Kości niezgody

Haley Randolph- młoda, piękna blondynka zaczyna wymarzoną pracę w firmie prawniczej Pike Warner. Wydaje się, że to spełnienie marzeń. Jednak dziewczyna ma pewien problem - obsesję na punkcie markowych torebek, przez co jej konto świeci pustkami i bank wysyła ostrzeżenia. Dlatego też podejmuje dodatkową pracę w domu handlowym Holt's. To już raczej nie jest spełnienie marzeń, ale katorga którą Haley najlepiej by rzuciła w diabły. Jednak wizja komornika wydaje się gorsza, a dziewczyna jakoś radzi sobie z pracą, którą uważa za wyjątkowo nudną. Do czasu, aż znajduje zwłoki zastępcy kierownika Richarda i sama zostaje podejrzana o morderstwo. Poiicja szybko bowiem trafia na trop afery w jaką wmieszała się Haley - w Pike Warner prowadzone jest wobec niej postępowanie dyscyplinarne o sprzeniewierzenie środków firmy. Haley wie, że nie zrobiła nic złego i stara się tego dowieść. Pomaga jej przyjaciel, prywatny detektyw Jack Bishop oraz tajemniczy Ty Cameron, który coraz bardziej intryguje dziewczynę. Czy uda jej się odnaleźć mordercę i oczyścić z zarzutów? Przyjemny lekki kryminał nie wymagający wiele od czytelnika. Fajnie się czyta, mimo iż główna bohaterka może irytować, ponieważ zachowuje się głupio i infantylnie. Nie jest to arcydzieło gatunku, ale jako miła odskocznia na długi wieczór idealnie się nada. Jeśli chcecie poczytać o zbrodniach związanych nie tylko z markowymi torebkami, ale też ciuchami, magazynami mody i kulisami spektakularnych pokazów, serdecznie zapraszam: http://www.kryminalgrozatajemnica.com.pl/2021/11/zbrodnia-w-swiecie-mody.html

Bohaterka Louise pracuje w policji i uwielbia to robić. Przyjaźni się z Camillą, która pracuje jako dziennikarka i jest bardzo uparta w tym co robi. Dochodzi do dwóch różnych morderstw, ginie kobieta i dziennikarz, który zajmował się sprawą narkotyków. Następnie ginie kolejny dziennikarz, który musiał odkryć jakiś trop ale komuś bardzo zależało, aby prawda nie wyszyła na jaw. Camilla zaangażuje się w sprawę, aby pomóc złapać morderce, przy czym sama o mało nie zginie. Od początku nie brałam pod uwagę winnego więc tu był element zaskoczenia. Czyta się bez większych emocji. Akcja się toczy ale swoim tempem, ujawniając po drodze kolejne tajemnice.

Witam.Zdecydowałem się na przeczytanie tej książki, ponieważ moją ostatnią przeczytaną książką jest druga część cyklu Louise Rick. Tylko jedno życie jest według mnie powieścią ciekawie napisaną, bez niepotrzebnych wątków, które niczego nie wnoszą.Czyta się ją szybko, ponieważ napisana jest prostym językiem. Zawiera kilka momentów przez które ciężko jest się oderwać od dalszego czytania. Sara "z książki na książkę" robi postępy w jakości swojej pracy, więc w przyszłości sięgnę po inną jej twórczość.

Aurora próbuje swoich sił jako pośrednik nieruchomości. Stety, niestety gdy pokazuje dom swojemu przyszłemu (choć wtedy jeszcze nie wie) mężowi znajduje ciało jednej z pracownik biura. Niestety po pewnym czasie znowu ginie kobieta z biura nieruchomości. W między czasie rozkwita miłość między Aurorą a Martinem. Aurora ponownie przyczynia się do rozwiązania zagadki.

