Komiks - opowiadanie obrazem

Pozycja obowiązkowa dla fanów kapitana Żbika. Autor opisuje historię powstania komiksu przedstawiając zarys ówczesnych trudnych czasów dla ich powstawania. Wszystko musiało przejść przez komunistyczną cenzurę i propagandę, co zresztą idzie mocno odczuć czytając "kolorowe zeszyty". Podoba mi się, że pan Szlachtycz nie gryzie się w język kiedy trzeba coś skrytykować, za to zawsze duży plus. Z tej książki można się dowiedzieć naprawdę wielu ciekawostek na temat kolejnych części komiksów, jest nawet wyprawa śladem Żbika do Złotych Piasków. Idealne uzupełnienie kolekcji kapitana Żbika, z czystym sercem polecam. (Posiadam wydanie 2 rozszerzone w twardej oprawie) 8/10

Znakomite studium porównawcze twórczości i życiorysów artystów pokazanych na tle przemian społeczno-kulturowych zwłaszcza lat 50-tych i 60-tych. Nieodzowne uzupełnienie do "Kronik Boba Dylana", przedstawiające genezy najważniejszych utworów i ich losy, np.recenzje czy też wykonania na koncertach.Niestety,a może wręcz przeciwnie,książka wymaga powtórnej lektury ze "słuchaniem" zarówno Cohena i Dylana, jak i mnóstwa tradycyjnych amerykańskich utworów folkowych.

[...] Czytam zbiór esejów Głowińskiego Nowomowa i ciągi dalsze, obejmujący teksty od końca lat siedemdziesiątych i jeszcze dobitniej widzę, jak partia w deklaracjach postkomunistyczna czerpie garściami z tradycji komunistów. Zdaje się, że to kolejny dowód na to, że wszystko co robią należy traktować jak odbicie w krzywym zwierciadle, począwszy od nazwy “prawo i sprawiedliwość”. Słucham wypowiedzi premiera Mazowieckiego o odwołaniu Mejzy: Wiem, że w tym tygodniu postęp tych wyjaśnień ma być niejako dostrzeżony i myślę, że wtedy wszelkie decyzje będą zapadały I widzę w tym, to wszystko co pisze Głowiński o tekstach pozbawionych treści. O owej odwołującym się do Ważyka (Poemat dla dorosłych) “pustce wielkich słów”. I znów brakuje mi dziennikarza, który nie będzie stał i udawał, że rozumie ten pozbawiony treści bełkot, tylko będzie naciskał, na precyzję wypowiedzi, na konkret. [...] całość: https://www.speculatio.pl/nowomowa-i-ciagi-dalsze/

Cóż napisać o tej książce ponad to, co powiedział o niej Richard Howard? "Esej Barthesa to najbardziej użyteczna, najbardziej wnikliwa i najbardziej przekonująca książka, jaką kiedykolwiek udało mi się przeczytać o tym, dlaczego w ogóle udało mi się kiedykolwiek przeczytać jakąś książkę." Barthes z niezwykłą wprawą i erudycją dekonstruuje opowiadanie Balzaka, a jego esej jest w zasadzie matematycznym wykazem kodów kulturowych obecnych w "Sarrassinie" (czy może: Sarrazinie) oraz połączeń międzytekstowych i inter-tekstowych. Przeczyta każdy, kogo pasjonuje historia teorii literatury.

