Karin Stanek. Autostopem z malowaną lalą

Według mnie to bardzo zabawna i szczera opowieść dziennikarki telewizyjnej Katarzyny Dowbor. Zbiór historii jest niezwykle ciekawy. Cenię dystans pani Katarzyny do samej siebie. Znakomita dawka humoru. Profesjonalistka w każdym calu, która potrafi się przyznać do własnych słabości czy zawodowych wpadek na początku kariery dziennikarskiej. Polecam

Książkę wziąłem w ciemno nawet nie kojarząc ,że Andrzej Turski to ten świetny dziennikarz kojarzący mi się z mizerią , mielonym i ziemniakami u babci w szkole podstawowej gdy oglądałem Panoramę. Sami przyznajcie ,ze Pan Andrzej bardzo się zmieniał pod wpływem czasu , nie mówię ,że na złe, bo zapamiętałem go jako ciepłego starszego Pana z fajnym głosem i nadal będzie mi się tak kojarzył. Miło się zaskoczyłem bo nie była to jakaś strasznie nudna książka, znalazło się trochę telewizyjnych i radiowych ciekawostek. Ogólnie pozytywne przesłanie tutaj widzimy . Pan Andrzej Turski jest przedstawiony jako tytan pracy, dżentelmen i świetny szef , i fachowiec. Nie będę się sprzeczał zwłaszcza ,że sam mam mgliste, lecz pozytywne wspomnienia Pana Andrzeja Turskiego. Nie jest to najciekawsza biografia jaką czytałem ,ale jest wzruszająca i taka jakby pozytywna. Dla starszych , którzy więcej oglądali Pana Andrzeja i słuchali i dla młodszych by liznęli trochę historii telewizji i radia.

Jak wiadomo, podobają nam się te piosenki, które znamy. Czy podobają nam się natomiast, w książce o autorce piosenek, te wspomnienia o niej, które już znamy z innych książek? Pewnie mniej, ale mamy je tutaj w jednym tomie, razem z tymi wspomnieniami, których znać nie możemy i z tekstami źródłowymi, których znajomość wymagałaby grzebania w prasowych archiwach. Ale to już było i wraca do nas.

Jeden z moich ulubionych polskich Aktorów, czytało mi się tę książkę z przyjemnością. Ukłony dla Autora, który rzetelnie przygotowywał się do każdej kolejnej wizyty u pp. Wojciecha i Hanny Pokory. Nawet jeśli główny Bohater czegoś nie pamiętał, Autor spieszył z podpowiedzią. Przez cały czas czuło się kulturę i serdeczność, jakie towarzyszyły tym wywiadom. Polecam gorąco.

Rozmowa Lindy z Magdą Umer. Właściwie mówi wyłącznie Linda, o sobie, życiu, kobietach. Zdziwiła mnie jego brawura i pociąg do wykonywania niebezpiecznych rzeczy. Wzruszyło biedne dzieciństwo. Trochę przemknął się po kobietach. W ogóle ta rozmowa trochę była "przemknięta", tak przesmyrgnął się po tematach, jedynie je muskając. Szkoda.

Należę do pokolenia, które zna tylko Annę Jantar z jej twórczości muzycznej, bo kto z nas nie zna takich utworów jak "Tyle słońca w całym mieście" czy "Radość najpiękniejszych lat". Tutaj poznajemy ją w wspomnieniach bliskich czy osób, które z nią współpracowały, dodatkowym atutem są zdjęcia piosenkarki z różnych okresów jej życia. Bardzo ciekawie się czytało te wspomnienia, które jednak ukazywały ją jako człowieka idealnego i bez skazy, na pewno była taka dla bliskich, a nawet jeśli miała jakieś wady to trudno ważne jak odbierali ją bliscy i jak zapisała się w ich pamięci.

Wiem że nie każdy lubi tego typu książki, Ja po nie sięgam. Mam ogromny sentyment odkąd pamiętam do Anny Jantar .nie wiem jak to wytłumaczyć. Nie będeę oryginalna i jedyna zapewne, jesli się przyznam do śpiewania jej piosenek do dezodorantu.🥰🥰🫣. Ta książka to spisane jej życie,zdecydowanie za krótkie, fotografie ktore budzą uśmiech, teksty piosenek ktore uwielbiam.Dzięki jej mamie poznamy jej listy do ukochanego, jej marzenia w nich zawarte, nadzieję, tęsknoty,plany. Sentymentalna podróż, warta uwagi.

