jej miłości do John'a diFool'a jest w stanie uratować świat. Ktoś może powiedzieć, że to płaskie... być może. Jednak jak to u Jodorowsky'ego nic nie jest proste. Wszystkie motywy są wymieszane i przyprawione ohydą, obrzydliwością. A wszystko na zasadzie silnych kontrastów i dualizmu. Taki jest świat Incala... i w pewnym sensie to jest nasz świat, tylko wykoślawiony do granic możliwości w lustrze umysłu Jodorowsky'ego. Autorzy integrala zastosowali fajny pomysł. Bowiem Jodorowsky i Moebius zaczęli razem pracować nad "Po Incalu"... jednak Moebius musiał porzucić prace nad projektem. Jodorowsky znalazł innego rysownika - José Ladrönn i tak powstał "Final Incal". Czytając "Po Incalu" się nawet cieszę bo seria zyskała na zmianie rysownika. Wiem, wiem, Moebius to legenda... ale "Po Incalu" jest narysowane strasznie niechlujnie, na odwal w porównaniu z Incal'em. Grafiki Ladrönn'a nawiązują do Moebiusa ale mają własny feel... dobrze to się czytało i oglądało. Podsumowując: mogło by nie być "Final Incal' ale fajnie, że jest :)

Grigorij Galicyn, pewien młody żołnierz, który dopiero przybył na Wyspę Północną, przymuszony przez starszych kolegów, daje pokaz swojej odwagi i głupoty. Kilka kadrów dalej widzimy go, jak siedzi przy radiostacji i nasłuchuje. Nagle odbiera pełne rozpaczy wołanie o pomoc, które zostało nadane z nieczynnej od wielu lat stacji meteorologicznej numer 16. Dowodzący jednostką postanawia wysłać do stacji misję zwiadowczą. Patrol pod dowództwem sierżanta Woronina ma sprawdzić, dlaczego i skąd pochodziło wezwanie S.O.S. Gdy wyruszają, panuje piękna pogoda, ale gdy zbliżają się do celu, zaczyna szaleć śnieżyca, która utrudnia lądowanie. Na miejscu okazuje się, że na stację składa się kilka zdewastowanych baraków, maszt radiowy, połamane i dziurawe ogrodzenie. Żołnierze podzielili się na dwie dwuosobowe grupy i systematycznie przeszukują puste, początkowo, budynki. Nie będę zdradzał suspensu, bo wierzę, że znajdą się osoby, które chętnie po ten album sięgną. Wspomnę jedynie, że w wyniku wolty scenarzysty historia zyskuje inny wymiar i zmienia się z obyczajówki o relacjach męsko-męskich na rasowy horror z elementami science fiction (skojarzenia z filmem Coś z 1982 roku, w reżyserii Johna Carpentera, są jak najbardziej na miejscu). W wielu recenzjach spotkałem się z zarzutem wobec tego albumu, że scenariusz jest zbyt przewidywalny, jednakże przy ocenie należy pamiętać, że bliżej Stacji 16 do kina klasy B, niż do autorskich produkcji Petera Greenawaya... - - - cały tekst można przeczytać tu: https://dybuk.wordpress.com/2014/08/06/stacja-16/

Graficznie to majstersztyk. Każda karta wypełniona jest pzepięknymi kolorami, każda postać dopracowana jest w najdrobniejszym detalu. Niestety fabuła, szczególnie pod koniec strasznie mnie męczyła. Chwilami ciężko mi się czytało i łapałam się na tym że przeskakuje kolejne opisy wojska czy samych bitew.

Ten tom pokazuje, że Andreas jest nie tylko mistrzem fabuły ale i rozpisania jej na kadry. Bardzo pomysłowo rozdziela plansze, akcentując barwami miejsca akcji. Ukrywa w swoich kadrach i planszach drobne rzeczy, sygnalizując albo przyszłe wypadki albo powiązania. Ten tom może wydawać się nieco przegadany bo nie ma tak wartkiej akcji jak poprzedni, ale jest początkiem, zapowiedzią przyszłych wydarzeń. Jak zwykle u Andreasa trudno się od razu tak domyślić co to będzie bo on wciąż zaskakuje a fabuła to ciągłe pętle. Chyba najlepszymi planszami jest dialog Koziorożca z Człowiekiem o Wytatuowanych Dłoniach oraz sceny retrospekcji z życia poszczególnych postaci. Szczególnie O'Hara wygląda zagadkowo. I tym razem mamy ewidentny wątek uczuciowy... ale czy to na pewno to co nam się wydaje? Znowu Karty Przeznaczenia... ale pojawiają się i znikają... Andreas każe nam czekać. Jak wam się podoba Koziorożec z brodą? :)

