Jürgen Klopp. Zapiski z mistrzowskiego sezonu

Styl pisania Giorgio jest dla mnie lekki przez co przyjemnie się czyta i nie zanudza. W swojej książce opisuje wszystkie aspekty z życia prywatnego i zawodowego oraz osoby z jego otoczenia. Na dodatek są umieszczone fotografie z najważniejszych momentów i z najważniejszymi osobami "Kielona".

Książka niewybielająca Diego Maradonę. Pokazująca jego geniusz jak i słabe strony. Wzloty i upadki dzięki którym pokazał nam się geniusz Argentyńczyka. Dla mnie jest on jednym z najlepszych piłkarzy w historii ale, jak trafnie ujął to autor, nie można sobie wyobrazić Maradony w dzisiejszym rygorze treningów, diety itp.

Pomijając fakt, że jestem zagorzałym kibicem AC Milan, dla mnie książka to fenomen z jednego prostego powodu. Ja nie przeżyłem złotych czasów Immortali’ch, dopiero co się wtedy urodziłem, a książka stała się moim wehikułem czasu, kapsułą podróży czasoprzestrzennej. Czytając ją, czułem te emocje, te adrenalinę jak zapewne wielu kibiców oglądających Milan w tamtych czasach. Legendarny Arrgio Sacchi świetnie opowiada całą historię: swoją, poszczególnych piłkarzy, drużyny jak całości, ludzi zarządzających klubem. Obowiązkowa pozycja dla każdego kibica AC Milan urodzonych po roku 1990.

Fajna książka do przeczytania nie tylko dla fanów piłki nożnej. Wiele sytuacji z życia wziętych związanych ze słoneczną Italią. Wiele ciekawych historii i smaczków o życiu polskich piłkarzy na terenie Włoch, nie tylko z Serie A ale i niższych lig. Książka napisana lekkim piórem przez znanych z komentowania Calcio dziennikarzy sportowych.

Wyśmienita i inspirująca podróż przez dekady rozwoju taktyki piłkarskiej, do dnia, w którym znamy ją obecnie. Autor wykonał doskonałą pracę żeby w tak przejrzysty i uporządkowany sposób przybliżyć ostatnie dekady rozwoju taktyki futbolowej. To istna skarbnica wiedzy tak zgrabna, że encyklopedyczna ilość nazwisk, klubów, wydarzeń w żadnym momencie nie przytłacza. Myślę, że żeby naprawdę docenić tę książkę trzeba kochać piłkę nożną ale nawet dla kogoś spoza tego świata może to być zachwycająca lektura. Uporządkowana i dostojna forma, zdumiewające przeplatanie i klamrowanie niektórych wątków, łączenie faktów, zręczne wyciąganie wniosków a to wszystko splecione dojrzałą formą językową. To cechy dobrej powieści a dokładając do tego warsztat autora i przede wszystkim jego ekspercką znajomość tematu to coś w czym łatwo można zatracić poczucie czasu.

W porządku, Kosa miał mega ciekawą karierę, ale mam wrażenie, że w paru miejscach za bardzo odjeżdżał, trochę za bardzo się chełpił. Choć nie była to słaba książka, to jednak chyba najsłabsza ze wszystkich biografii piłkarzy z lat 90-tych i pierwszej dekady XXI wieku, które przeczytalem (a przeczytałem wszystkie), sporo historii bez większego polotu.

