Kocham Paryż

Chwycona między jedną książką a drugą, niepozorna, z nieładną okładką. A jednak! Książka i poruszona enigmatyczna torebka Hermesa trafiła u mnie w dziesiątkę (tysięcy euro). Ile to już lat zastanawiam się, rozglądam wokół czy tylko mnie się tak wydaje - że z tą torebką, jak i całą sprzedażą akcesoriów Hermesa (i innych marek) coś jest nie tak. Torebka za niebotyczką sumę - niedostępna nawet dla tych, którzy tę kwotę posiadają. Zwykła dosyć. Kanciasta. Niewygodna. I notorycznie rozpięta (bo kto będzie siłował się z kłódeczką za każdym razem) Czy ktoś wreszcie powie otwarcie: To szaleństwo. Przy okazji poznawania zakamarków torebki (na stronach rozpisana dokładnie anatomia birkinki), poznajemy sympatycznego i obdarzonego niezwykłym poczuciem humoru autora - Michaela Tonello. To rodzaj jego dziennika. Także zapis osobistych sercowych doświadczeń. Michael ściga birkinki po całym świecie jak pies myśliwski. I nie boi się nikogo, więc dowiadujemy się tego, co przemysł dóbr ekskluzywnych chciałby ukryć. Poza tym, że słynna "birkinka" zostaje obnażona, naszym oczom ukazuje się też cały system zakłamania, kamuflażu, nieuczciwości jaki towarzyszy jej sprzedaży. Kupno torebki można sobie darować. Książkę w wolnej lekkiej chwili warto przeczytać. To co dzieje się w marketingu dotyczy też przecież każdej innej rzeczy.

Pia z założenia miała być nonszalancka, zabawna i bardzo pogubiona. Tu jednak mocno nie wyszło. Cała fabuła to ciągły melanż i gadanie Pii, że rodzice nie traktują jej poważnie – a jak niby mieliby, skoro ona pozwala im się utrzymywać? Chociaż dużo też rozpaczy nad byłym chłopakiem, jakby co najmniej była to miłość jej życia. Tak naprawdę Pia jest pogubiona i co do tego się zgodę. Ale w żaden sposób nienonszalancka, samodzielna czy zabawna. I wbrew pozorom nic w tej książce nie sprawia, że Pia zaczyna liczyć na siebie – cały czas ktoś musi jej pomagać.

Angie niedługo skończy 23 lata. Do tego czasu chciałaby znaleźć fajną pracę i ustabilizować swoje życie. Niestety nie wszystko idzie po jej myśli. Problemy w poszukiwaniu pracy, lekkie konflikty ze współlokatorki, niespodziewana informacja o rozwodzie rodziców, to wszystko sprawia, że wpada w jeszcze większego doła. Smutki postanawia zatopić w szalonych imprezach, alkoholu i narkotykach, to pomaga jej uciec od problemów. Gdy jednak po jednej z imprez budzi się w hotelowym pokoju z kopertą w której jest 3 tysiące dolarów i karteczka z podziękowaniami, a ona nie pamięta nic z tego co się działo, jej życie znów wywraca się do góry nogami. A Angie postanawia, że już nigdy nie będzie w takiej sytuacji.

Książkę wzięłam ze sobą w podróż i świetnie się sprawdziła. Lekka i przyjemna, rozdziały szybko przeleciały. Największa zaleta - momentami jest zabawna. Największa wada - jak dla mnie główna bohaterka zbyt wiele uwagi poświęca wyglądowi i ubiorowi, ale jakże bardzo to jest na czasie. Książka Danieli Farnese to świetny obraz współczesnego społeczeństwa ludzi dobrze sytuowanych: ich pogoń za idealnym wyglądem, za pieniędzmi, karierą i zabawą. Ale też ich samotność i poszukiwanie miłości. Współczesne młode kobiety są niezależne, zaradne, odważne, inteligentne i nie jest łatwo znaleźć im mężczyznę, który spełni ich oczekiwania. Rebecca to typowy przykład. Akurat w jej wypadku przeszkadzało mi to, że była po prostu pusta. Look ponad wszystko. Mimo wszystko polecam tę książkę. Fajna do przemyślenia, w którym miejscu sami jesteśmy i jakie wartości są dla nas najważniejsze.

Bardzo fajna książka lekka przyjemna. Zakręcone lody bohaterki urozmaicają czytanie powieści. Najbardziej interesujący jest fakt że autorka książki była kuedyś prawniczką porzuciła zawód na rzecz pisania. Jestem ciekawa dalszych losów bohaterki Catherine sięgam po kokejną część.

