Korea Południowa. Republika żywiołów

Wydawnictwo Czarne przyzwyczaiło już czytelników, że pozycje wydawane w serii reporterskiej są co najmniej godne uwagi. Tym razem trafiłem na znakomitą pozycję. Autor przedstawia swoje podróże po Kazachstanie, sięgając także do wydarzeń z historii. No bo żeby zrozumieć teraźniejszość trzeba, choć pobieżnie znać historię. Zapoznaje czytelnika z mieszanką językową i kulturową Kazachstanu. Przywołuje także biogramy osób, które zostały zesłane do Kazachstanu najpierw przez opresyjne państwo carów, a następnie system sowiecki. Bogate w złoża surowców ziemie były wręcz w niewyobrażalny sposób eksploatowane, podobnie jak czyniły to państwa kolonialne w Europie w swoich zamorskich posiadłościach. W książce mamy sporą poloników, jakże by inaczej skoro zsyłanie do Kazachstanu było Syberii ulubionym miejscem przesiedleń Polaków. Dramatyczne losy przedstawiające losy budowy osad wokół wykopanych w stepie studni lub miejsc, w którym wyrzucono przesiedleńców, którzy studnie wykopać musieli sobie sami, podobnie jak ziemianki. Ciekawostką wyczytaną w książce była informacja o tym, jak Kazach potrzebuje pieniędzy, robi imprezę, na którą zaprasza wszystkich, a każdy przybysz przynosi w kopercie określoną kwotę. Gospodarz, skrzętnie zapisuje, ile od kogo dostał, aby wiedzieć, ile ma zwrócić, kiedy imprezę będzie organizował donator, czyli swoista kasa zapomogowo pożyczkowa. Bardzo polecam, książka ciekawie napisana i wzbogacona zdjęciami.

Kioto jest miastem, które w powszechnej wyobraźni funkcjonuje jako skansen tradycji, pełen złotych pawilonów i gejsz przemykających przez dzielnicę Gion. Jednak Alex Kerr w swojej książce „Inne Kioto” rzuca wyzwanie temu pocztówkowemu wizerunkowi. Na początku warto zaznaczyć, że największym atutem tej publikacji jest jej unikalna perspektywa – autor, będący wybitnym japonistą i wieloletnim mieszkańcem kraju kwitnącej wiśni, nie prowadzi nas utartymi szlakami turystycznymi. Zamiast tego, oferuje on głębokie, niemal kontemplacyjne spojrzenie na detale, które zazwyczaj umykają oku postronnego obserwatora. Kerr uczy nas czytać architekturę, ogrody i wnętrza świątyń jako skomplikowany język symboli, w którym każdy cień, rodzaj dachówki czy sposób ułożenia mat tatami ma swoje głębokie uzasadnienie historyczne i filozoficzne. Książka zasługuje na mocne 7/10. To lektura dla cierpliwych, którzy szukają w literaturze podróżniczej czegoś więcej niż tylko spisu zabytków. Autor z wielką pasją opisuje „ducha miejsc”, analizując m.in. estetykę bram, znaczenie murów oraz unikalną japońską koncepcję przestrzeni. Wielkim plusem jest warsztat Kerra – pisze on z elegancją i erudycją, ale unika przy tym akademickiego zadęcia. Jego narracja jest osobista, pełna anegdot i nostalgii za Japonią, która powoli znika pod naporem modernizacji i masowej turystyki. To właśnie ten krytyczny pazur, momentami gorzka refleksja nad betonowaniem japońskiego krajobrazu, nadaje książce autentyczności i sprawia, że nie jest ona jedynie laurką wystawioną dawnemu cesarskiemu miastu. Momentami „Inne Kioto” staje się pozycją bardzo specyficzną, niemal techniczną. Szczegółowe opisy rodzajów dachówek czy konstrukcji japońskich ekranów mogą okazać się nużące dla czytelnika, który nie jest pasjonatem architektury. Ponadto, Kerr bywa w swoich sądach bezkompromisowy i momentami elitarny, co może budzić opór u osób o bardziej współczesnym podejściu do kultury Japonii. Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę? Edukacja estetyczna: Po lekturze zaczniesz dostrzegać piękno w rzeczach dotąd niezauważalnych. Głęboka wiedza: Kerr to autorytet, który o Japonii wie niemal wszystko. Kontemplacja: To książka, która wymusza zwolnienie tempa i skupienie. „Inne Kioto” to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto planuje wizytę w tym mieście lub chce zrozumieć, na czym polega fenomen japońskiej estetyki. To zaproszenie do świata ukrytego za parawanem, dostępnego tylko dla tych, którzy potrafią patrzeć uważnie