Książka dla świrów! Świrów piłki nożnej i taktyki. Osób które rozumieją piłkę i wiedzą co w trawie piszczy. Na pewno nie jest to książka dla zwykłego "janusza", który ocenia ten sport tylko na podstawie wyniku. Autor przechodzi z nami przez całą historię dyscypliny, kończąc na ostatnich trendach, które miały wpływ na światową piłkę, np. "tiki taka", "gegenpressing". Przyznam, że najbardziej bawiłem się w drugiej części książki gdy zaczęły pojawiać się nazwiska, które kojarzę. Niestety bez polskich śladów, ale obiektywnie rzecz ujmując nie należeliśmy nigdy do taktycznej czołówki ;) Dobry podział na rozdziały, bez zbędnego lania wody ale też ładnie opowiedziane. Polecam wszystkim fanom piłki nożnej! :)

Każdy z nas kiedyś zna Maradonę, setki razy widzieliśmy jego niesamowite akcje, wspaniałe bramki czy nieprawdopodobne dryblingi. W tym roku Wydawnictwo Rebis wydało książkę, która została przygotowana z okazji 60-tych urodzin Diego Maradony i oddana do druku w Argentynie tuż przed przedwczesną śmiercią piłkarza. Autor w swojej książce zamieścił wywiady z ponad 70 osobami, które podzieliły się swoimi wspomnieniami o Diego. Diego Maradona był osobą niezwykle fascynującą nie tylko pod względem piłkarskim ale również politycznym i ludzkim, był uwielbiany nie tylko w Argentynie ale miał fanów na całym świecie. "Diego. Bóg futbolu." to niezwykła i bardzo magiczna książka, dzięki której lepiej poznałam życiorys piłkarza. Wywiady i cała historia Diego zawarta w książce zrobiła na mnie ogromne wrażenie. W książce autor zamieścił również kilka fotografii także tych osobistych, aż miło było wspomnieć sobie mecze w których Maradona grał pierwsze skrzypce. Jeżeli jesteście ciekawi co o Diego opowiadają dziennikarze, koledzy z reprezentacji Argentyny czy też osoby, które trenował to zapraszam Was do lektury. Gorąco polecam🇦🇷 Dziękuję @dom_wydawniczy_rebis za możliwość przeczytania książki

