Juliet, naga

Naprawdę ciężko mi ocenić tę książkę. Do pamiętnej nocy, ta pozycja ciągnęła mi się niemiłosiernie. Podeszłam do niej z wielkim zapałem, jednak troszkę się rozczarowałam. Tak jak napisałam wyżej - gdyby nie pamiętna noc, podczas której tak wiele się wydarzyło, książka nie zachwyciłaby mnie. Ocena "dobra" tylko dlatego, że tematyka tej pozycji jest kapitalna (dobra muzyka plus dziennikarstwo)i tylko dlatego, że pamiętna noc tak wiele w książce zmieniła. Od tamtej pory czytałam ją z wielkim zapałem.

Czy ta książka jest "niezwykle zabawna", jak napisano na okładce? Ludzie, zmiłujcie się! Kto to napisał? Aaa, jakieś zagraniczne pismo? To już wszystko jasne. Być może na ich standardy i ich poczucie humoru, ta książka jest i zabawna, ale jak na moje standardy, to taki trochę śmiech przez łzy. OK, kilka razy się uśmiałem nawet (kwestia tłumaczenia?), nie będę pisał kiedy, aby nie spoilerować. Lecz generalnie książka smutna, o tym, jak to każdy z nas szuka na tym świecie kogoś, przy kim można poczuć się kimś, można poczuć się ważnym, wreszcie, aby można było poczuć się człowiekiem. Potrzebnym komuś. Sporo też przemyśleń o przemijaniu, o śmierci, o jej nieuchronności... No a już apogeum osiągnięte na ślubie Katie (sorki za spoiler!), to już jak dla mnie majstersztyk. Coś genialnego! Polecam wszystkim którzy lubią oderwać się czasami od tych kryminalnych zagadek, od mordów, komisarzy i innych komisariatów policji.

Książka autorstwa A. M. Homes pt. „Ta książka uratuje Ci życie” jest powieścią przedstawiającą satyrę na współczesne amerykańskie życie. Książkę bardzo dobrze się czyta ze względu na humor i wspaniałe dialogi oraz przedstawiony temat mianowicie potrzeba bliskości, miłości i przyjaźni. Jest to opowieść o samotności głównego bohatera – biznesmena Richarda i jej konsekwencjach, jednakże nigdy nie jest za późno żeby zmienić swoje życie – chociażby jedząc pączka. Czy ta książka może uratować życie? Cóż szczerze mówiąc nie jestem tego taka pewna. Nie mniej jednak polecam tę pozycję każdemu kto lubi czytać, szczególnie jeśli wybiera różnorodną literaturę i nie podchodzi do czytania schematycznie.

To 2nie jest arcydzieło literatury. Powieść lekka, lekko obyczajowa, lekko rozliczeniowa, lekko humorystyczna, lekko melancholijna. Z ukrytym ciężarem, który pojawia się gdy zaczyna się myśleć o wyborach i decyzjach glownego bohatera. Dla czterdziestolatkow.

Otrzeźwiająca konfrontacja wyobrażeń o życiu wśród dzikiej przyrody z brutalną rzeczywistością Alaski. Trudy prób realizacji marzeń o stworzeniu utopijnej komuny dzieci kwiatów w miejscu, gdzie kwiaty można podziwiać tylko przez kilkanaście tygodni w roku. Ideały o życiu w miłości, pokoju i zgodzie ze światem szargane w obliczu konieczności walki o przetrwanie. Przy -40 stopniach weganin zmienia się w drapieżnika, uroczy Bambi staje się upragnionym źródłem pożywnego pokarmu. W wiecznym mroku nocy polarnej nuda, apatia i strach pokonują największe przyjaźnie. Zaskakująco dobra książka.