Sztuka przybiera różne formy. Od pięknych, które zapierają nam dech w piersiach, po odrażające lub dziwne. Pomału przestają dziwić nas dzieła typu kupa w słoiku. Wywołują śmiech lub niesmak, ale na dłuższą metę są to ekspozycje niegroźne. Jak daleko ma prawo posunąć się artysta w wyrażaniu siebie? Czy tortury lub morderstwo mogą być usprawiedliwieniem dla sztuki? Fabuła Londyn. Sprzątaczka znajduje trupa w galerii sztuki. Morderstwo jest nietypowe bo przypomina raczej ekspozycję, a nie tradycyjne miejsce zbrodni. Śledczy szybko kojarzą to co widzą z obrazem jednego z surrealistów Rene Magritte'a. Dlaczego ktoś zadał sobie tyle trudu w skomponowanie morderstwa? Czy chodzi o zemstę, czy o jakieś wyższe cele? Śladami mordercy rusza inspektor z iście arturiańskim nazwiskiem, Jack Pendragon. Motyw tzw. artysty zbrodni jest widowiskowy i chętnie wykorzystywany przez autorów kryminałów. Jak uporał się z nim Michael White? Powiedziałbym, że przyzwoicie. Książkę czyta się szybko. Śledztwo sprawnie posuwa się do przodu, a i morderca dba o to, żeby akcja nie straciła tempa. Zbrodnie są świetnie opisane. Kiedy sprawdzałam w Internecie obrazy, do których nawiązano, to były dokładnie takie jak je sobie wyobrażałam podczas czytania. Przyznam, że podkręcało to makabryczność tych scen. Akcja powieści toczy się w czasach współczesnych, ale autor przeplata ją historią z przeszłości, a dokładnie 2 połowy XIX w. Historią godną legendy Kuby Rozpruwacza. Uwielbiam, kiedy zbrodnia kryje jakiś sekret z przeszłości, ale też zwracam uwagę, czy wszystko jest płynnie powiązane. Jeżeli chodzi o "Sztukę morderstwa" mam pewien dylemat. Czułam się tak jakbym czytała dwie różne książki i nie chodzi mi tu o to jak te historie się wiążą, bo wiadomo, że w kryminałach wszystko okazuje się na koniec, ale o to jak są napisane. Nie czułam tego, że oba wątki mogą mieć wspólny mianownik. Czytając jeden z nich zapominałam o drugim, a kiedy kończył się rozdział, czułam dezorientację widząc inne miejsce i bohaterów. Być może to kwestia narracji, bo linia współczesna prowadzona jest trzecioosobowo, a ta z przeszłości pierwszoosobowo (w formie listów), albo faktycznie sposób, w jaki autor je połączył jest zbyt słaby. A teraz pytanie do was. Ilu z was kojarzy kim był Rene Magritte i zna jego obrazy? Ja nie znałam i nie uważam tego za powód do wstydu. Nie posądzam nikogo o niewiedzę, ale przypuszczam, że większość z nas ma podstawową wiedzę z zakresu malarstwa. Jak się okazało londyńscy śledczy z książki Michaela White'a są niezłymi ekspertami w tej dziedzinie. Bez wahania, bez narad, bez poszukiwań w jakichkolwiek źródłach, krótko mówiąc w mgnieniu oka, domyślają się co to za obraz (tytuł, autor, a nawet ciekawostki z życia malarzy). Podsumowanie "Sztuka morderstwa" to książka aż albo po prostu ok. Michael White miał dobry pomysł i poprawnie go zrealizował. Powstał z tego taki urlopowy kryminał. Może niczym się nie wyróżnia, ale dobrze się go czyta.

Lekka opowieść z zagadką w tle. Już na pierwszych stronach mamy zabójstwo w które uwikłana jest grupa miłośników kryminałów. Nasza główna bohaterka postanawia odkryć kto zabił i kto będzie następny. Książka do przeczytania i raczej do zapomnienia, myśle że jeden tom zdecydowanie wystarczy.