I znów (jak w przypadku drugich "Pasażerów wiatru") OKŁADKA robi robotę, kusi roznegliżowanymi dziewczętami wbrew ich woli i bezkarnymi w tych sytuacjach mężczyznami. Ach średniowiecze, piękne to były czasy, kiedy gwałcić można było do woli i zapłacić za to głową... Czy warto? A sam komiks? Cóż, Francois Bourgeon nigdy nie był Van Hamme/Rosińskim ani Duchateau/Kasprzakiem i tym razem też nie jest. Komiks znów ma rozmach, ale opowiedziany bywa, niezrozumiale (nieczytelne kadry, dziwne punkty widzenia). Na korzyść przemawia znakomite zakończenie - pozbawione złudzeń, nadziei, wszystkiego. A przecież jest to komiks o wierze...

Czasami zdarzy się opowieść czytana w tak niezwykłych okolicznościach, że macie gdzieś fakt, że fabuła trochę przegadana, że coś nie pykło, że za bardzo to czy tamto. Po prostu daję dziesiątkę, bo "Przejście" kojarzy mi się niesłychanie intensywnie. Jestem bezwzględnie... nieracjonalna w ocenie 🤣 Sentymentalizm w najczystszej postaci.

Opowieść o konflikcie między rwandyjskimi ludami Hutu i Tutsi widziana oczami Deogratiasa, młodego człowieka, który nie umiejąc poradzić sobie z ludobójstwem, poddał się szaleństwu. W opowieści przeplatają się dwa czasy akcji, ale są wyróżnione delikatną zmianą w grafice, więc czytelnik nie ma problemów z odnalezieniem się w której rzeczywistości się znajduje. Bohaterowie nie są jednoznaczni i to jest chyba największe zaskoczenie tej książki. Różne punkty widzenia zmieniają nam odbiór postaci. Bardzo doceniam scenariusz komiksu, jednak kreska rysownika nie spodobała mi się.

Jeden dialog rozpisany na 11 plansz z teczką w centrum, w przenośni i dosłownie. Taka komiksowa jednoaktówka. Niby nie brzmi intrygująco, a jednak daje satysfakcję. Dobrze się czyta, bo subtelnie zagrane współczesnymi fobiami, dobrze ogląda, bo sprawnie i z nerwem narysowane.

Wybitny, genialny, tajemniczy. Komiks dla miłośników niedopowiedzeń i zagmatwanych historii. A to dopiero pierwsza część przygód Rorka, dalej jest jeszcze lepiej - o ile to możliwe. Mistrzowsko narysowane, niesamowite kształty i wielkości kadrów, wysmakowane i dla estetów komiksowej sztuki. Jeśli przeczytasz i się zakochasz, czeka Cię wspaniała przygoda z Rorkiem i postaciami, które kreuje Andreas. Jeśli Ci nie podejdzie, daj sobie spokój, dalsze części tylko będą irytować, swoją mnogością zdarzeń, czasów, światów. Dla mnie to podróż w najbardziej niesamowite uniwersum, jakie poznałam.