Jako, że kibicem FC Barcelony jestem od ponad piętnastu lat, miałem okazję przyglądać się pracy wielu trenerów. W przypadku ich wyboru, w odróżnieniu od wielu innych klubów, najważniejszym czynnikiem nie były jednak osiągnięcia, a zbieżna z historią i wartościami Barcy filozofia futbolu. Jednakże, nie zawsze tak było. Wszystko zaczęło się od jednego utalentowanego, ambitnego i nieco zbuntowanego piłkarza, który odmienił to w jaki sposób postrzegamy dziś piłkę nożną. O jego wpływie na rozwój tej dyscypliny sportu opowiada książka, pt. Dziedzictwo Barcelony, dziedzictwo Cruyffa. Jonathan Wilson, to jeden z najlepszych współczesnych dziennikarzy sportowych, a także autor wielu bestsellerowych książek takich jak Aniołowie o brudnych twarzach, Odwrócona piramida czy Anatomia Liverpoolu. W swoim najnowszym tytule, który ukazał się w Polsce nakładem wydawnictwa SQN, bierze na rozkład taktyczny wpływ Futbolu Totalnego – Totaalvoetbal – w wykonaniu Johana Cruyffa na prowadzone przez niego drużyny, a także na jego trenerskich następców. Autor w swoim opracowaniu skupia się przede wszystkim na najważniejszych nazwiskach świata futbolu ostatnich trzech dekad, których filozofia gry wywodzi się właśnie z wyżej wspomnianego stylu zaimplementowanego w Barcelonie przez holenderską legendę. Zabiera nas w podróż po trenerskich dokonaniach Cruyffa, van Gaala, Mourinho, Koemana czy Guardioli, najwięcej miejsca poświęcając oczywiście Barcy oraz związkach wymienionych szkoleniowców z tym klubem. Wilson nie tylko przedstawia nam różnice i podobieństwa w podejściu do pracy poszczególnych trenerów, przede wszystkim w zestawieniu z Cruyffem, ale także zaznacza jak ważny wpływ na rozwój ich stylu gry ma charakter. Inne problemy w trakcie swojej kariery ma zimny i nierzadko autorytarny van Gaal, a inne Mourinho potrafiący zdjąć ze swoich piłkarzy ciężar presji na każdy możliwy sposób, dla którego istotna jest nie tylko taktyka, ale także wszystkie czynniki boiskowe. Gdy bliżej poznajemy osiągnięcia bohaterów książki, przestajemy dziwić się, że w pewnym momencie tracili szacunek piłkarzy, kłócili się ze wszystkimi lub po prostu nie wytrzymywali presji. Wilson potrafi uwypuklić najistotniejsze niuanse taktyczne menedżerów, zwracając uwagę na drogę jaką postanowili podążać w swoim zawodzie. Jedni pozostali zapatrzeni w Cruyffa, a inni na pewnym etapie swojej kariery zaczęli zdecydowanie odchodzić od stylu rozpropagowanego przez Holendra. Jednocześnie, autor nie stwierdza, że jedna koncepcja futbolu jest lepsza od drugiej. Pokazuje jedynie czytelnikowi jak wielkie możliwości dało pojawienie się Futbolu Totalnego i jak po dzień dzisiejszy trenerzy czerpią z niego pełnymi garściami. Dziedzictwo Barcelony, dziedzictwo Cruyffa, to świetnie napisana książka, która porywa nas już od pierwszych stron. Wciągnęła mnie na tyle, że jej przeczytanie zajęło mi raptem dwa dni, a płynące z opracowania informacje i ciekawostki pozostały ze mną na długo. Wilson w zwięzły i przejrzysty sposób rozkłada na czynniki pierwsze zarówno sukcesy jak i porażki trenerskich bohaterów. Pozwala nam prześledzić ich kariery, a także wzajemne powiązania. Nie gubi się przy tym w ich bogatych życiorysach, które stanowiły źródło do powstania wielu biografii. Potrafi wyeksponować najważniejsze rozdziały ich pracy, dobitnie pokazujące oddziaływanie szkoły Cruyffa i Barcelony na współczesny futbol. Choć lektura okazała się fascynująca, to czytelnik zaznajomiony z wieloma postaciami świata piłki nożnej i wymienianymi wcześniej trenerami znajdzie tu wiele faktów, z którymi mógł zapoznać się w innych książkach i biografiach. Najbardziej zabrakło mi tu szerszego pokazania tytułowego dziedzictwa Cruyffa i Barcy, tzn. nie skupianiu się tylko na tych największych i najbardziej utożsamianych z nim szkoleniowców. Niewiele lub nic nie mówi się o tych, którzy nie odnieśli może gigantycznych sukcesów, ale zdecydowanie inspirują się filozofią Futbolu Totalnego. Chciałbym przeczytać o takich nazwiskach jak de Boer, Cocu, van Bronckhorst czy Laudrup, by wymienić tylko kilku. To niesamowite jak jedna osoba potrafiła wywrzeć tak wielki wpływ na rozwój piłki nożnej. Wilson dobitnie uzmysławia nam to na kartach swojej książki, podkreślając że nawet najwięksi wyznawcy filozofii Cruyffa z czasem ewoluowali, dostosowywali się do zmieniających się warunków, czasem nawet zwracając się przeciwko stylowi holenderskiego szkoleniowca. Choć w tytule książki znajdziemy frazę „Dziedzictwo Barcelony”, to zdecydowanie bardziej pasuje tu samo Dziedzictwo Cruyffa, bo to właśnie dzięki temu trenerowi, jego światopoglądowi i charakterze narodziła się jedna z najwspanialszych drużyn w historii oraz powstała estetyka, która po dziś dzień zachwyca kibiców i stymuluje trenerów na całym świecie.

Jedna z największych postaci dziennikarstwa sportowego na świecie napisała książkę, która zawiera wiele insiderskich historii i ciekawostek z rynku transferowego - głównie włoskiego, ale nie tylko. Czyta się bardzo dobrze, można się sporo dowiedzieć. Di Marzio odwalił kawał dobrej roboty.