Dziś książka ta odżegnuje się od możliwości zmieniania świata na drodze czytania i pisania, jak skrycie wierzył jej autor 30 lat temu. W drugiej dekadzie XXI wieku wynika z niej tylko smutny w swej rezygnacji wniosek: patrzcie, czego należało uniknąć i czego uniknąć nie zdołaliśmy." Już w "Bogach Lema" Marek Oramus zyskał we mnie fana, jeśli chodzi o swoje umiejętności krytyki oraz postrzegania rzeczywistości. Ten cytat, który umieściłem na wstępie, pochodzi z nowej przedmowy, napisani 30 lat po pierwodruku. Jest ona zawarta w nowym wydaniu książki (dostępna u Wojtka w Solarisnet) ·Przedmowa jest niestety trochę deprymująca. Naświetla obecną sytuację literatury w Polsce oraz w pewnym sensie obnaża rynek czytelniczy. Wracając do samej książki, warto przeczytać by poznać fachowy i krytyczny punkt widzenia. Polecam ją każdemu, kto interesuje się literaturą z lat 80 i wcześniejszych. Marek jest krytykiem, którego zdanie warto poznać chcąc mieć pogląd na to, kto co i jak pisał w tamtych latach. Ciekawie dla mnie wypada porównanie moich wrażeń z refleksjami na temat danej książki Marka, to interesujące doświadczenie.

Takie mamy czasy, że wszelkiego rodzaju encyklopedie, słowniki i inne drukowane vademecum, zupełnie wyszły z użycia. Jest internet. Ale wydana w latach osiemdziesiątych encyklopedia O książce wychodzi poza ramy swoich czasów i nadal jest interesująca. Szczególnie taka ilustrowana przez Butenkę. Ja wiem, że jestem trochę nienormalna, że przeczytałam tę encyklopedię od deski do deski. Ale nie potrafiłam wymyślić innego łatwego klucza na sprawdzenie co jest w absolutnie każdym uwzględnionym zagadnieniu. A jest tam wiele rzeczy bardzo ciekawych i trochę mniej ciekawych, ale jako całość ta książka to sporo czytelniczej przyjemności. 📖 Szeroko o książce Autorzy, a jest ich wielu, wybrali zagadnienia bardzo szeroko poświęcone książkom, czytaniu, wydawaniu, historii i technologii druku. Na początku, we wstępne, umieszczony jest indeks zagadnień z podziałem na tematykę. Później hasła są oczywiście w układzie alfabetycznym. Z założenia każda, albo prawie każda strona jest także ilustrowana, bądź komentowana przez Butenkę. Jest też wiele reprodukcji i innych “materiałów wizualnych”. O książce to prawdziwe źródło wszelkiej wiedzy, zebranej razem. Niestety, jak można się domyślać, momentami “nieco” nieaktualne. Choć, z punktu widzenia dzisiejszego, zupełnie innego świata, jest to przeciekawy dowód na to, jak wyglądało życie jeszcze czterdzieści lat temu (data wydania: 1987 rok). Jak wiele się od tego czasu zmieniło. Nikt nie przypuszczał nawet, że pojawi się coś takiego jak internet. 📖 Jak powstał druk? Część informacji to faktycznie od dawna przestarzałe ramotki. Ale część informacji się nie przeterminuje. Tak jest np. z szeroką wiedzą historyczną na temat pierwszych pism, powstania druku, składu czcionek ruchomych, pierwszych wydanych książek w Polsce i po polsku. Czy też dużą ilością informacji o technologii aktualnej dla lat osiemdziesiątych XX wieku, czyli jeszcze sprzed rewolucji cyfryzacyjnej. O książce uświadamia jak dużo wyrazów w języku polskim wzięło się z greki, czy łaciny. Wgl całe zagadnienie druku w Polsce jest super opracowane. Pierwszy tytuł wydrukowany w naszym kraju to kalendarz na rok 1474. 📖 Ciekawa perspektywa Te wszystkie historyczne informacje, dają ciekawą perspektywę. Uświadamiają jak stosunkowo niedawno nikt nie myślał nawet o kolorowym druku! Już nie mówiąc o ebookach dostępnych w każdym momencie, czy malutkich czytnikach z podświetlanym ekranem, które mogą pomieścić tysiące tytułów. To tylko jedno pokolenie… Ja naprawdę doceniam książki, które przypominają, że świat zmienia się bardzo szybko. Warto o tym pamiętać, bo to trochę zmienia spojrzenie i podejście do rzeczy, które wydarzają się teraz, do FOMO i social mediów oraz wszelkich informacji o stanie świata. Ciekawostką, bardzo charakterystyczną dla książek wydawanych za PRL są mniej lub bardziej subtelne pochwały ówczesnego ustroju. W encyklopedii O książce są rozsiane i obecne, ale nie są jakoś specjalnie nachalne. Oraz, uświadomiły mi, że i komunizm miał swoje “osiągnięcia”. To przecież w tym ustroju wprowadzono powszechne nauczanie, które zminimalizowało analfabetyzm. W latach sześćdziesiątych powstała ustawa o bibliotekach publicznych, umożliwiająca dostęp do książek właściwie dla każdego. 📖 Ciekawostka Wtedy nawet niszowe książki miały wysokie nakłady. Można to zresztą łatwo sprawdzić, bo w ówczesnych wydaniach, każda książka miała podaną taką informację. Wahają się od 10 do nawet kilkuset tysięcy jednorazowo. Pokażcie mi dzisiaj wydawnictwo inne niż ArtRage, które chwali się oficjalnie nakładami, albo książkę, która ma w chwili wydania nakłady po kilkaset tysięcy! Minęło kilkadziesiąt lat, a tak wiele się zmieniło. Może i O książce to lekko trącąca myszką ciekawostka, ale jest ładnie wydana i wręcz fantastycznie dopracowana. Np. kolejne litery oznaczone są na różnych fontach, zapisanych w encyklopedii pod hasłem „Antykwa”, bo font to słowo świeże, w 1987 roku nie używane. Rysunki Butenki też dodają smaczku, choć są tylko małym dodatkiem do właściwej treści. Myślę, że ta encyklopedia zostanie na mojej półce na stałe.

