Kiedy piorun uderza

Do liceum Julii przyjeżdża z wizytą nastoletnia księżniczka. Obie dziewczyny nie mogą uwierzyć własnym oczom: są do siebie podobne jak dwie krople wody! Wpadają więc na pomysł, by na jeden dzień zamienić się rolami. Julia świetnie się bawi, do chwili gdy odkrywa, że księżniczka postanowiła dłużej cieszyć się wolnością. Jak szybko wszystko się wyda? I co powie narzeczony prawdziwej księżniczki, gdy zorientuje się, że został oszukany? Ogólnie książka jakoś nie wiadomo jak nie zachwyca ale przyjemnie się ją czyta. Czytając ją możemy się oderwać od rzeczywistości. Polecam tą książkę dla nastoletnich czytelniczek.

Bardzo nierówny zbiór opowiadań. O ile historie przedstawione przez Stephenie Meyer, Meg Cabot i Kim Harrison (a szczególnie przez tę ostatnią - niezwykle interesujący wstęp do serii o Madison Avery, która niestety całościowo była również dość średnia), o tyle opowieści pozostałych autorek, których nawet nie kojarzę z nazwiska, były po prostu pozbawione polotu i w sumie przeczytałam je tylko dlatego, aby dokończyć tę książkę.

Jest to książka typowo dla nastolatków. Można się przy niej pośmiać i zasmucić. Jest lekka i przyjemna. Choć nie ma fabuły, która wyróżnia się z tłumu to warto ją przeczytać. Autorka ma lekki i przyjemny styl pisania. Jest to powieść, która była po prostu ok bez żadnych ochów i achów.

Niewiele zapamiętałam z tej książki. Wydawało mi się, że znałam tę serię dobrze z czasów nastoletnich, a tu niespodzianka. Nie pamiętałam w ogóle akcji, ani też że z Jess było takie ziółko. W sumie cykl Pośredniczka o wiele milej mi się przypominało, ale może i tu się rozkręci.

"Nie da rady bez czekolady" ma właściwości tej brązowej słodyczy. Świetnie nadaje się jako przekąska, wypełniacz między cięższymi posiłkami. Sprawia, że czujemy przyjemność i zadowolenie. I odbija swe pozytywne skutki na wskaźniku wagi, powoduje wyrzuty sumienia u osób stosujących dietę lub utrzymujących zdrowy tryb życia.

Szesnastoletnia Emily (dla przyjaciół Em) do szkoły jeździ autobusem. Jest on bardzo ważnym miejscem spotkań i dobrą okazją do obserwacji. Em spotyka w nim swoje przyjaciółki- Star oraz Lizzie, a także (jakżeby inaczej) Pana Okropnego, który zna jej wstydliwy sekret i bardzo chce wyjawić go światu, jak również Chłopca z Tubą, Panią z Wózkiem i wiele innych ciekawych postaci. W szkole nadchodzą egzaminy, w weekend impreza, a w nocy ciasto czekoladowe. Czego chcieć więcej?

Ja chciałam więcej.Więcej stron. Wiem, że gdyby ta książka miała kilka kartek więcej, spełniłby się kiczowaty scenariusz zakończenia, jaki przyszedł mi na myśl po przeczytaniu opisu książki. Gdybym spotkała się w niej z tym zakończeniem, odłożyłabym ją na bok bez zastanowienia, momentalnie o niej zapominając, klasyfikując ją jako odmóżdżacz i już. Ale ta pozycja nie mieści się w tej rubryce. Gdzie mogę ją więc zakwalifikować?

Bez wahania mogę powiedzieć, jak zamierzałam ją zaszufladkować: jako lekką, mało ambitną lekturę do przeczytania dla odciążenia zmęczonego szkołą umysłu. Chciałam przy tej pozycji po prostu odpocząć. Udało mi się to. Prawie. Książka wciągnęła mnie na tyle, że nie przerwałam lektury aż do ostatniej strony. Wiąże się to z tym, iż poszłam spać później niż zwykle i nie wyspałam się. A w sumie warto było. Tak myślę. Choć... co właściwie tak mnie urzekło?

Na pewno język powieści. Choć czytało się szybko, irytowało mnie używanie wyrażeń typu 3maj się, xaminy itd. Główna bohaterka też nie. Choć dziewczę było miłe, nie odznaczało się powalającą osobowością, w dodatku większość czasu spędzała na pielęgnacji i medytacji na temat własnych stóp. Podobnie banalnie przedstawiono jej przyjaciółkę Lizzie. Została obdarzona pospolitymi cechami szalenie ładnej podrywaczki. Po 2 dniach od przeczytania książki nie potrafiłam przypomnieć sobie jej imienia. Na pamięć się nie uskarżam, więc to chyba o czymś świadczy.

