Kamienica pszczół

Ballada o śniących kwiatach to książka, która już od pierwszych stron zanurza czytelnika w spokojnym, niemal hipnotycznym rytmie podróży – zarówno tej fizycznej, jak i emocjonalnej. Autorka buduje narrację opartą na wspomnieniach, które rozwijają się niczym krajobrazy przesuwające się za oknem pociągu. Ten zabieg okazuje się wyjątkowo trafny, ponieważ pozwala czytelnikowi stopniowo zanurzać się w historię, bez pośpiechu, ale z rosnącym zaangażowaniem. Centralnym elementem powieści jest opowieść mężczyzny podróżującego z Poznania do Krakowa, który dzieli się swoją przeszłością z przypadkowymi współpasażerami. Ten prosty, lecz sugestywny pomysł narracyjny staje się pretekstem do stworzenia wielowarstwowej historii o miłości, pamięci i przemijaniu. Szczególnie interesujące jest to, jak anonimowi słuchacze stopniowo przestają być tłem, a stają się niemymi uczestnikami tej opowieści, co nadaje książce niemal teatralnego charakteru. Największą siłą powieści jest jej język. Opisy przyrody – szumiących lasów, falujących pól zbóż czy łąk pełnych maków – są niezwykle plastyczne i pełne subtelnej poetyckości. Autorka nie tylko przedstawia miejsca, ale przede wszystkim buduje nastrój, który pozostaje z czytelnikiem na długo po zamknięciu książki. Melancholia przenika niemal każdą stronę, ale nie jest ona przytłaczająca – raczej skłania do refleksji i zatrzymania się na chwilę. Wątek miłosny, skupiony wokół postaci Jadwini, został przedstawiony z dużą delikatnością. To uczucie nie jest gwałtowne ani dramatyczne w tradycyjnym sensie – zamiast tego jest ciche, trwałe i pełne poświęcenia. Autor unika przesadnego patosu, co sprawia, że historia wydaje się bardziej autentyczna. Miłość bohatera nie jest idealizowana, lecz ukazana jako coś, co przetrwało próbę czasu i trudnych okoliczności, w tym wojennej zawieruchy. Warto również zwrócić uwagę na sposób, w jaki książka operuje czasem. Przeszłość i teraźniejszość przenikają się płynnie, tworząc narrację, która przypomina raczej strumień świadomości niż klasyczną, linearną historię. Dla niektórych czytelników może to być wyzwanie, ale dla innych stanie się największym atutem powieści – szczególnie jeśli cenią literaturę bardziej refleksyjną niż akcyjną. Nie jest to jednak książka dla każdego. Osoby oczekujące dynamicznej fabuły, licznych zwrotów akcji czy wyraźnie zarysowanego konfliktu mogą poczuć się zawiedzione. Tempo narracji jest spokojne, a momentami wręcz kontemplacyjne. Jednak właśnie w tej powolności kryje się jej urok – to literatura, która wymaga cierpliwości, ale hojnie nagradza uważnego czytelnika. Podsumowując, Ballada o śniących kwiatach to subtelna, nastrojowa opowieść o miłości, pamięci i podróży przez życie. To książka, która bardziej się odczuwa, niż analizuje – pełna emocji ukrytych między słowami i obrazów, które pozostają w wyobraźni na długo. Dla miłośników spokojnej, poetyckiej literatury będzie to pozycja zdecydowanie warta uwagi.

Na prawdę nie wiem, co o tym myśleć. Z jednej strony książka mnie nudziła, z drugiej strony byłam jednak ciekawa zakończenia i nawet momentami zostałam zaskoczona. Jednakże ogólnie moje wrażenia z przeczytania tej książki nie są do końca ani negatywne, ani pozytywne; są ambiwalentne. Myślę, że autorka trochę za bardzo się rozpędziła kształtując postaci. Dla mnie momentami książka przydługa. Nie do końca mnie przekonała.