Euny Hong – Cool po koreańsku. Narodziny fenomenu, czyli jak jeden naród podbił świat za pomocą popkultury Korea południowa, to kraj, który bardzo mocno kojarzy się obecnie z szeroko rozumianą popkulturą. K-pop to gatunek muzyczny, który jest teraz popularny wśród młodzieży i nie tylko. Czy jednak zawsze tak było? Tego i wiele innych ciekawostek o tym, jak Korea Południowa wybiła się na rynku międzynarodowym, można dowiedzieć się dzięki książce „Cool po koreańsku. Narodziny fenomenu, czyli jak jeden naród podbił świat za pomocą popkultury”. Reportaż ten pokazuje, jak Korea południowa podnosiła się po kryzysie, kiedy to - „w 1965 r. PKB na jednego mieszkańca wynosiło mniej niż w Ghanie, czy nawet mniej niż w Korei Północnej”. Zaskakujący jest kierunek, który wybrali, gdyż skupili się oni mocno na przemyśle rozrywkowym. Cała koreańska fala popkultury ma nawet u nich konkretne określenie – hallyu, które przewija się przez cały reportaż. Rząd koreański zainwestował olbrzymie pieniądze, by rozwinąć popkulturę i doprowadzić by stała się ona dobrem eksportowanym do innych krajów, głównie azjatyckich. Jednak w obecnych czasach zdecydowanie można zauważyć ich ekspansje na rynki zachodnie i jeszcze dalej. Świetnym przykładem może być ogromna popularność serialu „Squid Game”. Autorka jednak, pisząc tę książkę [w 2014 roku], odwołuje się do innego kamienia milowego, który zmienił patrzenie na Koreę Południową, mianowicie do wydania utworu „Gangnam Style” przez piosenkarza PSY. Reportaż ten czyta się niezwykle przyjemnie i pozwala on w przystępny sposób dowiedzieć się wiele o koreańskiej kulturze, jej zasadach, kompleksach oraz mocnych i słabych stronach. Dowiedziała się dużo o ich gospodarce, jak i śmiałych i mocno egzekwowanych pomysłach jak m.in. zakaz rock’n’rolla czy konieczność by koreańskie filmy były wyświetlane przez kina co najmniej 146 dni w roku. Wszystko po to, by wspierać rodzimą kulturę, a wypierać obcą. Oczywiście dane, które przedstawione są w tej publikacji, są już przestarzałe, gdyż od premiery jej oryginalnego wydania minęło już 11 lat, ale uważam, że jest to świetny reportaż dla osób, które są na początku poznawania koreańskiej kultury.

Farerskie kadry. Wyspy, gdzie owce mówią dobranoc Autor: Maciej Brencz Moja ocena: 8/10 „Farerskie kadry” to bardzo udany reportaż, który – mimo prostoty języka – skutecznie przenosi czytelnika w rzeczywistość jednej z najbardziej osobliwych i niedostępnych przestrzeni Europy. Maciej Brencz przedstawia Wyspy Owcze w sposób wyjątkowo obrazowy, nie tylko dzięki opowieściom, ale również za sprawą licznych, świetnie dobranych fotografii, które stanowią integralny element tej publikacji. Książka została starannie wydana – twarda oprawa, wysokiej jakości papier oraz bogaty materiał ilustracyjny czynią z niej prawdziwą przyjemność nie tylko dla umysłu, ale i dla oka. To publikacja, którą z przyjemnością bierze się do ręki – estetyczna, solidna i dobrze przemyślana pod względem graficznym. Autor podzielił treść na tematyczne rozdziały – swoiste „kadry”, jak sam je nazywa – dzięki czemu opowieść o Wyspach Owczych nabiera formy mozaiki, składającej się z fragmentów życia, historii, obyczajów, obserwacji i osobistych refleksji. Brencz nie narzuca jednej narracji – pozwala każdemu z tematów wybrzmieć we własnym rytmie. Jego podejście do bohaterów i miejsc jest pełne szacunku i uważności, a przy tym pozbawione nachalnej egzotyki. Farerska codzienność – z jednej strony przewidywalna w swej surowości, a z drugiej zupełnie nieprzewidywalna ze względu na kaprysy przyrody – została przedstawiona w sposób niezwykle sugestywny. Autor zręcznie uchwycił unikalny klimat tego miejsca, z jego izolacją, rytmem wyznaczanym przez naturę i specyficzną kulturą lokalną. To książka dla tych, którzy pragną choć na chwilę oderwać się od codziennego zgiełku i przenieść w świat zupełnie inny – spokojny, wyciszony, pełen prostoty i wewnętrznego porządku. Dla wielu czytelników może to być nie tylko literacka podróż, ale również doświadczenie kontemplacyjne. Zdecydowanie polecam tę publikację – zarówno osobom zafascynowanym Skandynawią i Północą, jak i tym, którzy po prostu szukają dobrze napisanej, pięknie wydanej i wciągającej opowieści o miejscu, gdzie – jak sugeruje autor – „owce mówią dobranoc”. ** 16:41 * 27.07.2025 * 64/2025 *

