Kobiety w życiu Mickiewicza

Bardzo spodobała mi się ta pozycja. Autor opisuje w sposób ciekawy, czasem pozwala sobie na cięty komentarz czy ripostę, jednakże pozostaje w miarę neutralny. Chwilami aż chciałoby się wejść w polemikę z autorem, co uważam za dobry znak, bo faktycznie o żadnej z ukazanych pań nie da się mieć powiedzieć, że były biało-czarne! Książka wciąga, ani przez moment się przy niej nie nudziłam. Patrząc na pokaźną bibliografię, autor - że tak ujmę - odwalił kawał dobrej roboty. Ciekawe spojrzenie na międzywojenną Polskę - właśnie z perspektywy pierwszych obywatelek.

Wybór kilku ważnych zagadnień i wydarzeń. Opis życia w nowym, wolnym państwie. Zgrabnie opisane, z ciekawymi cytatami naocznych świadków. Bardziej koncentrujący się na dużych miastach i życiu elit ekonomiczno-społecznych. Technice, a w zasadzie o postępie technicznym który zarówno zmieniał zastany kraj jak i tworzył nowe rozwiązania. Ale jednak nie jest to pełny obraz. Jest mało informacji o poziomie i realiach życia zwykłych ludzi, mniejszościach i relacjach z nimi (o polskim antysemityzmie nie zabrakło natomiast informacji :) ale nic o Niemcach czy Ukraińcach, o Kresach i wysiłku ich cywilizowania, COP, o wojsku jako takim itd.. Historie które wydarzyły się już 100 lat temu... Świadkami niektórych z nich byli moi dziadkowie. Dziwne uczucie - niektóre sprawy pamiętasz jeszcze z opowieści za dzieciaka, a to już historia, o której piszą książki.

Moje pierwsze spotkanie ze Sławomirem Koprem. Z miejsca przepadłam. Gdyby tak pisano podręczniki szkolne do historii, to totalnie bym ją studiowała. Lekka narracja, anegdoty, sentymenty, mnóstwo faktów, przenikanie się światów (gwiazdy i artyści obok polityków), poruszające biografie celebrytów tamtych czasów. Echo epoki, która bezpowrotnie zniknęła, przedstawione w miłym, gawędziarskim tonie. Tylko gdyby zdjęcia były lepszej jakości!

Dwudziestolecie międzywojenne wciąż mnie fascynuje i pociąga , lubię książki o tej tematyce. Sławomir Koper prezentuje tym razem ,, Wpływowe kobiety Drugiej Rzeczypospolitej ". Bohaterkami tej książki są kobiety ze świata polityki,kultury i sztuki , które mają znaczny udział w kształtowaniu artystyczno literackiego oblicza II Rzeczypospolitej. Autor niczym nowym mnie nie zaskoczył, ale sylwetki Marii Dąbrowskiej, Ireny Krzywickiej, Niny Witkacowej czy Marii Pawlikowskiej- Jasnorzewskiej są na tyle barwne, że można o nich czytać bez końca.

Bardzo dobra pozycja dla kogoś, kto chciałby poczuć klimat tamtych lat i łyknąć trochę wiedzy. W poszczególnych rozdziałach możemy przeczytać o przedwojennych złodziejach, oszustach i prostytutkach. O losie niechcianych dzieci, o życiu na wsi i o sensacyjnej prasie. Przeczytałem z ogromną przyjemnością. Dziękuję. Dla kogo? Dla tych, którzy chcą poznać trochę faktów i poznać klimat tamtych lat. Kto powinien unikać? Ci, którzy nadmiernie romantyzują tę epokę i nie chcą burzyć sobie ładnego obrazka.

Książka jest nawet ciekawa, chociaż dużo w niej powtórzeń. Autorka skupia się na pozycji kobiety w dawnej Polsce. Możemy dowiedzieć się jak wyglądało życie królowych, szlachcianek, mieszczek a czasem nawet i chłopek. Autorka rysuje nam jak wyglądało aranżowanie małżeństw, życie małżeńskie, co robiono by rozkochać w sobie przeciwną płeć, jak wyglądała noc poślubna. Wszystko to jest jednak przedstawione dość pobieżnie bo i ramy czasowe są bardzo rozległe - od czasów Piastów po XVIII wieku. Ale możemy zobaczyć jak na przestrzeni wieków zmieniała się pozycja kobiety. Jest też parę pikantnych historii. Polecam. 

