Kontury

Beatlesi to powieść, która na pierwszy rzut oka opowiada o czterech chłopcach z Oslo. Jednak tak naprawdę jest to książka o dorastaniu, przyjaźni i o tym, jak muzyka potrafi stać się tłem i sensem całego życia. To jedna z najważniejszych książek w dorobku Larsa Saabye Christensena i zarazem jego największy międzynarodowy sukces. Głównymi bohaterami są Gunnar, Seb, Ola i Kim. Poznajemy ich jako nastolatków w latach 60. XX wieku, gdy świat ogarnia Beatlemania. Muzyka zespołu The Beatles towarzyszy im w codziennym życiu, wyznacza kolejne etapy dorastania, pierwsze miłości, rozczarowania i bunty. Każdy nowy album Wielkiej Czwórki z Liverpoolu staje się dla nich jak znak czasu – przypomina o tym, kim byli i kim chcieliby się stać. Chłopcy chodzą do szkoły, grają w piłkę, kłócą się z rodzicami i próbują odnaleźć swoje miejsce w świecie. Z czasem dorastają. Pojawiają się alkohol, poważniejsze problemy, trudne decyzje i pierwsze bolesne straty. Lata 60. są pełne energii i nadziei. Powoli ten okres ustępuje miejsca bardziej gorzkim latom 70. Kończy się niewinność, a rzeczywistość przestaje być tak kolorowa jak kiedyś. Największą siłą tej powieści jest pokazanie przyjaźni. Czterech bohaterów różni się charakterami, marzeniami i temperamentem, ale łączy ich silna więź. Razem śmieją się, przeżywają pierwsze miłości i wspólnie mierzą się z problemami. Autor pokazuje jednak, że przyjaźń nie jest czymś łatwym. Wymaga lojalności, wybaczania i zrozumienia. Z czasem okazuje się, że nie każdy potrafi udźwignąć ciężar dorosłości w taki sam sposób. Muzyka The Beatles w tej książce nie jest tylko dodatkiem. Jest jak piąty bohater. Piosenki pomagają chłopcom wyrazić to, czego nie potrafią powiedzieć wprost. Dają im poczucie wspólnoty i nadziei. Kiedy świat wokół zaczyna się zmieniać i komplikować, muzyka pozostaje czymś stałym. Autor w piękny sposób pokazuje, że muzyka może ocalić człowieka – dać mu siłę i poczucie sensu. Ale jednocześnie przypomina, że nie zawsze wystarczy, by rozwiązać wszystkie problemy. Książka jest napisana prostym, przystępnym językiem, ale jednocześnie pełnym emocji. Wiele w niej humoru, szczególnie w opisach młodzieńczych przygód i szkolnych sytuacji. Jednak pod tą lekkością kryje się melancholia i smutek. Christensen bardzo dobrze oddaje klimat Oslo lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Miasto jest ważnym tłem wydarzeń – zmienia się razem z bohaterami. Społeczne przemiany i napięcia wpływają na ich życie, pokazując, że dorastanie odbywa się nie tylko w sercu, ale i w konkretnym czasie historycznym. Beatlesi to powieść uniwersalna. Choć opowiada o konkretnym miejscu i czasie, jej przesłanie jest ponadczasowe. Każdy kiedyś dorastał, każdy miał swoich przyjaciół i swoje „piosenki młodości”. To książka, która przypomina, że młodość jest piękna, ale krucha – i że nie da się jej zatrzymać. Nie bez powodu powieść została wybrana przez czytelników gazety „Dagbladet” najważniejszą powieścią ostatniego ćwierćwiecza. Zdobyła ogromną popularność w Skandynawii i Niemczech, została przetłumaczona na wiele języków i osiągnęła milionowe nakłady. Beatlesi to wzruszająca, pełna humoru i nostalgii opowieść o czterech chłopcach, którzy próbują odnaleźć siebie w zmieniającym się świecie. To książka o sile przyjaźni, o dorastaniu i o muzyce, która potrafi nadać sens życiu. Czyta się ją z uśmiechem, ale i z lekkim smutkiem – bo przypomina, że czas płynie szybciej, niż byśmy chcieli. https://www.instagram.com/pasje_fascynacje_ksiazkowe/ https://pasje-fascynacje-mola-ksiazkowego.blogspot.com/

