Kochając pana Danielsa

ŁAMIĄC ZASADY Powieść "Pięć sposobów na upadek" to kolejna wizyta w Miami na Florydzie, gdzie poznajemy historię przystojnego, jasnowłosego Bena Morrisa - jednego z byłych ochroniarzy w klubie Penny. Do tej pory poznaliśmy go jako nieco zdystansowanego osiłka, który dba o zapewnienie porządku i bezpieczeństwa, ale nie stroni od przygód i... ma swoje tajemnice. Tymczasem w czwartym tomie cyklu "Dziesięć płytkich oddechów" autorka nakreśliła pełniejszy, odmienny obraz Benjamina Morrisa, ukazujący bohatera w zupełnie innym świetle. Ben realizuje swoje zamierzenia, kończy studia prawnicze, uzyskuje dyplom i rozpoczyna pracę w kancelarii. Tutaj poznaje zwariowaną i seksowną Reese Mackay - pasierbicę szefa, z którą połączył go krótki epizod w Cancun. Zdumienie obojga bohaterów jest ogromne, gdy spotykają się na gruncie zawodowym. Romans biurowy zupełnie nie wchodzi w grę, gdyż może sprowadzić na oboje same kłopoty. Podatnemu na urok płci pięknej Benowi trudno jest oprzeć się pociągającej, zadziornej i krnąbrnej Rees. Ale Benjamin to także, a może przede wszystkim empatyczny i kochający syn swojej matki Wilmy, który jako jedyny z piątki rodzeństwa często odwiedza rodzinny dom i pomaga w pracy na farmie. Mężczyzna jest skonfliktowany ze swoim ojcem alkoholikiem, z którym łączą go jedynie żale i urazy z przeszłości. Zastanawiacie się jak rozwinie się znajomość niepokornej dziewczyny i rozrywkowego faceta o wielkim sercu?... Szczegółów oczywiście nie zdradzę, ale na pewno będzie burzliwie i emocji nie zabraknie. K.A. Tucker stworzyła niezwykle ciekawą i wzruszającą historię, która kompletnie mnie zaskoczyła i przekonała, że nie należy sądzić po pozorach. Mając wyrobione zdanie na temat Bena Morrisa na podstawie wcześniejszych zdarzeń, zupełnie nie spodziewałam się takiego obrotu spraw. Jestem zdumiona i jednocześnie bardzo zadowolona z pełnego, wszechstronnego portretu osobowościowego tego sympatycznego bohatera. Autorka naprawdę się postarała. Inteligentna fabuła pełna zwrotów, emocji i wzruszeń jest realistyczna i bardzo przekonująca. Wydarzenia ciekawią i tętnią życiem, co sprawia, że nie ma czasu na nudę. Są momenty wzruszające, poważne, ale też tryskające humorem jak min. zemsta na paintballu, czy zabawne dialogi obfitujące w cięte riposty. Całość jest spójna, wyważona i wolna od przesady, dzięki czemu z radością i zaciekawieniem poznajemy kolejne wydarzenia. Autorka jest fantastyczną obserwatorką i kreatywną twórczynią osobowości. Jej bohaterowie niejednokrotnie poddawani są konfrontacjom, zaglądają w głąb siebie i dzielą się przemyśleniami. Dlatego tak bardzo stają się nam bliscy i możemy ich naprawdę dobrze poznać. Polubiłam zarówno Bena, jak i Rees i mocno kibicowałam ich relacji. K.A. Tucker podejmuje w swojej powieści trudne tematy natury ogólnoludzkiej. Problem alkoholizmu i jego wpływ na życie wieloosobowej rodziny. Syndrom odrzucenia, który daje się we znaki przez całe życie porzuconej osobie. Zdrady w związkach, które z jednej strony są powodem budowania wokół siebie pancerza przeciw kolejnym zranieniom, z drugiej przekładają się na usilne poszukiwanie ciepła, miłości i szczęścia. Niezmiennie pozostaję pod ogromnym urokiem całego czterotomowego cyklu. Uwielbiam tę opowieść i na pewno na długo ją zapamiętam. Rozpoczynając od "Dziesięciu płytkich oddechów" każda z powieści idealnie trafiła w mój gust. Wszystkie cztery historie - Kasey, Livii, Caine'a i Bena wciągnęły mnie w wir wydarzeń i sprawiły ogromną przyjemność. Wysłuchałam tych audiobooków niemal jednym ciągiem i nie odczułam żadnego przesytu. Każda z tych części ma w sobie pewną niezwykłość i niezaprzeczalny urok. Jeśli zatem lubicie inteligentne powieści obyczajowe, w których wykreowany świat jest realistyczny, zbalansowany i... wyjątkowy, to jest to cykl idealny dla Was.