Po poprzedniej naprawdę dobrej pozycji autorstwa Tish Jett - “Zawsze szykowna…”, sięgnęłam po rekomendowany poradnik modowy - “Księga stylu Coco Chanel”. Jest to opowieść o stylu i życiu Coco Chanel, które autorka analizowała poprzez lekturę wielu biografii słynnej Chanel oraz pryzmat własnych upodobań i poszukiwań modowych. Sporo jest rzeczy, tj. opinii autorki, z którymi się nie zgadzam, skomentowałabym pewne wydarzenia z życia Chanel lub ubrania w zgoła inny sposób, ale po to właśnie jest ta książka - aby każdy miał swoje zdanie, nie zawsze trzeba kierować się tym, co myśli autor. Chanel nie lubiła Żydów, spółkowała z Nazistą, miała zaledwie kilka zestawów ubrań, które nosiła nieustannie niczym Steve Jobs i miała swoje przekonania a na dodatek kłamała, jak najęta kiedy jej to pasowało, niczym placebo wierzyła w to, w co chciała… i co? Do dziś i na wieki będzie to największe nazwisko w świecie mody i nie tylko. I co z tego, że miała gdzieś wojnę i krzywdę ludzi, traktowała ludzi w różny sposób? A, zanim została kimś, jak oni ją traktowali? Dziś trzeba być “miłym, fajnym”, nie wolno mówić “murzyn”, itp., bo nie daj Bój obrazimy kogoś. Ona miała to gdzieś i została legendą! To jest przede wszystkim to - esencja tej lektury. Fakt, miała niebotyczne szczęście w postaci kochanków, którzy mieli fortuny i znajomości a na dodatek ją lubili. Miała jednocześnie wiele nieszczęścia - jej dzieciństwo i życie miłosne. Zawsze za coś płaci się cenę. Bądź, co bądź ekstrawagancja (czytaj: Schiaparelli) jest zawsze dobrą odskocznią na chwilę, ale elegancja jest wieczna i faktycznie “elegancja to Coco Chanel”. Im mniej, tym więcej, tym lepiej, tym wartościowej. Ode mnie 10/10. Czuję się bardzo zachęcona do zgłębienia świata mody i biografii wielu znanych w nim postaci. Polecam gorąco!

Issy ma (już?) 31 lat, chłopaka, który nie traktuje jej do końca serio (i w dodatku jest jej szefem), schorowanego dziadka, którym się opiekuje i kilka pragnień, o których rzadko mówi. Aha, i właśnie wyrzucają ją z pracy. Chwileczkę! Czy to ma być jakaś przygnębiająca historia?... Nie, Spotkajmy się w kawiarni to zabawna, mądra i krzepiąca opowieść o spełnionych marzeniach: aby odejść z korporacji (nawet jeśli to oni ciebie wyrzucają) i zająć się tym, co się naprawdę lubi aby z własnej pasji (w przypadku Issy jest to pieczenie najcudowniejszych pod słońcem babeczek) uczynić źródło utrzymania przynoszące hm, niemałe zyski, aby odnieść sukces, aby najbliżsi patrzyli na ciebie z dumą, aby spotkać odpowiedzialnego i dojrzałego mężczyznę i zakochać się z wzajemnością i aby ten głupek, twój były chłopak, otworzył ze zdziwienia usta i musiał przyznać, że Udało Ci Się! Nagła strata pracy jest dla Issy powodem, by wreszcie zrealizować swoje marzenie i zacząć pracę na własnym rachunek. Pracę, która będzie przyjemnością, a nie przymusem. W jej przypadku to otwarcie cukierni i sprzedaż własnych wypieków.

Książka napisana przez prawdziwą pasjonatkę Paryża i słodkości. Zadziwiające, jak długą książkę zdołała autorka napisać... nie opowiadając praktycznie żadnej historii. Polecam tę pozycję osobom ciekawskim, bo z pewnością jest to publikacja jedyna w swoim rodzaju. Polecam ją również tym, którzy byli we Francji - z pewnością można przy tej lekturze przypomnieć sobie smaki i zapachy z pobytu w tym kraju. Warto jednak uprzedzić, że znaczną część książki stanowią adresy piekarni i cukierni, nie każdy będzie miał cierpliwość je odczytywać nie znając francuskiego. Warto po prostu je ominąć i czytać opisy frykasów, które autorka opisuje.