Osobiście mi się podobały, bardzo specyficzne, niektóre dziwniejsze od innych. Ale faktycznie uważam, że to książka bardziej skierowana do kobiet, bo często opisywane są sytuacje, które nie każdemu są tak samo znajome. Dużo treści o tym jak mężczyźni postrzegają kobiety, kobiety mężczyzn i kobiety inne kobiety! Do tego dochodzi wątek dorosłości - korporacji, dorastania, odnajdywania się w tym wszystkim, starzenia, dopasowywania do społeczeństwa. Jako osoba, która dopiero co zaczyna wchodzić w ten świat urzekło mnie to, w pewien sposób czułam się mniej osamotniona, bo skoro bezimienne bohaterki tutaj też mają takie myśli i przeżycia, to raczej wiele kobiet w naszym świecie też. Mimo wszystko nie każde opowiadanie mnie interesowało, czy poruszyło, więc pozwolę sobie na ocenę 6, wyżej niż przeciętna, ale nie na poziomie innych tytułów, które mi się podobały.

Nie mogę uwierzyć, że ta książka jest tego samego autora co "Tokio Vice". (Która była tragiczna, chyba jej nawet nie skończyłam). Szczerze mówiąc, trafiłam na "Człowieka Yakuzy" całkiem przypadkowo i gdybym wiedziała, że autor jest ten sam, nigdy bym jej nie kupiła. Ale cieszę się, że tak się stało, bo książka jest rewelacyjna. Świetnie się ją czyta, przystępnie i obszernie napisana. Autor nie owijał w bawełnę, no i rzeczywiście jestem zaskoczona, że wiele wątków zostało ujawnionych. Choć fakt, że "każdego można kupić" działa na całym świecie, więc łatwo wielu rzeczy się domyślać. Fajnie przedstawiona hierarchia i struktury działania mafii. Przebieg powstawania, rozwoju, czasów świetności i "upadku" Yakuzy klarownie opisany, chronologicznie. Fakt, że tak jak już ktoś napisał przede mną, trochę zbyt "łagodna" ta mafia. A przecież Yakuza uchodzi za jedną z najbardziej brutalnych na świecie. Kolejna negatywna rzecz na którą zwróciłam uwagę, to jest mnóstwo literówek i błędów w pisowni. W drugiej połowie już zaczęło to mocno irytować. Nasuwa się pytanie i gdzie ten redaktor? Mimo wszystko polecam osobom, które interesują się Japonią, tematyką kryminalną i mafijną. Nie będziecie się tutaj nudzić.