Niezwykle przyjemna książka, w której autor dzieli się swoją bogatą wiedzą dotyczącą polskiego futbolu. Dobór spotkań jest nieco dziwny, ale tak naprawdę stanowią one jedynie tło dla większej opowieści przepełnionej ciekawymi anegdotami. Przyznam, że wiele z nich było dla mnie nowością, chociaż historię polskiej piłki znam naprawdę dobrze. Warto pomyśleć jednak o kolejnym wydaniu, w którym nie tylko zaktualizowano by opowieść o ostatnie lata, ale poprawiono także kilka błędów, które mocno rzucają się w oczy, chociażby w postaci pomylenia dat.

Interesująca książka dla wszystkich fanów sportu, jak również dla osób zarządzających ludźmi. Pokazuje ona jak ważne i trudne, jest stworzenie warunków do współpracy, zwłaszcza w grupie o wysokich ambicjach. Książka jest w zasadzie rozwinięciem tego co można zobaczyć w serialu The Last Dance.

Moja pierwsza książka piłkarska którą przeczytałem. Spędziłem przy niej cały dzień czytając od początku do końca. Naprawdę super sprawa dla kibiców Man City czy Pepa Guardioli. Sporo fajnych smaczków w które można się fajnie zagłębić. Fajnie że powstała książka o klubie z niebieskiej części Manchesteru

Wiele rozdziałów naprawdę ciekawych. Bardzo dobrze, że autor skupia się na nieoczywistościach i pobieżnie potraktował większe kluby typu Milan czy Juventus o których powstała cała masa książek i skupia się na historiach klubów typu Torino czy Napoli o których słyszało zdecydowanie mniej osób. Na spory minus rozdział poświęcony reprezentacji, który został wyraźnie napisany na odczepnego i autor nie ma w nim nic ciekawego do opisania. Szkoda również, że zabrakło rozdziału o kilku wartościowych obcokrajowcach jak Zidane, Platini czy Van Basten.

Valencia CF, Deportivo La Coruna, Villareal CF - to może nie jest pierwsza trójka najpopularniejszych hiszpańskich drużyn, ale każda z nich miała w swojej historii własną złotą erę. To jednak jest sztuka, pomimo skromniejszych możliwości finansowych, stworzyć markowy zespół zdolny podjąć rywalizację z dominującymi w lidze odwiecznie Barceloną i Realem Madryt. Ba, to były kluby, które z powodzeniem występowały w europejskich pucharach. Osobiście pamiętam jaką furorę w latach 90-tych XX wieku zrobiła ekipa z La Coruna; naprawdę byłem pod wrażeniem… Dość powiedzieć, że po Deportivo w gronie mistrzów Hiszpanii nie pojawiła się później już żadna nowa drużyna. Pana Leszka Orłowskiego pamiętam jeszcze z czasów, gdy zaczynał pisywać artykuły dla tygodnika „Piłka Nożna”, co bagatela, miało miejsce prawie 25 lat temu. Jego zainteresowanie futbolem hiszpańskim zaowocowało kilkoma książkami, z których ta wypadła bodaj najciekawiej. Styl bardzo przystępny, a zarazem frapujący. Bo nie jest to wyłącznie monotonna wyliczanka sukcesów i danych statystycznych, lecz barwna opowieść o budowaniu zespołu, o indywidualnych filarach tych drużyn, o dramatycznych spotkaniach, od których zależało mistrzostwo bądź zdobycie trofeum. Również o przyczynach popadnięcia w przeciętność. Przeczytałem w trzy dni, po jednym na każdy klub. Dla mnie bomba :-)

