Kości Pająka

"Wirusy" Kathy Reichs i Brendan Reichs. Lubię książki Kathy Reichs o Temperance Brennan, dlatego chętnie sięgnęłam po książkę z serii o Tory Brennan, siostrzanej wnuczce Tempe, licząc na podobne wrażenia. Właściwie nie zawiodłam się, tylko zaskoczyło mnie, że jest to powieść młodzieżowa, thriller z elementami fantasy. Wydawnictwo Dolnośląskie, ani LC o tym nie informują. Niemniej jednak, jeśli komuś młodzieżówki nie przeszkadzają, to polecam. Miło towarzyszyć młodym ludziom w ich przygodach, dzielić ich problemy i troski ekologiczne, poznać ich empatię. Czwórka przyjaciół: Tory, Hiram, Shelton i Ben ratują chorego wolfdoga (mieszankę psa i wilka) z laboratorium uniwersyteckiego, zlokalizowanego na wyspie Loggerhead. W międzyczasie odnajdują również ludzkie szczątki na tej samej wyspie. Okazuje się, że te sprawy są pod pewnymi względami ze sobą powiązane. I pociągają za sobą śmiertelne zagrożenie dla młodych ludzi.

"Skarb" Kathy Reichs i Brendan Reichs. Drugi tom sensacyjno - przygodowej serii dla młodzieży z elementami fantasy, w której główną rolę odgrywa Tory Brennan, cioteczna wnuczka Temperance Brennan. Tory i jej przyjaciele: Ben, Hiram i Shelton próbują odnaleźć legendarny skarb piratki Anne Bonny i wykorzystać go do uratowania Instytutu Badawczego Loggerhead Island, bo jego likwidacja grozi opuszczeniem wyspy Morris, gdzie przyjaciele mieszkają. I to grozi ich rozstaniem. A to może być dla nich niezbyt pożądane. Poszukiwanie skarbów nie jest jednak bezpieczne dla przyjaciół. Ich śladem podążają inni miłośnicy skarbów, do tego śmiertelnie groźni. Przygody młodych ludzi są opisane z takim rozmachem i brawurą, jak pokazują to niektóre znane filmy przygodowo - sensacyjne. Jeśli ktoś lubi takie klimaty, to będzie się z tą książką nieźle bawił. 😉

