Kobietki

Marta Brzozowska właśnie obchodzi swoje trzydzieste urodziny. Ma szczęśliwą rodzinę, chłopaka i przyjaciółkę, na którą może liczyć. Ma wszystko poza jednym - praca. To ona spędza jej sen z powiek. A znalezienie jakiejkolwiek godnej uwagi posady. Dlatego też decyduje się na wyjazd do Irlandii do siostry. Jednak nie ma tak pięknie jak z początku myślała, że będzie. Problemy się nawarstwiają a to jej uświadamia, że piątek trzynastego dla niej trwa cały czas. Czy Marta zostanie w Irlandii? A może powróci do kraju? Co się wydarzy i jak wpłynie na główną bohaterkę? Lubię sięgać po książki autorki. Po ten humor, który w mig poprawia mój nastrój. "Piątek trzynastego" jest drugim wydaniem w tej szacie graficznej. Po pierwsze nie miałam okazji sięgnąć, więc skusiłam się na to. Ten kiciuś na okładce jest genialny. Choć tak prawdę powiedziawszy bardziej pasowałby czarny biorąc pod uwagę ogrom pecha, jaki ściąga na siebie główna bohaterka, hehe. Marta to kobieta z dużym dystansem do siebie. Do siebie i do życia. Autorka w jej życie wplotła chwile pełne radości i wesołości a także smutku, nerwowości,... Dosłownie pełna paleta emocji szalejących na kartach powieści niczym wiosenna burza. To było genialne. Te wszystkie przemyślenia, te wszystkie pomyłki, te wszystkie próby złapania szczęścia za nogi i wystawienia pecha za drzwi z biletem w nieznane w jedną stronę bez możliwości powrotu. Rozrywka została mi zapewniona konkretna. Nie zabrakło elementów zaskoczenia i przewrotności, które ładnie dopełniały fabułę. Wielowątkowość wzmagała mój apetyt na jeszcze. A wszystko niczym samym życiem spisane. Co to była za historia! Idealna dla romantyczek szukających historii w bardziej optymistycznych barwach. Takich niosących nadzieję i otulających szczęściem oraz wewnętrznym spokojem. Zachęcam do lektury. Po tę pozycję warto sięgnąć. Dla fanów autorki nie lada gratka a dla tych, którzy jeszcze nie znają twórczości autorki to doskonała okazja aby to nadrobić. Polecam Współpraca: Wydawnictwo Dlaczemu

Barbara Sęk nie jest już dla mnie obcą pisarką. Ostatnio przeczytałam inną jej powieść, a dokładnie "Miłość na szkle". Był to mocny tekst, dlatego tym razem także oczekiwałam czegoś nietuzinkowego. Cieszę się, że tak właśnie się stało. Nie jest to bowiem powieść mówiąca o zwykłym romansie i trudnym wyborze- zostać z żoną, czy odejść do kochanki? Nie, tutaj nie tylko o ten wątek chodzi. Krzysztof Nowak to człowiek o pospolitym nazwisku, ale sam pospolity nie jest. Pracuje w kancelarii swojego ojca, jest człowiekiem majętnym. Utrzymuje swoją żonę Małgorzatę, jak i czwórkę dzieci. Kiedy jednak w kancelarii pojawia się piękna Monika Strzelec, wszystko w jego życiu się zmienia. To ona chce usidlić Nowaka i początkowo jej to nie wychodzi. Krzysztof opiera się romansowi, ale nie na długo. Banał? Nie do końca. Odejście od żony to jedno, jednak już na zawsze byłe małżeństwo łączą dzieci. Krzysztof nie może nie interesować się dawną rodziną, co niesamowicie denerwuje Monikę. Ona chciałaby go mieć tylko dla siebie. Ci z tego, że jest już oficjalnie narzeczoną czy żoną, jeśli Krzysztof notorycznie spotyka się z Małgorzatą? Sytuacji niekomfortowych jest wiele- choroba nowotworowa byłej żony, ślub jednego z dzieci Nowaków, problemy wychowawcze. Owszem, Monika także urodziła córkę Krzysztofowi, ale to nie znaczy, że Nowak odsunie się od reszty swoich dzieci. Czy Monika w końcu to wszystko zrozumie? Czy przestanie mieć ciągłe żale, pretensje, uwagi? Przeczytajcie, bo warto. Autorka świetnie zagłębiła się w tematykę rozwodu i życia po nim. Nie napisała banalnej historyjki, co bardzo mi się spodobało. Jedyny minus to edycja książki, szczególnie druk- bardzo mały, bez interlinii, utrudniający czytanie. Rozumiem, że książka ma ponad 400, jednak drażnią mnie takie mikroskopijne litery. Na pewno zapoznam się z jeszcze innymi powieściami autorki.