Tytuł tej powieści brzmi trochę jak tytuł poradnika. I to takiego niedorzeczno-niepotrzebnego. Nie lubię poradników (pewnie dlatego, że nie znoszę gdy mnie ktoś poucza), a w szczególności takich. Ale to na szczęście Hornby. On nie pisze poradników. „Jak być dobrym” spodobała mi się od pierwszej strony. Jakoś tak trafiła do mnie ta historia i ta bohaterka. Nie jestem mężatką, ale tak właśnie wyobrażam sobie małżeństwo z dwudziestoletnim stażem, które ma dzieci i wykonuje wymagający zawód (lub przynajmniej jedna połówka wykonuje wymagający zawód). Z czasem para oddala się od siebie, przestaje dbać o siebie nawzajem i siebie samych. Popada w rutynę: praca, dom, dzieci, praca itd. Z czasem miłość powszednieje lub znika. Tak to właśnie widzę, gdy przestajesz doceniać osobę, której ślubowałeś/aś te wszystkie rzeczy, które się zwykle ślubuje zawierając związek małżeński. Katie i David właśnie są w takiej sytuacji. Zaniedbali swoje małżeństwo i zanim się obejrzeli ona siedząc w samochodzie na parkingu w Leeds mówi mu przez telefon, że chce rozwodu. Sama nawet nie wie jak to żądanie wyszło z jej ust. Po prostu się wymsknęło, ale jest prawdziwe. Jak wiadomo jednak rozstania nie są łatwe. Dzieci, długoletni staż małżeński i wspólny majątek jeszcze utrudniają sprawę. Życie bohaterów dodatkowo komplikuje (lub ostatecznie prostuje) dość enigmatyczny gość - GoodNews. Pod jego wpływem David z zawodu „Najbardziej Gniewny Człowiek w Holloway” zmienia się w miłosiernego samarytanina, co staje się sprawdzianem wytrzymałości (może nawet karą) i lekcją pokory dla jego żony. Jest u Hornby’ego jakaś taka współczesna, ironiczna przenikliwość. Facet nie owija w bawełnę, nie idealizuje bohaterów. Są jacy są i tyle. Przede wszystkim są prawdziwi. Czasem bezmyślni, czasem empatyczni, innym razem powiedzą coś ohydnego bliskim lub okażą naiwną dobrać obcej osobie. Hornby ma bardzo wyczulone oko na rzeczy, których inni nie zauważają. W swojej powieści Hornby’emu udaje się jednak przemycić kilka wskazówek jak być dobrym. Przede wszystkim należy dbać o siebie, bo nie pomożemy innym, gdy sami mamy się nie najlepiej. Troszczmy się o rodzinę i przyjaciół. Pomóżmy sąsiadowi. Wystarczą małe rzeczy, drobne gesty. Całego świata nie zmienimy.

Numer 10 to pretekst do wytykania. Sue Townsend stworzyła grupkę nieskomplikowanych, ale barwnych postaci (papier toaletowy Bronco otsochodzi) i uwikłała je w motyw podróży. Dzięki temu spotykają inne proste, ale barwne postaci, i angażują się w najróżniejsze sytuacje. No i nie mogę oprzeć się wrażeniu, że ta historia jest właśnie tylko pretekstem dla autorki do wyśmiewania kolejnych elementów brytyjskiego społeczeństwa. I to jest okej. Podejrzewam, że pomimo przypisów tłumaczki nie zrozumiałem większej części kulturalnych aluzji, ale mimo to świetnie się bawiłem. Taka lekka, niewymagająca, nie raz błyskotliwa książka, miejscami wręcz zbiór skeczy - idealna na te skwarne dni. Jeśli masz ochotę porozmyślać nad stanem współczesnego społeczeństwa, ale zarazem nie obciążać się za bardzo i nie psuć sobie humoru - to polecam. Jak nie to też. Zawiodą się głównie ci, którzy liczą na jakiś poważniejszy rozwój fabularny.

Czytałam tą książkę ponad dekadę temu i czytając teraz tak samo mi się podobała. Niezwykle przyjemna obyczajówka, świetnie napisana, idealna na odpoczynek z książką i kubkiem herbaty. To książka z tych, które gdy czytasz non stop się uśmiechasz i czujesz takie ciepło w środku. Jedna z moich ulubionych <3 Dobrze było ponownie wrócić do Domu Pawia i tych bohaterów. Moim zdaniem książka jest bardzo niedoceniana a to wielka szkoda. Poprzednio przeczytałam: 01.02.2010

Dość dziwaczna rozrywka, rozumiem już, dlaczego poleca ją Jonathan Carroll. Mam do niej sentyment, bo czytałam ją dawno, dawno temu, a jednak zawsze sprawdzam, jakiej firmy jest winda, do której wsiadam :) przeczytałam ją drugi raz i o ile momenty były odrzucające, to konstrukcja fabuły, wspomniana dziwaczność i klimat bardzo mi się podobały.