Fabuła książki wydawała się interesująca. Bezrobocie, bezdomność , walka o przetrwanie, to wszystko początkowo trzymała miłość. Tajemniczy eksperyment dla wybranych sprawił ,że główni bohaterzy szybko zostali przeprogramowani wedle zarządu. Czy z nami tutaj nie ma podobnie? Niby wszystko ok, w porównaniu z mieszkaniem w samochodzie , młode małżeństwo otrzymuje pracę, lokum, godne warunki. Muszą tylko co miesiąc zamieniać się w więźniów. Każdy wykonuje dziwaczne profesje , niby zwyczajne,a jednak człowiek do wszystkiego się przyzwyczaja. Znajdziemy tutaj wiele profesji , które gdzieś tam na świecie prężnie działają. Handel krwią dziecka, przerabianie ludzi w pasze na kurczaki, eutanazja niepotrzebnych jednostek. Zdrowych ludzi usadowili w więzieniu ,a bandytów i złoczyńców pozostawili na wolności. I jedni i drudzy mają w tym interes. Książka nie ma może zbyt nachalnej , emocjonującej fabuły. Dla mnie brzmi ona jak " Nic się nie stało". A stało się wiele, tylko jakoś nikt się tym nie przejął,ani autorka,ani bohaterowie. Pokazano jak psychopaci kreują swoje żądze i zawsze potrzebują do tego innych. Czy małżonkowie zostaną sobie wierni? Czy zabicie bliskiej osoby poruszy serce " wykonawcy zadania?" Czy istnieje coś takiego jak wolność? W jaki sposób możemy być programowani? Nie jest to do końca mało prawdopodobny scenariusz dla współczesnego świata i ludzi. Pokazano tutaj schematy , które myślę, że w całkiem niedalekiej przyszłości będą jak wyjście po bułki na śniadanie - np. eutanazja. Nie wnikam w styl pisarki , bo podoba mi się prosty język , emocje jednak są przedstawione jak u robota,a i o nich też będzie,więc może był to zamierzony cel. Na pewno myliło mi się , która wersja bohaterów jest prawdziwa,a która to tylko roboty. I chyba o to chodziło. Całkiem dobra pozycja do rozkminy.

“Lato zimą” Rose Tremain to zbiór trzynastu opowiadań, w których dominują przede wszystkim uczucia. Autorka pisze o wszystkich możliwych uczuciach, nie ucieka zwłaszcza od tych negatywnych. Przede wszystkim jest tu dużo miłości, a co za nią idzie: nienawiść, zazdrość, rozczarowanie. Niejednokrotnie pojawia się smutek i żal po odejściu ukochanej osoby. Uczucia te są bardzo wyraźnie zarysowane w tych tekstach. Sięgnęłam po to dzieło, bo po prostu czekało na mnie na półce, poza tym nie znałam tej autorki ani jej twórczości. Teraz wiem, że warto było sięgnąć po tę lekturę.

Nigeryjska saga o pewnej rodzinie. Czterech braci, czterech rybaków: lekarz, pilot, profesor i prawnik oraz samospełniająca się przepowiednia. Z książki dowiecie się, czy miłość braterska jest silniejsza od klątwy wioskowego wariata oraz jak bardzo przesądy i starodawne wierzenia wpływają na los rodziny. Dodatkowy smaczek stanowi zawarta w książce nigeryjska rzeczywistość - tło społeczne i ekonomiczne, burzliwa historia kraju i nieoczywista religijność. Przeczytajcie, polecam.