Mikael Brenne był adwokatem w jednym z tych norweskich, spokojnych, starych miasteczek przyczajonych "między dwoma odnogami fiordu, które tworzą idealne porty, a przed otwartym morzem osłaniają je setki mniejszych i większych wysepek". Według jednych – "Obrońca uciśnionych. Biały rycerz sali sądowej, chwilowo o złamanej lancy i wgniecionej zbroi". Według innych opinii, zwłaszcza wygłaszanych po kilku piwach, bez werwy, dostający nieciekawe sprawy, a ostatnio przegrywający ich zbyt wiele. Sam Mikael pragnął jedynie wygrywać i nie widział związku swojego nastawienia wyłącznie na ten cel, z klientem czy sprawą. Liczyła się tylko wygrana. W swojej długoletniej praktyce adwokackiej zapomniał, że sprawiedliwość oraz sądzenie winnych i uwalnianie niewinnych jest jedyną ochroną przed złem. Złem, które rykoszetem wróciło do niego i upomniało się o swoją daninę, wykorzystując do tego człowieczą żądzę pieniądza i seksu. Najpierw przyszło w postaci dwóch Serbów – Mike’a i Slavo, oficjalnie przejmujących sieć restauracji, a nieformalnie rynek narkotykowy w mieście, proponując dobrze płatną pracę. Zgodził się, nie chcąc słyszeć o szemranym biznesie. Potem zło skorumpowało go ciałem Evy, dziewczyny Mike’a i jego klientki, z którą uprawiał, jak sam go określił, dziki seks wbrew etyce zawodowej i normom moralnym. W krótkim czasie miał wszystko to, co chciał mieć od zawsze – duże dochody, brak trosk materialnych, dwie kobiety – dziewczynę i kochankę. Jednak oprócz tego coś jeszcze, co nie dawało mu spokoju, gryzło sumienie i nie pozwalało uśmiechać się do życia. Wrażenie, że wszedł do niebezpiecznego labiryntu bez wyjścia. Próba odzyskania wolności zakończyła się pouczeniem przez Slavo – "Nikt nas nie zdradza. I nikt nie kończy współpracy z nami, Mikael. Nikt. Dopóki tego sami nie zechcemy". A to dopiero początek historii, człowieka osaczonego i uczącego się od nowa, w bolesny sposób, zapomnianych pojęć dobra, sprawiedliwości oraz niewinności, którym służy "cały system, cała skomplikowana aparatura wprawiana w ruch po popełnieniu przestępstwa, praca policjantów i urzędników, sędziów i adwokatów, wszystkich nas zarabiających na życie na przemocy, zabójstwach i nieszczęściach tego świata". Historii, która rozpoczęła się jak stopniujący napięcie thriller, a zakończyła jak powieść kryminalna – morderstwem. To dlatego książka podzielona jest na dwie odpowiadające im części, a morderstwo staje się bazą dochodzenia rozgrywanego na sali sądowej, w którym nieformalnym śledczym i jednocześnie obrońcą podejrzanego o zabójstwo, staje się Mikael Brenne. Autorowi, prawnikowi z wykształcenia, wiele lat praktykującemu w norweskim wymiarze sprawiedliwości, udało się stworzyć trzymający w napięciu i niepewności do ostatniej strony, do zapadnięcia wyroku, wiarygodny w procedurach (bez zanudzania aspektami, językiem czy pojęciami prawniczymi) i specyficznej atmosferze pracy prawników, kryminał sądowniczy z elementami thrillera, w którym nie ma jednoznacznych postaci, a zło odcina kupony od uczynków ludzi, w które zainwestowało, kusząc pieniędzmi i seksem. Powiem więcej – napisał powieść niepoprawną dydaktycznie. Wygrywają w niej nie sprawiedliwość, a dowody i metoda powtarzana przez obrońców jak mantra, wyciągana w ostateczności, gdy zabraknie innych środków – „uzasadniona wątpliwość”. Narzędzie jak drzwi otwierające drogę ku wolności każdemu i winnemu, i niewinnemu, w imię wygranej. Jednak to nie wszystko. Ta pierwsza część cyklu jest na tyle odważna w deptaniu powszechnie uznanych wartości moralnych, pozostawiając mnie w ogromnym dylemacie, a nawet w poczuciu winy, że z ogromną ciekawością sięgnę po kolejne części po to, by zobaczyć, jak daleko posunie się autor w ukazywaniu otaczającego mnie zła, z premedytacją wykorzystującego ślepotę Temidy. naostrzuksiazki.pl

Dla odmiany od pozostałych części serii o Temperance Brennan, tym razem akcja powieści przeniosła się do Izraela gdzie stronę razem z Ryanem próbują rozwikłać zagadkę starożytnego szkieletu, który w jakiś sposób łączy się z morderstwem popełnionym w Montrealu. Jak zwykle lekki styl i wciągająca fabuła.

Kryminał, w którym główną rolę odgrywają nastrój, natura i zakątki ludzkiej duszy, trochę mroczne, opuszczone, szukające zrozumienia. Są oczywiście morderstwa, zaginięcia, bo bez tego nie byłoby kryminału. Ale to wszystko spowite niesamowitą aurą wschodnich wybrzeży Anglii, pustkowi zalewanych falami przypływu, będących rajem dla ptaków i ludzi stroniących nie tylko od tłumów, ale od obecności drugiego człowieka po prostu. Wspaniale się to czytało. Kibicowałam pani archeolog Ruth Galloway w poszukiwaniu zaginionych dziewczynek i w odnajdywaniu siebie. Pokochałam jej dom, koty i zauroczenie naturą. Już czytam kolejną część i żałuję, że brak tłumaczenia kolejnych części serii.