Najpierw obejrzałam film - sympatyczny, z ciepłymi postaciami. Film bardzo się różni od książki - podobieństwa wyliczyłabym na palcach jednej ręki. Mimo to tytuł ten też czyta się dobrze, romans na gorszy dzień, na potrzebę wyluzowania. PS. Dla tych osób które oglądały film - uwielbiam Sverrira w roli Davida <3 :D

John O'Farrell - uważny obserwator z przymrużeniem krytycznego oka. Książka reklamowana jako zabawna - i to się zgadza. Momentami rzeczywiście chichotałam na głos, a wiele sytuacji jest faktycznie śmiesznych. Książka opisywana jako satyra na rodziców XXI wieku - i to też się zgadza. Można tu wyróżnić dwie dominujące cechy tych rodziców. Po pierwsze megalomania i nadmierna ambicja na punkcie własnego dziecka. Musi ono być we wszystkim "naj", szczególnie na tle dzieci innych znajomych. Od małego bierze udział w wyścigu szczurów, jest wychowywane, tresowane, dokształcane. Uczęszcza na niezliczoną ilość zajęć dodatkowych, czasami wręcz absurdalnych, byle tylko się wyróżnić na tle innych dzieci. Musi być uzdolnione ponadprzeciętnie, bo to wstyd mieć tylko zwyczajne dziecko. Druga cecha to nadopiekuńczość i paranoiczny wręcz lęk, by coś złego się temu dziecku nie przytrafiło. Fragment o zabawie dzieci w piaskownicy w kaskach na wypadek spadającego meteorytu rozbawił mnie i przeraził równocześnie. Odbiera się dziecku wręcz możliwość popełnienia błędu i doświadczenia płynącego z nauki na własnych błędach. Tu nie ma miejsca na takie faux pas. Nie da się uchronić dziecka przed wszystkimi problemami tego świata. Musi zetknąć się z biedą, niesprawiedliwością, chorobą, przemocą. Obraz zwariowanych rodziców, którzy którzy dla dobra swoich dzieci usprawiedliwiają swój egoizm, naginają własne zasady moralne, a nawet są w stanie posunąć się do oszustwa, to właściwie smutne i niesmaczne. Ale czy nieprawdziwe? Obawiam się, że nie. Tylko czy to jeszcze jest miłość, czy głupota? Autor sam jest rodzicem i pewnie wiele opisanych sytuacji zaobserwował. Opisał je z humorem, nie krytykuje dosłownie, ale daje do myślenia. Zachęcam do przeczytania, bo myślę że warto.

Niezwykła opowieść której głównym bohaterem jest najbardziej szalone miasto świata. Gdzie słońce świeci niemal bez przerwy, a mimo to gwiazdy lśnią swoim własnym blaskiem. Gdzie flesze błyskają 24 godziny na dobę, a plotka jest najcenniejszą walutą. Stolica spełnionych marzeń i zawiedzionych nadziei, pełna seksu narkotyków i przemocy, ludzi pracowitych i biernych, żyjących w skrajnym luksusie lub przymierających głodem. Gdzie wszystko jest możliwe. Napisana w formie przeplatających się krótszych lub dłuższych nowelek, okraszonych mnóstwem szokujących, przerażających bądź śmiesznych faktów. Niezwykła pod względem treści jak i formy. Jednocześnie cudowna i straszna jak samo Los Angeles.