Komiks Marca-Antoine Mathieu przypomniał mi o słynnym obrazie Williama Blake'a pt. „Urizen stwarzający świat”. Namalowana postać tworzy swoje największe dzieło za pomocą cyrkla, który symbolizować ma doskonałość zrodzonego, a wręcz wyłonionego z mroku świata. Współczesnym efektom tych prac daleko do malarskiej wizji Blake'a, w czym dobitnie utwierdza zawartość pozycji ze zdjęcia. „Bóg we własnej osobie” to świetna satyra społeczeństwa, w której przy pomocy Stwórcy rozwiązano wszelkie wątpliwości co do sprawczej siły człowieka, jego poczucia władzy i nieograniczonej możliwości naginania rzeczywistości dla własnych potrzeb. W komiksie Marca–Antoine Mathieu Boga pozbawiono wszechmocy oraz innych atrybutów, które stawiają go na samym szczycie ludzkiej hierarchii wartości. Ukazany jako chwyt marketingowy, dźwignia handlu, przedmiot prac laboratoryjnych, oskarżony w procesie karnym pod zarzutem wszelkich niegodziwości, jakie spotkały człowieka, Stwórca zepsutego świata potwierdza fakt niezrozumienia przez ludzkość prawdziwej istoty wiary. Uspokajając ewentualnych strażników chrześcijaństwa, dla których pobożność wymaga manifestacji podczas nabożeństw lub bezrefleksyjnego uznawania za niepodważalne słów kościelnych hierarchów, dodam, że autor załączonej pozycji zręcznie omija sferę sacrum. Jakkolwiek tytułowym bohaterem komiksu jest sam Bóg, tak jego postać nie została znieważona albo, co gorsza, sprofanowana, albowiem celem Marca-Antoine Mathieu pozostaje wyjaśnienie boskiej tożsamości oraz jej prawidłowego pojmowania przez ludzkość. Można się nie zgadzać z artystyczną wizją autora, aczkolwiek nie sposób zarzucać mu obrazę cudzych uczuć religijnych, czym zazwyczaj wycierają sobie twarze wszyscy, którzy z imieniem Boga na ustach dopuszczają się czynów całkowicie sprzecznych z biblijnym, a niekiedy moralnym nakazem miłowania bliźniego jak siebie samego.

W pierwszej części Lincoln, podrzędny bandyta, który ma naprawdę byle jakie życie spotyka na swojej drodze Boga. Ten chce spróbować odmienić swoją owieczkę i nawrócić ją na właściwą drogę. Ryzykowny to eksperyment. Zaczyna się od manka na boskim koncie i oszustwem.. Lincoln może i nie ma urody, ale mózg działa całkiem sprawnie, początkowo próbuje Boga naciągnąć na różne rzeczy, ale wszystko mu się nudzi. Bezcelowe to życie.. A może powinienem posłuchać Boga i stać się wzorem do naśladowania? Swoistym bohaterem. Lincoln nie lubi nudy więc zgadza się na taką zabawę, zwłaszcza że w gratisie dostał nieśmiertelność. Idzie mu całkiem nieźle i szybko dorabia się naśladowców - a może to Bóg znów powtarza swoje scenariusze? https://salomonik.eu/blog/przeczytane/2404-lincoln-tom-1

Nie ma sensu traktować tego zbyt poważnie. To czysta improwizacja, żonglowanie obrazami i dialogami, by posunąć fabułę do przodu. Pastisz komiksu superbohaterskiego. Moebius ma fajne poczucie humoru, żarty dobrze mu wychodzą, szczególnie w pierwszej połowie. W drugiej nagromadzenie wątków z kapelusza oraz zmiany akcji powodują lekki bigos. Kiedyś taka lekkość, zabawa z czytelnikiem pewnie robiła wielkie wrażenie. Dzisiaj – to po prostu bardzo sprawnie zrobiona historyjka, ale jest wiele lepszych. Świetnie, że jest tu bardzo mało przemocy, słownej i fizycznej. Oraz sztucznie podkręcanych emocji. Wizualnie - bardzo dobre. Zgrabne, pomysłowe, z rozmachem. Dwa słowa o wydaniu – okładka (skąd oni wzięli te gwiazdy i kolory?), skład wstępniaka, typografia – są zupełnie bez wyczucia.

Protegowany Rosińskiego, Zbigniew Kasprzak, przejmuje po nim schedę, by w krótkim czasie dowieść, że w niczym mu nie ustępuje. Piękna zmiana warty, jedna z piękniejszych w komiksie. No i te kolory Grażyny Kasprzak - natychmiast zauważalne, takie żywe... Ale wszystko to nie byłoby możliwe bez niekończącej się wyobraźni Andre Paula Duchateau...

Konwencja historii detyktywistycznych jest tylko przykrywką dla mocno odjechanej fabuły (aptekarz, który zmieniał literaturę w napój, przywracanie postaci kultury zza grobu itp.). Abstrakcja, intertekstualność i poczucie humoru. Minusem jest z pewnością spora liczba niedopowiedzeń, szkoda też, że całość ma tylko dwie części i szans na kontynuację nie widać - był potencjał na stworzenie naprawdę kultowej serii. Francuzi docenili, a to o czymś świadczy.