Przeczytałam z zainteresowaniem, ponieważ temat emigracji, rozłąki i wszystkiego co się z tym wiąże nie jest mi obcy. Lektura nie wniosła nic do mojego życia, ale była fajną rozrywką. Ta opowieść rozpisana na dwa tomy, to obyczajowy obraz samotności, rozluźnienia więzi w związku na odległość, poczucia braku bliskości, gdy rozmowy telefoniczne przestają już wystarczać; rozczarowania i borykania się z problemami w pojedynkę po “dwóch stronach granicy”. Jednak fabuła została trochę spłycona i uproszczona- skupienie przede wszystkim na uniesieniach bohaterek sprawiło, że zabrakło mi tu zwyczajnej przyziemności, co odebrało realność tej historii. A wszystko skojarzyło się się z serialem “Przyjaciółki”, gdzie dzieci wychowują się same, praca robi się sama, a przecież to tak nie działa. Bo życie to nie tylko picie wina z przyjaciółkami i omawianie aktualnych sercowych problemów. No dobra, raz autorka zostawiła dziecko jednej z nich z dziadkami… a tak to chyba dzieci pałętają się gdzieś same na obrzeżach fabuły. Ja dodałabym jedno-najtrudniejsze jest uczenie się bycia razem ‘na wciąż” od nowa.

Na pierwszy rzut oka wydaje się, że jest to książka, jakich napisano już wiele. Nawet blurb sugeruje opowieść typu „jak kura domowa stała się bizneswoman”. Ale jest to tylko pozór, słodka okładka kryje bowiem dużo głębsze treści. Głównym przesłaniem jest nie chęć pokazania czytelnikowi, że „kobieta potrafi”, lecz unaocznienie, do czego może doprowadzić brak zaufania do najbliższego człowieka. Wyobraźnia szaleje podpowiadając różne scenariusze, a każdy następny gorszy jest od poprzedniego. Z chwilą, gdy zaczynamy podawać w wątpliwość niemal każde słowo partnera, nie ma właściwie już mowy o porozumieniu, jedna strona bowiem tkwi w przekonaniu, że jest oszukiwania, a druga czuje się do głębi zraniona, że ukochana osoba tak łatwo uwierzyła pozorom. Jedynym sposobem na wyjście z impasu jest szczera rzeczowa rozmowa, lecz bardzo często wzajemne urazy sięgają już zbyt głęboko. O tym, czy Ola i Paweł zdołali ją przeprowadzić i uratować małżeństwo, możecie dowiedzieć się tylko w jeden sposób - znaleźć wyjaśnienie na stronach „Galerii uczuć”. https://ksiazkolubna.blogspot.com/2017/04/wiosna-z-replika-czyli-galeria-uczuc.html

Piękna opowieść z kobiecego punktu widzenia na realny, nieprzesłodzony świat różnych rozterek i problemów, które należy przepracować, aby pójść dalej i tam dalej szukać swojego szczęścia. Bardzo lubię takie historie o dorosłym życiu, gorąco zatem polecam tą pozycję. Jedna z moich ulubionych autorki Patrycji Żurek.