Najpierw był film, ale dawno temu i tak jakoś zapadł mi w pamięci. Niedawno przeczytałam książkę. Niewielkie , spokojne miasteczko, sielankowa enklawa. Wszyscy się tam znają, nie tylko z widzenia. Znudzeni nawiązują romanse , budzą się w nich namiętności, wspólnie tworzą jakieś relacje i próbują żyć po swojemu. Nie zawsze dobrze, wbrew społecznym i moralnym zasadom. Książka o tym, że nigdy nie jest za późno by dokonywać zmiany w swoim życiu, by zmienić kierunek. Można płynąć pod prąd, albo z prądem, bo wbrew pozorom pomimo idylli wszyscy są tam jacyś nieszczęśliwi. Moze ta rutyna ich powoli zabija ? Jednak ich spokój zakłóca pojawienie się pedofila. Nienawiść do sąsiada rośnie z każdym dniem. Jedni postanawiają działać. Inni chcą walczyć o samych siebie i miłość. Dokonuje się w nich przemiana, planują, marzą. Chcą iść na przód inną drogą. Tylko pytanie czy im się uda ? Jeśli ma się rodziny i są małe dzieci proste decyzje, nigdy nie są proste, trudno jest wtedy odejść nie raniąc nikogo. Myślę, że jest to czasami niemożliwe, nawet jeśli się tego mocno pragnie. Każdy jest kowalem swojego losu !

Jedna z niewielu świątecznych lektur wychodzą poza schemat, po której zostaje coś na dłużej. Boże Narodzenie w nie całkiem typowych barwach: od krystalicznie czystej bieli śniegu i matczynej miłości. Poprzez różne odcienie szarości rozterek rodziców, dzieci i kochanków, kochanych i kochających, zdradzających i zdradzanych. Po czerń wyrzutów sumienia. Zasłużonych lub nie...

Książka, która momentami ubawiła mnie do łez. Taka trochę męska wersja Bridget Jones. Lekka, miła i przyjemna lektura, która jednak daje do myślenia. Widziana z męskiej perspektywy codzienność, szara proza życia, która zawiera w sobie przynajmniej kilka ważnych prawd życiowych. Częściowo powiela pewne stereotypy dotyczące mężczyzn, np. że faceci to duże dzieci, ale jednocześnie pokazuje, że dorastanie i dorosłe, odpowiedzialne życie to nie tylko przyjemność i wieczna zabawa. Myślę, że jeśli książkę potraktujemy z dużym przymrużeniem oka, to będzie to dla nas fascynująca podróż w głąb męskiej psychiki, jej toku rozumowania i sposobu pojmowania życia po prostu. Polecam dla rozrywki:)