Przeczytane, zaliczone. Nie powiem żeby mnie ta książka porwała. Czytało się znośnie. Powodowała ciekawość przeczytania kolejnej strony, aczkolwiek nie jest to książka do której chce natychmiast wrócić żeby czytanie kontynuować. Mniej więcej do 100 strony otwierały się wątki a 60 stron przed końcem wątki zamykano. Pozostałe 180 stron to taki wątek miłosny z użalaniem się nad sobą. Opis miejsc zdarzeń taki mało konkretny. Mogło się to dziać tak jak tutaj w Rzymie, ale równie dobrze w każdym innym miejscu na ziemi. Powodowało to że ciągle problemy głównej bohaterki zdominowały całą lekturę.

Bardzo dobrze czytało mi się tę książkę. „Pogoń za duchami” to moje pierwsze zetknięcie z tą autorką i z całą pewnością nie ostatnie. W moim odczuciu jest to lekka książka, z piętrzącymi się niewiadomymi i subtelnie - banalnym poczuciem humoru, który zdecydowanie przypadł mi do gustu. Sprytnie namieszała w moich domysłach „kto, co, komu i jak”. Osobiście polecam. Nie jest to z całą pewnością dzieło sztuki, ale czytanie tej pozycji sprawiło mi dużo przyjemności.

Berlin - stolica Niemiec, miasto, wydawać by się mogło, że bezpieczne. Ale czy na pewno? Pewnego dnia policja odnajduje zmasakrowane zwłoki kobiety, jak się okazuje - nie pierwsze. Morderca nawet nie stara się zatrzeć śladów zbrodni i wręcz naprowadza funkcjonariuszy, czując się bezkarnie. Profil ofiary wygląda tak samo jak w przypadku wielu zabójstw na terenie stolicy: niska brunetka, torturowana przed śmiercią i brutalnie zamordowana nożem do wykrawania. Berliński wydział zabójstw zdaje sobie sprawę z tego, że ma do czynienia z seryjnym mordercą, człowiekiem niebezpiecznym i chorym psychicznie. Poszlak jest jednak niewiele. Wypruwacz, bo tak ochrzczono przestępcę, pragnie publiczności, ale nie zależy mu na wykryciu. To jego zemsta. Ale za co się mści i jaka jest jego historia Główną bohaterką powieści jest rozwódka Lara Simons, samotnie wychowująca córeczkę Emmę. Poznajemy ja w ważnym dla niej momencie życia - kobieta wreszcie układa sobie życie po rozwodzie z Rafałem i przygotowuje wielkie otwarcie swojej własnej kawiarenki. Wszystko idzie w jak najlepszym kierunku, dopóki Lara nie zostaje napadnięta przez tajemniczego napastnika. Cudem udaje jej się uciec, jednak to nie koniec koszmaru. Okazuje się, że uciekła Wypruwaczowi, a on nie przywykł do wypuszczania ofiar ze swych sideł. Kiedy kilka dni później Lara zastaje swoją kawiarnię w ruinę, a na jej ścianach obraźliwą groźbę, policja proponuje kobiecie przystąpienie wraz z Emmą do programu ochrony świadków. Simons przystaje na to, stopniowo przygotowując się do zmiany dotychczasowego życia, lecz nagły i tragiczny w skutkach atak na jej rodzinę zmusza ją do natychmiastowego wyjazdu. Mija sześć lat, a Lara stara się prowadzić normalne życie u boku nowego partnera oraz Emmy, która wciąż nie wyszła z traumy po tym, co przeżyła. Gdy wskutek dziwnych wydarzeń Lara dochodzi do wniosku, że grozi jej niebezpieczeństwo, wzywa na pomoc detektywów, którzy kiedyś pomogli jej w Berlinie. Czy i tym razem ściga ją Wypruwacz? A może jego sprytny naśladowca usiłuje zwieńczyć dzieło mistrza?.....polecam,to bardzo dobra, trzymajaca w napieciu ksiazka...