Najsłynniejsza powieść bestsellerowej amerykańskiej pisarki Anne Tyler, wyróżniona Nagrodą Pulitzera. Wg. wydawcy jest to "mistrzowska proza – zarazem prosta i wyrafinowana, liryczna i dowcipna, ciepła i przenikliwa. Barwny obraz małżeńskich oczekiwań i niepowodzeń, rodzinnych burz i miłości odradzającej się po wielu latach wspólnego życia, nie zawsze usłanego różami." Chyba czytałam inną powieść, bo "Lekcje oddychania" wydały mi się przeraźliwie nudne, rozwleczone, infantylne, schematyczne do bólu. Ciekawa była tylko różnica między sposobem postrzegania tej samej sytuacji przez męża i przez żonę. Dialogi dziwne, fabuła niewidzialna. 20 lat temu powieść mi się podobała, teraz nieszczególnie, zatem gdzieś pośrodku ocena 6/10.

"Euforia" Lily King Zaczęłam czytać "Euforię" jeszcze w 2025 i weszłam z nią w 2026, ale mimo entuzjastycznego tytułu i emocjonującej treści to niezwykle smutna historia. Historia trójki antropologów, badaczy ludów Nowej Gwinei. Historia namiętności i zazdrości, ale głównie na polu nauki. Pazerności bezkompromisowości. Bardzo czuła narracja. I choć stosunkowo długo ją czytałam to było to piękne książkowo rozpoczęcie 2026 roku.

Po „Skórę” sięgnęłam zupełnie przypadkowo. Jest to krótka powieść o prostej konstrukcji – powiązana historia kilku osób opisana z kilku perspektyw. Toni Morrison porusza bardzo ciężkie tematy, jakimi są pragnienie miłości, odtrącenie, rasizm, przemoc i molestowanie. Każda z postaci jest naznaczona jakimś wydarzeniem z przeszłości, które w określony sposób wpływa na jej percepcję życia i zachowanie. Ciężar tematyki równoważy prostota stylu, która sprawia, że książka „sama się czyta”, co pozwala skupić całą uwagę na wydarzeniach i ich znaczeniu. Czytając zastanawiamy się ile duchów z przeszłości sami za sobą ciągniemy. Morrison stworzyła krótki utwór o czymś, o czym można pisać grube tomy, a jednak mam wrażenie, że „Skórze” niczego nie brakuje. Pewien „niedosyt”, z jakim pozostawiony zostaje czytelnik nie wynika z niedomowień, a z chęci pozostania z bohaterami, z którymi zdążyliśmy się związać. Ten właśnie niedosyt skłania do dalszych refleksji (których w trakcie czytania również nie brakuje). Zdecydowanie polecam.