Nie ukrywam, że w przypadku tej książki nie do końca mogę być obiektywna z jej oceną. Już wam tłumaczę dlaczego. Zapewne spora liczba osób może nie kojarzyć tej historii, ponieważ jest to książka wydana w 2015 roku. Oczywiście nic z tym złego, ale mam problem: czy ocenić ją według standardu sprzed dekady, czy odnieść się do tego co obecnie jest na rynku wydawniczym. Z pewnością, gdybym czytała ją w tamtym czasie, to zdecydowanie uplasowałaby się wysoko, ponieważ nie co dzień czytało się takie fabuły. Biorąc pod uwagę obecny czas, mogę powiedzieć jedno: ale to już było. Nie zmienia to faktu, że te 600 stron wyciągnęłam praktycznie w jeden dzień – więc to już o czymś świadczy. Dostałam bad boya z mroczną przeszłością, który starał się pozbyć przypiętej mu złej łatki oraz dziewczynę, która została wciągnięta w szemrane interesy swojego ojczyma. Osiemnastolatka, a przebiegła niczym James Bond. Nie zmniena to faktu, że bawiłam się bardzo dobrze. No i jeszcze ten age gap 😈. Jeżeli uda wam się dorwać kiedyś tą książkę, to spokojnie możecie się z nią zapoznać. Ja się cieszę, że zostałam do tego namówiona i że udało mi się przeczytać jedną z wielu książek, o której już raczej zapomniano.

Po "Promyczku" myślałam, że nie znajdę równie ciekawej historii, jednak się pomyliłam. Lubię książki, które zmuszają do refleksji, każą na chwilę i zatrzymać o docenić to co się ma - dla mnie "Kiedy pada deszcz" jest właśnie taką historią. Co prawda opowiada o nastolatkami, ale dorosłe kobiety też znajdą coś dla siebie w tej historii. Pierwsze 100 stron trochę się ciągnęło, ale potem akcja się rozkręca i opowieść wciąga.

Czytając „Powietrze, którym oddycha” Brittainy C. Cherry, czułam, jak moje serce pulsuje z każdą stroną. To książka, która wciąga od pierwszego zdania i nie pozwala o sobie zapomnieć nawet po zamknięciu ostatniego rozdziału. Każda emocja bohaterów, ich radość, ból i tęsknota, zdają się przenikać do mojego własnego świata, a ja nie potrafiłam oderwać się od historii, która była jednocześnie piękna i bolesna. Pokochałam sposób, w jaki autorka buduje postaci – są tak realne, że czasem wydawało mi się, że naprawdę mogę ich dotknąć, poczuć ich obecność. Momentami miałam ochotę krzyczeć razem z nimi, płakać z nimi, śmiać się i czuć każdą najmniejszą radość. Szczególnie głęboko poruszyła mnie wrażliwość i siła głównej bohaterki, która mimo ran i rozczarowań, stara się kochać i żyć pełnią życia. To nie jest książka tylko o miłości – to historia o stracie, przebaczeniu, o tym, jak trudno czasem oddychać, kiedy serce krzyczy. I mimo że czytałam ją wieczorem przy lampce światła, przez cały czas czułam, że potrzebuję powietrza, którym oddycha każdy z bohaterów. Książka zostaje w duszy na długo, przypominając, że życie bywa kruche, ale jednocześnie piękne w swojej nieprzewidywalności. Po skończeniu lektury siedziałam w ciszy, próbując uspokoić własne emocje – i wtedy uświadomiłam sobie, że Brittainy C. Cherry stworzyła coś więcej niż powieść – stworzyła doświadczenie, które wciąż oddycha we mnie.