I znowu to samo. Ta sama ocena, podobny zawód. O chronologii czytania po raz trzeci nie wspominam i zamykam ten temat, bo nawet mnie już nudzi to marudzenie. Do rzeczy: aby przypomnieć sobie, na czym skończyłam z przygodami Tempe, wróciłam do swojej recenzji poprzedniego tomu. Niepotrzebnie. Katchy Reichs streściła mi tą część w tej książce. I oczywiście, po raz kolejny, Brennan musiała się przedstawić. Nie znoszę zwrotów bezpośrednich do czytelnika - czy naprawdę ktokolwiek w ten sposób prowadziłby narrację? Opowiadał o szczegółach pożycia intymnego? Śmiech na sali. Mniejsza. Oczywiście, Ryan też musiał być przedstawiony. Ciągle na odwyku z Lily. Drugi tom czytam te same wyjaśnienia. Foch Brennan, że ojciec spędza czas z córką uważam za małostkową kpinę. Charliego już nie pamiętam i mnie nie obchodzi. Katy jest telegraficznie mało, jakby była dodatkiem. I to mniej ważnym od Birdiego. Gdzie podział się ptak? Chow-Chow nie pamiętam, ale coś tam świta. O dziwo, Summer polubiłam bardziej niż powinnam, ale w końcu lubi zwierzęta, więc nie jest do końca stereotypowym pustakiem łasym na kasę. I bardzo irytowało mnie wymądrzanie się Brennan w tym tomie. Summer głupia, Nolan głupia, ta najmądrzejsza. I skąd nagle to zawahanie odnośnie Galimore'a, skoro jest jej tak bliski? Chociaż odgadłam postać mordercy, to jednak wolałabym, żeby to był Irlandczyk, byłoby prościej, bo mam wrażenie, że autorka traktuje postać Ryana po macoszemu. Jakby jego popularność jej ciążyła i musiała się go trzymać na siłę. A nie musi, to ona tworzy, więc po co pisać takie miałkie części w porównaniu z naprawdę ciekawymi pierwszymi tomami? Czy naprawdę musi chodzić o kasę we współczesnej literaturze? Jedno, za czym tęskniłam, to to przewracanie oczami Tempe. I przypomniałam sobie strukturę powieści: te pytania dotyczące śledztwa. Zawsze do tej pory naprowadzały na właściwy trop, zmuszały do główkowania, kiedy Brennan znała już odpowiedzi. Teraz nie było tego natężenia, za to było kilka powtórzeń zdań, parę wypowiedzi ocierających się o błąd, jakieś zagubione literówki też się gdzieś znalazły, ale to teraz takie powszechne, że już tego nie rejestruję w pamięci i to jest smutne. Spodobał mi się i nie spodobał jednocześnie dodatek autorki odnośnie inspiracji do powstania fabuły. Wolę jej wypowiedź niż wywiad, gdzie kolejne tomy przygód antropolog są podawane po polsku i po angielsku. To wprowadza dezorientację - przecież czytałam Kości pająka, to wcześniejszy tom, czemu jest po angielsku, jakby jeszcze nie był tłumaczony i wydany? Itd. Nasyciłam się przygodami z kośćmi, chociaż jak zaczęłam czytać, to żałowałam, że nie posiadam kolejnych tomów. Po lekturze żałuję wydanych pieniędzy. Na szczęście są promocje.

Agnes przeprowadza się do małego miasteczka po śmierci jej męża i córki w pożarze. Pierwszego dnia pobytu w nowym miejscu dochodzi do zaginięcia małego chłopca. Na miejsce przyjeżdża komisarz Duhnfort który prowadzi sprawę. W trakcie codziennego biegania Agnes znajduje chłopca na polanie a miejsce jego odnalezienia wygląda jak scena biblijna. Następnie porwana zostaje sąsiadka Agnes, która w trakcie pogrzebu swojego męża wykrzyczała, że nie ma Boga. Śledczy podejrzewa, że zbrodnie popełnia ktoś kto kieruje się motywami religijnymi. Rozmowy z lokalnym księdzem ukazują, że w przeszłości w parafii dochodziło do molestowania młodych chłopców. Duhnfort podejrzewa, że sprawcą jest jedna z ofiar molestowania. Z pomocą gosposi odkrywa, że molestowany był również pomocnik proboszcza, który jest wujkiem porwanego chłopca. W tym czasie mężczyzna który śledził i obserwował Agnes traktuje ją jako ideał kobiety. Porywa ją i chce razem z nią zginąć w kapliczce. W ostatniej chwili ratuje ją Duhnfort.