Kilka tygodni temu w dyskusji „Czytamy w weekend” uczestnicy LC żywo dyskutowali o powieściach popularnej w Argentynie powieściopisarki Claudii Piñeiro. Przeczytałam już „Katedry”, a teraz przyszła pora na podejrzane u @wiesi i @tree „Czwartkowe wdowy”. Jest to powieść dla cierpliwych. Zauważyłam, że wielu czytelników oceniło ją dość nisko, zarzucając autorce, że ich znudziła. Nie mogę się z tym zgodzić, choć rzeczywiście konstrukcja „Czwartkowych wdów” nie sprzyja tym, którzy lubią dynamiczne fabuły i zaskoczenia. Akcja snuje się powoli, odsłaniając przed nami pozornie niepowiązane ze sobą obrazki z życia mieszkańców zamożnego przedmieścia Buenos Aires. Zaglądamy za piękne żywopłoty, na pole golfowe, do sypialni i garderób, a także do szkoły, czy na zajęcia artystyczne dla pań. W ten sposób poznajemy cztery małżeństwa, które pod lukrowaną otoczką ukrywają własne dramaty i wstydliwe tajemnice. Celem tej prezentacji jest powolne odkrywanie tajemnicy śmierci trzech z czterech mężów, którzy tragicznie zginęli podczas wspólnie spędzanego wieczoru. Tylko doczytanie do końca daje nam odpowiedź na pytanie o przyczyny tej śmierci i jej okoliczności. To co mnie najbardziej uderzyło w „Czwartkowych wdowach” to bardzo trafna analiza psychiki mieszkańców osiedla dla wybrańców. To ludzie, którzy powinni być szczęśliwi. Żyją wszak w raju na ziemi: mają piękne domy, służbę, baseny, luksusowe samochody,a ich dzieci chodzą do świetnej szkoły. Za tym wszystkim kryje się jednak ogromna pustka i strach przed utratą przywilejów. A można je stracić dosłownie z dnia na dzień, bo akcja toczy się w czasach bardzo trudnych (przełom XX i XXI wieku). W Argentynie dochodzi do zmiany rządu, załamuje się rynek finansowy, wzrasta bezrobocie i inflacja. A jeśli się mieszka w La Cascadzie to trzeba zachowywać określony poziom życia, nawet za cenę oszukiwania samego siebie. Dlatego bohaterowie nie przyznają się do kłopotów finansowych, utraty pracy, czy nawet bankructwa. A za utrzymanie dotychczasowego statusu gotowi są zapłacić każdą cenę. Najlepiej widzi to Romina vel Ramona, dziewczynka adoptowana z konieczności przez bezpłodną Marianę. To właśnie ona celnie zauważa, że mieszkańcy La Cascady żyją w okręgu, a prawdziwy świat jest na zewnątrz. Odgradzają się murem, a dla zachowania pozorów kamuflują go roślinnością. Ten raj jest sztuczny, a w nim są sztuczne uczucia, przyjaźnie i miłości. Świat zewnętrzny przeraża, bo zmusza do skonfrontowania się z prawdą o sobie i innych. Najważniejsze znajduje się jednak na końcu, kiedy znamy już okoliczności rozegranej tragedii. To wtedy bohaterowie będą musieli zmierzyć się z koniecznością podjęcia decyzji, która zaważy na życiu trzech wdów i na sumieniu tego, który ocalał. I znów wyrazicielką prawdy stanie się Ramona, dziewczyna, która nigdy nie wkomponowała się w społeczność osiedla. I znów okaże się, że prawda możliwa jest tylko po przekroczeniu szlabanu w kierunku zwyczajnego świata. Polecam tę powieść tym, którzy lubią niespiesznie sączące się akcje, skupienie na psychologii postaci i wnikliwe diagnozy społeczne. Ja lubię, dlatego jestem zadowolona z tego polecenia.

Kawał pięknej prozy, wysokie loty. Wszystko pasowało, bardzo ciekawa historia. Nieoczekiwanie to się wszystko posypało, nie spodziewałam się, ze nastąpi tąpnięcie tam gdzie wszystko jest gładkie, a wyprostuje się w pomarszczeniach. Jako jedynaczka nigdy nie zrozumiem zależności co do brata/siostry... inny poziom więzi, które niekoniecznie są tymi dobrymi. Polecam serdecznie!

To jest, wbrew tytułowi i okładce, niełatwa książka. Ale łatwej się po autorce nie spodziewałam - jej "Świat w płomieniach" wpędził mnie w kompleksy ;) Uwielbiam sposób, w jaki Siri układa zdania i snuje opowieść. Nawet kiedy treść jest trudna lub smutna, forma nadal mnie zachwyca. A tu mamy samo życie - konflikt w grupie nastolatek, co najmniej jedno małżeństwo na zakręcie i przypomnienie, ku jakiemu etapowi życia nieuchronnie zmierzamy.