Fajna ta Agata. Opowieść z czasów przed fejsbukowych, przed instagramowych. To absolutnie moje czasy. Nie muszę chyba dodawać, że bardziej prawdziwe? I na czym to polega, że wtedy trafiało do nas wszystko to, co miało trafić i co było nam potrzebne? A dziś trafia do nas to, co przydzielą nam algorytmy? I zatracamy siebie i własne myślenie. Nie wiem czy pani Agata zgodziłaby się ze mną. Ale ja czytam i filtruję przez siebie.

„Pisząc tę książkę, zrozumiałem, że nie ma jednej prawdy o Osieckiej. Każdy ma swoją. Ja też”. Takim wnioskiem zakończył swoją opowieść autor biografii poetki, chociaż ona sama o sobie mówiła – „Jestem przede wszystkim tekściarką, a poetką, niestety, tylko bywam”. We wspomnieniach bliskich i znajomych była tak odmienna i różnorodna, jak ilość osób ją opisujących przez pryzmat osobistych relacji. Ich głosy autor biografii zestawił ze sobą w osobnej, ostatniej części pod sugestywnym tytułem „Powidoki”. Wypowiedziało się w niej jedenaście znanych postaci jak: Daniel Olbrychski, Urszula Dudziak, Ewa Błaszczyk czy Jan Pietrzak. Spośród nich najbardziej zaskoczyły mnie słowa Hanny Bakuły, tak bardzo nieprzystające do mojego wyobrażenia – „to nie był człowiek, to było zjawisko przyrody. Jak tornado, wszak tornada również noszą imiona”. To nie była ta sama osoba, którą poznałam w „Listach na wyczerpanym papierze” w opracowaniu Magdy Umer. Osoby uduchowionej, kruchej, romantycznej, zakochanej i umiejącej ten stan zakląć w słowa. To było z kolei moje widzenie artystki. Autor postanowił ujednolicić te liczne opinie. Zaleźć punkty styczne. Stworzyć obiektywną biografię opartą na wielu różnych źródłach. Zajrzał więc do bibliotek, archiwów teatralnych, wertował jej dzienniki, studiował zachowane zapiski, recenzje filmowe i notatki o lekturach oraz przeglądał filmy dokumentalne i wywiady. Jednocześnie dokładnie analizował jej piosenki, wiersze, opowiadania i minipowieści, bo jak sama bohaterka zapewniała – „Wszystko, co piszę, jest o mnie”. Autor z tego, co przestudiował, wyodrębnił, wywnioskował i zauważył, powoli budował wielowymiarowy obraz swojej bohaterki. Na początku z narracją trochę przypominającą szkolną analizę i syntezę utworów literackich oraz tekstów źródłowych, na których się opierał. Jednak potem, w miarę zagłębiania się w życie artystki, powolutku ta „maniera” gdzieś zagubiła się na rzecz płynnej, fascynującej opowieści. Historii losu osoby wyjątkowej i bardzo ciekawej. Zgodnie z linią życia ilustrowaną zdjęciami i rolami, jakie odgrywała - córki, nastolatki, kobiety, matki, żony, partnerki, ukochanej, z których najważniejszą była rola wolnego ducha artystki piszącej w wieku czternastu lat – „Ja nigdy nie będę taka jak Mama... Ani taka jak ojciec. Z chwilą, gdy poczuję wstręt i nudę do symbolicznego domu, odważę się powiedzieć „dość” i pożegluję dalej w poszukiwaniu szczęścia i maksimum skoncentrowanego, pędzącego życia”. I dokładnie tak robiła w późniejszym życiu dorosłym. To spojrzenie na postać bohaterki z wielu stron i punktów widzenia pozwoliło mi na ujrzenie jej na nowo. Na poszerzenie pola widzenia o zagadnienia mi nieznane, przyczyny jej wyborów i decyzji, czynników warunkujących jej postawy i kształtujących jej osobowość oraz talent, które ostatecznie wpływały na jej los. Osoby wymykającej się narzuconym odgórnie normom społecznym i rolom przypisywanym kobietom. Ta biografia tłumaczyła również nie tylko jej postępowanie, ale także ludzi jej podobnym, niewpisującym się w kulturowe schematy i gorsety. Uczyła zrozumienia, tolerancji, a czasami akceptacji „stylu życia” osób wyrastających ponad przeciętność. Pozwalało to na unikanie negatywnych czy wręcz potępiających ocen i opinii. To dlatego, mimo że była to biografia konkretnej osoby, miała potencjał uniwersalnego przesłania – traktować artystów z wyrozumiałością, dając im maksimum swobody. Wolne ptaki więzione w klatkach umierają. Nawet w tych ze złota. I to jest moja nowa wersja Agnieszki Osieckiej. naostrzuksiazki.pl