Chociaż z emigracją zarobkową miałem stosunkowo mało do czynienia, bo za granicą przebywałem łącznie około rok, był to dla mnie czas niezwykle ważny, godny napisania własnej książki i wydania jej poprzez tzw. self-publising. Jeszcze przed wyjazdem zacząłem przeżywać emigrację, a po powrocie żyłem nią jeszcze wiele lat, kończąc pisanie mojego specyficznego pamiętnika pt. "Tell Mi'chał to Do This". Dopiero po emigracji naprawdę doceniłem film "Szczęśliwego Nowego Jorku", a po obejrzeniu serialu "Emigracja XD", czułem się, jakby emigranci Polscy rozumieli się bez słów. Na książkę Radka Knappa trafiłem przypadkowo, ale od początku poczułem klimat emigracji, z tym że tej bardziej hardcorowej – sprzed exodusu Polaków na Zachód (druga dekada XXI wieku). Mimo zupełnie innego kierunku emigracji głównego bohatera, książka bardzo mocno przypomina późniejszą twórczość Malcolma XD. Zacznę od tego, że sam po własnych doświadczeniach z opisywaniem anegdot związanych z życiem na obczyźnie uznaję temat emigracji zarobkowej za wyjątkowo wdzięczny, a w połączeniu z wchodzeniem w dorosłość, jeszcze wdzięczniejszy. Łączą się wówczas bowiem dwa zderzenia światów – kulturowy oraz inicjacja w dorosłość i to od razu na głęboką wodę. Jestem niemal przekonany, że osoby mające podobne wspomnienia z emigracją odbierają dzieło Radka Knappa na zupełnie innym poziomie percepcji od przypadkowych czytelników. Ci drudzy, owszem, mogą śmiać się i smucić, przeżywać przygody bohatera książki, ale prawdziwi emigranci będą czuć każdy rozdział w kościach i sercu – odżyją jakieś dawne rany, pojawi się spazmatyczny śmiech przy sytuacjach komicznych, a przede wszystkim siłą rzeczy czytelnicy tacy będą współczuć oraz kibicować młodemu emigrantowi, pamiętając o podobnych zdarzeniach, które spotkały kiedyś ich samych. Rok wydania 2003 to jeszcze czas, kiedy taka książka mogła być zwyczajnie ciekawostką, ale dziś mówimy już nie tylko o pokoleniu wychowanym przez doświadczenie emigracji zarobkowej, ale nawet pokoleniu ich dzieci, które przez wyjazd ich rodziców, albo narodziny poza granicami Polski, podwójne obywatelstwo, dwujęzyczność, albo samotność w oczekiwaniu na powrót rodzica z pieniędzmi do Polski, mogą lepiej zrozumieć tę swoją emigrancką spuściznę. Tak, zdarzenia opisane tutaj mogą po wielu latach wydawać się oczywiste, mało zaskakujące, bo temat jest jednak raz na jakiś czas grzany w popkulturze, ale osobiście nigdy nie znudzę się taką literaturą i filmami opartymi o autentyczne doświadczenia naszych rodaków za granicą. Każda taka lektura wraca mnie myślami do czasu, kiedy wszystko wydawało się łatwiejsze – nawet bez pracy i pieniędzy. To takie wakacje, z tym że bez większego odpoczynku, sporym stresem i ryzkiem utraty dachu nad głową, ale jednocześnie przygody, które były bezcenne. Nie wiem, na ile ta ciekawa historia opowiedziana w "Lekcjach pana Kuki" ma jakieś pokrycie z rzeczywistością, ale nawet gdyby było to coś jak pół na pół i do tego mocno podkoloryzowane, zarzuty miałbym nie do zmyślonych linijek, ale do zakończenia. Jeśli to zakończenie według samego autora najlepiej zamyka opowieść – bo nic wartego opisania już więcej się nie wydarzyło – to dobrze. Literatura jednak rządzi się pewnymi prawami, trochę jak filmy oparte na faktach, kiedy dla dramaturgii dodaje się jakiś pościg albo inne elementy, które naprawdę nie miały miejsca. No więc w "Lekcjach pana Kuki" zabrakło mi domknięcia rozmów z tytułowym panem Kuką – sąsiadem głównego bohatera. Brak rozwinięcia albo domknięcia wątków związanych z wieloma ciekawymi postaciami składam na karb trzymania się faktów z próbą ograniczenia zmyślonych wydarzeń. Jest to książka krótka, ale wciąga czytelnika niebywale, a przez to z każdym nowym dniem na emigracji, czytelnik ma coraz większe oczekiwania. Tymczasem autor zostawia nas niespodziewanie samym sobie z domysłami każącymi wejść w głowę protagonisty, nie tylko nie dając odpowiedzi na pytanie "co dalej?", ale w ogóle ryzykując, że czytelnik straci trochę szacunku do młodego Polaka, którego dobrotliwa naiwność była do tej pory jego najważniejszą cechą pozytywną. To moje bardzo subiektywne spostrzeżenie, ale tak sobie myślę, że skądś jednak wzięły się te chyba nie najwyższe oceny czytelników na portalu lubimyczytac.pl i może nie tylko ja na koniec poczułem brak oczekiwanej satysfakcji.

Przeczytałam różnorodne, żeby nie powiedzieć skrajne opinie na temat "Ulicy marzycieli". Dla mnie okazała się bardzo dobrą lekturą. Fakt, że ten obraz grupy trzydziestolatków i ich perypetii w rodzinnym Belfaście lat 90-tych nazwany został prze kogoś boomerskim, świadczy jak dla mnie, że jest po prostu mocno osadzony w swoich realiach. Co oferuje autor? Doskonałe według mnie pióro, niewymuszony, acz błyskotliwy humor, o uczuciach pisze nie wprost, pozwalając czytelnikowi doznawać ich samodzielnie. Styl bywa czasem subtelny, a czasem niczym cios pięścią. Męska przyjaźń, trudne relacje rodzinne, walka o własne przekonania, polityczny fałsz, nieoczekiwane kariery i codzienne porażki. To wszystko tu jest. Wbrew niektórym opiniom nie nudziłam się ani przez chwilę.