Czytałam tę książkę i dosłownie widziałam przed oczami aktorów z ekranizacji, a w głowie słyszałam ich głosy! Ale tu wielkie zaskoczenie! Myślałam, że zapowiadana druga część filmu będzie ekranizacją tej książki, lecz tak nie jest! To zupełnie odrębna historia bazująca na znanych nam z pierwszej części postaciach. Mimo to ogromnie się cieszę, że po nią sięgnęłam. I na pewno też wybiorę się do kina. Książka wita nas genialną, działającą na wyobraźnię sceną. Zima w Nowym Jorku. Andy stoi zziębnięta i zrezygnowana w kałuży błotnistej brei z topniejącego śniegu, a jej markowe ciuchy nijak nie chronią przed lodowatym wiatrem. I właśnie w tym najgorszym momencie dzwoni... ONA. Roszczeniowa Miranda Priestley, której oczekiwań oczywiście znów nie udało się spełnić. I nagle zjawia się Max, niczym rycerz na białym koniu, i unosi Andy w siną dal, choć ona i tak cały czas obsesyjnie myśli o dawnej szefowej... I wtedy Andy się budzi. Okazuje się, że to był tylko koszmar. Od pamiętnej ucieczki z Paryża, kiedy to porzuciła posadę asystentki w "Runwayu", minęło już dziesięć długich lat i z tego wszystkiego tylko Max jest realny. A dziś jest dzień, w którym mają powiedzieć sobie sakramentalne „tak”. Czy Max rzeczywiście okaże się rycerzem na białym rumaku? Jednak nie tylko mężczyzna w życiu Andy się zmienia (wiele lat była z Alexem), ale i jej zawodowe życie. Z dawną rywalką, Emily, zakładają ekskluzywny magazyn ślubny „Plunge” i osiągają sukces. Tak duży, że magazynem zaczyna interesować się sama Miranda… To powód do dumy, czy moment, by brać nogi za pas? Jeśli chodzi o styl, autorka pozostaje wierna swoim charakterystycznym cechom. Akcja powieści nie jest bardzo dynamiczna, toczy się raczej stonowanym, dość spokojnym tempem, obfitując w detale. Znajdziemy tu mnóstwo niezwykle szczegółowych opisów wystroju wnętrz, ekskluzywnych imprez i kreacji od projektantów. Ponieważ magazyn dziewczyn relacjonuje śluby gwiazd i celebrytów, zanurzymy się również w ten ociekający luksusem świat ze świecznika. Ale co najważniejsze, nie zabraknie pełnego perturbacji życia osobistego Andy, które wchodzi na zupełnie inną płaszczyznę. Będzie musiała nie tylko sprawdzić się w nowych rolach, ale też ponownie zweryfikować swoje życiowe wybory i osoby, którym może zaufać. Choć książka ma nieco inny rytm niż pierwsza część, czytałam ją z nostalgią i prawdziwą przyjemnością. To idealna, lżejsza lektura dla każdego, kto zastanawiał się, jak potoczyły się losy bohaterek po ostatnim starciu z Diabłem. A ten nie powiedział jeszcze ostatniego słowa!

Po książkę sięgnęłam, zachęcona tytułem oraz tym co było na odwrocie książki - wskazania, dawkowanie i działanie - autorka zapewniała, że działa rewelacyjnie na poprawę humoru, rozluźnienie itp. W rzeczywistości nie była to w stu procentach lekka, przyjemna i słodka książka. Była tak naprawdę słodko-gorzka jak życie z wplecionymi ciężkimi/ traumatycznymi przeżyciami bohaterów. Także opis z tyłu książki jak dla mnie trochę przestrzelony. Kilka wątków się urwało i autorka nie wróciła już do nich (np. wypadek Ivana, wręczenie prezentów Elenie przez Portię). Mimo wszystko książka ciekawa, czytało się przyjemnie podczas urlopu, byłam ciekawa dalszego losu bohaterów i zakończona happy endem 😌 Aha i zachowałam sobie kilka przepisów z niej 😉

Książka z przymrużeniem oka, opisująca zachowania Paryżanek. Co jedzą, z kim się spotykają, jak się ubierają i czemu teoretycznie nie dbają o swój wygląd? Teoretycznie, bo może właśnie to ma tak wyglądać. To skarbnica wiedzy, jeśli chodzi o przepisy, modne miejsca w Paryżu. Pełna dobrego humoru i cytatów.