"ZAUŁEK SZCZĘŚCIA" - URSZULA JAKSIK Kolejna perełka autorki ta po prostu jak bym mogła dałabym 15/10. Zaczęłam od oceny, ale po kolei. Fabuła książki opowiada na przemian teraźniejsze wydarzenia, ale i te dramatyczne wcześniejsze, które spowodowały z kolei postawienie w takiej sytuacji nie innej bohaterki. Och i znów piszę enigmatycznie, nie po kolei. Julia jeździ na wózku. Jest uwięziona dosłownie w domu, pomaga jej syn Pawełek. Paweł jest dorosłym i bardzo zdolnym człowiekiem, co z kolei otwiera przed nim nowe możliwości. Jego Dziewczyna Karolina choć lubi mamę Pawła, obawia się, że szansę jaką otrzymali wyjechania na stypendium, będzie musiał Paweł odmówić, opiekując się mamą. Jednak Julia pewnego dnia to podsłucha i obmyśla plan. Plan ma na celu zatrudnienia pomocy dla niej, najlepiej niezdarnej jakieś kobiety, w trudnej sytuacji życiowej, odrobinę nieporadnej by w razie czego wyszedł jej plan. Jednak los stawia przed nią Ritę. Rita na początek spełnia wszystkie wymogi, lecz nagle okazuje się, że wcale nie jest niezdarna, lecz życie nie szczędziło jej kłód pod nogami. Kobiety się zaprzyjaźniają, i życie obu kobiet odwraca się o 180°. Co się stanie, co wydarzy, jak potoczą się losy kobiet i ich otoczenia, bo to nie koniec tej fabuły. Oj dzieje się, łezka wzruszenia też popłynie raz czytając albo słuchając tę historię. Naprawdę warto. OCENA 10/10 27/25 (12/02) ) Obyczaj 23/25 ILOŚC STRON: 322 DATA WYDANIA: 16.10.2012r. czas przewidziany czytania: 5 h 22 min. Czas słuchania: 08 h 22 min Lektorzy : Ewa Sobczak Anastazja skończona 12.02.2025 (słuchana)

"Niechciana prawda" to książka jakich mało na polskim rynku. Nadal większość osób nie akceptuje inności w świecie ale nie każdy musi być "normalny". Beata prowadzi normalne życie z mężem i synem. Tylko pewnego dnia mąż przychodzi i oznajmia że się zakochał. Beata nawet nie skrzywiła się wówczas ale... mąż oznajmił że szczęśliwym wybrankiem jego miłości jest inny mężczyzna. Czy Beata poradzi sobie z problemem? czy syn pogodzi się z faktem że jego tato jest gejem? #WyzwanieLC2025

Od dawna znałam nazwisko Pani Marioli Zaczyńskiej, jednak do tej pory, nie miałam okazji, aby zapoznać się z jej twórczością… Aż do teraz… Czy „Szkodliwy pakiet cnót” zachęcił mnie, aby przeczytać inne książki napisane przez tą autorkę? Zapraszam serdecznie do zapoznania się z moją opinią… https://taka-jest-agata.blogspot.com/2024/12/mariola-zaczynska-szkodliwy-pakiet-cnot.html

To jest pierwsza książka tej autorki jaką przeczytałam, wyświetliła mi się jej reklama w Storytel. Literatura nietypowa z pogranicza metafizyki i zaświatów. Mnie wciągnęła choć nie jest to literatura która przypadnie do gustu każdemu. Losy Marty a w zasadzie obu Mart budzą emocje i ciekawość o co w tym tak naprawdę chodzi. Książka niesie w sobie dużo smutku i pozostawia w głowie fakt że nie wszystko jest takie jakim zdaje się być...