Polacy jednak potrafią pisać reportaże. Co i rusz się o tym przekonuję, a zwłaszcza kiedy przeczytam książkę taką jak ta poświęcona życiu w Korei Południowej. Napisał ją młody polski kulturoznawca, który wiele lat jako student spędził w Korei, dzięki czemu mógł dotknąć tego, co zwykle umyka tym, którzy są tam tylko na chwilę, bo zwiedzali albo znają kraj z opowieści innych. Zdecydowanie Roman Husarski dobrze poznał Koreę, bo pisze nie o tym, co ją wyróżnia kiedy o niej mówimy, ale pisze o tym, co zwykle jest ukryte dla oczu zewnętrznej publiczności, a dostrzegane dopiero wtedy, kiedy poznajemy ją mieszkając w tym miejscu. Pisze więc o rzeczach, których trudno szukać w innych reportażach. Mnie w szczególności zadziwił wątek religii i w ogóle religijności Koreańczyków, bo zwykle myśląc o Korei wyobrażamy sobie, że jest to kraj na wskroś przesiąknięty azjatyckimi systemami religijnymi, a jednak to chrześcijanie stanowią tam większość wyznawców. Chrześcijanie, którzy z jednej strony wpisali się w misję prozelityzmu, z drugiej konkurują między sobą o dusze Koreańczyków. Jest sporo o braciach zza północnej granicy, ale z perspektywy uciekinierów, którzy nie zawsze i nie wszędzie są mile witani i szybko adaptują się do życia, jakie zapewnia Korea Południowa. Jest też sporo o kolonializmie i dziedzictwie zniewolenia japońskiego, jakie noszą w sobie Koreańczycy, a także o relacjach między indywidualizmem a duchem wspólnoty, w którym ten pierwszy musi ustąpić pola potrzebom kolektywu. Książkę naprawdę polecam, bo potrafi wniknąć daleko głębiej niż reportaż filmowy dostępny na platformie YouTube. To lektura, która otwiera oczy na mniej znane aspekty życia w Korei Południowej i pozwala zrozumieć tamtejszą codzienność z perspektywy osoby, która rzeczywiście tam mieszkała i odczuła na własnej skórze lokalne realia.

Zbiór reportaży, w których wędrujemy po różnych czasach w historii Turcji, poznajemy jej wielokulturowość, zróżnicowanie geograficznego położenia kraju, ludzi i rozwoju kulturalno-społecznego. Jedne są bardziej osobiste, inne ogólnie zarysowują wydarzenia, by przybliżyć Turcję czytelnikowi. Dla mnie to ciekawy zbiór, który ukazuje współczesną Turcję, czasami może zbyt subiektywny, ale całość może zachęcić do poznania się bliżej z tym rejonem świata.

W porządku książka, do arcydzieła sporo zabrakło, ale należy ją docenić z kilku względów. Podzielam oceny na forum, że całość jest nieco chaotyczna, aczkolwiek zauważyłem w książce fajny szkielet, a mianowicie mamy opowieść o historii Cypru od czasów walki z Brytyjczykami po czasy współczesne. Każdy okres w historii jest okraszony rozmowami ze świadkami wspominanych wydarzeń. Jednak tę opowieść poznajemy czasem bez wystarczającej narracji historycznej, można się tu pogubić. Na przykład wspomniano o enklawach, w których mieszkali Tureccy Cypryjczycy, nie tłumacząc do końca na czym to polegało. O tym, że na wyspie było gorąco i już wcześniej istniało zagrożenie turecką interwencją też wyczytałem dopiero z Internetu. Potem mamy rozpisane dokładnie wydarzenia roku 1974 i… przeskakujemy głównie do współczesności. Narracja historyczna zatrzymała się na tym, że cały świat patrzył na Cypr gdy Turcja dokonała inwazji, że istniało zagrożenie, że pójdą dalej i de facto w tym miejscu ta narracja się urywa. Oczywiście było sporo o tym jak żyli mieszkańcy przez te kilkadziesiąt lat, o prowadzonych rozmowach pokojowych, ale jak dla mnie istnieje tu narracyjna luka, zabrakło informacji jak ten konflikt ewoluował od owego 1974 r. Wydarzenia z tamtego roku stanowią trzon książki i jej najciekawszą część. Ogólnie cały reportaż jest bardzo ciekawy, autor koncentruje się na ciekawych aspektach losów Cypru, zostały opisane wzajemne czystki, skomplikowane kwestie związane z prawem własności nieruchomości, losy greckich Cypryjczyków, którzy zostali po tureckiej stronie granicy. Każda strona konfliktu dostała miejsce w książce, może się wypowiedzieć, tak samo politycy o różnych poglądach. Może nawet za dużo było tych historii, bo czasem niektóre z nich były opisane przez cały rozdział, a inne zajmowały zaledwie 2 strony. Może więc można było część z nich pominąć a opisać dokładnie wydarzenia z perspektywy historycznej. Myślę, że to nie wymagałoby więcej niż 10 dodatkowych stron. Zakładam właśnie, że autor chciał zamknąć reportaż w ok. 300 stronach (w podziękowaniach pisze, że nie udało mu się umieścić w książce wszystkich wywiadów), więc części historii pozbyłbym się dając w ich miejsce opis historyczny. Niemniej doceniam bardzo pracę autora, w samej książce rozmawia z kilkudziesięcioma ludźmi, na pewno wymagało to ogromu pracy, więc sama książkę również oceniam jako dobrą, choć z kilkoma wadami.