Ewidentnie dzielę z Autorem jakże zdrową obsesję wyszukiwania i poddawania krytyce wszelkich możliwych błędów w słowie drukowanym - i nie tylko. Odczuwam bowiem wręcz fizyczny ból, gdy czytam, słyszę, widzę ten powszechny gwałt na co dzień dokonywany na języku ojczystym (BTW: czemu nie „matczynym”, skoro to od matki słyszymy pierwsze słowa…?). Dlatego ten przerażający w sumie zbiorek był paradoksalnie najlepszym balsamem na moje rany, zadawane przez ignorantów językowych wszelkiej maści. A trzeba wziąć pod uwagę, że Stiller pisał w czasach przedinternetowych - gdy już w pewnym sensie staliśmy nad przepaścią wobec postępującego wtórnego analfabetyzmu. Od tego czasu wykonaliśmy zaś (jak mówił klasyk) "olbrzymi krok naprzód....". I dziś pod tym względem jesteśmy na dnie przepaści, z której już się zapewne nie poddźwigniemy jako społeczeństwo (bo wszak nie jako społeczność LC). Dobrze choć, że Stiller tego nie doczekał, bo ani chybi by umarł.

Książkę tę polecam każdemu. Choć ciężko się ją czyta, bo to 501 odrębnych dzieł (felietonów). Mnie przeczytanie jej zajęło ponad rok. Brałem ją do ręki w wolnych chwilach, czasami po to, aby przeczytać jedno zaledwie hasło, czasami, aby zapoznać się z kilkoma. Profesor Bralczyk zebrał kilkaset ważnych – w swojej ocenie – zdań obecnych w polskiej kulturze, polityce, życiu codziennym. Mamy więc tu powiedzenia, życzenia, przekleństwa (klątwy), fragmenty prozy, poezji czy piosenek, zdania wygłaszane przez najznamienitszych Polaków i postaci filmowe, hasła reklamowa oraz zawołania kibiców! Część z nich ma wartość niewątpliwie edukacyjną i – chciałoby się napisać – charakter historiograficzny. Wiele nauczyłem się czytając tę księgę, a i ubawiłem się setnie!

