Gegenpressing i tiki-taka. Jak rodził się nowoczesny europejski futbol

Wiele rozdziałów naprawdę ciekawych. Bardzo dobrze, że autor skupia się na nieoczywistościach i pobieżnie potraktował większe kluby typu Milan czy Juventus o których powstała cała masa książek i skupia się na historiach klubów typu Torino czy Napoli o których słyszało zdecydowanie mniej osób. Na spory minus rozdział poświęcony reprezentacji, który został wyraźnie napisany na odczepnego i autor nie ma w nim nic ciekawego do opisania. Szkoda również, że zabrakło rozdziału o kilku wartościowych obcokrajowcach jak Zidane, Platini czy Van Basten.

Zbiór ciekawych historii o angielskiej piłce. Pozwala poznać nieznane szerzej fakty i przybliża wiele postaci, które swoim kolorytem przez lata wpływały na postrzeganie ligi. Każdy rozdział porusza zupełnie odrębne wątki, więc polecam rozbić sobie lekturę na wiele wieczorów :)

Książka dla świrów! Świrów piłki nożnej i taktyki. Osób które rozumieją piłkę i wiedzą co w trawie piszczy. Na pewno nie jest to książka dla zwykłego "janusza", który ocenia ten sport tylko na podstawie wyniku. Autor przechodzi z nami przez całą historię dyscypliny, kończąc na ostatnich trendach, które miały wpływ na światową piłkę, np. "tiki taka", "gegenpressing". Przyznam, że najbardziej bawiłem się w drugiej części książki gdy zaczęły pojawiać się nazwiska, które kojarzę. Niestety bez polskich śladów, ale obiektywnie rzecz ujmując nie należeliśmy nigdy do taktycznej czołówki ;) Dobry podział na rozdziały, bez zbędnego lania wody ale też ładnie opowiedziane. Polecam wszystkim fanom piłki nożnej! :)

Książkę czyta się znakomicie. Bartłomiej Rabij, autor tej pozycji był w Brazylii wiele razy i na każdej stronie to czuć. Niby człowiek wie o ich problemach, ale skłania do refleksji. Czytana z perspektywy kogoś kto w latach 2010-2016 śledził ligę brazylijską i trochę podkochiwał się w Santosie Neymara, Ganso, Andre itp. oni wtedy naprawdę grali znakomicie czego efektem tryumf w Copa Libertadores. W dodatku ten blog RadioBrazylia, ah co to za czasy. Szkoda, że Rabij po latach już nie pała tak miłością do piłki i sam przyznał że nie ogląda tych lig w którymś z hejtparkow na KS. Książkę polecam bardzo. Pokazuje piłkę, ale i całe społeczeństwo i patologie w tym kraju.

Pierwsze podejście miałem do tej książki tuż przed pandemią. Nie przerwałem wtedy lektury z powodu kiepskiej jakości książki czy też nudy, byłem wręcz zachwycony tą książką. Książkę jednak czytałem w trakcie codziennych przejazdów pociągiem, których jednak nagle zaprzestałem. Świat się wówczas zatrzymał. Tak samo zatrzymała się moja przygoda z tą lekturą. Wróciłem po kilku latach i tego nie żałuję. Ani tego, że zauważalną część książki przeczytałem drugi raz. Po treści widać ogromny nakład pracy autora w postaci prześledzenia tysięcy woluminów różnego rodzaju archiwów i przeprowadzenia setek rozmów z bohaterami nieco już zapomnianymi. Trudno się jakkolwiek przyczepić do autora w aspekcie przygotowań do pisania. Książka jest nieco nierówna, część rozdziałów zniewala. Odpowiednia dynamika, odniesienia do kultury i historii pojawiają się non stop. Inne rozdziały nieco się dłużą i trochę brakuje im rytmu. Może to zabieg niczym słynna "la pausa", z której słynęli argentyńscy piłkarze? Nie jestem przekonany, że istnieje jakiś drugi kraj, którego historię dałoby się tak dobrze opisać pisząc o futbolu czy o jakimkolwiek innym sporcie. Losy Argentyny i argentyńskiej piłki nożnej są jednak tak silnie ze sobą splecione, niczym partnerów w tangu, że w tym przypadku jest to możliwe. Co więcej, potrafi wręcz zachwycić.

Fajna książka do przeczytania nie tylko dla fanów piłki nożnej. Wiele sytuacji z życia wziętych związanych ze słoneczną Italią. Wiele ciekawych historii i smaczków o życiu polskich piłkarzy na terenie Włoch, nie tylko z Serie A ale i niższych lig. Książka napisana lekkim piórem przez znanych z komentowania Calcio dziennikarzy sportowych.

Kopalnia wiedzy o Premier League. Zdecydowanie NIE dla żółtodziobów, gdyż zapewne zgubiliby się po przeczytaniu pierwszych trzech stron, ale ktoś, kto zna temat, przeczyta ją z przyjemnością. Można dowiedzieć się mnóstwa ciekawych i bardzo istotnych faktów na temat samej ligi, zachodzących w niej przez lata zmian, ale też trenerów i zawodników. Jedynym minusem wg mnie są w niej mankamenty dotyczące tłumaczeń, choć zapewne nie każdy zwróci na nie uwagę.