Kayden jest oskarżony przed sądem o pobicie swojego rówieśnika. Jedyne co może go uratować to to, że Callie ujawni swój najmroczniejszy sekret. Chłopak nie ma zamiaru jej prosić o tak duże poświęcenie i woli zostać oskarżony niż ją o to prosić. Dziewczyna wie, że jeżeli nic nie zrobi to jej ukochany, który chociaż zamknął się na nią, po swojej próbie samobójczej, gdy go uratowała skończy w więzieniu. Nie chce do tego dopuścić i stawia czoła swoim demonom po 6 latach walki z nimi. Polecam fanom pierwszego tomu, bo na pewno się nie zawiodą. ;)

Autorka poruszyła bardzo trudny temat a mianowicie; nastoletniej ciąży. Jeden uśmiech, jedna chwila słabości, jedna decyzja, zmieniła życie głównej bohaterki w niekończącą się walkę z rówieśnikami i rodziną. W głowie nastolatki trwa bitwa emocji, czuje się samotna, niezrozumiana nawet od strony rodziców. Wtedy pojawia się on, pełen zrozumienia i czułości. Nie ocenia. Nie wytyka palcami. Poprostu jest i stara się zrozumieć. Jest to bardzo poruszająca i wzruszająca książka, mówiąca o tym, że czasami nie wszystko wygląda tak jak się wydaje, że czasami warto poznać genezę zanim wydamy osąd. Polecam każdemu, kto lubi literaturę młodzieżową. Książka powinna się spodobać każdemu kto lubi czytać o trudnych młodzieńczych emocjach.

Książka świetnie napisana. Opowiada pięknie o tym, jak człowiek upada po stracie najbliższej osoby, o cierpieniu, zaprzeczeniu i autodestrukcji. Jak druga równie pogubiona osoba może pomóc i jak wzajemnie mogą pokonać swoje demony. Kontynuacja Promyczka jest równie piękna jak pierwsza część. Polecam z całego ❤️

Po przeczytaniu Pięknej katastrofy nie mogłam odmówić sobie sięgnięcia po Chodzącą katastrofę, czyli historię opowiedzianą z perspektywy Travisa Maddoxa. Byłam ciekawa, jak wyglądała ta burzliwa relacja oczami samego „bad boya” i czy jego myśli i emocje pozwolą mi spojrzeć na całą historię inaczej. Muszę przyznać, że książka daje głębszy wgląd w psychikę Travisa. W Pięknej katastrofie jego zachowanie często wydawało się zaborcze, impulsywne i czasem wręcz toksyczne. Tutaj jednak widzimy, co nim kierowało – jego przeszłość, lęki i to, jak bardzo bał się stracić Abby. Dzięki temu postać Travisa staje się bardziej wielowymiarowa. Nie jest to tylko pewny siebie i niepokorny bokser, ale też chłopak pełen wewnętrznych demonów, który miłość traktuje jako jedyne pewne uczucie w swoim życiu. Jednak mimo tej nowej perspektywy, nie mogę powiedzieć, że książka mnie zachwyciła. O ile doceniam próbę pokazania historii z drugiej strony, o tyle momentami miałam wrażenie, że czytam po prostu powtórkę z Pięknej katastrofy, tylko z innymi przemyśleniami bohatera. Niektóre sceny nabrały nowego wymiaru, ale inne wydawały się zbędnym powieleniem tego, co już znałam.