Potężne kompendium wiedzy o wielu popularnych książkach i ich autorach. Może być inspiracją do sięgnięcia po nowe tytuły lub uzupełnieniem wiedzy o naszych ulubionych pisarzach. Książka pięknie wydana - na kredowym papierze, posiada kolorowe ilustracje uzupełniające treść. Do pełni szczęścia brakuje tylko twardej (mocniejszej) okładki, która lepiej chroniłaby ten wolumen. Mimo to i tak będzie świetnym prezentem dla miłośnika literatury. Zbiór uzupełniony listą książek uhonorowanych ważniejszymi nagrodami - Nagrodą Brookera, Orange Prize i Nagrodą Pulitzera. Szkoda, że autor nie uwzględnił w swej pracy polskich pisarzy współczesnych. Czekam na podobne wydanie dotyczące tylko polskiej literatury. P.S. to książka, której nie czyta się od deski do deski, a zagląda do niej w miarę potrzeby. Mimo to dodaję "do przeczytanych", bo nie lubię jak coś "wisi" mi na profilu ;)

Książka stawia ważkie pytanie: czy twórczość Stanisława Lema należy czytać również jako próbę przepracowania koszmaru II Wojny Światowej? Autorka odpowiada twierdząco na to pytanie, jednak do tego pytania wraca wielokrotnie, tak na początku, jak i na końcu książki. Proponuje też odczytanie przynajmniej kilku dzieł Lema, jak choćby „Niezwyciężony”, jako opowieści inspirowanych częściowo jego wojenny przeżyciami. Dla tych co interesują się Lemem, jest to niewątpliwie książka warta uwagi.

Współpraca recenzencka z wydawnictwem Universitas 📖 "Superkultura" to podzielone na rozdziały rozważania m.in. na temat tego, czym jest superkultura i jej rola w społeczeństwie, czym są superbohaterowie, a także jaka jest ich historia na tle komiksów, radia i telewizji.  Czasami mam wrażenie, że nic mnie już nie zaskoczy w temacie popkultury. Książka Żaglewskiego jest jednak inna. Widać, że autor od młodych lat miał intensywnie do czynienia z superbohaterami. Dzięki temu w trakcie czytania można traktować go jako autorytet w tych tematach. Publikacja nie ma wieluset stron, ale mała interlinia między wierszami może spowalniać podróż przez książkę. Dodatkowo trudny język autora sprawia, że chwilami trzeba wracać do czytanych wcześniej fragmentów.  Warto przez to przebrnąć, bo już po pierwszych kartkach da się przyzwyczaić zarówno do składu, jak i do języka książki. A wtedy możemy skupić się już tylko na treści, która jest naprawdę ciekawa.  "Superkultura" zaskoczyła mnie wieloma tematami, o których wcześniej nie myślałem - o powtarzalności genezy superbohaterów w formie różnych mediów, o porównaniu mocy superbohaterów do szamanów oraz o popularyzacji marek poprzez animacje, gry wideo, a także zabawki i klocki LEGO. Autor w swoich rozważaniach nawiązuje nie tylko do uniwersum DC czy Marvela, ale też np. do Robin Hooda. "Superkultura. Geneza fenomenu superbohaterów" to kolejna pozycja obowiązkowa dla kulturoznawców. Książka pozwoliła mi lepiej zrozumieć, czym jest środowisko superbohaterskie i dlaczego jest ono potrzebne społeczeństwu.  Moja ocena 7/10  #Superkultura #Superbohaterowie #RecenzjaKsiążki #RecenzjaLiteracka #WspółpracaBarterowa #Opinia #Recenzja #Universitas #KsiążkaNaukowa