Uwielbiam. Po prostu. Lekka, dowcipna i przyjemna. Bridget to Bridget. Nie dość, że moje pokolenie, to jeszcze bliskie mi tematy. Polecam przeczytać przed zobaczeniem filmu, bo nikogo innego już nie mogłam sobie wyobrazić niż aktorów z filmu. Ale i tak wakacje dzięki lekturze spędzone bardzo sympatycznie!

Sympatyczna, ładnym językiem opisana historia dwóch sióstr, ich kuzynki i ciotki prowadzącej pensjonat oraz uwielbiającej Meryl Streep... Lata temu kobiety spotkała tragedia - w wypadku samochodowym giną trzy najbliższe im osoby: rodzice dziewczynek i ojciec ich małej kuzynki, Kat. Mija czas a relacje między Lolly, Isabel, June i Kat układają się raczej chłodno. Nagłe zaproszenie ciotki powoduje, że wszystkie cztery spotykają się na nowo w domu swego dzieciństwa. Codzienne przebywanie ze sobą pozwala im lepiej poznać siebie i odkryć siłę rodzinnych więzi.

Książka „Lekcje Madame Chic. Opowieść o tym, jak z paryskiej rodziny uczynić sztukę życia” to lekka, inspirująca publikacja o sztuce życia z klasą, prostotą i elegancją. Autorka, Jennifer L. Scott, opisuje swoje doświadczenia z pobytu w Paryżu, gdzie jako studentka mieszkała u francuskiej rodziny o nazwisku „Chic”. To właśnie tam obserwowała codzienne nawyki i styl życia Madame Chic – kobiety, która w każdej sytuacji potrafiła zachować wdzięk, spokój i elegancję. Scott przedstawia 20 praktycznych lekcji, które pomagają wprowadzić do życia harmonię i dobry smak. Dotyczą one nie tylko ubioru i wyglądu, ale również sposobu odżywiania, kultury osobistej, podejścia do pracy i odpoczynku. Autorka zachęca do minimalizmu, świadomego wyboru rzeczy i pielęgnowania codziennych rytuałów, które nadają życiu głębszy sens. Styl książki jest przystępny, lekko humorystyczny i motywujący. Jennifer Scott nie moralizuje – raczej dzieli się swoimi spostrzeżeniami w sposób naturalny i inspirujący. Dzięki temu „Lekcje Madame Chic” mogą spodobać się każdemu, kto pragnie poprawić swoje nawyki i nadać codzienności odrobinę francuskiego szyku. To nie jest poradnik dla miłośników szybkich zmian czy modowych trendów. To raczej filozofia życia w stylu „mniej znaczy więcej”, oparta na elegancji, umiarze i radości z prostych rzeczy. Książka pozostawia po sobie przyjemne wrażenie i może stać się początkiem osobistej przemiany – ku większej uważności i stylowi z klasą.

Książka ta będzie idealną pozycją dla osób które potrzebują wsparcia, pomocy w trudnych chwilach np. tak jak bohaterka która z dnia na dzień traci pracę i chłopaka. Opisy pól lawendy cudowne, zbawienna moc spacerów i rozmów ze znajomymi pokazuje ile jesteśmy w stanie zdziałać gdy przestajemy martwić się o błahe sprawy.Mnie jednak do końca nie zachwyciła- zbyt dużo rozpoczętych wątków które nie zostały wyjaśnione.

To historia Alex, której marzeniem była praca na Wall Street. W ogromnej finansowej piaskownicy w Cromwell czuła się doskonale. Nazwana przez współpracowników Dziewczynką gotowa była pracować ciężko po to aby odnieść sukces. Należy pamiętać, że kobiety w branży finansowej nie mają łatwo i muszą wiele udowadniać. Ja polubiłam Alex i kibicowałam jej więc tym bardziej polecam tą książkę.