🍏🍏 Piękna książka, bardzo taka melancholijna i otulająca. Fabuła jest raczej spokojna, nie dzieje się w niej aż tak wiele, ale język tej książki i ciepło jakim nas otula i otacza wart pobycia z tą książką każdej minuty. Raczej nadaje się na jesienne wieczory, ale na marcowe chłodne popołudnia też się sprawdziła. Opowiada historię dwóch małżeństw i starszej pani, w których po latach bycia razem zaczyna brakować ciepła i dostrzegania tej drugiej osoby, w szarej życiowej codziennosci, osoby którą tak bardzo się kochało. Opowiada o samotności pomimo bliskości drugiego człowieka obok i znalezieniu na nowo kogoś kto będzie widział nas tak, że poczujemy się ważni i potrzebni. Bardzo wartościowa lektura 🙂🍏🍏 Pierwsze spotkanie z tą autorką i chętnie przyczytam coś więcej z jej twórczości, bo czaruje słowem 🙂✨🥰 Przeczytana jako e-book w słońcu i przy śpiewie ptaków 🐦🐦

Trzy kobiety, trzy różne historie i jedno wspólne doświadczenie - życie, które z pozoru jest poukładane i szczęśliwe, a w rzeczywistości skrywa ból, samotność i zagubienie. Gabriela Gargaś pokazuje świat Wiktorii, Anny i Elizy - kobiet, które mają rodziny, dzieci, codzienność jak wiele z nas. A jednak każda z nich mierzy się z czymś, co powoli odbiera im siłę: tajemnice, strata, depresja. To poruszająca i bardzo prawdziwa historia o emocjach, które często ukrywamy za uśmiechem. O tym, jak łatwo zatracić siebie i jak trudno później odnaleźć drogę powrotną. Polecam tę książkę nie tylko kobietom, ale także wszystkim tym, którzy są obok nich - partnerom, rodzicom, przyjaciołom - by czasem zatrzymali się i spróbowali dostrzec, czy za codzienną „maską” nie kryje się czyjś cichy ból.

Książka powinna być wydana jako jeden tom. Jest dużo powtórzeń i niektóre momenty są przeciągnięte. W tej wersji serial by był w porządku jako uzupełnienie ale do czytania już dla mnie niekoniecznie. Historia piękna, trudna i mocno przewidywalna strasznie się dłużyła. Dałam dodatkowa gwiazdkę w tym tomie ponieważ tutaj zdecydowanie lepiej się czytało . Ps. Na wyjeździe rodzinnym widziałam słynny falowiec, który robi wrażenie i to właśnie jego widok przypomniał mi , że mam zaległa pozycję do przeczytania...

Temat bardzo ciekawy: toksyczne relacje między matką a córką oraz toksyczne relacje między dwiema siostrami. Jednak książka powinna być o połowę krótsza, wówczas byłaby bardziej treściwa. A tak główna bohaterka w kółko mieli w głowie, że musi pokochać samą siebie i odciąć się od matki. Ale tego nie robi. Tymczasem matka wykorzystuje jej głód uczuć dla własnych celów.