Momentami męczy mnie język - takie jakieś zwroty i skojarzenia, że nie wiem do czego się odnoszą. Tłumacza musiało to też chyba męczyć, tym bardziej podziwiam jego pracę. Co do treści - lubię takie klimaty, postać Reyesa rewelacyjna i tylko on mnie przy tej serii zatrzymał.

Antologia złożona z opowiadań o nieco mrocznej stronie urbanfantasy. Gorąco polecam. Świetnie się czyta, akcja wciąga ... muszę jednak ostrzec, czasem czułam niedosyt, szczególnie gdy trafiałam na nieznanych bohaterów a okazywało się że jest seria, to szukała aby ich poznać :)

[...] Biblia uczy, że prawda nas wyzwoli. Tak sobie myślę, że Jezus musiał nie zdawać sobie sprawy z pewnych życiowych realiów. [...] wciąż szokuje mnie mrok, jaki skrywa w sobie ludzka natura. 𝐖𝐂𝐈Ą𝐆𝐀𝐉Ą𝐂𝐀 𝐂𝐀Ł𝐀 𝐒𝐄𝐑𝐈𝐀 ⵑ 𝐏𝐎𝐋𝐄𝐂𝐀𝐌 ⵑ Została mi jeszcze dwie części, muszę koniecznie je przeczytać.

Genialna książka! Nie mogłam się od niej oderwać nawet na chwilę! Pokochałam tę serię całym sercem. Tak się cieszę, że na nią trafiłam. Charley jest świetna! Zabawna, silna, odważna. Także wyszczekana i lekkomyślna, ale ma dobre serce! Co do Reysa. Jest postać jest bardzo tajemnicza i intrygująca. Nie mogę się doczekać co wydarzy się dalej! Lecę po kolejną część!

Książka bardzo przypadła mi do gustu, ponieważ była bardzo ciekawa, zawierała motyw z psami A taki bardzo uwielbiam. Czytając tą książkę nie zawiodłam się na niej. Autor w bardzo dobry sposób pokazał jak wyglada życie adwokata ktory chce uwolnić niewinną osobę z wiezienia. Do końca nie wiedziałam kto wrobił Evansa. Dzięki uratowaniu psa od uśpienia sprawa mogła być poruszona na nowo. Polecam!

Jak to zbiór opowiadań, raz lepiej raz gorzej. Całość ok, ale nie powala. Czuję się trochę zawiedziona schematycznością niektórych tekstów. Zbiór jako całość ratuje Jim Butcher, którego opowiadanie było po prostu świetne. Harry Dresden jest wspaniały zarówno w powieściach jak i opowiadaniach. Reszta taka sobie.

No cóż, jako miłośnik zwierząt i i posiadacz drugiego kota, nie mogłem odłożyć tę książkę z powrotem na półkę. Choć rola kota nie okazała się pierwszoplanowa, to opowieść o perypetiach zdrowotnych autorki i problemy z jej córką, chcącą zostać Mniszką na Sri Lance była interesująca. Kot Jonasz nie był jakiś nadzwyczajny, choć jako "orietnal" (Syjam, lub Burmski) sprawiał trochę nietypowych kłopotów. P.S. Jest to druga cześć historii Helen Brown i drugi jej kot, więc pędzę po cześć pierwszą.