Wysmakowana elegancja czarno-białych nostalgicznych zdjęć jest dodatkowym atutem interesującej ksiazki Małgorzaty Gutowskiej o najsłynniejszym chyba mieście świata. Widac, że kocha ona je na dobre i złe, a oferuje zbiór ciekawostek, reprodukcje znanych obrazów, smakowite plotki i ploteczki z życia socjety oraz bohemy. Paryż dosłownie tetn życiem. Autorka przeprowadza nas od romantyzmy, czasu procesu Dreyfusa po czasy pabla Picassa. Poznajemy słynnych paryżan, obserwujemy jak modnisie paryskie definiowały modę, jak ewoluowały stroje i obyczaje. jest też półświatek, Moulin Rpige, Mouline de la Galette, Toulouse lautrec i banda impresjonistów. Wzrusza widok Sacre Couer i zachwycają bukiniści czy artyści na Montmartre. Czytelnikowi oko zbieleje, a przy okazji poczuje ducha tego miasta, poszerzy swoją wiedzę i wręcz zakocha się w złotej epoce. Fajnie było się przenieść do czasów, gdy rewolucja przemysłowa nabrała rozpędu, gdzie pojawiały się pierwsze automobile, elektryczność zamiast świec, masowa produkcja. Nawet ciemna strona czyli przestępczość, bieda, apasze i włóczędzy dodają pikanterii tej metropolii.

Książkę czytałam jeszcze przygotowując się do matury z ustnego polskiego, czyli 10 lat temu. Wracałam do niej jeszcze kilkukrotnie później. Jest to poruszająca pozycja książkowa, dla każdego kto chce poznać relację kobiet, które przeżyły Powstanie Warszawskie. Znaleźć można tu też poruszające wątki wspomnień tak żywych, jak by były niedawnymi wydarzeniami. Mamy do czynienia z różnymi pespektywami, zarówno pod względem wieku, pozycji społecznej, czy zawodu. W tego typu książkach zawsze szukam zdrowej perspektywy oraz neutralnego spojrzenia autorów. I w tym przypadku się nie zawiodłam. Polecam każdemu kto chce sięgnąć po książkę, która wprowadzi go w ten jakże trudny temat Powstania Warszawskiego, ale z perspektywy kobiet.

Książka opisuje nasze polskie kobiety bohaterki działające w konspiracji w szeregach armii krajowej i partyzantce. Zadziwiające w jaki sposób nasze panie potrafiły służyć ojczyźnie w okupowanej Polsce często narażając własne życie. Cześć i chwała polskim bohaterkom! Książka powinna być obowiązkowa dla młodzieży szkolnej bo niesie niesamowity przekaz jak bardzo można kochać ojczyznę.

To już nie pierwsza pozycja Pani Agnieszki, którą czytam. Uwielbiam to w jak obrazowy i przystępny sposób opisuje życie ludzi minionych epok. Jak z perspektywy nas współczesnych wyglądała ich codzienność, w książce nie brakuje humoru, pikantnych i trafnych ciekawostek. Polecam!