Jodi Picoult od dekad ugruntowuje swoją pozycję jako autorka, która nie boi się literackiego „grzebania w ranach”. Jej twórczość opiera się na swoistej predylekcji do poruszania tematów granicznych, etycznie niejednoznacznych i społecznie polaryzujących. Pamiętamy to z Bez mojej zgody, gdzie analizowała dylemat dziecka poczętego jako „magazyn organów” dla chorej siostry. W „Słodkim obłędzie” (napisanym wspólnie z Jennifer Finney Boylan) Picoult bierze na warsztat prawa osób nieheteronormatywnych, tożsamość płciową oraz ciężar sekretów, które niszczą od środka. Moja ocena to 7/10 – to literatura ważna, choć momentami podporządkowana dydaktyzmowi. Fabuła utkana z niedomówień Historia rozpoczyna się od powrotu Olivii McAfee do rodzinnego domu w New Hampshire. Po odejściu od męża-oprawcy, Olivia próbuje ułożyć życie na nowo wraz z nastoletnim synem, Asherem. Wydaje się, że odnaleźli spokój, dopóki Asher nie zaczyna spotykać się z Lily Campanello, nową dziewczyną w mieście. Sielanka kończy się tragicznie: Lily zostaje znaleziona martwa w swoim domu, a głównym i jedynym podejrzanym staje się Asher. Narracja prowadzona jest z kilku perspektyw, w tym Olivii, która desperacko próbuje wierzyć w niewinność syna, oraz Lily – której głos dociera do nas z przeszłości, odsłaniając wydarzenia prowadzące do tragedii. Czy Asher, chłopak o złotym sercu, mógł odziedziczyć agresję po ojcu? A może śmierć Lily była nieszczęśliwym wypadkiem? Tajemnice nieszczęsnej Lily Kluczem do zrozumienia tej powieści nie jest samo pytanie „kto zabił?”, ale „kim była ofiara?”. W toku śledztwa i procesowych potyczek na jaw wychodzą tajemnice Lily, które rzucają zupełnie nowe światło na motywy i relacje bohaterów. Okazuje się, że Lily była osobą transpłciową – fakt, o którym Asher początkowo nie wiedział. To właśnie tutaj Picoult i Boylan uderzają w najczulsze struny. Czytelnik obserwuje, jak informacja o tożsamości dziewczyny zmienia postrzeganie tragedii przez lokalną społeczność i wymiar sprawiedliwości. Tajemnica Lily to nie tylko kwestia biologii, to przede wszystkim historia o strachu przed odrzuceniem i desperackiej potrzebie bycia kochanym za to, kim się jest, a nie za maskę, którą się nosi. Powieść jest niezwykle sprawnie skonstruowana, ale ma swoje słabsze punkty. Edukacyjny walor: Książka wykonuje ogromną pracę w uświadamianiu trudności, z jakimi mierzą się osoby transpłciowe. To lekcja tolerancji podana w formie wciągającego thrillera prawniczego. Emocjonalna głębia: Relacja matki z synem, lęk Olivii przed „genem przemocy” i ból Lily są opisane w sposób poruszający i autentyczny. Dydaktyzm: Momentami miałem wrażenie, że fabuła staje się jedynie pretekstem do wygłaszania manifestów. Niektóre dialogi brzmią zbyt „podręcznikowo”, co nieco odbiera im naturalność. Podsumowując, Słodki obłęd to pozycja obowiązkowa dla fanów autorki. To thriller, który zamiast na akcję, stawia na introspekcję. Picoult po raz kolejny udowadnia, że sprawiedliwość rzadko bywa czarno-biała, a prawda o drugim człowieku jest zazwyczaj znacznie bardziej złożona, niż chcielibyśmy wierzyć. Siedem punktów za odważne zmierzenie się z tematem tabu i mistrzowskie budowanie napięcia w sali sądowej.

"Słowo się rzekło, Madame", autor: Magdalena Kordel. "Eden" to pensjonat nad morzem, prowadzony przez Klarę i Wacława. Małżeństwo coraz częściej zastanawia się nad sprzedażą "Edenu" i przeprowadzką do słonecznej Hiszpanii. Jednak w związku z tym, iż z pensjonatem wiąże się wiele wspomnień, para nie chce sprzedać go przypadkowym osobom. Emilia od lat przyjeżdża do ośrodka prowadzonego przez głównych bohaterów. Ma u nich nawet swój pokój i traktowana jest przez starsze małżeństwo jak córka. Obecnie dziewczyna przeżywa kryzys. Emilia straciła pracę, przeżywa pustkę po rozstaniu i w dodatku zmarła jej babcia. Para wpada na pomysł, aby przyjazd dziewczyny był dla niej nowym początkiem i aby to ona zaczęła prowadzić ich ośrodek. W dodatku pojawia się również Krzysztof, na widok którego serce Emilii zaczyna bić szybciej. Jesteście ciekawi jak potoczą się losy głównych bohaterów? Jeśli tak to koniecznie zapiszcie ten tytuł 👍 Książkę czyta się dobrze i jest to idealna lektura na leniwy wieczór czy weekend 👌 W mojej ocenie 8/10 👍 Polecam 👍 #współpracarecenzencka