Byly momenty dobre, nawet bardzo dobre, ale i nudne, przeciągnięte, przegadane. Albo oparte na faktach już doskonale znanych fanom futbolu. To wszystko powoduje, że "Klub" jest pozycją dla koneserów nie tyle piłki nożnej, co jej otoczki jak transfery, zarządzanie klubami czy prawa telewizyjne.

Bardzo kompleksowe dzieło poświęcone piłce nożnej, do której autorzy podeszli od nieco innej strony. Sporo o skautingu i wykorzystaniu danych, ale też mnóstwo wróżenia z fusów. Autorzy chcą zrozumieć piłkę i znaleźć nieistniejący algorytm, który nią rządzi. W książce przeważa jednak podejście do futbolu jak do biznesu, a to jest już dużo ciekawsze.

Jürgen Klopp, genialny trener, strateg, gawędziarz, dusza towarzystwa. Między innymi dzięki niemu Robert Lewandowski jest jednym z najlepszych napastników na świecie. Mówi się o Kloppie, że jest najlepszym trenerem i menadżerem piłkarskim na świecie. Dzięki książce dowiedziałem się również, że byłby z niego niezły dziennikarz sportowy. Na szczęście został trenerem m.in. takich gigantów jak Borussia czy LFC. Ciekawe jak potoczyły by się jego trenerskie losy, gdyby Bayern jego zatrudnił zamiast imiennika Klinsmanna. Dla The Reds było to dobre rozwiązanie. Świetnie napisana książka, która jest jego biografią, ale taką trochę wykraczającą poza ramy. Nie jest ściśle chronologiczna. Dużo tu wspomnień jego współpracowników, przyjaciół. Nie brak też anegdot. Dla mnie bomba.

Pana Andrzeja Strejlaua uwielbiam, jest to jedna z moich ulubionych postaci w świecie futbolu. Czy książkę mogę polecić? Myślę, że tak. Mam parę zastrzeżeń, jeśli chodzi o ilość pana Chromika i pana Andrzeja (czasem zdarza się dłuższe pytanie niż kilka odpowiedzi bohatera biografii), czasami też odnosiłem wrażenie, że było trochę mało piłki w tym wszystkim. Jednak książkę czytało się świetnie i szybko ze względu na formę biografii-wywiadu oraz okres w historii polskiego futbolu. Myślę, że osoby zafascynowane piłką sprzed kilkudziesięciu już lat oraz uwielbiające pana Andrzeja znajdą w tej książce coś dla siebie

Interesująca książka dla wszystkich fanów sportu, jak również dla osób zarządzających ludźmi. Pokazuje ona jak ważne i trudne, jest stworzenie warunków do współpracy, zwłaszcza w grupie o wysokich ambicjach. Książka jest w zasadzie rozwinięciem tego co można zobaczyć w serialu The Last Dance.

Jedna z największych postaci dziennikarstwa sportowego na świecie napisała książkę, która zawiera wiele insiderskich historii i ciekawostek z rynku transferowego - głównie włoskiego, ale nie tylko. Czyta się bardzo dobrze, można się sporo dowiedzieć. Di Marzio odwalił kawał dobrej roboty.

Jestem bardzo pozytywnie zaskoczony. Książka skrajnie inna od innych biografii piłkarskich i to w jak najbardziej pozytywnym znaczeniu, Autor prowadzi nas przez różne aspekty życia piłkarza i robi to w sposób absolutnie bezpretensjonalny, zabawny i ciekawy. Autor ma mnóstwo dystansu do siebie i środowiska piłkarskiego, serwuje nam ogrom historii, ciekawostek i smaczków. Szanuję to i zdecydowanie zostałem fanem Pana Croucha :) Polecam!!

Pozycja zarazem ciekawa i nudna. Rzeczywiste piłka nożna, której fanem nie jestem, używana jest jedynie jako pretekst do opowiedzenia o konfliktach na tle politycznym i religijnym. Jako osoba zainteresowana tematami geopolitycznymi nie dowiedziałem się jednak wielu ciekawostek. Wszystkie historie można zamknąć w zdaniu „W kraju X są problemy religijne/polityczne, ale ludzie grają w piłkę i ich to łączy”. Wolałbym chyba mniejszą liczbę historii ale obszerniejsze w treści.

Historia jednego z największych klubów na świecie. Bayern Monachium, klub ale i światowa marka. Autor opowiada o tym jak z małego klubu, który był w cieniu lokalnego rywala, stał się najlepszym w Niemczech i jednym z najlepszych w całej Europie. Bardzo dużo ciekawostek, opisów i faktów, które sprawiają, że czyta się z dużym zaciekawieniem. Przede wszystkim dla kibiców, nie tylko Bayernu.