Po "Prawdziwe wspomnienia Mali K." sięgnęłam z ogromną ciekawością. Bo czyż nie jest cudownie, cofnąć się w czasie o ponad sto lat i podejrzeć życie naszych przodków? I to nie byle jakich. Wszak historia dzieje się w otoczeniu ostatniego cara Rosji. W tajemniczym, niemal mistycznym świecie, którego już dawno nie ma. Książka napisana jest w formie opowieści snutej przez główną bohaterkę, dzięki czemu spoglądamy na wielkie historyczne wydarzenia, trochę mimochodem, jakby przy okazji. Podoba mi się ten zabieg. Fantastyczne jest też to, że możemy dosłownie spojrzeć w oczy głównym bohaterom. Wystarczy wpisać w wyszukiwarkę ich nazwiska i nawet nie trzeba wysilać wyobraźni,po prostu patrzą na nas ze zdjęć czy portretów. Dodaje to magii i jednocześnie realizmu. Nie zmienia to faktu, że książka jest powieścią, nie zaś historycznym elaboratem. Nie rozumiem oburzenia, że książka to nie w 100% autentyczne wspomnienia Matyldy Krzesińskiej, te są przecież dostępne: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/108471/wspomnienia-romans-z-carem-mikolajem-i-lata-nastepne Książka to też nie laurka, która miałaby zrobić z Matyldy świętą- faktem są przecież jej liczne romanse na carskim dworze. Moim zdaniem "charakterek" Matyldy wykreowany w powieści, bardzo pasuje naszej bohaterce. Jej zadziorne spojrzenie z zachowanych zdjęć, bardzo odbiega od spojrzenia panienki, nieśmiało zerkającej z okładki książki. Dla mnie to przede wszystkim opowieść o niesamowitej biografii naszej rodaczki, której przyszło żyć w fascynujących i tragicznych zarazem czasach. Kobiety, która zafascynowała sobą najpotężniejszych ówczesnego świata.

Jedno w życiu jest pewne - śmierć. Nawet Ci w swoim mniemaniu najwięksi, najbrutalniejsi i najokrutniejsi schodzą z ziemskiego padołu i o tym jest ta książka. Jak sam tytuł wskazuje, autorzy skupiają się na ostatnich dniach wybranych bohaterów, a jest ich sporo. Raczej znani, jednakże dla czytelnika nie znającego bohatera, po przeczytaniu rozdziału o nim, anonimem pozostanie. Książkę czyta się dobrze, jest z cyklu lekkich nie wymagających wyjątkowego uruchamiania szarych komórek.

Co tu pisać, kolejna świetna książka autora. Czyta się rewelacyjnie. Mimo, że już po raz któryś czytam o tych osobach (Bona, Barbara, Anna) to zawsze jakaś ciekawostka wypłynie. Polecam, nie tylko tą ale i inne pozycje autora. Dla niezdecydowanych - warto.

Audiobooka „Eugeniusz Bodo. Już taki jestem zimny drań” dostałam w prezencie i przyznam, że prawie zapuścił korzenie na Regale Czytelniczej Hańby… A to biografia napisana bardzo dobrze, ciekawa i porywająca, nawet jeśli zna się dobrze życie i dorobek artystyczny tytułowego bohatera. Mariusz Wolański zaczyna od przedstawienia pochodzenia i dzieciństwa jednego z największych amantów polskiego kina. Szybko poznajemy też jego młodzieńcze lata, które od początku naznaczone były pragnieniem zdobienia filmowej kariery. Nie od razu spełniły się marzenia Eugeniusza. Gdy już jednak stał się rozpoznawalny, wszystko potoczyło się z prędkością śniegowej kuli. Najpierw role w niemych filmach, potem w dźwiękowych, a przy ich okazji nagrywanie kasowych przebojów, które nucili nawet ci, którzy nie chadzali do kin. Coraz większa sława, coraz większe gaże… Role w filmach zagranicznych, podróże… Romanse, plotki, którymi żywiły się ówczesne media… Kreowanie własnego wizerunku eleganta, na którym wzorowali się nie tylko miłośnicy aktora… I wreszcie wybuch II wojny światowej, podczas której Eugeniusz Bodo został aresztowany przez sowietów. Od tej pory zaczyna się jego gehenna. Był podejrzewany o szpiegostwo, bo znał biegle kilka języków, także rosyjski, co paradoksalnie obróciło się przeciw niemu. Więzienia, łagier, przesłuchania i postępujące choroby doprowadziły do śmierci w potwornych męczarniach. Aktor pochowany został w bezimiennym, zbiorowym grobie. Do dziś nie udało się ustalić miejsca. Jedynie na warszawskich Powązkach znajduje się symboliczna mogiła. Czyta się/słucha tej biografii najpierw z wielką przyjemnością, bo artysta był skłonny do różnych żartów, a jego kariera obfituje w wiele anegdot. Potem robi się smutno i porażająco, gdy poznajemy jego wojenne losy od momentu aresztowania jako „elementu politycznie niebezpiecznego”. Lekturze towarzyszą emocje, ale przede wszystkim dowiadujemy się wielu interesujących rzeczy i na temat Eugeniusza Bodo, i jemu współczesnych ludzi filmu, teatru, kabaretu. Widać, że autor włożył ogrom pracy w napisanie tej biografii. Dotarł do wielu źródeł, które również cytuje w swojej książce (to m.in. fragmenty listów czy przesłuchań prowadzonych w sowieckich kazamatach). Całość napisana jest barwnie, z klasą, z dbałością o szczegóły i udokumentowanie źródeł; bez szukania taniej sensacji. Polecam szczerze, nie tylko miłośnikom dawnego kina.