Książkę czyta się znakomicie. Bartłomiej Rabij, autor tej pozycji był w Brazylii wiele razy i na każdej stronie to czuć. Niby człowiek wie o ich problemach, ale skłania do refleksji. Czytana z perspektywy kogoś kto w latach 2010-2016 śledził ligę brazylijską i trochę podkochiwał się w Santosie Neymara, Ganso, Andre itp. oni wtedy naprawdę grali znakomicie czego efektem tryumf w Copa Libertadores. W dodatku ten blog RadioBrazylia, ah co to za czasy. Szkoda, że Rabij po latach już nie pała tak miłością do piłki i sam przyznał że nie ogląda tych lig w którymś z hejtparkow na KS. Książkę polecam bardzo. Pokazuje piłkę, ale i całe społeczeństwo i patologie w tym kraju.

Zbiór ciekawych historii o angielskiej piłce. Pozwala poznać nieznane szerzej fakty i przybliża wiele postaci, które swoim kolorytem przez lata wpływały na postrzeganie ligi. Każdy rozdział porusza zupełnie odrębne wątki, więc polecam rozbić sobie lekturę na wiele wieczorów :)

Spory zawód. Duża robota faktograficzna, za co oczywiście brawa, ale nic poza tym. Do tego minusy za określenie problemów adaptacyjnych Jesusa Navasa mianem niegodnych prawdziwego mężczyzny (sick!) oraz umieszczenie Ivicy Kriżanacai w drużynie Lecha Poznań, w której nigdy nie grał. Hiszpańska piłka to ewidentnie obszar, w którym autor sprawdza się najlepiej. Wychodzenie poza niego jest mocno ryzykowne.

Serce w biało-czarne pasy mam od prehistorycznego 1996 roku, kiedy to najważniejszy klub na Półwyspie Apenińskim wygrał Ligę Mistrzów po zaciętym finale z amsterdamskim Ajaxem. Wielokrotnie wystawiane na próbę uczucie trwa do dzisiaj, więc nie dziwota, że na moich półkach pojawiły się książki opowiadające o dziejach Juventusu F.C. (bo oczywiście o tym klubie cały czas jest mowa). „Juve! Historia potęgi” Herbie Sykes'a to świetna rzecz! Skrzy się od anegdot oraz intryg, bez których trudno wyobrazić sobie włoski futbol. Typowo wyspiarski humor, a taki lubię i cenię najbardziej, autora nie opuszcza, co jest dodatkowym plusem. To książka, rzecz jasna, o tematyce sportowej, ale tło społeczne, gospodarcze i polityczne jest w niej (i historii Juve) nie mniej ważne. I te emocje, wszędzie aż kipią, a przecież bez nich nie można wyobrazić sobie piłki kopanej we Włoszech. Tymczasem, Forza Juve!

Michael Owen był cudownym dzieckiem angielskiego futbolu, w bardzo młodym wieku zaczął grać dla Liverpoolu, niedługo potem pojawił się w reprezentacji Anglii. Ominął go akurat największy sukces klubu na początku XXI wieku, gdyż rok przed wygraną w Lidze Mistrzów przeniósł się do Realu Madryt. Tam trafił do wielkiej drużyny z m.in Davidem Beckhamem, Zinedinem Zidanem, Roberto Carlosem i kilkoma innymi galaktycznymi zawodnikami. W Madrycie był jednak jedynie uzupełnieniem składu i niedługo potem wrócił do Anglii. Był reprezentantem Newcastle United, Manchesteru United, czy Stoke City. W międzyczasie z powodzeniem grał w reprezentacji, jednakże bez sukcesów w postaci medali na wielkich imprezach. Anglia miała wtedy generację świetnych piłkarzy, jednak nie przekładało się to na wymierne sukcesy. Michael Owen w szczery sposób opisuje swoje losy, bez pudrowania opowiada o hazardzie, problemach z kibicami Newcastle United, czy swoich problemach ze zdrowiem w czasie kariery piłkarskiej. Reasumując, zdecydowanie warto, ciekawa lektura.