Hellboy umarł i zszedł do Piekła. A tam: chaos. Czerwony (już nie tak bardzo) stanie oko w oko z widmami przeszłości dosłownie i w przenośni, zmierzy się z własnymi braćmi i być może podniesie rękę nawet na samego arcydiabła... Bez większych spoilerów: jest dobrze. Nawet bardzo - dobre odświeżenie postaci i wątków w wyjątkowej Mignolowskiej formie fabularnej i artystycznej. Jest nieco chaotycznie, ale czuję, że dokądś to zmierza - pytanie dokąd i czy będziemy zadowoleni, czy źli na autora? Obie wersje mogą być dobre, bo w końcu po to czytamy komiksy: dla emocji - pytanie jak to zostanie doprowadzone do końca. Potężna dawka szkiców opatrzona komentarzami Mignoli: to jest coś, co naprawdę dodaje wiele do całego tomu.

Temat Kuby Rozpruwacza, który mordował w Londynie z końcem XIX wieku, jest obecnie mocno wyeksploatowany w kulturze masowej. W dużej mierze przyczyniły się do tego ówczesne media, napędzane brutalnością morderstw i tworząc legendę Rozpruwacza. Później posiadał on wielu naśladowców, jednak samego mordercy z Whitechapel nigdy nie złapano. Tak naprawdę po dziś dzień nie wiadomo kim był, a to pozwala twórcom tworzyć wymyślne historie związane z tą osobą. Gilles McCabe to kolejna próba przedstawienia Kuby Rozpruwacza współczesnemu czytelnikowi, ale w nieco odmienny sposób, choć z początku nic na to nie wskazuje. Akcja komiksu rozgrywa się 10 lat po słynnych morderstwach w Whitechapel, również w tej samej, owianej złą sławą, dzielnicy. Tytułowy detektyw prowadzi dochodzenie w sprawie kolejnej serii morderstw prostytutek i odkrywa, że wszystkie ofiary przeszły zabieg usunięcia ciąży. Oprócz tego ich ciała zostały pozbawione niektórych organów, usuniętych z chirurgiczną precyzją. Mimo że prasa już zaczyna węszyć powrót Kuby Rozpruwacza, a sami policjanci boją się mordercy, to McCabe nie daje wiary legendom. Woli opierać się na twardych dowodach i poszlakach, a te wiodą go do domu lekarza, który za darmo leczy ludzi z East End. Jak się szybko okazuje był to dobry strzał, jednak zagadka morderstw szybko okazuje się o wiele bardziej zdumiewająca. To co jest najciekawsze w całej fabule, to nie kolejna wizja Rozpruwacza, choć i ona jest interesująca, a postawa inspektora McCabe. Jest on stereotypowym bohaterem kryminałów - samotnik, bez rodziny, za często zaglądający do kieliszka i o nietuzinkowej wiedzy. Oczywiście kocha tytoń. Z drugiej strony posiada cechy, wyróżniające go na tle tej klasycznej papki. Potrafi samodzielnie myśleć, słucha swoich podkomendnych i nie wyciąga pochopnych wniosków. Nie wierzy też w legendy, a nawet najbardziej zawiłe, nieprawdopodobne i koszmarne historie analizuje ze stoickim spokojem. Innymi słowy Gilles McCabe wypada wiarygodnie, gdyż zachowuje się wiarygodnie. Ma swoje słabości i się ich nie wypiera, nie podąża ślepym trafem tylko wszystko analizuje, słucha każdego i zastawia pułapki szerząc plotki, które tłum może łatwo połknąć. Podobnie wypada jego podkomendny posterunkowy Jack O'leary, choć ta postać jest o wiele bardziej bezpośrednia. Od razu widać rozdźwięk społeczny pomiędzy posterunkowym a inspektorem, choćby w samej formie dobierania przez nich słów czy formułowania wypowiedzi. Mimo to nie ma między nimi tarć, jest wręcz przeciwnie. O'leary ma na swe usługi lokalną siatkę żebraków, którzy ściągają dla niego informacje z całego miasta, też nie stroni od kieliszka, ale wydaje się mieć silniejszą głowę oraz zawsze mówi to co myśli. Działa równie szybko, ale McCabe potrafi nad nim panować, dzięki czemu nie popełniają błędów, których nie dałoby się przekuć na korzyść. Zwieńczeniem całej fabuły jest zakończenie oraz, w pewnym sensie, postać samego mordercy. Jego pobudki nie są zdradzone w tym tomie, jednak na końcu czytelnik pozostaje z kilkoma naprawdę trudnymi łamigłówkami do rozwiązania i choć część odpowiedzi wydaje się oczywista to trudno jest to udowodnić. Taki zabieg pobudza ciekawość i chce się wiedzieć kim naprawdę jest zabójca. Komiks zawiera ciekawą kreskę, która jednak miejscami jest trochę chaotyczna. W całokształcie tworzy świetny klimat rasowego kryminału końca XIX wieku. Postacie są jakby skąpane we mgle, dymie i mroku ulic oraz przybytków East Endu, co tylko pogłębia szaro-biała kolorystyka. Miejscami znajdziemy też czerwień, świetnie potęgującą napięcie danej sytuacji. Z drugiej strony najlepiej wypadła okładka i gdyby cały album był utrzymany właśnie w takiej stylistyce, pozbawiony co niektórych "chaotycznie" narysowanych ołówkiem klatek to zapewne przykuwałby większą uwagę. Choć tutaj dużo zależy od samego gustu czytelnika. Jak na kolejną opowieść o Rozpruwaczu, która jest pracą dyplomową autorów, jestem naprawdę, mile zaskoczony. Mimo wielu standardowych zagrywek, mamy ciekawe zakończenie, zapadające w pamięć główne postacie, a wszystko to podane w przykuwającej oko kresce. Niby to samo, niby powtórka, a jednak czyta się to naprawdę przyjemnie. Chciałbym widzieć na rynku więcej takich "odgrzewanych kotletów", bo nowa przyprawa potrafi czynić cuda.