Jak zaczęłam czytać tę książkę, ciągle się zastanawiam „o co tyle szumu wokół niej?”. Jakoś początkowo nie mogłam się w nią wkręcić. Wydawała mi się taka nijaka i lekko nudnawa. Wybaczcie 🫣 Już zaczęłam się obawiać, że to będzie jedna z tych książek, które większość ludzi chwali i poleca, a ja szybko ją przeczytam, odłożę na półkę i od razu zapomnę. Ale… Od połowy, tak mocno się wkręciłam, że nie chciałam tej książki odłożyć, dopóki nie dowiem się, co będzie dalej. A pod koniec już całkiem się rozsyłałam i nie potrafiłam przeczytać nawet zdania bez zalania się łzami. Nie spodziewałam się, że tak nagle Kate zdobędzie moje serce. Bo jej optymizm, chęć życia i aura, którą wokół siebie roztaczała, dostarczały pewnego rodzaju spokoju i nadziei. To była jedna z tych bohaterek, które w każdym momencie życia widzą dobre strony. Chociaż już tak wiele przeszła, najgorsze wciąż jest jeszcze przed nią… Bo czy nawet z takim podejściem do życia, można przygotować się na swoją śmierć? Czy można pogodzić się z tym, że w tak młodym wieku, przyjdzie pożegnać się ze światem i bliskimi? A przyjaciół ma naprawdę niesamowitych… Gus, Audrey, przyjaciele ze studiów oraz jej ukochany Keller… Jak pozostawić ich samych? Czy wypieranie tego, co nieuniknione ma w ogóle jakiś sens? Chociaż z drugiej strony, nie wiem czy umiałabym tak bardzo cieszyć się kolejnym dniem, jak Kate… Pod tym względem Sedgwick wykazała się sporą odwagą i wolą walki… Za co naprawdę mocno ją podziwiałam. Wierzcie mi, po przeczytaniu pierwszej połowy książki, nie wierzyłam, że to napiszę, ale teraz z czystym sercem mogę to stwierdzić - już wiem dlaczego tak wiele osób ją polecało ❤️ To faktycznie książka, przy której wyleje się hektolitry łez. To książka, która poruszy do głębi. Bo to nie tylko powieść o miłości, ale także o nieustannej walce o uśmiech, radość i czerpania z każdego dnia, jak najwięcej ❤️

„Przypadki Callie i Kaydena” to poruszająca, głęboko emocjonalna historia dwojga młodych ludzi, których los boleśnie doświadczył, ale też niespodziewanie połączył. Jessica Sorensen stworzyła opowieść, która nie tylko łamie serce, ale również daje nadzieję – na miłość, na zrozumienie, na uzdrowienie. Callie, zamknięta w sobie dziewczyna z przeszłością, i Kayden, popularny chłopak z idealną fasadą, za którą kryje się dramat przemocy domowej – to duet, który od pierwszych stron budzi emocje. Ich przypadkowe spotkanie, które staje się punktem zwrotnym w ich życiach, to nie tylko początek znajomości, ale również uruchomienie procesu gojenia wewnętrznych ran. Autorka z ogromną wrażliwością pokazuje, jak trudne doświadczenia potrafią ukształtować człowieka, ale także jak wielką siłę ma zaufanie, empatia i szczerość. Relacja Callie i Kaydena rozwija się subtelnie, ale intensywnie – każda rozmowa, każde spotkanie to krok ku wzajemnemu zrozumieniu i wyjściu z mroku. Choć poruszane tematy są trudne – molestowanie, przemoc, trauma – to styl Sorensen jest delikatny, nieprzesadzony, a jednocześnie niesamowicie wciągający. Książkę czyta się jednym tchem, z drżącym sercem i ściśniętym gardłem. To powieść, która zostaje z czytelnikiem na długo.