„Oskar i Lucynda” to pierwsza z powieści Petera Carey’a, australijskiego prozaika nagrodzona w roku 1988 prestiżową nagrodą literacką Man Booker Prize. Kolejną otrzymał trzynaście lat później za powieść „Prawdziwa historia Nedda Kelly’ego”. A są to powieści tak różne, że czasami trudno uwierzyć, że wyszły spod ręki tego samego autora, choć obie łączy historia Australii. „Oskar i Lucynda” to opowieść której tłem jest wiktoriańska Anglia i Australia. Historia Oskara Hopkinsa, anglikańskiego duchownego i Lucyndy Leplastrier, młodej dziedziczki fortuny, którą zyskała po śmierci rodziców. I dość dziwni to bohaterowie, których zachowanie i sposób życia zupełnie nie mieści się w ramach ówczesnych kanonów społecznych. Ona – kobieta, która realizując swoje pasje i marzenia pragnie być traktowana na równi z mężczyznami i On – pełen fobii i lęków, kompletnie nie odnajdujący się w rzeczywistości. I oboje połączeni namiętnością do hazardu. Spotykają się na statku płynącym do Nowej Południowej Walii, pełni wiary w odmianę swojego losu. Peter Carey przyjmując dla swojej historii formę XIX wiecznej powieści postawił przed czytelnikiem nie lada wyzwanie. Bo mimo wielu wątków niezwykle zajmujących, jak choćby wyobcowanie bohaterów, odrzucanie przez nich wszelkich konwenansów skutkujące odrzuceniem ich przez społeczność, czy też przekrój społeczny wiktoriańskiej Anglii i kolonialna przeszłość Australii, jest to miejscami opowieść dość nudnawa, rozwlekła a miejscami nużąca. W 1997 roku australijska reżyserka Gillian Armstrong, na podstawie powieści nakręciła obsypany nagrodami film pod tym samym tytułem w którym główne role zagrali Cate Blanchett i Ralph Fiennes. Nie po raz pierwszy okazuje się, film jest zdecydowanie lepszy od swojego literackiego pierwowzoru.

Fanom twórczości Donny Tartt polecam lekturę tej książki. Na pewno znajdą się osoby, którym powieść przypadnie do gustu. Szczerze współczuję Harriet, samotność i brak poczucia bezpieczeństwa, które codziennie jej towarzyszyły, kolejne straty bliskich jej osób, to niesamowicie trudne doświadczenia, szczególnie dla tak młodej osoby. Natomiast większość konsekwencji jej czynów można było przewidzieć, gdyż decyzje podejmowało dziecko na podstawie wyimaginowanych dowodów. Przez to często czytając towarzyszyło mi uczucie frustracji. Szkoda, że tajemnica morderstwa nie zostaje rozwiązana, a nawet nie następuje żadne dochodzenie. Robin pozostaje duchem, który nawiedza strony powieści, jest tajemnicą, jakąś legendą. Książka jest bardo dobrze napisana i mimo trudnych tematów, czytało się ją dobrze i szybko. Niestety sam plot i jego rozwiązanie nie było dla mnie satysfakcjonujące. I pod tym względem jestem zawiedziona. W mojej ocenie z powieści Donny Tartt na pierwszym miejscu plasuje się ”Tajemna historia”, zaś „Mały przyjaciel” na ostatnim.

Niesamowita historia, wciągająca od pierwszej do ostatniej strony. Dla mnie była momentami tak poruszająca, że musiałam odkładać ją na jakiś czas by przetrawić wszystko na spokojnie. Ogrom emocji w połączeniu z naturalnym, niewymuszonym językiem pozwalał mi identyfikować się z bohaterami i kibicować im z całych sił. Książka porusza kwestie tak fundamentalne jak to, co wyznacza granice człowieczeństwa, a jednocześnie nie trąci moralizatorstwem. Stawia wiele bardzo ważnych pytań i pozostawia nas bez jednoznacznych odpowiedzi. Na pewno pozostanie w mojej głowie na długie lata.