Niepochlebnych słów nie znajduję jednak dla drugiej przyjaciółki Em, Star. Jej prawdziwe imię- Amarylis pewnie na długo pozostanie mi w pamięci. Podobnie jak jej charakter. Może i sztampowy, ale taki... znajomy. (tak, Star to książkoholiczka) I naprawdę miły.
Będąc przy bohaterach warto wspomnieć o rewelacyjnym Jono i postaciach epizodycznych- Chłopcu z Tubą czy Pani z Wózkiem- świetni!

Choć akcję dało się przewidzieć, nie była nudna. Miłe urozmaicenie stanowiły przepisy na różne potrawy (choć może lepiej ich nie wypróbowywać?). Zaskoczyła mnie trochę fabuła- nie spodziewałam się po tej książce żadnych poważnych tematów, realnych problemów, tylko samych kłopotów miłosnych. Była to miła niespodzianka i odmiana w stosunku do typowych młodzieżówek, takich jak "Nie da rady bez czekolady" mogłoby być więcej.

Książkę polecam nastolatkom lubiącym takie tematy i dopiero rozpoczynającym przygodę z czytaniem. Doświadczonym czytelnikom- tylko do odprężenia w ciężkie dni. Inaczej cała czekolada może pójść w boczki,a tego byśmy nie chcieli, prawda?

Trzeci tom i akcja się rozkręca, chyba pamiętałam z czytania tej serii naście lat temu, że tak będzie. W tej części jest więcej zarówno emocji jak i uczuć, humor też zdecydowanie w stylu autorki. Czyta się szybciutko, no bo to raczej mało pokaźny rozmiar, ale całkiem przyjemnie.

Świetna książka dla młodych i odważnych dziewcząt. Czytałam ją 10 lat temu i nadal pamięta, co u mnie raczej się nie zdarza. Wciągająca, dość realistyczna jak na "nastolatkowe lekturki". Z chęcią obejrzałabym ekranizację. Obie części bardzo dobre.

Książkę przeczytałam już po raz drugi, bo pamiętałam ją jedynie tak ogólnie. Ale znów baaardzo mi się spodobała, jest idealna na wakacje. Nie jest to lektura ambitna, nie wyniesie się z niej zbyt wiele, ale jednak miło spędza się czas podczas jej czytania. Główne bohaterki – Mara, Eliza i Jacqui są od siebie zupełnie różne, ale każda z nich ma zarówno wady jak i zalety. Każdą też da się polubić, podejrzewam też, że każda dziewczyna odnajdzie w którejś z nich swoje własne cechy, zachowania, dzięki czemu książkę czyta się jeszcze lepiej. Przygody operek są naprawdę fajne. Mimo że po pierwszych 20 stronach przypomniało mi się mniej więcej prawie wszystko, dalej czytałam tę książkę, bo fabuła jest naprawdę przyjemna. Nie ma tu nie wiadomo jak nieprzewidywalnych zwrotów akcji, czegoś, czego trudno się spodziewać. Akcja jest dość przewidywalna, ale mimo wszystko fajna. No i co tu dużo mówić – w książce są genialni faceci! Znów miałam wyszczerz na ryju za każdym razem, gdy czytałam o Ryanie (ACH!) albo o Jeremym. Są taaacy boscy! :D Chyba mogą konkurować z chłopakami stworzonymi przez Meg Cabot ;). Melissa pisze naprawdę fajnym językiem, dobrze się to czyta. Książka jest „dla fanek Plotkary”, ale jednak nie ma tutaj aż takiego przepychu jak w Plotkarze. Wiadomo, że jest szpanersko – pełno tu od wymieniania znanych marek, ale jednak nie jest to aż takie jak w Plotkarze i da się to przeżyć. Zwłaszcza, że na plus jest sama fabuła, bohaterki i bohaterowie. Podobały mi się też krótkie rozdziały, jakoś lepiej się dzięki temu czytało xD. I fajnie, że narracja jest trzecioosobowa, bo dzięki temu można poznać dobrze każdą bohaterkę, a także postaci drugoplanowe. Ogólnie bardzo polecam tę książkę, jest to świetna lektura na wakacje :)

Mam dość dużą słabość do fabuły szkolno-mqgicznej. Hex Hall łączy w sobie to co najfajniejsze w Harrym Potterze z uniwersum Monster High. Mamy tu czarodziejki, demony, duchy, wampiry, zmiennokształtnych, a do tego typowe dla literatury młodzieżowej wątki romantyczne i lekko kryminalną tajemnicę. Przeczytana szybko i z przyjemnością!