Książka ta powstała na podstawie wywiadów udzielonych przez Osiecką w latach 1964-1997, a także cytatów z jej książek, które zawarła w swoich wypowiedziach. Jest to bogate źródło słów płynących bezpośrednio z ust samej poetki, wyjaśnień dotyczących jej życia, które niejednokrotnie mnie zaskoczyły, a przeczytałam i obejrzałam już wiele materiałów na jej temat. Szczerze mówiąc biorąc do ręki tę książkę myślałam, że nie zaskoczy mnie niczym nowym, ale się myliłam. Osiecka snuje opowieść o sobie samej i o swojej ówczesnej rzeczywistości, o swoich radościach lękach, rozczarowaniach i nadziejach. Mówi jak zawsze celnie posługując się opowiastką z własnego lub czyjegoś życia lub wyrazistą metaforą, która obrazowo przedstawia podjęte zagadnienie lub problem. Często jej wypowiedzi to szczere zwierzenia, pełne prawdy bez zbędnego patosu i niepotrzebnej wyniosłości. Ta książka to też bardzo cenny zbiór znamienitych opinii i poglądów na przeróżne tematy nie tylko dotyczących jej własnego życia, ale uniwersalnych i ponadczasowych zagadnień, które są obecne również w dzisiejszych czasach. Tematy „rozmowy” zostały wybrane tak by stwarzały wrażenie wywiadu prowadzonego współcześnie, więc czyta się to nad wyraz dobrze i autentycznie. To bardzo ciekawa pozycja czytelnicza, dla wszystkich fanów Osieckiej, bo stanowi zapis wielu cennych myśli i mądrości płynących od niej samej. To książka, w której ona sama zabiera głos, a nie inni o niej.

Dokąd Halina Kunicka, przepytywana przez Kamilę Drecką odpowiada konwencjonalnie na konwencjonalne pytania dotyczące lat młodości, popularności i kariery myślę sobie- nuda, sztampa. Ale kiedy opowiada o żałobie po śmierci męża, samotności i trudnych kontaktach z synem- robi się autentycznie i przejmująco.

To że z tej książki dowiedzieć można się wiele o Barbarze Krafftównie jest oczywiste. Podobnie jak oczywiste jest to, że jest to lektura ciekawa i intelektualnie wartościowa, bo Barbara Krafftówna jest aktorką wybitną, a do tego pięknym i mądrym człowiekiem. Niemniej w tej książce jest coś więcej... jest to niezwykle czułe, ciepłe, pełne emocji świadectwo spotkania dwóch ludzi: Barbary Krafftówny i Remigiusza Grzeli. To to spotkanie i wynikającą z niego wymianę myśli zapamiętam z tej książki najbardziej.