Opowieść z antropologią w tle. Projekt Manhattan jest kluczem do całej historii. Ból po stracie bliskich jest czasami przeogromny i może tkwić w człowieku dlugo i różnie na jego życie wpływać. Szybko się czyta z ciekawością i chętnie można pomyśleć o cdn.

Jestem po lekturze Janusowego kamienia i Szlaku kości. Spodobała mi się ta seria za spokojnie tempo,brak skrajnej przemocy i całą postać Pani Archeolog -lekko puszystą,niepewną introweryczkę,która nie wie do końca czego chce. Także podobały mi się opisy,cała atmosfera Norfolku . Szkoda,że w Polsce żadne wydawnictwo nie kontynuuje tej serii. W moim kraju wydano całą serię 15 książek,a ponieważ jestem dwujęzyczna będę kontynuowała dalej przygody doktor Ruth.

Książka ciekawa i szybko się ją czytało. Ale pomimo tego nie wzbudzała większych emocji. Wielu bohaterów sprawiło, że byli oni obojętni, żadnego nie dało się szczególnie polubić. Może byłoby inaczej gdybym czytała serię po kolei. Zakończenie ciekawe, ale jakby brakło jeszcze dalszego ciągu, niby wszystko jasne, ale niektóre wątki są urwane.

W mroźnych mrokach Fińskiej zimy w małym miasteczku zostaje popełnione makabryczne przestępstwo. Klimat tej książki jest niezwykły. Dzięki niej można poznać realia życia Finów w mrokach zimy. Wymiar depresji i przygnębienia spowodowanego brakiem światła. Ludzie są w stosunkach chłodni i specyficzni. Tajemnice są zakopane głęboko w śniegu, a największym problemem jest niechęć do radzenia Sobie z problemami. Alkohol leje się strumieniami, a radzenie Sobie z problemami również psychicznymi niemal niemożliwe. Wątek kryminalny nawiązuje do innej znanej zbrodni i tylko główny bohater jest w stanie Sobie poradzić z rozwiązaniem zagadki. Detektyw Kari Vaar jest idealnym śledczym dąży do prawdy jednocześnie walcząc w Sobie z emocjami związanymi ze sprawą. Sposób jego do dochodzenia do rozwiązania oraz podejście w śledztwie czynią go jednym z Moich ulubionych charakterów literackich. Najlepszą częścią książki jest mroźna i surowa zima tworząca doskonały nastrój, a opisy potęgują efekt. Do tego na uwagę zasługuje wątek Somalijski oraz religijny. Zamierzam kontynuować podróż z detektywem Vaardą po Finlandii i zimowych krajobrazach zbrodni.

Pomimo dość ciężkiego tematu, zabójstwa nastolatki, opowieść jest lekka, dobrze się czyta. Właściwie nie wiem czy jest to kryminał, bo cała zagadka pokazana jest od strony obrońcy oskarżonego. Nie ma właściwie żadnego śledczego ani detektywa. Mikael Brenne, adwokat w sprawie karnej, jest dokładnie taki jak trzeba, to znaczy dokładnie taki jak lubię. Jednocześnie jest zachowawczy, usiłuje się nie angażować w prowadzoną sprawę, ale jednak nie jest w stanie się powstrzymać i usiłuje dowiedzieć się co właściwie stało. Im bardziej szuka tym więcej znajduje i tym bardziej cała zagadka staje się mocno zawikłana i niebezpieczna też dla niego. Naprawdę fajne czytadełko, lekkie i sprawnie napisane, a jednocześnie, w tle, bardzo delikatnie, też o całkiem poważnych sprawach. Trochę w stylu zabili go i uciekł, ale ja bardzo lubię jak główny bohater, ten dobry i inteligentny, z którym się utożsamiam, potrafi i pokonać zło i przeżyć.

Książka jest świetna. Bardzo dobrze rozpisani bohaterowie. Autorka książki fascynująco tworzy klimat. Fajnie się czyta. Główna postać książki jest niejednoznaczna czasem niepokojąca, przez co jeszcze bardziej ciekawa. Przeczytałam całą sagę z Vanessą w tle.