Tak jak w poprzednich częściach, tak i tutaj zostały przedstawione dwie historie. Oczywiście obie dramatyczne, każda na swój sposób. Ale miłe chwile też były, w przypadku obydwóch bohaterek. No ale w mrocznych momentach naprawdę nie wiedziałam, jak się dalej potoczą ich losy, całe szczęście, że nie tak jak to mogłoby wyglądać w niektórych fragmentach ;)

Sprawiło mi dużą przyjemność czytanie tej powieści o życiu we Włoszech w pierwszym 30-leciu XXwieku. Książkę czyta się bardzo dobrze, jest świetnie napisana, a dodatkowo dostarcza wiedzy o włoskiej codziennosci sprzed 100 lat. Polecam! Czekam na kolejny tom !

„Mała wojenna biblioteka” to powieść inspirowana autentycznymi wydarzeniami z czasów II wojny światowej, ponieważ bazuje na faktach o bibliotece w Bethnal Green w Londynie z 1944 roku, ukazując literaturę jako formę ucieczki od ówczesnej brutalnej rzeczywistości. Bardzo podobało mi się to, że Autorka na początku każdego rozdziału zamieściła cytaty i relacje prawdziwych bibliotekarzy. Dzięki temu zabiegowi mogłam nie tylko śledzić losy bohaterek powieści, ale także poznałam osobiste świadectwa realnych ludzi. Atutem jest również to, że na końcu książki znajduje się sekcja zawierająca archiwalne zdjęcia oraz notatki autorki, dokumentujące prawdziwe historie bibliotekarek z londyńskiego metra, na których oparto powieść i które stały za sukcesem tej wyjątkowej placówki. Książka stanowi więc swoisty hołd dla bibliotekarzy - cichych i często niedocenianych bohaterów, którzy w ekstremalnych, wojennych warunkach nie tylko dbali o dostęp społeczeństwa do kultury, ale także oferowali im pomoc i wsparcie w tym trudnym czasie. Powieść czyta się płynnie i bez wysiłku. Historia niewątpliwie mnie wciągnęła, jednak nie ukrywam, że… W pewnym momencie przytłoczyła mnie niezliczona ilość zdrobnień w tekście. Zdaję sobie oczywiście sprawę, że zwroty takie jak „dear” czy „love” są naturalnym elementem brytyjskiej gwary, ale uważam też, że zbyt częste powtarzanie tych samych czułości sprawia, że stają się one w końcu męczące i banalne. Zwłaszcza, że wojna kojarzy się głównie z powagą, strachem, zagrożeniem i traumą. Używanie pretensjonalnych "słodkich" określeń takich jak „złotko”, „skarbie”, „kochanie” w schronie, na pogorzelisku czy wśród ruin brzmi dla mnie po prostu nienaturalnie i infantylnie w kontekście otaczającego cierpienia i smutku. Podsumowując: myślę, że warto sięgnąć. Polecam, zwłaszcza tym, którzy wierzą w magię książek ;)