W niewielkim miasteczku Lawrence w stanie Kansas dochodzi do serii zabójstw. Ofiarami padają bezdomni, których władze miasta jak i sami mieszkańcy najchętniej by się pozbyli. FBI nie może połączyć sprawcy bądź sprawców masakry i postanawiają połączyć siły z JAB (najwybitniejszymi profilerami). Agenci JAB wpadają na trop kasety video. Znajduje się na niej włoski horror, na którym opierają się mordercy. Chwilę potem na policję zgłaszają się rodzice studentki, która nie wróciła na noc do domu. Są przekonani, że ich córce grozi niebezpieczeństwo. FBI i JAB stawiają sobie pytanie w jaki sposób zaginięcie dziewczyny łączy się ze sprawą skoro nie jest ona bezdomna. Czy jest ona rzeczywiście ofiarą, a może morderczynią? Jest to świetnie napisana książka. Najlepsza od czasu przeczytania przeze mnie "Obserwatora śmierci". Od pierwszych stron wciągamy się w fabułę, która z kartki na kartkę robi się coraz bardziej zawiła. Razem z agentami FBI i JAB podążamy śladami bezwzględnego zabójcy, który jak się potem okazuje nie działa sam. Ma partnera lub partnerkę. Dzięki pokazaniu na czym polega praca profilera możemy dowiedzieć się co prawdopodobnie siedzi w umyśle zabójcy. Jak ukształtowało go dzieciństwo, kontakt z rówieśnikami oraz czy rzeczywiście tacy ludzie są źli, bo mają określone zamiłowania. Kolejnym argumentem oprócz dobrze skonstruowanej fabuły przemawiającym na korzyść książki jest fakt, że autor skupia się przedewszystkim na mordercy, opowiedzeniu historii, ukazaniu pracy śledczych, a nie na życiu osobistym policjantów. Owszem są jakieś drobne dygresje, co do charakteru postaci i życia rodzinnego, ale na szczęście nie ma skupienia na emocjach bohaterów (z wyjątkiem rodziców zaginionej dziewczyny), co niestety w polskich kryminałach wiedzie prym, bo jest to chyba modne.

Początek jest pełen klisz znanych w książkach tego gatunku, ale później już jest lepiej. Historia zaczyna wciągać, a postacie są całkiem ciekawe. Przynajmniej do momentu, kiedy okazuje się, że to jej siostra. To było tak przewidywalne, że aż nie brałem tego na serio pod uwagę. Jednak generalnie jest to dobrze napisane i zakończenie jest satysfakcjonujące. Irytowało mnie jeszcze nagminne kończenie rozdziałów na tym, że jaka postać coś zauważyła lub zdała sobie z czegoś sprawę, ale czytelnik oczywiście nie był o tym informowany aż do kolejnego rozdziału. Jest to bardzo sztuczne, robić cliffhangery też trzeba umieć.