KTO NIE CHCIAŁBY PRZEŻYĆ SWOJEJ 25. GODZINY? Oczywiście zrobiłem nie ,,po książkowemu", tzn. oglądając najpierw adaptację, a dopiero dużo, dużo później czytając oryginał - i od razu muszę przyznać, że jednak wersja filmowa bardziej do mnie trafiła. Fabuła jest raczej prosta i z opisu (który przedstawia się następująco: ostatnia doba na wolności byłego handlarza narkotyków Monty'ego, podczas której żegna się ze znajomymi zanim uda się do więzienia) może nie sugerować niczego wybitnego, lecz to co, jest najlepsze w książce to: dialogi - naturalne, barwne, intensywne; a także niewypowiedziane, ukryte między słowami emocje. Bohaterowie są sportretowani wyraziście i wiarygodnie, wraz ze wszystkimi swoimi doświadczeniami, wdziękami i ułomnościami. Każdy z nich ma swoje 5 minut, swoje problemy i wewnętrzne sprzeczności oraz prezentuje inną postawę wobec sytuacji Monty'ego. OCENA: 7,5/10. W skali LC raczej 7, czyli ,,bardzo dobra", gdyż do ,,rewelacyjnej" (czyli na 8) wg mnie trochę brakuje. Może rewelacyjne są niektóre fragmenty, np. pamiętne monologi. ,,25. godzina" choć jest krótka i może nie wgniata w fotel zawrotną akcją, to jest dla mnie godna pochwały dzięki atrakcyjnej formie oraz bogatej treści mówiącej przede wszystkim o wartościach współczesnego życia, o lojalności, zagubieniu, o pędzie wielkiego miasta. A znakomite zakończenie zapamiętam chyba do końca życia.

Najlepsza książka Sue Townsend. Książka przezabawna, antypolityczna, wyśmiewająca bardzo celnie rozmaite problemy Zjednoczonego Królestwa i całego świata. Niewykluczone, że spora grupa poczuła się obrażona- mam nadzieję, że powieść ta nie padnie ofiarą cancel kulturę.