Cóż, to była książka pełna smutku, straty, życiu w żałobie, ale też o wracaniu do życia po stracie, o odnajdywaniu siebie, o podnoszeniu się. Uśmiechnęłam się na samym początku i na końcu, bo była przyjemna i takie miała też zakończenie mimo tego wszystkiego co się wydarzyło po drodze w niej. Jednak, żeby jakoś głębiej się nad nią rozczulać to nie ma co. Książka jest fajna, lekka i przyjemna, do przeczytania na raz, by na chwilę oderwać się od swoich myśli. Fajna była. Chociaż z początku trochę mnie zirytowała, bo nie rozumiałam dlaczego cały czas było pisane o emerytce, emeryturze, kiedy okazało się, że główna bohaterka jest młodą dziewczyną, w sile wieku. Nie miała jeszcze nawet trzydziestki na karku, więc nie rozumiałam dlaczego niby jest emerytką. Dopiero później, sporo później w treści przyszło zrozumienie. Zarówno tego, dlaczego jest emerytką, ale też tego kim jest ów Vincent do którego ciągle mówi. A więc, Amelia, bo tak ma na imię główna bohaterka tej powieści, była modelką, jednak jej kariera się skończyła, nie dostała się na studia w Paryżu na których jej zależało, straciła ukochanego i tak została zmuszona do powrotu w rodzinne strony. Ale jako, że od zawsze miała wysoko postawioną poprzeczkę, że ona musi robić wszystko dobrze i nie może się potknąć, to wstydziła się wrócić do rodziców. Dlatego szukała pracy i tak podjęła się się dwóch. Pracowała w kawiarni i jako sprzątaczka w apartamencie pod złotym klonem. Niespodziewanie także spadło jej lokum z nieba, w którym postanowiła się zaszyć na jakiś czas pod kocem, i książkami, które lubiła czytać. Jednak pech chciał, że do tego samego lokum trafił pewien intruz, który nijak nie chciał się z niego ulotnić. Co wyjdzie z ich wspólnego mieszkania dowiecie się kiedy przeczytacie tę książkę, do czego ja was zachęcam 🙂. Przy czytaniuz pewnością poczujecie klimat jesieni, dyniowego latte i crumble z kruszonką.

Teraz już wiem skąd wzięło się określenie ,,ludzie trzeźwo myślący". Dokładnie tak opisałabym rodzinę Duszów, a raczej pana tej rodziny. To człowiek mało, że mądry, to jeszcze czytający pomiędzy wierszami. Wiedział jak w ostatniej chwili uchylić się od niebezpieczeństwa, gdyż zadziałał inteligencją, a nie przesłaniem, jakie miało panować. Trudno było im rozstać się z miejscem, gdzie mieszkali od pokoleń. Nowe miejsce oznaczało wszystko to, czego wcześniej nie znali, począwszy od bezpieczeństwa, które nachodziło i uchodziło w zależności gdzie myśli ich prowadziły. Życie nad morzem znacznie różniło się od tego na wsi, gdzie choć tamtejsze zapachy zdążyły już do nich przesiąknąć, to jednak nad morzem przeważnie było dla ich zbyt szaro, zbyt buro, zbyt inaczej. Tak naprawdę głowie rodziny chodziło tylko o to aby swoim dzieciom zapewnić bezpieczeństwo. Takim oczkiem w głowie była dla niego najstarsza córka, gdyż widział w niej siebie. Mądra i uparta, ale dążąca tam, gdzie ją serce niesie. Był niemal pewien, że jako jedyna wyjdzie na ludzi. I tutaj osąd był może mniej sprawiedliwy, gdyż druga córka pomimo podobieństwa do matki również miała swoje atuty, lecz nie zgodne z tym, co wyznawał ojciec, więc mniej była widoczna w jego oczach. Obserwując rodzinę Duszów widzimy jak ojciec wpoił im, że na pieniądze trzeba srogo pracować i najlepiej wyjdzie się na tym, kiedy znajdzie się w miejscu, gdzie leczenie jest za darmo. Nie zawsze jego pociechy pochwalały jego myśli, ale zgodni jak nigdy, nie przeszkadzali mu perorować, gdyż uwielbiały słuchać tego jak wymyślne opowieści potrafił z siebie wyciągać. Tak naprawdę cokolwiek się tutaj wydarzyło było ukazaniem jak ciężki potrafi być świat i jak trudno jest o wszystko zabiegać. Dało mi to obraz tego, że ludzie jeśli żyją w jakichś przekonaniach, to takie życie sobie układają. Jeśli wierzą, że mają ciężkie życie, to takie los im ustawia. Jednak tego zostali nauczeni, takie zasady im wpojono i tak objawiała się cała lektura. Próbując wyjść na swoje wielokrotnie postacie się przekonały, że bez doświadczenia i dobrych rad, to, co na pierwszy rzut oka wydaje się szczęściem, bardzo szybko pryska niczym bańka mydlana. Jednak ostateczny rozrachunek został tajemnicą prawdopodobnie otwartą w tomie drugim. Myślę, że aby bardziej zauważyć przekaz tej historii, trzeba jednak i drugi tom przeczytać:-)