Laura przyjaźni się z bogatymi dziewczynami ze swojej szkoły, mimo że znacznie się od nich różni: jest inteligentna i ma talent - projektuje i szyje sobie ubrania. Z kolei jej przyjaciółki interesuje tylko jedno - impreza z okazji ich szesnastych urodzin. Mają na tym punkcie obsesję. Każda chce zorganizować niezapomniane przyjęcie, które przyćmi przyjęcia koleżanek. Nawet jeśli po kwiaty trzeba będzie polecieć prywatnym odrzutowcem do Holandii...

Jak dla mnie dużo lepsza od poprzedniej. Tym razem złe sny są o niej samej :D. Akcja jest dużo fajniejsza. Może dlatego, że są jeszcze jakieś walnięte dzieciaki, które jej dokuczą. Mam nadzieje, że wyjdą i kolejne tomy o Stacey. Choćby nawet w formie elektronicznej ;). Gorąco polecam!

Świetna książka dla młodych i odważnych dziewcząt. Czytałam ją 10 lat temu i nadal pamięta, co u mnie raczej się nie zdarza. Wciągająca, dość realistyczna jak na "nastolatkowe lekturki". Z chęcią obejrzałabym ekranizację. Obie części bardzo dobre.

Książka bardzo mi się podobała. Historia nieoklepana. Bardzo dobrze mi się czytało książkę, nie była ona taka jak wszystkie. Jeżeli ktoś chciałby przeczytać ciekawą książkę, która przedstawia historię, której nie znajdziemy w co drugiej książce to serdecznie polecam.

Lubię książki, po których uśmiecham się głupio do siebie. Po prostu lubię uczucie, kiedy wiem, że mimo iż książka nie zakończyła się typowym happy endem, i tak mi się podoba. Ponieważ zaskakiwanie to coś, czym powinien szczycić się pisarz. Emma marzy tylko o tym, żeby zdobyć autograf od supergwiazdora, Matta M. Udaje jej się stanąć z nim twarzą w twarz, jednak ich spotkanie to prawdziwa katastrofa. Kilka godzin później Matt ociera się o śmierć w wypadku samochodowym. Czy to właśnie Emma jest temu winna? Emma jest typową szarą myszką. Nie wyróżnia się, ma przyjaciółki, które często wykorzystują jej naiwność i brak pewności siebie, a także ma idola, do którego wzdycha. Tym idolem jest właśnie Matt M. Dzięki pracy cioci ma szansę poprosić go o autograf. Jednakże nie wszystko idzie zgodnie z planem. Gwiazda wieczoru ma wypadek samochodowy. Wszyscy oskarżają o to ostatnią spotkaną osobę, jednakże nikt nie wie, iż była to Emma. Z ciągłego poczucia winy wywołuje ją człowiek z czarnymi skrzydłami - anioł. Tym aniołem jest właśnie jej idol, który ma za zadanie przemienić wszystkie czarne piórka w białe. Fabuła jest przewrotna i bardzo często można się złapać na oryginalnym rozwiązaniu akcji. Autor po prostu nas zaskakuje. Czytając pierwsze strony, spodziewamy się kolejnej ckliwej historyjki idola i jego fana, który oddałby za niego wszystko. W "Tajemnicy Emmy" jest inaczej. Uczucia głównej bohaterki zmieniają się wraz z rozwojem akcji, podobnie jak osobowość anioła. Tutaj nie jest najważniejsza otoczka romansu, lecz coś pomiędzy wersami. A kiedy myślimy, że to już koniec, zostaje nam do przeczytania kolejne pięćdziesiąt stron... O ile Emma należy do dość typowych bohaterek tego typu - na początku poznajemy ją jako cichą, niewyróżniającą się, mającą problemy z wyrażaniem własnego zdania - o tyle drugi główny bohater jest jej przeciwieństwem. Matt M. jest gwiazdką pełną gębą, który po kilku latach obcowania w show biznesie ma wszystkich i wszystko po dziurki w nosie. Denerwuje się na wszystko i wszystkich bez wyjątku. Zupełne przeciwieństwo osoby, za którą się podaje w gazetach. Obydwoje wraz z rozwojem akcji zmieniają się - na lepsze. Ich przeciwieństwa osobowości uzupełniają się, tworząc mieszankę nie wybuchową (nie przesadzajmy...), lecz odmienną dla każdego z nich. Ciekawe osobowości, dodające smaczku książce, są również w bohaterach drugoplanowych. Ważnym aspektem powieści są przede wszystkim rodzice i więzi między nimi. Emma nadal nie zna swojego biologicznego ojca, a nawet nic o nim nie wie, bowiem despotyczna matka nigdy nic o nim nie mówi. Poza tym ma ogromne problemy z rozmawianiem ze swoją rodzicielką, podobnie jak z jej mężem. Niełatwo ma również wielka gwiazdka muzyki pop, Matt M. Komplikacje rodzinne i sposoby jej rozwiązywania sprawiają, że nie jest to jedna z tych "oryginalnych" (czyt: nudnych i przewidywalnych) powieści dla młodzieży. Byłam naprawdę mile zaskoczona czytając książkę "Tajemnice Emmy". Możliwe, że dlatego, iż wcześniej zaliczyłam ją do tych banalnych historyjek dla młodzieży. Jakby nie było, ci, co zastanawiają się nad zapoznaniem się z powieścią, mogę zachęcić - powinna się spodobać. ~~~~~~~~~~ Tytuł: Tajemnica Emmy Tytuł oryginalny: Amy Angel Autor: Thomas Brezina Tłumacz: Anna i Miłosz Urban Wydawnictwo: Egmont Data wydania: 2007 Data wydania w Polsce: 2009 Liczba stron: 391 Kategoria: Dla młodzieży ~~~~~~~~~~ Ocena: 4+ (dobry z plusem) http://wymarzona-ksiazka.blogspot.com/2013/07/tajemnica-emmy-thomas-brezina.html#more