Steven Pinker, profesor kognitywistyki i językoznawstwa, wcześniej znany mi choćby z książki "Jak działą umysł", podejmuje się w "Pięknym stylu" misji odświeżenia poradników stylu i języka. Chce pokazać, jakie reguły stylistyczne naprawdę pomagają w efektywnej komunikacji, a które są przesądami lub „świętymi krowami” tradycji pisarskiej. Stara się przy tym połączyć empiryczne badania z praktycznymi wskazówkami, a także odwołania do historii i rzeczywistego użycia języka. Jednym z kluczowych założeń książki jest promowanies stylu klasycznego jako celu pisarskiego. Pinker podkreśla, że taki styl symuluje rozmowę, angażuje czytelnika i prowadzi go w świat przedstawiony tekstu, przeciwdziała językowi urzędniczemu, akademickiemu, biurokratycznym bzdurom i korporacyjnemu „bełkotowi”. Jedna z centralnych koncepcji książki określona zostałą przez autora jako przekleństwo wiedzy. Wielu piszących ma trudność z przewidzeniem, jaki jest wyjściowy zakres wiedzy czytelnika. W konsekwencji nadużywają żargonu, skrótów, pojęć niejasnych dla odbiorcy. Pinker argumentuje, że jednym ze sposobów na uniknięcie tego błędu jest przemyślane redagowanie tekstu, testowanie go na odbiorcach podobnych do tych, dla których jest przeznaczony. Pinker wprowadza metafory pomagające zrozumieć strukturę języka: "struna" — linia słów jak w mowie i zapisie, "drzewo" — struktura syntaktyczna (jak idą zdania, frazy), "sieć" — sieć znaczeń, asocjacji, implikacji, które tekst buduje w umyśle czytelnika. Ponadto autor stara się odróżnić to, co jest tradycyjną regułą, często pozbawioną uzasadnienia, od tego, co realnie w języku działa — co poprawia komunikację, klarowność, lekkość. Unika zdecydowanie tonu moralizatorskiego. Książka zawiera liczne przykłady tekstów dobrych i złych, diagramy zdań, humorystyczne obserwacje, co w mojej opinii jest największym jej plusem. Pinker świetnie łączy wymogi klarowności ze zrozumieniem dla czytelnika; dużo miejsca poświęca temu, by autor umiał „wejść w buty” odbiorcy. Nawet jeśli nie wszystkie informacje zawarte w książce uda się zapamiętać, to rozwija ona świadomość językową — np. co to znaczy, że coś jest trudne do zrozumienia, dlaczego pewne struktury są bardziej czytelne dla umysłu itp. Niektóre rozdziały (np. ten o drzewie, strunie i sieci) wydają mi się jednak zbyt "techniczne", długaśne i męczące, szczególnie dla czytelnika, który szuka tylko prostych wskazówek pisarskich. Czasem więc Pinker sam robi coś, przed czym przestrzega — zbytnio komplikuje! Ponadto - choć stara się zachować naukowe podejście i bazować na praktycznym doświadczeniu, to od czasu do czasu dokonywany przez niego wybór przykładów „dobrego stylu” odzwierciedla dość konserwatywne, klasyczne gusta (np. literatury popularnonaukowej, eseju), mniej zaś eksperymentalną prozę, poezję, teksty kultury popularnej. To rodzi pytanie, czy proponowany styl klasyczny jest jedynym wartym uwagi. Należy też wziąć pod uwagę, że wskazówki, które są idealne dla tekstów naukowych, eseistycznych czy popularnonaukowych, mogą się mniej nadawać do tekstów kreatywnych, reklamowych czy literackich, gdzie celem bywa zabawa językiem, przesunięcie granic, metafora, rytm — a czasem celowe łamanie reguł. Pinker to oczywiście dostrzega, ale tego typu wyjątki nie zostały omówione w książce. Dlatego wydaje mi się książka ta faktycznie posłużyć może jako poradnik dla osób piszących non-fiction, eseje, artykuły, teksty popularnonaukowe i akademickie. Wówczas faktycznie może pomóc poprawić klarowność, przekaz, uniknąć żargonu, lepiej organizować myśli. Pozwala interesująco zrozumieć "dlaczego" coś działa, a coś nie — nie tylko, co robić, ale co się dzieje w umyśle czytelnika. Podsumowując, jest to jedna z najbardziej przekonujących i świeżo napisanych książek-poradników o stylu, jakie się ukazały w ostatnich dekadach. To nie jest poradnik „na skróty”, ale raczej dogłębne studium języka pisanego z perspektywy kognitywistyki, historii i praktyki pisania. Transparentność, empatia względem czytelnika oraz chęć obalenia niektórych mitów o poprawności językowej to jej główne zalety. Jeśli miałabym podsumować jednym zdaniem: kto naprawdę chce pisać lepiej — tak, by być zrozumianym, by przekazywać idee jasno, pięknie i z empatią — znajdzie w tej książce ogrom inspiracji i konkretnej wiedzy. Ale książka wymaga zaangażowania i refleksji; nie jest to lekka lektura „na plażę”.