Temat wampirów wydaję się być już wyeksploatowany w każdy możliwy sposób. Filmy, seriale, gry, komiksy i rzecz jasna książki w szerokim zakresie: od powieści dla nastolatek i romansów, przez krwawe horrory w stylu gore, aż po kryminały czy też sztandarowe dla tego tematu urban fantasy. Czy da się zatem napisać w tym motywie coś nowego, nietypowego; coś, co dało by historiom o krwiopijcach choć niewielki powiew świeżości? Wydaje się, że tak: wystarczy wymieszać tematykę wampirów z czymś, co na pierwszy rzut oka zupełnie do nich nie pasuje. Ot, na przykład urodziny - taki właśnie pomysł był impulsem dla powstania antologii “Krwawe powroty”, w ramach której wielu autorów spróbowało swych sił i we własny sposób ukazało horrorowe upiory w roli jubilatów. Czy efekt takiego połączenia był zadowalający? Cóż, odpowiedź na to pytanie nie jest prosta. Jak to w antologiach bywa, poziom tekstów okazał się bardzo zróżnicowany, zatem znaleźć tu można zarówno perełki, jak i opowiadania wątpliwej jakości. Do tej drugiej grupy zdecydowanie należy historia “Jak zostałem nastoletnim wampirem” - banalny, wręcz infantylny pomysł, w nieudolny sposób próbujący być zabawny, w dodatku ciąg wydarzeń jest przewidywalny i pozbawiony puenty. Z kolei “Zmierzch” oparty był na całkiem ciekawym koncepcie, jednak koniec końców okazał się być rozczarowujący. “Jak Stella odzyskała swój grób” była natomiast bardzo przyjemną historią, w pewien sposób nawet wzruszającą, problemem była jednak autorka tekstu - Toni L.P. Kelner to autorka romansów i wyraźnie widać to w tekście: liczba nic nie wnoszących scen miłosnych okazała się być przytłaczająca. Sporo opowiadań okazało się być na przyzwoitym poziomie, a ich jedyną wadą było uczucie niedosytu, jakie po sobie pozostawiały. Wielu autorów stworzyło niesamowite kreacje światów, które z łatwością dałoby się eksploatować licznymi historiami, a jednak próżno szukać jakichkolwiek kontynuacji. Przykładowo “Smutna pieśń sów” - chyba najlepszy tekst w całej antologii, o naprawdę ciekawym, nieco baśniowym pomyśle, niestety jest on wyjątkowo krótki i, choć teoretycznie zawiera zamknięta historię, miałem po lekturze nieodparte wrażenie, że to tak naprawdę wstęp do o wiele większej rzeczywistości. Podobnie jest w przypadku “Pierwszego dnia mojego życia”, “Czarownicy i wampira” czy “Życzenia” - potencjał, jaki miały w sobie te teksty, starczyłby na całe serie książek, nie zaś na pojedyncze opowiadania… Kilkoro pisarzy, których teksty znalazły się w antologii, to autorzy mniej lub bardziej znani, a w dodatku tworzący serie powieści z nurtu urban fantasy, nie jest więc dziwne, że postanowili osadzić zamieszczone w zbiorze opowiadania w światach już przez siebie wymyślonych. Taki zabieg okazał się mieć jednocześnie negatywny i pozytywny wydźwięk. Wadą był niewątpliwie fakt, że jako czytelnik byłem wrzucany w sam środek światów bogatych w historie i bohaterów - brak ich znajomości był momentami bardzo odczuwalny, a pewne relacje między postaciami - nie do zrozumienia bez znajomości szerszego kontekstu. Z kolei jako zaletę wskazałbym fakt, że opowiadania te bardzo zachęcały do sięgnięcia po powieści autorów. “Zemsta Drulindy” Jima Butchera w jasny sposób pokazała mi, że “Akta Harry’ego Dresdena”, które staram się zebrać od jakiegoś czasu, to zdecydowanie coś dla mnie i powinienem czym prędzej brać się za ich lekturę. Natomiast “Noc Draculi” ukazała mi w pozytywnym świetle Charlaine Harris - dotychczas byłem przekonany, że jej książki to literatura raczej dla kobiet, tymczasem teraz sądzę, że mogłyby mi się one spodobać. “Krwawe powroty” to zdecydowanie antologia o cechach typowych dla zbiorów opowiadań różnych autorów. Część tekstów była wybitna, inne określiłbym jako przeciętne, a resztę - jako po prostu słabe. Dostałem jednak to, za co cenię sobie takie zbiory: miałem okazję w szybko sposób poznać styl i potencjał wielu pisarzy. Po raz kolejny poznałem kilka nazwisk, których będę wypatrywał na grzbietach książek, do twórczości jednej autorki mimo pewnych uprzedzeń mogłem się przekonać, a pewnych pisarzy będę się z pewnością wystrzegał. Jeśli więc tak jak ja lubicie poszerzać swoje horyzonty literackie i poznawać nowych twórców wartych waszej uwagi, rozważcie sięgnięcie po tę antologię. ------------------------------------------ http://czworgiem-oczu.blogspot.com/2015/12/krwawe-powroty.html

Klasyczna Evanovich — śmieszna, lekka i idealna na relaks. Tym razem Stephanie ma dość bycia strzelniczą tarczą i rzuca pracę łowcy nagród, żeby spróbować czegoś normalnego. Fabryka guzików, pralnia, fast food — każda kolejna praca kończy się katastrofą, i to w sposób, który trudno przewidzieć, a jeszcze trudniej nie śmiać się głośno. Ciekawe było obserwować, jak Stephanie radzi sobie (a właściwie nie radzi) poza swoim żywiołem — i jak szybko okazuje się, że kłopoty znajdą ją wszędzie, niezależnie od stanowiska. W zasadzie ta książka udowadnia, że łowienie nagród to dla niej jedyne sensowne zajęcie.