Chyba najdłużej czytana przeze mnie książka w życiu – od trzech lat nieprzerwanie leżała na mojej szafce nocnej, z której (teoretycznie) najbliżej moim książkom do rozpoczęcia bycia czytanymi. Remigiusz Grzela przysłał mi ją razem z inną, wylicytowaną przeze mnie na jednej z aukcji charytatywnych, opatrując dość osobistą notką. Nie wiem czy to tak mnie onieśmieliło (w końcu gdy autor pisze o jakiej książce, że jest jego najważniejszą, człowiek zaczyna się bać, czy aby na pewno się na niej pozna), czy może to książka wiedziała, że jej czas u mnie jeszcze nie nadszedł? W każdym razie zaczynałam ją przez trzy kolejne stycznie, zawsze od początku i niezmiennie utykałam na drugiej, najdalej trzeciej rozmowie. Aż przyszedł ten rok, trudny dla mnie, gdy temat odchodzenia bliskich osób stał się znów u mnie żywy i „Obecność” wskoczyła na swoje miejsce w mojej głowie, dając się wreszcie przeczytać do końca. Remigiusz Grzela rozmawia z różnymi osobami – wdowami, osieroconymi dziećmi, przyjaciółmi. Poza jednym wyjątkiem, którym jest mąż Teresy Torańskiej (kilka dni temu minęła kolejna, jedenasta już, rocznica jej śmierci) jego rozmówczyniami są same kobiety. Może przypadek, a może reguła, bo to kobiety z reguły żyją dłużej i przechowują pamięć o czasach, w których nieobecni byli obecni. Spora część tych rozmów dotyka też w jakiś sposób tematu żydowskości, Holokaustu. Są one bardzo osobiste, czasem wręcz wstrząsające. Czytając je, musiałam je sobie dawkować, czytać nie więcej niż jedną dziennie. Trochę po to, by pozwolić tym historiom wybrzmieć, a trochę dlatego, że ich ciężar emocjonalny mnie niekiedy przygniatał. Pewnie można też czytać tę książkę, poszukując informacji o życiu (i śmierci) sławnych ludzi – operatora filmowego Edwarda Kłosińskiego, reporterki Teresy Torańskiej, Marka Edelmana (którego nie wiem czy powinnam nazwać lekarzem czy przywódcą powstania w getcie, czy może działaczem społecznym?), Ryszarda Kapuścińskiego i kilku innych. To też jakiś klucz.

Choć w prawie każdym poruszanym przez autorkę temacie mam inne zdanie, muszę przyznać, że książkę oceniam bardzo pozytywnie. Postać pani Marii jest dla mnie zagadką, nie potrafię ocenić, czy była osobą szczęśliwą. Wydaje mi się, że choć żyła jak chciała, to jej życie pozbawione było jakichkolwiek wartości, no może poza miłością do zwierząt. Z całą pewnością nie można jej jednak odmówić ciętego języka, bezkompromisowości i odwagi do nazywania rzeczy po imieniu. Za to ją szanuję i z przyjemnością sięgnę po kolejną lekturę jej autorstwa.

Bardzo rzetelna biografia, napisana przystępnym językiem. Jeśli chodzi o życie zawodowe pani Gabrieli, to myślę, że temat został w 90% wyczerpany. Natomiast w przypadku sfery prywatnej - jakieś 25%. Nie winię jednak za to autora. Pani Gabrysia bardzo mocno strzegła swojej prywatności, w myśl zasady, że "najgorszy jest Sfinks bez zagadki". I tę tajemnicę zabrała ze sobą. Dlatego w naszej pamięci zawsze pozostanie PRZEPIĘKNĄ, ale jednocześnie MAGICZNĄ I NIEODGADNIONIĄ kobietą, wspaniałą artystką, wybitną osobowością i po prostu - cudownym człowiekiem. Pani Gabriela miała swój styl, to "coś", co sprawiało, że nawet nie najlepszy film oglądało się jak arcydzieło. Jej osoba przyciągała - i wciąż przyciąga - nie tylko płeć męską, ale również panie. Bo oglądanie pani Gabrieli to kontemplowanie cudu natury. Moim skromnym zdaniem - jedna z najpiękniejszych i najzdolniejszych polskich aktorek. Podsumowując - miło było powspominać i nieco bliżej poznać postać "Gałki".