http://iluminacja-zmyslow.blogspot.com/2013/10/miks-tura-groteska-komiksu.html Zaprojektowana w kotle informacji z alchemiczną precyzją książka Roberta Jazze Niederle ( cóż za nazwisko...:) to doskonała, krótkometrażowa dawka humoru na dzień męczący i stresujący. Nie jest opowiastką tego rodzaju, gdzie w zamiarze czytającego bohaterowie rozśmieszają go ponadprzeciętną głupotą. "Mikstura" to znakomite połączenie magii ( i ironii:) słowa oraz obrazu.. Otrzymujemy w pakiecie czysto refleksyjne i mocno groteskowe teksty Pana Niederle z oprawką w postaci idealnie dopracowanych pod względem merytorycznym komiksów.I to właśnie one- komiksy- są najsmakowitszą częścią "Miks TURY". Rysownicy przedstawiają własną, subiektywną opinię o danej książce, znajdującej się wśród kanonów literatury i umieszczają ją na kartce za pomocą obrazu, mocno groteskowego , umiejętnie oszlifowanego i balansującego na granicy absurdu bądź cienkiej linie awangardy.Robert Jazze Niederle jako autor bonusuje takież to komiksy własnym krótkim i również subiektywnym słowem. , wprost przerażająco ironicznym. Tak powstała mieszanka stanowi świetnie dobrany tandem. "Czytamy" o Alicji z problemami natury psychicznej jak nam to przedstawia Kurt Dornig za pomocą ołówka. Widzimy Jeana -Baptiste Grenouille pożeranego przez zafascynowanych jego morderczym zapachem ludzi. Poznajemy Wujka Toma w przyszłości wykreowanej przez Grillo jako ogrodnika milionerki. Dostajemy literaturę w innym wymiarze. Dla mnie - wprost przezabawnym. Ale nie o sam humor toczy się rozprawa. Kiedy szukam czegoś do czytania kieruję się prostym schematem- książka ma być nowatorska.Pod każdym względem.Z jakiegoż to powodu mam czytać kolejne nieudane próby zlepienia czegoś utrwalonego skoro można sięgnąć po coś new? :)Przyznam ,że zafascynowały mnie komiksy prezentowane w "Miksturze". Poniżej umieściłam parę fotografii jako przykład, ale nie mogłabym umieścić ich wszystkich nie spamując. Do moich ulubionych należy komiks "Wilk Stepowy" Bernda Ertla oraz "Faust" Monikusa .Książka"Miks TURA" można było by rzec na wskroś prześmiewcza. Groteskowe wypowiedzi Roberta Jazze Niederle są jak popiół posypywany na rany literatury wywołane podobnymi tekstami? Czy rzeczywiście tak jest? Ironia jest głównym środkiem wyrazu . I nie bez powodu. Jak najprościej zrozumieć bądź zapamiętać coś co w żaden sposób nie chce odnaleźć prostej drogi do Naszego umysłu? Przeczytać "Miksturę";) Literatura w komiksowej pigułce. Polecam.