Opolski Superbohater, który jest heroiczny raczej z przymusu i poczucia obowiązku niż rzeczywistej chęci. Zbiór historyjek (czasem dłuższych, czasem krótszych) braci Minkiewiczów to pełna płytkich, często wulgarnych żartów, ale też obserwacji społecznych rozrywka. Wilq stanowi uosobienie wszystkich cech "polaczka". Jest rasistą, malkontentem, do erudyty też mu daleko. Wrzucany w najróżniejsze konteksty ciągle musi weryfikować swoje spojrzenie na świat i chociaż zwykle pozostaje ono niezmienne, to stanowi dobry impuls dla snucia refleksji przez czytelników. Dużo śmiechu, kilka mądrych puent i bohaterowie, z którymi aż nie chce się rozstawać.

Graficznie bardzo dobra rzecz - proste symetryczne i czarno-białe kadry świetnie się tutaj sprawdzają. Dodatkowo warto zaznaczyć, że wydanie jest bardzo zbliżone do typowej książki, więc nie mamy nawet wrażenia obcowania z komiksem sensu stricte. Tematyka jest bardzo kontrowersyjna, ale postaci są przedstawione z wyczuciem i szacunkiem. Moim zdaniem rozbudowane posłowie tłumaczące poszczególne kadry i "filozofię" autora było nieco przydługie i niepotrzebne.

Specyficzna, nie do końca moja stylistyka komiksu nie odrzuca, ale też nie jest w stanie wprawić w zachwyt. Najbardziej urzekają mnie ujęcia bogów i wnętrza piramidy. Samą treść nie wciąga szczególnie. Część pierwsza, najlepsza, a pozostałe stają się ciekawsze przy ich zakończeniach. Jednak w wydaniu trylogii dużą wartość niesie analiza pracy Enkila Bilala autorstwa S. Lehmana. Po tej analizie, warto jeszcze raz przeczytać trylogie i poszukać prawdopodobnych odniesień i ukrytych znaczeń.

Historie tutaj przedstawione nie są równe. Znajdą się ciekawe i te mniej interesujące. Rzeczą wybitną, która trzyma swój wysoki poziom na każdej z 200 stron jest rysunek. Milo Manara Klikiem po raz kolejny potwierdza, że jest mistrzem przedstawiania kobiet. Autor udowadnia również, że potrafi rysować budowle, mężczyzn, zwierzęta, pejzaże i wiele więcej. Polecam każdemu fanowi dobrego rysunku.