Krzysztof Kamil Baczyński nie jest jedynym bohaterem reportażu biograficznego autorstwa Wiesława Budzyńskiego. Bohaterami są Powstańcy - żołnierze i literaci, którzy znali Baczyńskiego. Bohaterem jest dom, w którym mieszkał najpierw z matką, a później z żoną. Bohaterką jest Warszawa, jej ulice i budynki, jej mieszkańcy - ci przedwojenni, jak również ci, próbujący odbudować swoje życie w powojennej stolicy. Bohaterką jest wreszcie Polska, poraniona okupacją, wojną i komunizmem. Biorąc pod uwagę to, jak krótko żył Krzysztof Kamil Baczyński oraz to, na jaki okres historyczny przypada jego twórczość, nie może być inaczej. W obliczu spustoszenia, jakie w Warszawie poczyniła wojna, zabierając ze sobą nie tylko miejsca i przedmioty, ale również pamięć świadków, Autor książki musiał podjąć się przeprowadzenia śledztwa, którego owocem jest mozaika wspomnień, czasem rozbieżnych, ale i tak rzucających światło na sylwetkę poety oraz czas, w których żył, tworzył i zginął. Budzyński oddaje głos swoim rozmówcom, nie próbując polerować i poprawiać stylistycznie ich wypowiedzi, co pozwala czytelnikowi przenieść się w "tamte czasy" i niejako obcować z "tamtym pokoleniem". Szczególnie poruszające są rozdziały, w których Autor usiłuje ustalić gdzie i jak zginął Baczyński oraz te, w których opisuje losy jego żony, Basi i jej rodziny. Po "Miłość i śmierć Krzysztofa Kamila" sięgnęłam, aby poznać życie i twórczość poety, a zostałam z głęboką refleksją i zadumą nad całym pokoleniem - straconym w czasie wojny i prześladowanym po jej zakończeniu.

Podzielam opinię wcześniejszych recenzji, to piękna książka, taka, która tylko wzbogaca. Dodam jedynie co dla mnie pozostanie ważne po latach (czytałam tę książkę kilka lat temu). Zapamiętam sposób w jaki pani Anna Szatkowska opowiada — tam gdzie wspominała najdramatyczniejsze momenty w życiu — robiła to pogodnie; o bliskich, o domu, relacjach rodzinnych - zawsze z czułością, a o wielkich decyzjach — bez dramatu w głosie. Jest w tych wspomnieniach tyle łagodności i szacunku do ludzi, którzy p. A. Szatkowską otaczali, przebija się życiowa mądrość pokoleń i dobre wychowanie ponad wszystko. Niech czytają młodzi :)

W mojej ocenie lepsza niż 1 tom. Widać dobre przygotowanie, lepiej się czyta, bardziej uporządkowany ciąg zdarzeń i tło kulturowo-historyczne. Bardzo ciekawy obraz kobiety i jej wpływu na wydarzenia ale także kobiety w relacjach z mężczyznami w innych kulturach, podejścia do kobiet, ich zachowań i pewnej ewolucji samych kobiet - choćby pierwszej żony Bin Ladena.