Piękna katastrofa to książka, która wywołała we mnie mieszane uczucia. Z jednej strony wciągnęła mnie od pierwszych stron, a z drugiej – momentami irytowała i wzbudzała sprzeczne emocje. Nie mogę zaprzeczyć, że książkę czyta się błyskawicznie. McGuire potrafi budować napięcie, a dialogi między bohaterami są dynamiczne i pełne emocji. Travis to typowy „bad boy”, który momentami jest uroczy, ale innym razem jego zachowanie przekracza granice zdrowej relacji. Abby z kolei bywała niezdecydowana i czasami irytująca, co sprawiało, że nie zawsze rozumiałam jej decyzje. Z jednej strony historia była wciągająca i pełna intensywnych emocji, ale z drugiej – niektóre wątki wydawały mi się przesadzone, a sam związek głównych bohaterów momentami toksyczny. Bywało, że zastanawiałam się, czy ich uczucie faktycznie było miłością, czy raczej uzależnieniem od siebie nawzajem.

Wciągający i łatwo czytający się romans. Główni bohaterowie nie są stereotypowi i ciekawie się ich poznaje. Jedynym minusem budowy postaci w tej książce jest to, w jak nieodpowiednich momentach Gray myśli o seksie z główną bohaterką. Na wszystko jest czas i miejsce, ale widać, że autorka niekoniecznie się tym przejmowała. Bardzo ładnie opisane zostało całe otoczenie. Napa, dom i winnica zostały pięknie zobrazowane, nadano im ciepła, co mi osobiście uprzyjemniło lekturę. Na sam koniec pragnę dodać, że Virgil jest najbardziej kochaną postacią o jakiej przyszło mi czytać od bardzo dawna.

"Kiedy wszystko się zmienia" to może prosta i dość przewidywalna historia, dla niektórych będzie to wada, dla innych zaleta. Mi się całkiem podobała - czyta się ją szybko i przyjemnie. Być może nie jest to odkrywcza opowieść, ale z pewnością pokazuje jakie piętno potrafi na dzieciach odcisnąć zachowanie rodziców, jak czasem marzenia okazują się spełnianiem oczekiwań innych, jak wiele nieporozumień można by uniknąć poprzez zwyczajną rozmowę i w końcu jak czasem życie samo weryfikuje plany. Poprawna lektura, jeśli szukasz czegoś lekkiego to polecam!

Drugie podejście do książki autorki Colleen Hoover i co tu dużo mówić.. kolejna książka, która jest po prostu świetna. Jest tak świetnie opisana, od opisów miejsca, bohaterów, po ich uczucia, że czytając ją miałam wrażenie jakbym oglądała w swojej głowie film! Mam wielką nadzieję, że pojawi się ekranizacja bo jestem ciekawa czy to tak by to wszystko wyglądało jak wyobraziłam sobie to ja, a poza tym uważam że ta książka na to po prostu zasługuje. Bardzo polubiłam się z tą pisarką, chociaż na początku podchodziłam do jej książek bardzo sceptycznie - a tu taka niespodzianka! Napewno na tych dwóch pozycjach się nie skończy i już szukam kolejnych książek autorki bo zakochałam się w tym jak emocjonująco i prawdziwie je pisze. Jeśli chodzi zaś o "Ugly Love" jest to książka niesamowicie emocjonująca - tak samo zresztą jak poprzednia którą czytałam, czyli "Reminders Od Him". Ostatnie strony historii czytałam już ze łzami w oczach.. bardzo kibicowałam bohaterom, szczególnie Milesowi, wierzyłam do samego końca że wszystko skończy się dobrze i że wybaczy sobie swoje "błędy" z przeszłości - chociaż wcale tak naprawdę nie zawinił, ale obwiniał się przez bardzo długi czas, przez co wyniszczało to go od środka. Jest to książka nie tylko o miłości, ale również i o stracie, żalu, przebaczeniu, książka która niesie nadzieję na lepsze jutro. Szczerze mówiąc nie pamiętam czy jakieś inne książki które do tej pory czytałam wzruszyły mnie tak jak właśnie te dwie od Colleen Hoover.. 🥰