Skandynawskie powieści kryminalne to, coś nad czym warto się pochylić o czym przekonałem się już wielokrotnie. Mam w tym literackim środowisku swoją ulubioną autorkę thrillerów Camille Grebe. Zawsze jednak z ciekawością sięgam po powieści autorów, których jeszcze nie zdążyłem poznać. Duńskie małżeństwo funduje nam znakomitą opowieść z morderstwem w tle. Tutaj na pierwszym planie mamy mocną postać specjalistki od profilowania kryminalnego. Katrinnę Wraa poznajemy podczas wypoczynku nad Morzem czerwonym. Telefon z propozycją współpracy od Szafa Wydziału Zabójstw kopieniackiej policji sprawia, że pani psycholog zostawia partnera i wraca do Dani. Na miejscu dowiaduje się, że gwałtowny wzrost przestępczości skutkuje powstaniem nowego zespołu, w którego szeregi ma zasilić Katrinna. W tym samym czasie dochodzi do brutalnego mordu na znanym i szanowanym lekarzu. Cieszący się nienaganną opinią Madss, lekarz położnik, ojciec trzyletnich bliźniaków, został zadźgany nożem w nocy na swojej posesji. Ciało odnajduje żona lekarza, która również pracuje w branży medycznej. Wraz z Katriną i śledczym Jens przyglądamy się rodzinie zamordowanego. Jacy to byli ludzie? Jak prowadzili życie? To wspólne zagłębianie się w dochodzenie jest jak zaglądanie w okna sąsiadów. Na jaw wychodzą skrywane tajemnice, problemy zdrowotne, skrywane za fasadą przykładowego życia rodzinnego i zawodowego. Najciekawsze w tym wszystkim jest to, że to zabójstwo powiązane jest z przykrym wydarzeniem w życiu naszej głównej bohaterki. Policja trzyma się tropu prowadzącego do emigranta z Czeczeni, który prześladował i obwiniał lekarza za niedopełnienie obowiązków podczas porodu, który zakończył się śmiercią jego żony. Zastanawiając się nad pytaniem kto stoi za śmiercią lekarza, warto pomyśleć co popchnęło go do zbrodni. Autorzy przyłożyli się solidnie do tej powieści, czego przykładem mogą być sylwetki poszczególnych bohaterów. To ludzie z krwi i kości, to właśnie ich wnętrze napędza akcję powieści. Wątek psychologiczny idealnie oddaje to, co dzieje się w głowie bohaterów. Czuć w tej powieści chłód Północy, zimno i skrzypienie śniegu pod butami. Idealna powieść na ciągle trwające u nas upalne lato. Szkoda, że ponad dekadę od premiery nadal nie ma kontynuacji tej jakże dobrze zapowiadającej się serii z mocną postacią głównej bohaterki.

Fantastyczna książka. Świetna sensacja. Bardzo dobrze dopracowany kryminał. Bardzo lubię historie w których autor dba o szczegóły, dopracowuje książkę w wątkach, a część zostawia bez bezpośredniego wyjaśnienia. Tutaj tak jest. Tami Hoag lubi swoich bohaterów. To widać, ale widać również, że bywa dla nich bezwzględna. Ani Sam ani Nikki nie mają z nią łatwo, plącze ich życie prywatne. Z jednej strony pozwala im wierzyć, mieć nadzieję, z drugiej, brutalnie, jak to w życiu, pozbawia ich niektórych rzeczy, spraw, uczuć. Wątek kryminalny rozwija się stopniowo, zataczając coraz szersze kręgi. Jedna śmierć uznana za samobójczą niczym puszka Pandory otwiera drogę kolejnym, odkopuje przeszłość, zaczepia o ludzi przypadkowo powiązanych ze sprawą. W proch i pył znajdziemy też dobrze pokazane wątki obyczajowe. Dotyczą one głównych bohaterów, ale nie tylko. Mamy więc problem homoseksualistów w środowisku policji wielkiego miasta. Mamy wydział wewnętrzny, który zajmuje się „brudami” policjantów. Mamy brutalność przedstawicieli prawa, nieuzasadnione awanse i wielką żądzę wyższości, finansów, pozycji, uznania społecznego. W środku tego wszystkiego znajduje się też miejsce dla porządnych policjantów, ludzi, uczciwych i prawych. W proch i pył to również zapowiedź kolejnych, mam nadzieje, równie udanych historii z udziałem tytułowych dla serii bohaterów. Polecam z całego sensacyjnego serca, warto. Naprawdę warto!