Franzen potrafi pisać. Klei wątki poszczególnych postaci, z których każdy mógłby być odrębną powieścią, opisuje ich odczucia i punkty widzenia, a jak dorzucić do tego przestrzeń historyczną pomiędzy rozpadem NRD a teraz, to od tej obfitości można poczuć się trochę przeżartym. Nic to, dałam się pociągnąć, gdyż jak zaznaczyłam na wstępie - dobrze pisze. Jak już ogarnęłam wszystkie przeplatające się historie, przywiązałam się do bohaterów serialu, to końcówka okazała się wydmuszką. Ech, ładnie było, ale lepiej, żeby było po coś, a tego nie dostałam. Szkoda.

Nie do końca pasował mi sposób narracji - miks pierwszo- z trzecioosobową. Trochę to było dezorientujące. Dużo tutaj skakania w czasie. Niby to wspomnienia autorki z dzieciństwa, ale mieszają się z dużo późniejszymi latami. Dość skrawkowe, przez to może nawet enigmatyczne. Czyta się całkiem szybko i płynnie. Pojawia się już tutaj zamiłowanie do książek, jest rozwód rodziców - nie bez wpływu na dzieci przecież. I nadwyraz dużo doświadczeń seksualnych, ale nie mi to oceniać, skoro to historia autobiograficzna.

„Wyjątkowi” Meg Wolitzer to ambitna, rozciągnięta na dekady kronika ambicji, zazdrości i bolesnego zderzenia młodzieńczych marzeń z prozą dorosłości. Choć autorka z ogromną inteligencją kreśli portret pokolenia, moja ocena to 6/10. To lektura wartościowa, ale momentami nużąca i zbyt mocno osadzona w specyficznym, elitarnym kontekście. Akcja zaczyna się latem 1974 roku na obozie artystycznym dla utalentowanej młodzieży. To tam poznajemy grupę przyjaciół, którzy sami siebie nazywają „Wyjątkowymi”. Wolitzer genialnie oddaje ten specyficzny moment w życiu, kiedy człowiek jest przekonany o własnej unikalności i świetlanej przyszłości. Główna bohaterka, Jules Jacobson, jest naszą przewodniczką po tym świecie – mniej zamożna, mniej pewna siebie, ale rozpaczliwie pragnąca przynależeć do kręgu tych, którym los (i pochodzenie) obiecało sukces. Prawdziwa siła powieści objawia się jednak później, gdy autorka śledzi losy bohaterów przez kolejne czterdzieści lat. Wolitzer z niemal sadystyczną precyzją pokazuje, jak życie weryfikuje ich potencjał. Widzimy, jak jedni faktycznie osiągają szczyty, podczas gdy inni – w tym Jules – muszą przełknąć gorzką pigułkę przeciętności. To studium zawiści, która potrafi zatruć nawet najgłębszą przyjaźń, jest najbardziej przejmującym elementem książki. Autorka stawia niewygodne pytanie: co dzieje się z człowiekiem, gdy uświadamia sobie, że wcale nie jest „wyjątkowy”? Pomimo błyskotliwego stylu i trafnych obserwacji socjologicznych, „Wyjątkowi” cierpią na pewien przerost formy. Powieść jest momentami przegadana, a niektóre wątki poboczne rozciągają się w nieskończoność, osłabiając tempo narracji. Ponadto, bohaterowie – choć psychologicznie wiarygodni – bywają irytujący w swoim egocentryzmie i uprzywilejowaniu. Trudno w pełni współczuć problemom nowojorskiej elity intelektualnej, gdy ich dramaty kręcą się wokół poczucia, że ich geniusz nie został wystarczająco doceniony przez świat. Podsumowując, to solidna literatura środka dla czytelników lubiących sagi rodzinne i analizy psychologiczne. Wolitzer pisze o „rozczarowaniu sobą” w sposób niezwykle przenikliwy, ale zabrakło tu nieco więcej empatii dla zwyczajności i lepszego wyważenia proporcji. To dobra książka o tym, że życie rzadko bywa arcydziełem, nawet jeśli bardzo na to liczyliśmy, jednak jej lektura wymaga od czytelnika sporej cierpliwości.