✨️ Jak tylko dowiedziałam się, że będzie serial na podstawie pierwszego tomu, postanowiłam wcisnąć „Układ” w mój TBR. Zdecydowanie wolę najpierw przeczytać książkę, a później obejrzeć ekranizację. Historia była fajna, naprawdę dobrze się przy niej bawiłam. Zarówno Hannah, jak i Garrett to tacy bohaterowie, jakich lubię. Zabawni, sarkastyczni, z ogromnym bagażem życiowych doświadczeń, a mimo to potrafili stworzyć układ. Uważam, że to jedna z fajniejszych książkowych par. Korepetycje, przyjaźń, udawany związek, który małymi krokami przeradza się w coś więcej. Do tego ich dialogi to złoto, chichrałam się na nich bardzo, czasami nawet w głos. Dużym plusem tej historii jest również to, że główni bohaterowie ze sobą rozmawiają o wszystkim. Oprócz jednego momentu, ale tam akurat musiało się tak zadziać. Inaczej ta historia nie miałaby sensu. Jedyne, do czego muszę się przyczepić, to brak TW. Ja wiem, że ta książka ma już kilka lat, ale myślę, że wiele osób chciałoby wiedzieć, jakie trudne tematy znajdą w tej historii. No i tłumaczenie scen spice. Majteczki, tyłkowy seks i inne kwiatki. Na tych momentach też się trochę pośmiałam xD. Jestem bardzo ciekawa, jak wypadnie ekranizacja. Mam nadzieję, że tego nie zepsują, a wy, jeśli lubicie romanse sportowe, a jeszcze tak jak ja nie czytaliście „The Deal. Układ”, to polecam. Ja niedługo zabieram się za kolejny tom. Jestem ciekawa, kto tym razem dostanie swoją historię.

Książka "Na krawędzi zawsze" J. A. Redmerski zabiera nas do drugiego tomu historii Camryn i Andrew, którzy poznali się w podróży. Nie chcę spolerować, jednak autorka utrzymuje bardzo dobry poziom, chociaż momentem miałam wrażenie, że brakowało czegoś w środku. Jednak zakończenie rewanżuje wszystko.

Ta książka przeleżała u mnie kilka dobrych lat, ponieważ nie mogłam znaleźć dla niej odpowiedniego momentu. Wreszcie jednak nadszedł ten czas i poza kilkoma dobrymi rozdziałami, niestety większość książki była nużąca. Postać Bree wniosła do tej opowieści wiele dobrego, była jak promień słońca próbujący przebić się przez burzowe chmury. Bardzo ją polubiłam dzięki jej mądrości, zaradności i chęci niesienia pomocy. Archer 🥰🥰 Nikogo chyba nie zdziwi, gdy stwierdzę, że ten chłopak potrafi namieszać w głowie i sercu niejednej czytelniczki. Już w pierwszej scenie wzbudził moje zaciekawienie. Jego tajemnicza aura wręcz prosiła się o uwagę. Jednak przez kolejne rozdziały musiałam trochę przemęczyć się z jego gburowatą i szorstką osobowością. Było jednak warto czekać, ponieważ z czasem jego postać się zmienia, a wszystkie sekrety skrywane w przeszłości nabierają znaczenia. Muszę jednak przyznać, że nie jest to książka dla każdego. Historia rozwija się powoli, a samo zakończenie uważam za napisane w pośpiechu. Chemia między bohaterami momentami potrafi zbić z tropu, odbierałam sprzeczne sygnały, ale było to w dużej mierze spowodowane postacią Archer’a. Podsumowując, pomysł na historię o chłopaku, który po prostu urodził się w nieodpowiedniej rodzinie, potrafi wzruszyć czytelnika. Dużym plusem tej książki jest wprowadzenie czarnych charakterów, nadało to całej opowieści wyrazistości.