[...] Biblia uczy, że prawda nas wyzwoli. Tak sobie myślę, że Jezus musiał nie zdawać sobie sprawy z pewnych życiowych realiów. [...] wciąż szokuje mnie mrok, jaki skrywa w sobie ludzka natura. 𝐖𝐂𝐈Ą𝐆𝐀𝐉Ą𝐂𝐀 𝐂𝐀Ł𝐀 𝐒𝐄𝐑𝐈𝐀 ⵑ 𝐏𝐎𝐋𝐄𝐂𝐀𝐌 ⵑ Została mi jeszcze dwie części, muszę koniecznie je przeczytać.

Bohaterka Louise pracuje w policji i uwielbia to robić. Przyjaźni się z Camillą, która pracuje jako dziennikarka i jest bardzo uparta w tym co robi. Dochodzi do dwóch różnych morderstw, ginie kobieta i dziennikarz, który zajmował się sprawą narkotyków. Następnie ginie kolejny dziennikarz, który musiał odkryć jakiś trop ale komuś bardzo zależało, aby prawda nie wyszyła na jaw. Camilla zaangażuje się w sprawę, aby pomóc złapać morderce, przy czym sama o mało nie zginie. Od początku nie brałam pod uwagę winnego więc tu był element zaskoczenia. Czyta się bez większych emocji. Akcja się toczy ale swoim tempem, ujawniając po drodze kolejne tajemnice.

Bardzo średnia, momentami nudna, ale jakoś dotrwałam do końca. Na początku w ogóle nie wiadomo o co chodzi, co będzie się działo, kto jest kim itp. Później trochę lepiej, ale i tak, nie ma wielkiego wow. Autorzy jedynie idealnie pokazali, że my, szare ludki nic nie możemy zrobić, nawet jeżeli chodzi o nasze zdrowie. Jesteśmy skazani na wielkie firmy, a czy oni chcą dobrze dla nas to już wiemy, że niekoniecznie. Zawsze chodziło i będzie chodziło o jak największą kasę. Nic więcej.

Kate Forman i jej mąż Paul są szczęśliwym małżeństwem mają dwójkę wspaniałych dzieci,Kate ma ciekawą pracę,idealne,eleganckie mieszkanie. Pewnego dnia mąż Kate powraca nagle do domu z zakrwawiony,bardzo ubrudzony krwią na swych dłoniach mamrocząc coś o zabójstwie. Na drugi dzień zostaje zamordowana koleżanka Paula z pracy,gdzie pracowali. Policja odnajduje atrakcyjną,ładną kobietę martwą,podejrzewa,że jej mąż miał coś wspólnego z zabójstwem.Kobieta rozpoczyna grę niebezpieczną z psychopatycznych,groźnym mordercą. Znakomicie skonstruowany kryminał,genialne,szybkie zwroty akcji przyspieszały nie zwalniały,trzymał w doskonałym napięciu. Super kryminał naprawdę.

Muszę przyznać, że "Rzeźbiarz" wciągnął mnie na całego.  Agent specjalny FBI, Sam Markham, wytropił już wielu seryjnych zabójców, ale ten przeciwnik jest wyjątkowy: skrupulatny, metodyczny i bezwzględniejszy od jakiegokolwiek ze zbrodniarzy, z którymi Markham miał do czynienia. Jedyny trop to dedykacja umieszczona na pierwszym ,,posągu". Jej adresatką jest Cathy Hildebrant, historyk sztuki, która podobnie jak Sam obawia się, że to dopiero początek morderczej serii. Pomysł na książkę jest naprawdę ciekawy. Morderca jest oryginalny. No i możemy poznać jego motywy. Swoją obecność zaznacza bardzo mocno, jednak do ostatniej chwili czytelnik nie wie, kto to jest. I nawet nie ma możliwości się domyślić.  Rodzący się związek między Samem a Cathy jest przewidywalny. No i zbyt przesłodzony. Zakończenie jest otwarte, daje dużą furtkę do kolejnego tomu. Lubię takie zakończenia.  Powieść jak na kryminał jest naprawdę lekka. Szybkie tempo, ściganie się z czasem, ciekawe postacie - to wszystko przykuwa uwagę. Polecam.