"Kochanki i królowe. Władza kobiet" Benedetty Craveri to niewątpliwie ciekawa pozycja dla tych, którzy lubią dobrze napisane książki popularyzujące historię. Autorka zaczyna swoją podróż w czasie od niepopularnej Włoszki, Katarzyny Medycejskiej, a kończy na znienawidzonej Austriaczce, Marii Antoninie, po drodze portretując Polkę: Marię Leszczyńską. Ta ostatnia nie zajmuje jednak ani zbyt dużo miejsca, ani uwagi autorki, podobnie jak pewnie nie zajmowała specjalnie dużo uwagi dworu, którym miała władać, czy nawet własnego małżonka. No cóż, podtytuł książki brzmi "Władza kobiet", jaką władzę miała córka Stanisława Leszczyńskiego? Maria była miła, ciepła, pobożna, płodna, co było zaletą dla królowej, ale jej charakter nie przystawał ani do francuskiego dworu, ani do jej królewskiego małżonka. O wiele więcej uwagi Craveri w "Kochankach i królowych" poświęca Annie Austriaczce, Małgorzacie, którą nazywamy "królową Margot" i Madame de Montespan. Te, podobnie jak i pozostałe postaci przedstawione w książce Craveri, odmalowane są ze starannością historyka, szacunkiem dla źródeł i sympatią. Benedetta Craveri nie tylko pokazuje jak współcześni opisywali bohaterki królewskich łożnic, ale i rysuje szerszy portret społeczeństwa, które je wydało. Fascynująca jest obserwowanie roli Kościoła w tych wszystkich układach i menuetach społecznych związanych ze zdradami małżeńskimi popełnianymi na lewo i prawo. Z jednej strony potępienie, z drugiej, kiedy to Kościołowi odpowiadało, przyjmowanie pieniędzy i szukanie poparcia dobrze ustawionych pań. Craveri w swojej książce odwołuje się często do sztuki z okresu, przywołując ikonografię, cytując literaturę lub druki ulotne. Robi to, żeby osadzić życie sławnych i osławionych w kontekście intelektualnym i artystycznym epoki. To ważne, bo przechodzimy z nią i jej bohaterami od Renesansu przez barok, po Oświecenie, zmieniają się nie tylko władcy, ale i sztuka i gusta. Craveri pokazuje, że aczkolwiek zwykło się mówić o kochankach królów, że są opętane żądzą władzy bardziej niż po prostu żądzą, to nikt z tych, którzy grawitowali w kierunku dworu królów Francji nie był inny. Craveri pokazuje cyniczne mechanizmy oczerniania i wyśmiewania, czasem mające korzenie w zazdrości, czasem w hipokryzji, czasem w autentycznym i szczerym oburzeniu, a czasem wreszcie w obawie przed tą najstraszniejszą z rzeczy: "kobietą u władzy". Królowe w książce "Kochanki i królowe. Władza kobiet" Benedetty Craveri nie zawsze jaśnieją blaskiem czystości i cnoty, rozumianej szerzej, niż tylko seksualnie. Są czasem drapieżne, czasem nierozsądne lub zwyczajnie głupie. Czasem są słabe, czasem zbyt silne i nie umieją tego ukryć. Ale i królewscy mężowie/kochankowie także nie błyszczą. Można by się w nich zakochać, ale czy któregoś da się polubić? Nie sądzę. A taką panią du Barry polubiłabym. Wielką zaletą książki "Kochanki i królowe. Władza kobiet" Benedetty Craveri jest to, że czytając ją, myśli się nie tylko o faktach, datach, koligacjach, ekscytującym lub nudnym życiu dworu, tylko o ludziach, których autorka ożywiła na kartach książki. Co jest wadą? To, co bywa wszelkich popularnonaukowych książek historycznych: psychologizowanie i zgadywanie, co postać lub postaci myślały i miały na myśli. Otóż jeśli nie ma dokumentów pisanych ich ręką, to tego wiedzieć nie będziemy, a nawet jeśli i listy się zachowały, to bywały i bywają potężnym narzędziem autokreacji. Zatem wolałabym, żeby historycy nie wchodzili na tereny zarezerwowane dla pisarzy i artystów. Jednak zdecydowanie polecam "Kochanki i królowe. Władza kobiet" Benedetty Craveri wszystkim tym, którzy chcą z wypiekami czytać o prawdziwej historii i jej bohaterach.