Jak dla mnie super! Wszystko świetnie opisane , uczucia i myśli. Człowiek, mimo że podjąłby inne decyzje niż bohaterowie książki, potrafi się dobrze we wszystko wczuć i zrozumieć ich wybory. Nic się nie ciągnęło , książka wciąga tak, że ma się ochotę czytać i czytać dalej . Puściłam sobie piosenkę "Maybe Someday" i jest naprawdę świetna . Szkoda ,że książka nie ma ekranizacji 😔 Myślę ,że razem z tą piosenką film zrobiłby furorę 😇

Czytając aż czułam w powietrzu zapach gimnazjum. Nie wiem o co nam (nastolatkom) wtedy chodziło, że zaczytywałyśmy się w książkach z motywem śmiertelnej choroby. Może z sentymentu, ale bardzo podobała mi się ta książka. Relacja Kiersten i Wesa eskalowała w zawrotnym tempie, co mnie trochę irytowało, chociaż rozumiem ten zamysł autorki na zbudowanie wielkiej miłości od pierwszego wejrzenia. Coś co złapało mnie za serce to dojrzałość głównego bohatera. Ogólnie niezła książka.

Czasem największym koszmarem nie jest wróg -tylko ktoś, komu kiedyś oddaliśmy całe serce. Bo nikt nie potrafi zmienić naszego życia w piekło tak bardzo, jak osoba, której kiedyś ufaliśmy najbardziej na świecie. Recenzja książki „Dręczyciel” – Penelope Douglas Niewinna przyjaźń, która dawała nadzieję na piękną miłość. Uczucie, które kwitło i zostało zdeptane jak nic niewarty chwast. Jedne wakacje, które zmieniły wszystko. Uczucia, nadzieje, plany - zgasły jak iskra, która miała zapłonąć. Życie Tatum ze względnie szczęśliwego i prostego zmieniło się w piekło. A zadbał o to ON. Dawny najlepszy przyjaciel, któremu oddała serce, kiedy tylko się poznali. Jared był chodzącą zagadką. Bombą, której jeszcze nikt nie zdetonował, tym samym odkrywając, co siedzi w środku. Ich relacje trudno było nazwać choćby chłodnymi. Na każdym kroku w liceum na Tate czyhały próby upokorzenia i niekończące się plotki. I chociaż szkoła to etap przejściowy, to właśnie te wspomnienia potrafią zakorzenić się w nas na zawsze. A powstałe rany? Nawet zagojone pozostawiają blizny na psychice. Wyjazd miał dać jej szansę na wytchnienie. Rok we Francji, który okazał się nad wyraz cenny. Bo dopiero po powrocie do domu Tate nabrała sił, aby z ofiary stać się godnym przeciwnikiem. A to dopiero rozwścieczy dręczycieli. Cios za cios. Komentarz za komentarzem. I emocje, które mimo słownych potyczek nawarstwiają się coraz bardziej, grożąc wybuchem. On nie zamierza przestać. Ona usiłuje za wszelką cenę dowiedzieć się, za co jej nienawidzi i co stało się w pamiętne wakacje, kiedy wyjechał i wrócił odmieniony. Zimny. Obojętny. A w międzyczasie oboje zaczynają wpadać w tę spiralę destrukcji, z coraz to nowszymi uczuciami, które wyjątkowo zabolą. Bo czy raz utracone zaufanie można zyskać na nowo? A czy uczucia tak sprzeczne na linii rozum–serce mogą wziąć górę i całkowicie zawładnąć sytuacją? To nie jest łatwa historia o pięknej miłości i delikatnych emocjach. Nie brakuje tu przemocy psychicznej i fizycznej, a zachowania bohaterów są często moralnie wątpliwe. Czy przepadłam i zakochałam się w tej książce bez reszty? Nie. Czy będę czytać kolejne tomy? Tak - i to właściwie od razu po skończeniu tej części. Bo chociaż nie ma tu fajerwerków i niesamowitych emocji, czas spędzony z tą książką uważam za bardzo dobry. Poczułam błogie odcięcie od świata zewnętrznego, a to jeden z głównych wyznaczników dobrej lektury według mnie. „Dręczyciel” to historia mroczna, emocjonalnie niewygodna i daleka od ideałów, ale wciągająca na tyle, że trudno się od niej oderwać. To książka, która bardziej niepokoi niż zachwyca - i właśnie dlatego zostaje w głowie. A Wy? Czytaliście „Dręczyciela”? Lubicie takie toksyczne, moralnie niejednoznaczne historie? Dajcie znać w komentarzach!