Kwietniowe wyzwanie LC - biografia, wspomnienie. Piosenki, wśród których żyjemy. Przeniosłam się na kilka nostalgicznych godzin w muzyczne (i nie tylko) wspomnienia, przypomniały mi się Opola, Eurowizje, Teleranki, wesela, rodzinne imprezy. Że Jacek Cygan to facet z klasą, że pisze dużo i dobrze - wiedziałam. Ale nie zdawałam sobie sprawy, że aż tak często się na niego natykałam życiu i że tworzy aż tak dużo. I że aż tak dobrze mu to idzie. W kilkudziesięciu opowiastkach o konkretnych piosenkach ( prawie wszystkie znałam) znalazłam echo mojej młodości i czasów współczesnych, dowiedziałam się czemu napisał tak, a nie inaczej, jak walczył o każde słowo, a w ogóle to wczytałam się w poetyczne teksty, pełne podwójnych i mądrych znaczeń. Słynne pytanie „co autor miał na myśli?” ma tu rację bytu, bo jak się słucha piosenki, to nie zawsze da się wychwycić niuanse w tekście. Minęło kilka dni, z lektury książki pamiętam niewiele, ale to chyba nie o to chodzi. Ważny jest czas, który spędziłam z Jackiem Cyganem i jego poezją. Każdej piosence przyporządkował miejsce, czas, wydarzenia, ludzi, anegdotki, a na zakończenie zamieszczony został pełny tekst piosenki, która była bohaterką rozdziału. Było to tak ciekawe, że wszystkie (!) piosenki odsłuchałam w sieci, niejednokrotnie w kilku wykonaniach. I skonfrontowałam z ciekawostkami, które w książce ujawnił autor tekstu. Zachwyciła mnie po latach ponownie „Laleczka z saskiej porcelany” w wykonaniu Magdy Fronczewskiej. Pamiętacie Dyskotekę Pana Jacka? Powspominałam, ponuciłam z Marylą Rodowicz, Edytą Górniak, Rynkowskim, Krajewskim, Geppert, Kombii, i … mam wymieniać dalej? Ale przede wszystkim spotkałam się ze znakomitym polskim poetą, człowiekiem pozytywnym, któremu obce są negatywne emocje. I cóż mi teraz pozostało? - Na spacer pójdę z psem na smyczy, - Na ławce w parku wypalę fajkę - a potem... całkiem spokojnie wypiję trzecią kawę licząc, że zadzwonisz do mnie, kiedy będę stara. Urocza lektura, wzruszająca, optymistyczna, zabawna i kojąca. Wysoka ocena z powodów sentymentalnych. Poznajcie Państwo bliżej Jacka Cygana, nie: tekściarza, a doskonałego polskiego poetę.

Można Bohaterkę tej książki kochać lub nienawidzić, ale książkę - rozmowę z K. Montgomery czyta się jednym tchem i z zainteresowaniem. To spotkanie z Wielkim Kinem i jego twórcami, teatrem i jego tajemnicami, ale też Pani Krystyna odkrywa swoją prywatność. Brakowało mi jedynie więcej szczegółów ze szkoły teatralnej, ale plusem książki jest wiele fotografii, piękny język i opis naprawdę ciekawego życia. Polecam.

Cztery postaci, cztery rozdziały - biografie Marka Grechuty, Ryszarda Riedla, Jerzego Kosińskiego i Romana Polańskiego. Przyznam, że najmniejszą wiedzę miałam o Jerzym Kosińskim i ta część książki była najciekawsza. Rozdział o Ryśku za mało wyczerpujący (choć tutaj nie jestem obiektywna...), tak jak o Marku Grechucie. Sam autor przyznał w zakończeniu, że zdaje sobie sprawę, że nie wyczerpał tematu...

Gdybym przeczytał tę książkę lata temu bym powiedział, że jest o wzroście, sławie, upadku i odrodzeniu się jednego z najlepszych dziennikarzy tego kraju. Po śmierci Durczoka widzę w niej bardziej ciągłą walkę z życiem, światem i samym sobą i nadzieję na lepsze które niestety nie nadeszło i dobiło ostatecznie. Niestety życie samo dopisało smutne zakończenie.

Ewa Demarczyk oczami współpracowników, znajomych, bliskich. Wiarygodna, rzetelna opowieść o wzlocie, rozkwicie i upadku osobowości, która stała się ikoną poezji śpiewanej, jednym z najlepszych, najbardziej charakterystycznych głosów w historii polskiej piosenki, rozpoznawalnej nie tylko za pośrednictwem głosu, ale i scenicznego wizerunku, do którego nawiązywało określenie Lucjana Kydryńskiego – Czarny anioł. Poza tym bohaterka, jak w wielu innych przypadkach, jawi się jako bezkompromisowa, apodyktyczna osoba, daleka od jakichkolwiek kompromisów. Książka napisana za życia Ewy Demarczyk, mimo wszystko pozbawiona jej perspektywy oglądu świata. Z drugiej strony nie ma tu opinii autorek, subiektywnych ocen przedstawionych wydarzeń. Przytoczone są wypowiedzi różnych osób, pozostawiając wyrobienie sobie opinii czytelnikowi. I to jest plus tej książki. Minusem jest to, że przypomina mi film „Wszystko na sprzedaż”, opowiadający o człowieku, który niespodziewanie odszedł i trzeba się zastanowić, kim był, co zostawił po sobie? Nie pojawia się w filmie, choć cały czas jest o nim mowa. I tutaj jest podobnie. Za mało Demarczyk w biografii o Demarczyk, a za dużo ludzi o niej mówiących.