Przeczytałam wcześniej dwie książki Moniki Orłowskiej i znów mnie poniosło do kolejnej, która wcale nie jest przyjemną lekturą o słodkim życiu, historią wymyśloną na potrzeby szerszej publiki dla ukojenia własnych nerwów. "Adam i Ewy" to wykładnia zmagań z życiem jakie sobie obrałyśmy. My, bo książka pisana z punktu bohaterki, pod którą może "podłożyć się" każda kobieta z własnym życiem. Powieść jest refleksyjna, dająca wiele powodów do dyskusji i to nie koniecznie w temacie przemyśleń, co do wyborów poruszanych przez Ewę, ale rozważań o własnych - mniej lub bardziej świadomych - decyzjach. Ktoś może powiedzieć, że ta książka jest nudna, mało w niej barw, mimo iż bohaterka wraca również do wspomnień, kiedy żyli na wyspie, w warunkach diametralnie innych niż w polskiej rzeczywistości krakowskich dzielnic. Ja powiem, że jest przyziemna, bo dotyka zwykłych problemów, codziennych spraw, drobiazgów, które nie mają w sobie nic z romantycznych uniesień bohaterów bajkowych scenerii. Ewa - macocha, Ewka - pasierbica, Karolina - córka oraz teściowa, to układ scalony opowieści Orłowskiej. Mężczyzna pojawia się tu na chwilę, choć trwa niejako na stałe w ich świadomości. One, chociaż niedoskonałe, popełniające błędy, startujące w życie, czy też u jego schyłku, mają w sobie więcej odwagi i godności niż ów mężczyzna, który na odległość wydaje dyspozycje i jeszcze czasem ma pretensje. Problem szeroki jak świat i od wielu lat aktualny, gdzie niejedna rodzina boryka się z rozłąką. Na ile można się odnaleźć przebywając większą część roku w oddaleniu od bliskich, w innym kraju, obcej kulturze, bez namacalnego wsparcia? Bo pytanie na ile jest się w takiej sytuacji rodziną jest dla mnie retoryczne, skoro już sześciolatka po zajęciach w przedszkolu raczyła mnie uświadomić, iż jej tatuś jest tatusiem, ale to nie rodzina, bo rodzina mieszka razem. Co uzmysławia, że nawet najmłodsi mają świadomość czym są więzi rodzinne, ze to bliskość i wzajemne wspieranie się buduje rodzinę. Jedyne, co w tej książce jest tandetne to okładka. To chyba syndrom obecnych czasów, żeby "zasłodzić" czytelniczkę przynajmniej poprzez okładkę, skoro autorka uwzięła się by opisać realistycznie żywot wcale nie jednej takiej Ewy, ale setek kobiet, które w imię dobra rodziny coś poświęcają, a do tego nie mają skłonności narzekać czy też egzekwować prawa do zaspakajania własnych potrzeb. Czasem bardzo łatwo zagalopować się w ogarnianiu rzeczywistości domowej kosztem samej siebie. Trzeba jakiegoś impulsu by przeorganizować to, co do tej pory tkwiło na głowie, czyli barkach żony, by i ten mężczyzna partycypował w obowiązkach i najtrudniejszych chwilach. A wracając jeszcze do okładki, która oczywiście przekłamuje co do zawartości, jaką możemy ujrzeć wewnątrz, to była ona czynnikiem, który odpychał mnie od zapoznania się z treścią. To tak, jakbym wyśmienitą czekoladkę zapakowała w szary papier, a krówkę w pozłotko. I na początku tylko czekałam, aż bohaterzy zaczną przeżywać słodkie chwile, będzie mdło, aż nie naturalnie, a tu okazało się, że dosięgła mnie bogata szara rzeczywistość. Oto kolejna książka, która przekonuje mnie do autorki, jak i rynku księgarskiego, gdzie nie muszą pojawiać się powielane historyjki snute na temat rozkosznie przeżywanych chwil pośród nagromadzonych katastrof spadających jedna za drugą na jedną bohaterkę/rodzinę. Nie ma potrzeby by polskie autorki budziły do życia sztuczne sytuacje, powoływały się kolejny raz na te same motywy, żeby tylko odegrać przed czytelnikiem niebywałe dramaty. Można prościej i przede wszystkim prawdziwie oddać sytuacje i emocje bohaterów.

Po upływie kilku lat ponownie sięgnęłam do przeczytania powieści autorstwa Pani Joanny Kruszewskiej pt. ''Szczęście spod igły'', która to przedstawia historię z życia codziennego niezwykłych jak dla mnie trzech występujących w niej trzech bohaterek: Martyna, Iwona, Anita. Dla mnie to spotkanie z nimi było bardzo miłe, gdyż przypomniałam sobie, jakie one były, jakie posiadały charaktery, co ich niepokoiło, co ich martwi, co ich cieszy, jakie mają relacje ze swoimi dziećmi. Nie zabraknie podczas czytania tej powieści poczucia humoru. Bohaterki te muszą dzielnie pokonywać przeciwności losu umiejącego nieźle namieszać nawet w niespodziewanych sytuacjach podbramkowych. Mogę jedynie stwierdzić, że ta prawdziwa siła przyjaźni przyciąga do siebie nie tylko ludzi wyjątkowych, ale tych, co czują się ze sobą dobrze, przeżyli coś wspólnie, grupy wsparcia, a może zniszczyć to zazdrość, która bywa mocnym przeciwnikiem do pokonania trudnych charakterów. Obserwowałam główne czy sprawdzają się w roli mam, czy potrafią, być dobrymi mami, czy umieją sobie radzić sobie z problemami swoich dzieci, rozmawiać z nimi. Najbardziej podobały mi się pasje zawodowe i emocje, jakie się udzielały bohaterkom podczas tworzenia ich nowych projektów krawieckich, gdy o tym opowiadały. To nie tylko powieść o sukcesach, ale i o porażkach, w których musiały przejść obronną ręką w troskach życia, które toczy się zawodowo i prywatnie. Polubiłam wszystkie bohaterki, bo można się od nich nauczyć wiele, a nade wszystko spełnić marzenia, kosztem ciężkiej pracy, która bywa z czasem męcząca. Nie ma takich sytuacji, w których to nie da się ich pokonać dzielnie, ale należy wiedzieć, jak to zrobić i jakim podejściem do nich, czy z uśmiechem, czy pokonać je dzielnie, bądź od nich szybko uciec i zapomnieć o nich, myśląc, zatem o nowej szczęśliwej przyszłości. Powieść tę czytało mi się dobrze. Miło jest przypomnieć sobie los bohaterek, które kiedyś wciągnęły mnie do swojego świata pełnego tajemnic pomimo tego, że same musiały pracować na tytułowe szczęście. Polecam przeczytać tę powieść.