Przychodzę dziś do Was z recenzją książki, która kompletnie nie pasuje do pochmurnych, deszczowych dni, ale jest na nie prawie idealna. Dostałam ją od zaprzyjaźnionej blogerki Adrianny z Tajemnicze książki, do której zapraszam Was już teraz, klikając TUTAJ otworzy się Wam druga karta z jej blogiem. A więc. Sporo czasu leżała na mojej półce, kiedy wyciągnęłam ją wyżej, do tych, które aktualnie czytam, bądź są w stosie do przeczytania w najbliższym czasie. Nie wiedziałam, czego się po niej kompletnie spodziewać, więc była to dla mnie nie lada gratka. Claire Cook – urodziła się w Aleksandrii w stanie Wirginia. Ma siedmioro rodzeństwa. Swoją pierwsza powieść pisała w samochodzie czekając na powrót córki z pływalni. Jej powieść Facet z ogłoszenia – został zekranizowany. Obecnie mieszka z mężem i psem w Massachusetts. Claire Cook – W pełni lata Bella – stylistka, kosmetyczka – ma to we krwi. Jednak nie spodziewała się, że Craig – jej były mąż, którego nadal darzy uczuciem zwiąże się z jej… przyrodnią siostrą. Pała nienawiścią do obojga, jednak w pewnej chwili zaświeca się lampka. Kobieta postanawia, że czas zmienić swoje życie. Poznaje Seana, który pomaga jej w biznesie. Mimo iż wypierają się, chyba nie tylko interesy ich łączą… Czy kobieta zapomni o swoim byłym mężu? Czy przestanie go kochać, a siostrę nienawidzić? Zaczynając jak zwykle od okładki, musze przyznać, że ma w sobie coś z lata. Jasne barwy, które są przyjemne: błękit, zieleń czy biel komponuje się fantastycznie z upalnym latem. Rower, kapelusz, torba – mi kojarzy się z beztroskimi latami, w których nic mnie nie trapiło i mogłam spędzać cały dzień siedząc na zewnątrz, na słońcu i bawić się – jak dziecko. Co do samego wydania nie mam zastrzeżeń, literówek nie zauważyłam. Jest to wydanie kieszonkowe (czyt. pomniejszone) wydanie, które ma więcej stron, mniejszą czcionkę, chociaż na okładce napisane jest „duża czcionka”. Jak na takie wydanie, jest całkiem przyzwoicie. Odstępy są zachowane, więc czytało mi się szybko i przyjemnie. Z kolei przechodząc do samej autorki, z którą nie miałam do czynienia… Musze przyznać, że całkiem tak źle nie było. Owszem, jakieś zgrzyty były, nie sposób o nich nie wspomnieć, ale jak na kolejnego nowego autora jest nawet bardzo dobrze. Jedyne, co mnie raziło, to to, że na początku nie mogłam zgrać się z tym, co pisała pani Cook. Jakoś nie potrafiłam wejść w rytm stylu autorki, który nie jest najgorszy. Prosty w odbiorze, który sprawia, że czyta się naprawdę szybko. Banalny język, który jesteśmy w stanie bez żadnych przeszkód rozumieć. Niestety nie mogłam wejść do świata bohaterów, bo gdzieś tam daleko w mojej duszy, ale jednak, myślałam o swoich przyziemnych sprawach, które utrudniały mi skupienie się stricte na książce. Lektura nie pozwoliła mi przeżywać wszystkiego, co przechodzą bohaterowie – ale nie od razu przecież Kraków zbudowali – może z innymi powieściami jest inaczej. Niemniej jednak sama pisarka pokazała swój potencjał i go wykorzystała. Z czego ogromnie się cieszę. Gdyby zapytano mnie o postacie, jakie były, miałabym z tym nieco kłopotu. A mianowicie wiem, kto, co i jak, ale wydawało mi się to trochę nierealistyczne. Tylu kosmetyczek, stylistów, fryzjerów w rodzinie? To trochę mało wiarygodne, bo przeważnie zawsze jest chociaż jedna osoba, która ma odmienny sposób postrzegania świata, która czymś innym się interesuje. No, ale mniejsza. Nie byli płytcy, ale nieco niedopracowani. Czasami ich zachowanie było tak przewidywalne, że to mnie Az bolało. W sumie przewidziałam koniec książki, mimo iż później autorka próbowała wyprowadzić mnie na manowce – ja się nie dałam. Co do samej Belli jestem skłonna zrozumieć jej ból, frustrację… Nie każdemu zdarza się taki przypadek jak naszej głównej bohaterce. Denerwowało mnie to, że ciągle malowała usta inną szminką, innym odcieniem – no ileż można mieć tych pomadek do ust? Ale okej. Zaś z kolei przechodząc do Seana zjawił się jak grom z jasnego nieba. Nie wiadomo skąd, po co, na co i czemu tak nagle. Ale jego pojawienie się dodało nieco tempa w lekturze, więc za to mu chwała. Reszta bohaterów tak jak i Sean, czy Bella jakoś nie zyskali mojej sympatii. Wyjątkiem była Perełka/ Cannoli. Ona mnie w sobie rozkochała. Ale nie zdradzę Wam, kto to – sami musicie sięgnąć po lekturę i się dowiedzieć. Jak wspominałam, momentami książka wydaje się mocno monotonna – bo nie ma w lekturze żadnej akcji. Czasami ostrzejsze teksty są tym motorkiem, a czasami po prostu nic. Czytałam ją na raty, tak – ja czytałam na raty. Nadszedł wrzesień, pełno szkolnych obowiązków, studniówka, egzamin zawodowy, matura – wszystko, co kiedyś wydawało się odległe jest tuż za rogiem, a mnie ubyło ¾ wolnego czasu, co miałam jeszcze w zeszłym roku szkolnym. Mimo wszystko walczę. Pomimo deszczu za oknem, dokończyłam czytać powieść i jakie są moje wrażenia? Najgorsza nie jest, najlepsza też nie. Gdzieś tak po środku. Chwilami idzie się zaczytać, jednak żadnych wartości mi nie przekazała, niczego nie nauczyła, zwykły zapychacz czasu i oderwanie się po części od prywatnego naszego bajzlu. Powieść o nieco zdesperowanej, złej głównej bohaterce, która nie potrafi otrząsnąć się z rozwodu. Nie potrafi zaakceptować sytuacji, w jakiej się znalazła. Jednak w pewnym momencie decyduje się na zmianę. A kilka ich będzie. Ta książka to perypetie kobiety, która mogłaby być któraś z nas, jeśli macie takie upodobania, jak Bella. Reasumując polecam ją wszystkim, których deszcz za oknem irytuje tak bardzo, że potrzebujecie nie uzależniającej, banalnej historii na zbicie złego humoru. Książka, która wpuści do waszego życia na chwilę trochę słońca, które przebije ten deszcz za oknem. Mam pytanie do Was, czy czytaliście tę lekturę? Jakie macie o niej zdanie? Chociaż bardziej ciekawi mnie to, czy polecacie jakiś inny tytuł tej pisarki? Piszcie śmiało!