Książka utwierdza w przekonaniu, że Islandia to świetna destynacja i sprawia, że znikają marzenia o podróży, a pojawia się plan. Autorka wciągająco opowiada i sprytnie rozkłada akcenty nie skupiając się tylko na klimacie czy krajobrazie, ale częstując nas również ciekawostkami o historii, codziennym życiu i sposobie bycia Islandczyków. Skutecznie pobudza wyobraźnię - po lekturze śniły mi się elfy, krasnoludy, islandzcy niewolnicy i, nie wiedzieć czemu, Godzilla. :D

Bardzo dobry reportaż o kobietach w Japonii i historii, przesiąknięta feminizmem, ale to dobrze - w kraju Kwitnącej Wiśni brakuje takiego wsparcia kobieta kobiecie. Ciężko mi było się oderwać, a pojawiały się tematy trudne. Jak ktoś już wcześniej wspomniał - brakuje happy endów, chociaż w jednej historii go znalazłam :) Polecam

Szczerze mówiąc zaskoczyło mnie nieco, jak przyjemnie czytało się tę książkę. Autor ma całkiem fajny styl pisania i potrafi ciekawie przedstawiać przebieg wydarzeń. Niestety sama tematyka jest dosyć smutna - każda z przedstawionych postaci ma za sobą mniej lub bardziej tragiczne wydarzenia, za którymi zawsze stoi państwo. Jeśli ktoś interesuje się Chinami to zdecydowanie warto przeczytać tę książkę - z perspektywy przeciętnego mieszkańca dowiadujemy się jak mocno państwo, a tym samym partia, wpływa na życie każdego obywatela.

Jest truizmem stwierdzenie, że Meksyk jest fascynujący. Ola Synowiec przedstawia ten kraj jako kalejdoskop wierzeń, religii, wyznań. Jest to mozaika fascynująca, bo mamy tu i rozczarowanie kościołem katolickim, którego potęga trwała przez wieki i jego współczesne alternatywy, odwołujące się do rdzennych tradycji. Ta książka to świetne dopełnienie wiedzy o Meksyku dawnym i współczesnym, a do tego napisana ze swadą i osobistą perspektywa.

Reportaż Stasi Budzisz odmienił moje postrzeganie Gruzji, chociaż nie zdziwił, ponieważ trochę obserwuję aktualne relacje autorki z tego kraju. To jakby druga strona medalu, niestety mniej przyjazna i to samym Gruzinom, a w szczególności kobietom i osobom w jakiś sposób wykluczonym np. niepełnosprawnym (porażająca relacja dotycząca niepełnosprawnych dzieci) czy osobom LGBT.