W niektórych wydaniach do tytułu jest dopisek, że to bajka dla nieco starszych dziewczynek i być może faktycznie tak jest, ale tylko z racji mówiących zwierzaków, znaczy tylko główna bohaterka je słyszy. A jest to Agnieszka, która woli, gdy mówi się do niej Jaga. Jest samotna i dobrze jej z tym, choć jakoś mega szczęśliwa nie jest. Po nieudanym małżeństwie z filozofem ma dość. Jak sama mówi jest korposzczurem, ale w firmie ma już bardzo ugruntowaną pozycję, mimo to nie osiada na laurach, bo chce osiągnąć więcej. Jest zamożna, może trochę antypatyczna. Były momenty, że miałam ochotę zdzielić ją w łeb. Całe jej życie się zmienia, gdy po pozornym omdleniu pan profesor jej mówi, że umiera. Ma nieoperacyjnego glejaka w mózgu i jest to dosłownie kwestia kilku miesięcy. Jaga po pierwszym szoku i niedowierzaniu chce umrzeć na własnych warunkach. Nikogo nie informując o swojej chorobie zwalnia się z pracy, porządkuje swoje sprawy, prosi przyrodniego brata,by zaopiekował się mieszkaniem i wyjeżdża na daleką wieś do starej chałupy po nieżyjących dziadkach. Pierwsze wrażenie ją przeraża, chatynka prawie się wali, nie ma prądu, ani bieżącej wody. Jest tylko pies, kot i mysz, z którymi Jaga się zaprzyjaźnia. W sąsiedztwie jednak mieszka stara i strasznie wścibska szeptucha, oraz miejscowy weterynarz Andrzej. Pełna emocji książka. Nikt nie wie jakby się zachował w takiej sytuacji. Mimo to, humoru też tu nie brakuje, jak we wszystkich książkach tej autorki. Przeczytajcie, naprawdę warto.

Na szczęście wszystko się dobrze skończyło. Wszystko zostało wyjaśnione.Anita niekiedy zbyt pesymistycznie podchodzi do rozwiązania praw. Jednak nic niej jest bez przyczyny.Tak naprawdę zawsze była ze wszystkim sama do czasu aż poznała Jacka. Miłość na odległość przetrwała i wszystko inne zwyciężyło.