Wydawać by się mogło, że w temacie wszelakich dyskryminacji, w tym rasowych, powiedziano już wszystko. I że świadomość społeczna jest bardzo duża. Ale to tylko mrzonki. Co rusz napotykam problem dyskryminacji na kartach różnych powieści. Tak jest też w "Amerykanie". Jeżeli interesuje was taki temat, przedstawiony oczami ludzi młodych, przeczytajcie książkę.

Rodzina to źródło szczęścia czy nieustannych nieporozumień i bólu? Bill Clegg przygląda się rodzinie właśnie, powołując do życia różnorodne przykłady. Historie opowiadane przez kolejnych narratorów dotyczą przyczyn i skutków pewnego pożaru, który wybuchł w domu June. W pożarze zginęło czworo ludzi, a ci, którzy przeżyli, sprawiają wrażenie zamrożonych. Cierpią w ciszy, rozważają przeszłość, szukają przyczyn dawnych konfliktów. Minione sprzeczki, złe słowa bolą, niewłaściwe wybory nie dadzą się już naprawić: "Nigdy nie zwracamy uwagi na to , co trzeba [...] póki nie jest za późno". O swoim życiu opowiadają nie tylko członkowie rodzin nieżyjących, ale tez inni - sąsiedzi, znajomi i przypadkowi ludzie, którzy zetknęli się z matką nieżyjącej panny młodej. Plotkarze w miasteczku wiedzą swoje, ale prawda powoli wyłania się z okruchów wspomnień. O tym też jest ta powieść, że często się mylimy myśląc o ludziach różne rzeczy. To książka o sile i bezpieczeństwie miłości, o dobrych i złych wyborach między rozmaitymi potrzebami, o chaosie i przypadkowości wydarzeń, o brutalności świata, o trudach dorastania w skomplikowanym świecie, o nieumiejętności rozpoznawania własnych uczuć we właściwym czasie, o skomplikowanych relacjach między rodzicami i dziećmi, między kochankami czy w małżeństwie. Do głosu dochodzą też uprzedzenia rasowe, naiwność i podejrzliwość, nieufność i strach przed plotkami, ale też prawość i uczciwość, życzliwość, odwaga, współczucie. Bohaterowie zastanawiają się nad pytaniami, dlaczego niektóre decyzje tak trudno podjąć, choć z perspektywy czasu wydają się być oczywiste, dlaczego dopiero trauma pozwala na dostrzeżenie najważniejszych rzeczy w życiu?

Dziwne. Głupie. Pogmatwane. Absurdalna historia córki pragnącej wyleczyć sparaliżowaną matkę. Nietrzymająca się ładu i składu. Zaskakująca biegiem zdarzeń, zachowaniem postaci oraz kierunkiem myśli. Zaglądająca w głąb człowieka, niekonwencjonalnymi metodami szukając źródła problemu. Lektura abstrakcyjna, duszna i nie łatwa. Zapewnia ogromną przestrzeń na refleksję, choć do jej skorzystać stawia równie duże wymagania.

Do końca czekałam na szczegóły "Tego Czegoś". To, Czego Imienia Nie Wolno Wymawiać. Po lekturze (w jedno popołudnie) pozostaje nierozładowane napięcie. Czy to jest pogodzenie, akceptacja bohaterki? Dużo niedopowiedzeń między słowami. Zespół stresu pourazowego. Poszukiwanie w literaturze lustra w innej pisarce? Każdy ma swoją opowieść - opowiadając, nie mówiąc o samym jądrze ciemności. Fobia wobec węży.