Autorzy formułują tezę, iż suwerenna władza przybrała nową postać, stając się układem narodowych i ponadnarodowych organizmów, złączonych wspólną logiką rządzenia. Nazwali tę nową, globalną formę suwerenności - Imperium. Nie chodzi o skojarzenia ze światem imperialnym - wręcz przeciwnie, w postnowoczesności nie ma miejsca na imperializm. Nawiązują do Foucaulta definiują owo imperium jako paradygmatyczny przykład biowładzy. Książka stanowi analizę socjologiczną i ekonomiczną, przeprowadzoną z punktu widzenia nowoczesnego materializmu dialektycznego, a jej lektura jest znacznie łatwiejsza, kiedy możemy odwołać się do wcześniejszej wiedzy z zakresu historii, filozofii i politologii. W takim ujęciu Imperium przypomina swoisty palimpsest Kapitału Marksa i zarazem kolejną próbę uczynienia z filozofii nie tyle narzędzia wyjaśniającego rzeczywistość, co narzędzia zmieniającego rzeczywistość. Spotkałam się z opiniami, że jest to napisana językiem walki i nawołująca do walki. Jeśli przeciwnikiem ma być owo tytułowe Imperium, to do walki powinni stanąć wszyscy, którym nie odpowiada panujący w Imperium system redystrybucji dóbr. Niestety autorzy osiągnęli szczególny cel tworząc w ten sposób swoisty podręcznik ideologiczny dla współczesnych terrorystów (wrogów Imperium), gloryfikujący walczących z "powszechnie panującym porządkiem". Co najmniej kontrowersyjne jest stwierdzenie, że „Wrogowie ci najczęściej nazywani są terrorystami, co jest grubą redukcją pojęciową i terminologiczną, która ma swe korzenie w mentalności policyjnej.” Negri i Hardt zdają się ignorować rzeczywistość gułagów i bestialstw popełnianych w imię tych samych idei, które sami teraz popularyzują. W wielu miejscach globu - nie wyłączając Europy - rozgrywała się walka o prawa biedoty, o lepsze jutro, o nowy wspaniały świat – zazwyczaj krwawo tłumiona lub jeszcze krwawiej rozprawiająca się z przeciwnikami. „Lenin dał nam instrumentarium, cały zestaw narzędzi dla wytwarzania antyimperialistycznej podmiotowości”. Jednak skóra cierpnie...

świetny przewodnik po osobowości Slavoja Zizka, zawierający jego poglądy, idee, inspiracje oraz wypowiedzi na różne tematy i wywiady. mimo że Zizek nie jest w Polsce najpopularniejszą postacią, autorowi udało się zebrać bardzo dużo informacji i przedstawić je w przystępnej i ciekawej formie, wyjaśniając wszelkie nawiązania i trudniejsze kwestie. szkoda, że bardzo ciężko jest dostać to i inne Przewodniki krytyki politycznej, bo chętnie przeczytałabym jeszcze wydanie poświęcone Lacanowi, z którym związane jest życie i ideologia Slavoja.

Ciekawa pozycja, która wbrew tytułowi, nie tyle przedstawia czytelnikowi obraz Diabła w różnych kulturach i religiach ile zastępy demoniczne tam obecne na których czele można postawić tytułową postać. Autor zadał sobie dużo trudu by zaprezentować obraz demona w całej gamie występującego w historii rodzaju ludzkiego. I choć książka w znacznej części poświęcona jest chrześcijańskim wyobrażeniom diabła to na skutek szerokiej gamy prezentowanego zagadnienia może stanowić swoistą encyklopedię tejże postaci w różnych kultach na kuli ziemskiej. Brakuje jednak w pracy odniesień do świata prawosławnego oraz protestanckiego. Chrześcijańska wizja diabła jest ograniczona tylko do świata katolickiego i niektórych kościołów/sekt protestanckich (tych mniej licznych). Również pominięto niektóre mniej rozwinięte kultury z różnych zakątków naszego globu. Biorąc pod uwagę, że autor poświęca jeden rozdział cywilizacji Mezopotamskiej i jej wizji sił demonicznych jest to duży minus pracy. Natomiast zakończenie książki pozostawia wiele do życzenia. W ostatnim rozdziale odnoszącym się do diabła we współczesności autor porzuca maskę naukowca i zamiast naukowego opracowania dostaje czytelnik rozdział nacechowany własnymi przemyśleniami/myślami/fobiami/niechęciami autora na temat wyżej wymienionej postaci i jej odniesień we współczesności, który nijak pasuje do całości.