Jeden z lepszych tegorocznych zakupów. Są powieści, które pachną prochem, potem i telewizyjnym popcornem. I choć przewracasz ich strony, czujesz, jak kleją ci się palce od cukru, kłamstw i smogu współczesności. Debiutancka powieść DBC Pierre’a, jest właśnie takim doświadczeniem. To proza jak reality show zmontowane z potłuczonego lustra Ameryki, w którym każdy z nas (nawet jeśli nie przyznaje się do tego głośno), rozpoznaje własny cień. Pierre dokonuje wiwisekcji współczesnego świata,z chirurgiczną precyzją i sarkastycznym uśmiechem. Główny bohater, Vernon, to nastolatek wrzucony w medialne piekło po tym, jak jest świadkiem szkolnej masakry. Społeczeństwo, łase na winnych jak hieny na krew, błyskawicznie znajduje w nim idealnego kozła ofiarnego. Od tego momentu fabuła toczy się jak szalona, między absurdem a tragedią, między CNN a konfesjonałem. Autor pisze językiem, który przypomina nielegalny miks Marka Twaina i Huntera S. Thompsona po nocnej libacji z kulturą memów. Jego styl jest brudny, błyskotliwy, przesterowany. Każde zdanie iskrzy desperacją i czarnym humorem. Pod tą warstwą satyry bije autentyczne, ludzkie serce – chłopięce, naiwne, przerażone codziennością, która potrafi zniszczyć człowieka szybciej, niż zmontuje materiał do wiadomości o siedemnastej. To powieść o publicznym ukrzyżowaniu. O zdegenerowanym świecie, który potrzebuje ofiar, by utwierdzić się w przekonaniu, że wciąż jest moralny. Vernon staje się symbolem tego, jak łatwo opinia publiczna potrafi stworzyć potwora z kogoś, kto po prostu nie miał szczęścia. Pierre z okrutnym wdziękiem przedstawia Amerykę jako krainę, gdzie religia miesza się z reklamą, a współczucie z telewizyjnym show. Każda postać jest zarazem karykaturą i człowiekiem z krwi i kości... Może właśnie w tym tkwi siła narracji. Nie jest to jednak lektura łatwa. Niektórym może wydać się zbyt krzykliwa, zbyt cyniczna, zbyt „amerykańska”. Ale właśnie w tym nadmiarze tkwi jej prawda. Autor nie moralizuje. Stawia nas przed lustrem, które powiększa każdy pryszcz naszej cywilizacji. Kiedy w finale Vernon — już niemal mityczny w swojej niewinności, konfrontuje się z groteskowym światem dorosłych, czytelnik doświadcza czegoś rzadkiego: katharsis wymieszanego z obrzydzeniem. Vernon nie oferuje pocieszenia. Zdziera z nas komfortowe złudzenia, że wiemy, czym jest zło, i że zawsze mieszka gdzieś indziej.DBC Pierre stworzył debiut, który można kochać lub nienawidzić, ale nie sposób przejść obok niego obojętnie. To literacka prowokacja. Jest bluźniercza, dzika, a przy tym boleśnie prawdziwa. Po lekturze zostaje w człowieku niepokój, jakby dopiero co zobaczył siebie w kamerze transmitującej wszystko na żywo. Może wszyscy jesteśmy Vernonami. Tylko jeszcze nikt nie skierował kamery w naszym kierunku. Nagroda Bookera, przyznana w 2003 roku, była dla świata literackiego zaskoczeniem, co mnie kompletnie nie dziwi, patrząc na mnogość zastosowanych wulgaryzmów i odniesień do upadku człowieczeństwa. DBC Pierre, do tamtej pory kompletny outsider, człowiek o reputacji rozrzuconej między Meksykiem, Londynem i ruiną własnej przeszłości, pojawił się z powieścią, która wyglądała jak zadrukowana kaseta VHS z końca wieku. W momencie, gdy brytyjska proza tonęła w melancholii postimperialnej, a amerykańska literatura szukała sensu po 11 września, Pierre zaproponował coś innego: czarną satyrę na amerykański sen po medialnej apokalipsie.Warto nadmienić, że rok 2003 był czasem globalnego kaca. W powietrzu unosił się strach, patriotyczna gorączka i nowa forma hipokryzji. Ta, która usprawiedliwia wszystko, o ile można to pokazać w telewizji. W takiej rzeczywistości Vernon brzmiał jak bunt, jak śmiech na pogrzebie bliskiego. To opowieść o tym, jak kultura spektaklu pożera własne dzieci – dosłownie. Pierre, z całą swoją bezczelnością, dotknął czegoś, czego wielu autorów wówczas unikało: amerykańskiego pocieszenia przez pogłębiającą się przemoc. U niego nikt nie zostaje uratowany przez prawdę. Prawda, jeśli się pojawia, jest raczej wirusem niż objawieniem. W epoce TikToka, fake newsów i publicznych linczów w sieci powieść Pierre’a brzmi wręcz niepokojąco aktualnie. Jego świat to przecież nasz świat: tylko z początku XXI wieku, zanim wszystko przyspieszyło. Wtedy internet dopiero stawał się narzędziem, które zrównuje winę z widzialnością. Pierre wyczuł tę zmianę intuicyjnie albo w narkotykowym transie. Vernon to nie tylko ofiara zbiorowego osądu, lecz także pierwszy święty ery postprawdy – chłopiec, którego niewinność zostaje zniszczona przez potrzebę narracji. W tym sensie Vernon nie jest już tylko satyrą, ale moralitetem o świecie, w którym prawda i spektakl są nierozłączne. Warto przypomnieć, że DBC Pierre przyznał później, iż napisał debiut „z resztek własnego upadku” — z długów, uzależnień i poczucia wstydu. Może właśnie dlatego jego ironia ma w sobie tak dużo egzystencjalnego bólu. W przeciwieństwie do wielu pisarzy satyrycznych Pierre nie śmieje się z dystansu, śmieje się z wnętrza katastrofy.Ta powieść w mojej ocenie nigdy się nie zestarzeje, choć opowiada o świecie sprzed smartfonów. Dopóki istnieje potrzeba potępienia, dopóty Vernon – ten młodociany kozioł ofiarny w baseballówce,będzie w nas żył.