Stacy męczą koszmary. Chcąc je odpędzić, musi je zrozumieć, wniknąć w nie i nie dopuścić do tego, aby stały się rzeczywistością. Kto prześleduje Dreę? Kto życzy jej śmierci? I co ma z tym wspólnego Chad, jej były chłopak? Bardzo wciągająca książka, polecam!

Hmmm, co mogłabym powiedzieć o tej książce? Nie jest to na pewno górnolotna książka, ale też nie tego oczekiwałam po tej pozycji. Chciałam po prostu pośmiać się i przeczytać coś zupełnie nieangażującego. Były pewne momenty, których zupełnie nie zrozumiałam. Ale to może wina mojej głupoty czy coś, a nie książki. Trudno powiedzieć. Nie podobał mi się też bardzo - choć to tylko moja opinia i tylko moje preferencje - ten motyw, w którym bohaterka waha się pomiędzy Antonym a Oliverem. Trochę mnie to denerwowało, ale to już kwestia moich własnych upodobań. Jednak nie chcę mówić tylko o minusach tej książki, bo przecież daję tej książce 6 gwiazdek, nie może być zła, prawda? I racja, nie jest. Bardzo lekko i szybko się ją czyta. I spodobało mi się jak zostały pokazane różnice w przyjaźni Lucy z poszczególnymi osobami - Sofią, Diamentami, Oliverem... (w końcu przez większość książki traktowali się bardziej jak przyjaciół, mimo, że się sobie podobali) Jest to też bardzo zabawna książka, chociaż może powinnam raczej powiedzieć ironiczna, bo te wszystkie sytuacje, które się tam dzieją są takie... nieprawdopodne...?, że po prostu całość wydała mi się ironiczna. A także, bo nie mogłabym o tym zapomnieć, odniesienia do tenisa. Dosłownie my love. To jest coś za co dałam tej książce tyle gwiazdek. Uwielbiam tenisa (chociaż nie gram profesjonalnie jak Luc), więc to był strzał w dziesiątkę i coś, co przyciągnęło mnie do tej książki. I myślę, że na tym skończę mój wywód, ponieważ powiedziałam już chyba wszystko na czym mi zależało. Także, do kolejnej opini ~ Evanlyn

Jako osoba, która nie czytała pierwszej części tylko od razu sięgnęła po drugą, mogę powiedzieć, że jest to dobra książka. Na początku patrzyłam na numer strony ilekroć przewracałam kartkę, bardzo mi się dłużyła ta lektura, ale tak po mniej więcej stu stronach było już ciekawiej. Bardzo spodobał mi się klimat pierwszego opisanego tu testu w terenie. Czyli moment w którym Cameron spotyka pewnego chłopaka... Cała książka jednak nie powala. Ciężko było przebrnąć przez niektóre rozdziały. Dla mnie takie 6/10.

Nie porwała mnie ta powieść, pomysł ciekawy, ale wykonanie mi się nie podobało. Przede wszystkim według mnie te przygody głównej bohaterki były bardzo skrócone. Była w jednym miejscu robiła co trzeba i za raz była już w innym kraju, dosłownie w przeciągu kilku zdań książki. Dodatkowo główna bohaterka jest taka trochę nie ogarnięta. Nie w taki klasyczny sposób, tylko np. nie do końca ogarnia co to wanna albo, że przechodząc przez jezdnie należy obejrzeć się też w lewą stronę (a nie tylko prawą). Nie wiem z czego to wynika, książka jest chyba z 2005, ale bez przesady.

Z początku nie wiadomo co się dzieje, ale później wszystko się rozkręca. Jest stonowana i w dobrym stylu. Później tak się wciągnęłam, że nie mogłam doczekać się finału, którego nie było. Okazało się, że są jeszcze trzy części, ale nie zostały w Polsce wydane! Ogromna szkoda.