Grupa, którą polecam i do której zapraszam: http://lubimyczytac.pl/grupa/1516/wybierz-sobie-ksiazke "Raj od kuchni" Mirosławy Karety wydany nakładem Zysk i S-ka Wydawnictwa zaczął się bardzo niepozornie, a skończył lepiej, niż mogłem się spodziewać. I co ważne polecam na wakacje, w podróż, szczególnie w podróż na Sardynię tą właśnie powieść. I tak naprawdę nie należy sugerować się słowami wydawnictwa – „Lekka i zabawna powieść dla młodych wiekiem i duchem Czytelniczek, które - jak bohaterki książki - z zaciekawieniem spoglądając na świat i ludzi poszukują wrażeń.” Lekka i zabawna, to fakt, ale tak naprawdę dla każdego, łącznie z piszącym te słowa, którego lekkość słowa autorki momentami bardzo ciepło wzruszała. Jest w tej książce coś, co intryguje i zaciekawia, jest opowieść płynąca swobodnym nurtem, w który z każdą stroną zanurzamy się coraz głębiej, aby w efekcie poczuć się lekkim i oczyszczonym. Kasia i Sylwia nie przypuszczają, że podróż na Sardynię, gdzie mają opiekować się pewną starszą panią, tzn. Kasia ma się opiekować, a Sylwia w jakiś sposób dotrzymywać jej towarzystwa, odmieni diametralnie życie jednej z dziewczyn. Zdana matura czyni je wolnymi, tak ciałem, jak i duchem i w efekcie ruszają w podróż swojego życia, która przynosi wiele zaskakujących rozwiązań. Ludzie, którzy pojawią się na ich drodze nauczą obie nastolatki bardziej dojrzałego, szerszego spojrzenia na świat, a także na drugiego człowieka. To, co ważne, obok interesująco napisanej powieści jest świetnie poprowadzony „przewodnik” po Sardynii. Autorka w sposób umiejętny zadbała oto, aby była to wycieczka z przewodnikiem, gdyż dzięki lekturze, nie tylko czujemy się, jakbyśmy tam byli, ale dochodząc do końca lektury bardzo chcemy się tam wybrać. Przynajmniej ja mam takie odczucie, bo Sardynii jak dotąd nie miałem okazji poznać. Bogactwo historii tej pięknej wyspy, mnogość detali, którymi raczy nas autorka nadaje tej opowieści dodatkowego, historycznego kolorytu. ‘Plaże i skalne formacje w Zatoce Orosei należały niewątpliwie do cudów świata. Do tych najpiękniejszych rzeczy, które dobry Bóg na końcu swego dzieła zebrał z różnych zakątków ziemi i umieścił na wyspie. Niestety, umieścił je dość przypadkowo i niefortunnie. Do najpiękniejszych dostać się można było tylko drogą morską lub po wyczerpującej wędrówce górskiej.’ Książka, która sprawi wam wyjątkowo miłą niespodziankę i zabierze w podróż, która bezpowrotnie was odmieni. Nic tylko sięgnąć po książkę, usiąść w miłym cieniu lipy i czytać, czytać… czytać. Artur G. Kamiński http://koominek.blogspot.com - sześćdziesiąt sześć tematycznych szufladek i zapewne na nich się nie skończy, zapraszam w odwiedziny do bloga, aby klimat Kominka oczarował Cię bez reszty...

W niebie na agrafce - to dla mnie książka niemal idealna. Jest zabawna, szybko się czyta, ma interesującą fabułę... Niestety dla mnie zbyt szybko się kończy. Zuzanna samotnie wychowuje synka, pracuje w banku a w wolnym czasie maluje. Na pogrzebie ciotki zaczepia ją pewien mężczyzna i od tego wszystko się zaczyna.

„Miseczka szczęścia” Aneta Rzepka Zaczynając lekturę tej książki myślałam „oho będzie kolejny ckliwy romans” ale postanowiłam dać tej lekturze i autorce szansę i mój instynkt mnie nie zawiódł;) Ostatnie strony historii czytałam w samochodzie w przerwie w pracy. Historia opowiada o 4 zranionych duszach których losy krzyżują się ze sobą, tworząc momentami dość bolesną historię, jest wątek kryminalny, jest wątek łzawy, jest poruszona historia alkoholizmu. Książka od pewnego momentu przybiera 2 formy: czatu/forum internetowego oraz historii właściwej. Według mnie warto dać się porwać tej historii i poświęcić jej czas mimo, że początki mogą być ciężkie.

"Uśpione marzenia" budzi wiele negatywnych emocji. Szczególnie jeśli jesteś jak jedna z bohaterek. I więcej wspólnych cech z bohaterami tej książki zauważasz, tym bardziej jesteś przybita. Ale... Książka jest lekka, szybko się ją czyta, jest pisana prostym językiem.