Przed książką nie miałem o Panu Laudzie za specjalnego pojęcia. Coś tam kojarzyłem wypadek, spalenie skóry na twarzy itd. Nic szczególnego mi jednak to nazwisko nie mówiło (mimo, że w świecie F1 trochę się kręcę). Książka sprawiła jednak, że zadurzyłem się po dziurki w nosie w pragmatyzmie tego człowieka i jego podejściu do życia. Krótko, zwięźle i na temat, bez zbędnego owijania w bawełnę i kombinowania. Tak, to był jeden z tych ludzi, który mógł sobie na takie podejście do życia pozwolić. Tak, swoje podejście mógł też oprzeć o nieprzeciętny talent i nosa. Tak, miał lepiej, niż zdecydowana większość ludzi na Ziemi. Tylko, że w tej książce i w wypowiedziach Laudy (ogromny szacun za to, że w tej książce pojawiają się one właściwie co chwilę) ani przez moment nie da się odczuć, że bohater się jakkolwiek wywyższa. Wszystko jest poparte chłodną kalkulacją i analizą (a to, że jest ona szybka, a nie rozwleczona, jak roztopiony ser, to inna sprawa). Kolejne strony i rozdziały tej biografii ja dosłownie pochłaniałem. Kilkakrotnie w pracy łapałem się na myśli "byle tylko uszczknąć sobie trochę przerwy, żeby móc poczytać". Całą książkę skończyłem w tydzień (i przynajmniej połowę przeczytałem w trakcie kolejek w pracy) i poza ostatnim rozdziałem (stanowiącym klamrę całego życia, a więc opisującego rzeczywistość PO śmierci bohatera książki) uśmiech właściwie nie schodził mi z twarzy. Lauda to był naprawdę ktoś. Facet bez żadnych kompromisów, gierek, kombinacji, gardzący sztuczkami i gierkami. Takich ludzi w społeczeństwie nigdy za wiele nie było, ale czuje, że obecnie to jest gatunek już chyba zupełnie zapomniany. I co smutniejsze - w porównaniu do bezczelnego i zadufanego w sobie Senny właściwie w ogóle nie wspominany. A szkoda, bo był wielki nie tylko ze względu na to, co umiał robić w bolidzie. Formuła to była, patrząc całościowo na życie Laudy, tylko jakimś tam etapem, gdy się skończyła, Lauda nie dość, że nic nie stracił, to jeszcze sprawdził się w zupełnie innym świecie awioniki (a sprawdził się dzięki swojemu charakterowi i podejściu do świata). Książka bardzo zgrabnie i przystępnie pokazuje Austriaka takim, jakim był, autor zadał sobie wiele trudu i naprawdę się do tej książki przyłożył. Archiwalne wypowiedzi starego Ferrariego, jakieś urywki kolegów z toru czy zakurzone słowa samego Laudy sprawiały, że to nie było tylko jakieś tam odgrzewanie kotleta, tylko autentyczne doświadczenie. I nie sposób tu wspomnieć o tym, jaki Lauda miał dystans sam do siebie (wspaniały żart z szukaniem świńskiego ucha w zaroślach obok zakrętu, gdzie ćwierć wieku wcześniej prawie umarł, uśmiałem się tam do łez). Wśród sportowych biografii, to co najmniej jedna z najlepszych książek, jakie czytałem. PS. Błędy redakcyjne w nowym wydaniu znacznie zredukowano, ostało się ich może kilka łącznie (zapomniałem już dokładnej liczby). Jedynym minusem jest tutaj dość skromna ilość informacji o rodzinie Laudy (tj głównie o 1. żonie i dzieciach) - niby biografia, ale szczegółów tam brak. A z drugiej strony, może grzebanie w życiorysach wciąż żyjących ludzi Austriak uznał za niegrzeczne i niegodne jego poziomu (druga żona i bliźniaki są ledwo wspomniane, o romansie i nieślubnym dziecku nie ma ani wzmianki)?

Jestem Koszykarzem który na co dzień gra w Małej Akademi w U12 Dostałem tę Książkę na Święta. Ta książka pokazuję harakter i ciężką pracę Kobie'go. Oprócz tego Kobie pokazuję techniki gry w Koszykówkę czyli coś dla młodych koszykarzy. Polecam dla młodych koszykarzy czytać Biografie takich zawodników Jak Kobie Bryant czy Nikola Jokić. Polecam 10/10 myślę że komuś się spodoba 😁

Książka to reportaż o środowiskach kibicowskich z całego świata. Mocno nierówna — momentami sprawia wrażenie, jakby autor miał kilka różnych koncepcji i ostatecznie połączył je w jedną całość. W jednym fragmencie koncentruje się na kwestiach politycznych i historycznych, w innym bazuje na zasłyszanych podczas podróży anegdotach, by następnie relacjonować własne przygody. Jako całość bez wątpienia warta poświęcenia czasu, choć czuć, że temat nie został do końca wyczerpany.

Książka pokazuje obraz Kobego który z jednej strony był tytanem pracy, a z drugiej że ten pomnik ma wiele rys wynikających z obsesji pracy oraz nieoczywistych powodów jak konflikt z rodziną Warto przeczytać choć ostatnie sezony naznaczone kontuzjami w których Kobe był w słabszej formie są opisane w bardzo dużym skrócie.