Zaczne od tego, ze wczesniej juz troszke liznelam historii chinskiego kraiszcza, gdyż zarowno Japonia jak i Chiny - tu w roli glownej - bardzo mnie fascynuja. Ksiazka Pana Jacobiego byla wyborem przemyslanym - chcialam uzupelnic wiedze w zakresie dotyczacym tak historii, jak i zapoznac sie z tematem podanym “od kuchni” przez praktyka, ktory w temacie, jak to mowia, siedzi. Na poziomie 33% dzieła wrocilam do początku, gdyz uznalam, ze warto sobie to, co dotad przeczytalam, poukladac od nowa. Tak mi sie wszystko podobalo, aż musialam caly poczatek powtórzyć, aby jeszcze lepiej przyswoic. Musze przyznac, ze u mnie to zadzialalo :) I do polowy dziela piałam z zachwytu, wiedzialam, ze osiem gwiazd dam na pewno, jak nie lepiej. Autor pisze o wszystkim, od kraju koguciego ksztaltu na mapie (faktycznie, to jest kogut!), poprzez skomplikowana jego historie, bogata kulturę, zawilosci jezyka pisanego i mowionego. Do tego opisuje zachowania spoleczne, z czego szczegolnie zapadly mi w pamiec skonnosci do mataczenia i "krecenia kota ogonem", a takze temat "zachowywania twarzy" przy użyciu sztuczek, ktore w Polsce kojarza się raczej z jej utrata, no ciekawostek moc. Ale ponad wszystko liczy sie tam rodzina i wiezi międzyludzkie, ktore pozwalaja przetrwac najgorsze kryzysy. No i troche jest tez o tym jak sie zawiera malzenstwa, zaklada rodzine, wychowuje i edukuje dzieci - tu tez znalazlam mnostwo ciekawej wiedzy. Autor opowiedzial tez o wlasnej fascynacji Chinami, ktora zaczela sie od Bruce'a Lee, bardzo mi ten watek przypadl do gustu. Nastolatek zakochal sie w Smoku i prosze, został doktorem i profesorem sinologii! Ten Bruce to zaiste cudotworca był! W drugiej polowie ksiazki doszlo do wytracenia (jak dla mnie) predkosci, gdyz Autor zabral sie za konkrety: polityka, gospodarka, te z lekka nudnawe (dla mnie) klimaty, ale dobrze, jak juz odrabiac lekcje, to po bozemu, trzeba przelknac i ten suchy kawalek chleba, zeby pojac i zrozumiec calosc. Od tego momentu pojawilo sie tez sporo ambiwalentnych stwierdzen, bo z jednej strony te Chiny to tak sie rozwijaja i rokują, istny cud gospodarczy, a ile tam mozliwosci, no piniondz na ulicy lezy, ale z drugiej, to takie kanciarze, ze wlos na plecach sie jeży i korupcja tam sie pleni straszna tez. No i z jednej strony to wina Polaków, ze tam nie inwestują i nie ucza sie jezyka, ale z drugiej jak zainwestują i sie naucza, to i tak ich panie Chinczyki zjedza na przystawke, bo oni wiedza jak tak zrobic, zeby tylko sobie dobrze zrobic. I szczerze mówiąc, to juz potem mialam wrazenie, ze nie wiem, kto tu jest cacy, a kto jest be i czy Autor wie, co ma koniec koncow do przekazania. Jednak wszystko nadal byloby cudnie i fantastycznie, gdyby Autorowi nie wlaczyla się faza na politykowanie i narzekanie na kraj swoj ojczysty (i nie tylko, Stanom tez sie dostalo). Juz wczesniej padaly stwierdzenia, ze ta Polska teraz (po 2015 roku) taka zasciankowa jest, bo kontakty z Chinami zaniedbuje, ale z biegiem stron to ta Polska to juz wogole sie nie potrafi zachowac. A te USA, o esus, no beznadziejne one są, i ten ichni owczesny prezydent (no, ten Donald to zawsze do pieca daje), alez on do niczego, i jak on śmie tak z tymi Chinami sobie poczynac, no jak! I potem to juz co chwila takie kwiatki. Ale najgorsze to sie zaczelo, jak sie okazalo, ze Polacy to sa straszni rasisci. No naprawde straszni. I Autor to wie i zna z zycia przypadki, gdy dzieci za biednym Azjata krzycza cing ciong, i pytaja czy psy jada, a nauczycielki od tych dzieci to sie tylko smieja. I w tym momencie moj dotychczasowy entuzjazm wzial i wyszedł, zaś owe komentarze uznalam za drama-histeryczne, wręcz bez klasy. UWAGA. Tu bedzie dygresja ad hoc. Zaciekawiona tymi komentarzami na temat polskiej nedzy moralnej zaczelam troszke przegladac inne pisma Autora. W ich poszukiwaniu wpadlam na jego felieton pt. “Rasizm nasz codzienny." https://www.nigdywiecej.org//docstation/com_docstation/184/marcin_jacoby_rasizm_nasz_codzienny.pdf Polecam w szczegolnosci fragment o harcerzu podstawiajacym noge Zonie Autora, nasmiewajacym sie z niej, gdy ta lezy jak dluga oraz pozostawiajacym ja w stanie owego upadku. A to wszystko przez to, ze Zona jest Koreanka. Pozostawiam bez komentarza. Wracam do ksiazki. No i z tych osmiu gwiazd, przez te wszystkie dygresje, ktore uznalam za totalnie nie na miejscu zrobilo sie tych gwiazd szesc. Ps. Mieszkam za granica. Sluze opowieściami o bezlitosnym komentowaniu Polaków przez inne europejskie, w szczegolnosci zachodnie, nacje. Wiekszosc przetestowane na wlasnej skórze :)