Na początku wydaje się w porządku, jednak chłopak-frajer jest trochę oklepanym motywem. Potem ma "idealnego" chłopaka, który jednak skrywa mroczną stronę i oczywiście ojciec koleżanki okazuje się tym jedynym. Było to widać od początku, że w końcu "się zejdą", jednak dla mnie to trochę przesada. Starszy koleś ok, ale ojciec koleżanki? W sumie to jej perspektywa jest jeszcze zrozumiała, ale on? Dobrze, że ostatecznie przejrzeli na oczy. Książka warta przeczytania, chociaż momentami trochę się dłuży. Wiele wątków niekoniecznie istotnych można było okroić.

Przyjemna i lekka lektura, która choć mnie nie porwała, to sprawiła, że z chęcią zobaczyłabym jej ekranizację. :) Największym minusem były dla mnie absurdalne decyzje bohaterów i pokrętna logika, nijak mająca się do prawdziwego życia, co nadało książce humorystyczny ton a mnie jako czytelniczkę przyprawiało o irytację. Fanom komedii romantycznych i romansów polecam, jeżeli jednak poszukujesz duchowych uniesień podczas czytania, to śmiało możesz o tej książce zapomnieć.

Polecam tę książkę każdemu, kto zna francuski i ma ochotę na coś lekkiego, pełnego życia i dobrego nastroju. Jak mniemam po wielu recenzjach, w oryginale jest o niebo lepsza. To lekka, zabawna historia pachnąca kuchnią, bąbelkami szampana i odrobiną szaleństwa. Charlotte Lavigne to bohaterka, którą łatwo polubić, trzydziestokilkuletnia, zabawna, trochę roztrzepana, trochę romantyczna, a do tego zakochana w gotowaniu 🥘🍷. Jej życie to mieszanka humoru, kulinarnych smaczków i codziennych wzlotów i upadków, które łatwo mogą brzmieć znajomo. To nie tylko romans, ale też opowieść o poszukiwaniu siebie, o codziennych potyczkach i o tym, że życie najlepiej smakuje wtedy, gdy ma się odwagę dorzucić do niego odrobinę pikanterii. Lekki styl i francuski klimat sprawiają, że powieść czyta się przyjemnie, nawet jeśli, jak u mnie, zajmuje to więcej czasu w oryginale.