Sięgnęłam po "Cudze oddechy" Pawła J. Sochackiego po przeczytaniu zachęcająco brzmiącego opisu wydawnictwa i kilku recenzji pełnych zachwytu. Liczyłam na emocje, napięcie i wątki, które naprawdę wciągają. Takim wydawał się być wątek zaginięcia Kaliny, ale niestety, coś nie zagrało. Ten wątek gdzieś się rozpływa, akcja bywa powolna, a momentami po prostu nudna, nie trzyma w napięciu i nie wciąga. Fabuła toczy się w realiach PRL, w którym codzienne życie naznaczone było tytułowymi "cudzymi oddechami", symbolizującymi ciągłą obecność innych, w tym duchów przeszłości, brak wolności oraz wpływ systemu nie tylko na życie społeczne, ale też na psychikę i sposób myślenia ludzi. Moim zdaniem autor trafnie oddaje emocjonalny i psychologiczny ciężar życia w PRL, tworząc wyraźny klimat, ale jednocześnie gubi gdzieś po drodze spójność wydarzeń. Zaskoczyło mnie pojawienie się wątku homoseksualnego, który niby naturalnie jest wpleciony w fabułę, ale mimo to budzi wrażenie dodanego trochę na siłę, jakby autor próbował wpisać się w aktualne trendy. Wątek Kaliny wraca pod koniec książki, pojawia się pewne przyspieszenie, ale zamiast wyraźnego rozwiązania dostajemy otwarte, niejednoznaczne zakończenie. Historia ta miała duży potencjał, jednak nie wywołała żadnych wspomnień z dzieciństwa związanych z życiem w tamtym czasie i z PGR czy emocji, które pojawiały się przy innych książkach osadzonych w tamtych realiach. Bohaterki też nie zrobiły na mnie większego wrażenia, wręcz trudno mi było się z nimi zżyć, obdarować je jakimś uczuciem. Może gdybym znała pierwszą część „Dusze niczyje”, odbiór byłby zupełnie inny. Może wtedy historia i bohaterki miałyby więcej emocjonalnego ciężaru. Czytając ją solo, odebrałam ją raczej jako lekturę napisaną spójnym i poprawnym językiem, ale nie wyróżniającą się niczym szczególnym, a momentami wręcz przytłaczającą. Być może sięgnę po "Dusze niczyje", by zyskać pełniejszy obraz, ale nie wiem, kiedy to nastąpi. Muszę podkreślić, że choć wysłuchałam audiobooka w wykonaniu Marcina Popczyńskiego w aplikacji Audioteka, nie miało to żadnego wpływu na to, jak odebrałam tę historię. „Cudze oddechy" to raczej książka dla miłośników refleksyjnych i symbolicznych opowieści z klimatem PRL i zakończeń zmuszającym do wyobrażenia sobie dalszych wydarzeń, ale szukających wciągającej akcji i silnych emocji, prawdopodobnie rozczaruje, w takim stopniu, jak mnie.