Chiński obwarzanek to reportaż historyczno-polityczny o ,,niechińskich” Państwach/ regionach/ krainach historycznych, które mają osobliwe i skomplikowane relacje z Chińską Republiką Ludową. Tereny przynależne raz do Państwa Środka już na zawsze powinny do niego należeć- przynajmniej w rozumowaniu władzy w Pekinie. Te specyficzne zaszłości autor przybliża w swojej książce na przykładzie Tajwanu, Honkongu, Makau, Tybetu, Mandżurii i Mongolii. Część tych terytoriów jest silnie związana z Chinami, inne mniej, ale próby podporządkowania lub wręcz przejęcia powinny obawiać się wszystkie. Najciekawszy rozdział o Mongolii.

To moja pierwsza lektura faktu. Było sporo słów, których nie znałam, mimo to bardzo ładnie autor lawiruje po przeszłości i jeszcze wtedy teraźniejszości. Bałam się ,że jako Chińczyk nie będzie obiektywny w swoim opisie życia i wydarzeń. Moje obawy co do tego były zbędne. Bardzo mi się podobał sposób pisania autora, zachęcił mnie do sięgnięcia po dzieła literackie Chińczyków.

niezła, choć mam wrażenie, że bardzo subiektywna i trochę za dużo tu "mędrkowania" samego autora - czasem niepotrzebnie złośliwego i zbyt oceniającego (np. w stosunku do Koreańczyków - czuć trochę od początku rozdziału, że nie darzy tego kraju specjalną sympatią - niektóre komentarze były wręcz niesmaczne - np. o "grubasku" PSY...). dowiedziałam się ciekawych rzeczy, ale też cześć "przemyśleń" autora wg mnie można spokojnie olać właśnie ze względu na to, że nie potrafi się czasem ugryźć w język - może to jakaś taka "amerykańska" maniera pisania - mnie osobiście ona nieco uwierała podczas czytania, bo oczekiwałam przede wszystkim literatury faktu, a nie silenia się na "błyskotliwości" dla zrobienia na czytelniku wrażenia :)

Szybko, lekko, interesująco - to taki bryk do przeczytania dla osoby, która pierwszy (a może i drugi) raz wybiera się do Japonii. Lektura na pewno sporo wyjaśni, trochę przygotuje na odmienność, z którą zetkniemy się podróżując do Nipponu. Przy takiej formie musimy pogodzić się z uproszczeniami, uogólnieniami - nasze własne, późniejsze doświadczenia mogą być (i pewnie będą) inne. I tak jednak uważam, że warto przeczytać tę książkę, chociażby już na pokładzie samolotu w drodze do Japonii.

Fascynujące jest wprowadzenie czytelnika w Japonię stwierdzeniem, że to kraj brzydki. Jednocześnie Autor pokazuje co w Japonii go zachwyciło. Szczerość i wnikliwość powodują, że jego opowieść wciąga. Czytelnik otrzymuje zniuansowane spojrzenia na Japonię, wielowymiarowe, w szerokim kontekście innych krajów azjatyckich. Pytaniem otwartym pozostaje na ile ten obraz się zestarzał wobec Japonii trzeciej dekady dwudziestego pierwszego wieku (może Japończycy teraz też doświadczają zwrotu ludowego i archiwalnego). Jak by nie było, „Japonia utracona” Alexa Kerra jest warta przeczytania. To bardzo osobista eksploracja Japonii, z perspektywy Amerykanina, podana z dużą dawką wiedzy o tym kraju. Ale czytelnika spodziewającego się głównie rozważań o japońskości może znużyć autorskie ego, wypływające z amerykańskiej koncentracji na własnym przeżywaniu świata.