Serce nie słucha - tego możemy być pewni. Serce kieruje się emocjami i często nie po drodze mu z rozumem, który nie uznaje spontanicznego działania i podpowiada same racjonalne rozwiązania. O tym, że tak właśnie jest zapewnia czytelników również Karolina Kubilus w swojej książce o takim właśnie tytule. "Serce nie słucha" to opowieść o Anicie, polonistce, samotnej matce, która po nieudanym, bardzo krótkim małżeństwie ma uraz do wszystkich przedstawicieli płci męskiej poza jej ukochanym synem Michałem. Jej uporządkowane życie jest dość przewidywalne i jedyne, co tak naprawdę spędza bohaterce sen z powiek, to niedobory finansowe, które stara się uzupełniać korepetycjami bądź dodatkowymi godzinami lekcji. Anita ma wokół siebie trzy oddane przyjaciółki, na które w momentach kryzysowych zawsze może liczyć oraz eksteściową, która najczęściej działa jej na nerwy. Niespodziewana choroba teściowej oraz pojawienie się byłego męża burzy jej ład, a poznany przypadkiem turysta staje się przyczyną przyśpieszonego bicia serca. Anita musi zmierzyć się z nową sytuacją i swoimi własnymi przekonaniami. Powieść napisana jest lekko, prosto i dowcipnie. Bardzo odpowiada mi dość swobodny ale jednocześnie bardzo poprawny styl pisania pani Karoliny. Nie ma tu miejsca na błędy, zdania są krótkie, zwięzłe i zrozumiałe. Czytając tę historię czułam się jak czwarta przyjaciółka Anity, która powierzała mi wszystkie swoje radości i smutki, dzieliła się wątpliwościami i powierzała skrywane tajemnice. Lektura "Serce nie słucha" dostarczyła mi sporej dawki relaksu i zapewniła wiele miłych chwil. Pomimo, że książka opowiada o sprawach zwyczajnych, szarej codzienności w małym miasteczku, gdzie wszyscy się znają to jednak wcale nie jest opowieścią pospolitą, banalną czy nudną. Okazuje się, że proza życia wcale nie musi być monotonna, bezbarwna i nijaka. Bardzo dobrze nakreślone charaktery bohaterów sprawiły, że w ich towarzystwie nie można było się nudzić. Szczególnie przypadły mi do gustu osobowości czterech kobiet - przyjaciółek, które razem były w stanie sprostać wszelkim przeciwnościom. Wydarzenia naprawdę ciekawią i bardzo szybko okazuje się, że musimy już niestety rozstać się z ulubionymi bohaterami. Pomimo lekkiego stylu i sporej dawki humoru historia wzbudza emocje i intryguje od pierwszej do ostatniej strony. Inteligentne dialogi i spory dystans to kolejne elementy, które mogę zapisać na plus zarówno autorce jak i powieści. A co mi się nie podobało?... Drażniło mnie trochę podejście Anity do Michała od momentu, kiedy w jego życiu pojawił się ojciec. Wydało mi się trochę naciągane, nie do końca wiarygodne. Zbędne wydało mi się wplatanie do wypowiedzi bohaterek potocznych wyrażeń hi, hi, hi czy he, he. Humor zawarty w treści doskonale oddaje komizm danej sytuacji i nie wymaga dodatkowego wspomagania tego rodzaju zwrotami. To naprawdę bardzo wdzięczna i pogodna opowieść, historia z życia wzięta. Ma w sobie wiele optymizmu, choć problemy jakim muszą sprostać bohaterki wcale nie są błahe i zabawne. Moje ogromne uznanie dla autorki, za to, że jest to jej debiut powieściowy. Przyznaję, bardzo, bardzo udany debiut, który na pewno warto przeczytać. Na zakończenie dodam, że historia na tyle mnie usatysfakcjonowała, że z prawdziwą przyjemnością sięgnę po następne powieści pani Karoliny Kubilus.

Początkowo Rita mnie irytowała. Odbierałam ją jako kobietę, która nie potrafi docenić tego, co ma. Później byłam jej wdzięczna, że zabrała mnie do miejsca, które stało się dla niej i dla innych kobiet prawdziwą ostoją. Pozwoliła mi je odkrywać w czterech odsłonach związanych z porami roku i dokonującymi się w nich zmianami w przyrodzie, rytmie dnia mieszkańców. Pokazała również zmiany dokonujące się w niej samej przez ten rok. Może rzeczywiście warto by było ograniczyć ilość wskazówek dotyczących samorozwoju, ale mnie one nie przeszkadzały.