Przyszedł czas na zadbanie o siebie. Marta w końcu postanawia uwolnić się z toksycznego związku. Rozwodzi się z mężem, który ma ją za nic, nie szanuje jej, nie kocha tak na prawdę. Niespodziewanie Marta otrzymuje zaproszenie od Janisa, w który mieszka na Santorini. To tam dawno temu Marta poznała go. Pierwsze ich spotkanie pamięta do dziś. A teraz wszystko wraca ze zdwojoną mocą. Czy można by wierzyć, że to była miłość od pierwszego wejrzenia? Powrót na Santorini, piękne zachody słońca przy lampce wina, greckie słońce to wszystko sprawia, że można poczuć się jak na wakacjach. Piękne krajobrazy, małe urokliwe greckie miasteczka. Choć los połączył tych dwojga, ma dla nich inne plany. Ciekawe czy sobie z nimi poradzą... Czy Janisowi i Marcie uda się prowadzić spokojne życie? Czy Janis pokona ciężką chorobę? Wzruszająca powieść o życiu, w którym nie ważne jest co będzie jutro, pojutrze. Ważne jest dziś, i być u boku osoby, którą kochamy, bo nie wiemy co przyniesie nam życie, choć może nas jeszcze zaskoczyć. Powieść na jeden wieczór, o miłości, nadziei, która umiera ostatnia.

Interesująca pozycja przedstawiająca w bardzo dokładny sposób objawy manii i depresji w chorobie afektywnej dwubiegunowej. Sama historia Maddy jest ciekawa, jednakże, według mnie, niestety za mocno rozciągnięta, przez co momentami lektura mi się dłużyła. Z pewnością jednak jest to książka warta uwagi (jak wszystkie tej Autorki), która porusza problematykę choroby, która może przerażać tych, którzy jej nie rozumieją. Do refleksji i nauki empatii.

Przeczytana z polecenia DKK To emocjonalna powieść, której akcja toczy się na Sycylii na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Została tu opisana historia kilku kobiet, ich sekretów rodzinnych, poszukiwaniu własnej tożsamości oraz walki o własne życie na swoich zasadach. Momentami fabuła jest powolna, a trudność może też sprawiać duża ilość postaci. Wymagająca książka warta przeczytania, polecam.

Opowieść o pałacu na przestrzeni lat poczynając od 1938 roku. Opowieść o browarze, który istniał tak długo jak żył jego właściciel. Syn nie interesował się browarem, za to córka bardzo. Jest jeszcze tajemnica sprzed lat. W sumie bardzo ciekawa, intrygująca powieść.

Mam problem z tą książką. Żyłam dokładnie w tym czasie o którym autorka opowiada, w głębokim PRL-u i podczas jego przemian. Mam złe wspomnienia czyli trauma wróciła a dodatkowo słuchało mi się trochę książki jak reportażu i w tym wypadku nie było to dobre. Dobrze napisana ale źle odebrana przeze mnie. No cóż czasami tak bywa. Sięgnę po tom drugi aby ugruntować sobie zdanie Polecam jednak aby wyrobić sobie własne zdanie. #WyzwanieLC2026

Upragniony koniec wojny dla jednychogromna radosć, bo to o co walczyli wreszcie sie spełnia. Dla innych to początek tułaczki na obczyźnie. Tak jak dla Amelii, która trafia do Anglii i tam pozostawiona sama sobie musi zbudować dom w całkiem obcym miejscu, bez znajomości języka, bez dachu nad głową. Autorka prowadzi swoją opowieść dwutorowo. jednym nurtem jest historia bohaterki obecnie, już u schyłku życia. Druga ścieżka to ta tuż po wojnie, gdzie pokazane są niełatwe losy polskich emigrantów. Dużo tu emocji, od radosci po rozpacz , dużo nadziei na odnalezienie najbliższych, ale i rozpaczy, gdzie nadzieja właśnie umarła. To takze spojrzenie na ojczyznę z oddali, na przemiany ustrojowe często uniemożliwiające powrót do kraju. To także historia ogromnego uczucia, dla którego nie jest przeszkodą ani brak wiadomosci, ani setki kilometrów. To też miłość do muzyki, dajacej siłę na przetrwanie w każdych warunkach. Piękna powieść i niezwykłe dopełnienie pierwszej części.