Jeśli to fiolet, ktoś umrze. Teoria koloru w filmie

Sama książka jest świetna, kompleksowy podręcznik, bogato ilustrowany i ciekawie napisany, bardzo dużo można się dowiedzieć i uporządkować wiedzę. Jednakże polskie wydanie tragiczne, zgadzam się w pełni z Rubasznym_Kurdem, niestety w dodatku informując że przez kolejne 4 wydania sytuacja się nie poprawiła. Bardzo dużo literówek, brakujące słowa, powtórzone słowa, dziwne składnie. Indeks nie działa bo numery stron się nie zgadzają (może wzięte bezpośrednio z oryginału, nie wiem). Generalnie taka sytuacja nie powinna mieć miejsca, a już zwłaszcza w siódmym wydaniu książki. Samą książkę bardzo polecam, jednak czytając po polsku trzeba mieć świadomość, że są błędy. Niestety cena oryginału dość zaporowa.

książka 7/10 Książka jako wstęp do sztuki montażu, nauczenia absolutnych i zupełnie nieoczywistych podstaw - niezastąpiona. Tego nie nauczysz się na żadnym kursie, nie powie Ci tego żaden znany Youtuber itd. Dowiemy się z niej prawd uniwersalnych i niezastąpionych nawet w dzisiejszych maksymalnie skomputeryzowanych czasach, gdzie AI zastępuje powoli montażystów. Tu niestety dochodzimy do ciemnej strony książki. Jest bardzo krótka, a mogłaby być jeszcze krótsza (tak z jedną trzecią), gdyby wywalić rozważania autora o przyszłości (która już jest), oraz wspominki jak to było kiedyś... Niewątpliwie warto jest się dowiedzieć, jak pracowano kiedyś i co mimo wszystko jest ważne, ale nie kosztem tylu stron co tutaj poświęcono... 10 - Arcydzieło; 9 - Wybitna; 8 - Bardzo dobra; 7 - Dobra; 6 - Może być; 5 - Średnia; 4 - Taka se; 3 - Skończyłem z musu; 2 - Tragedia; 1 - Gorzej niż tragedia, nie wiem jak skończyłem;

W moim odczuciu książki tej nie można ocenić nie uwzględniając jej dwóch warstw. Pierwszej nakreślającej postać Andy’ego Warhol’a oraz drugiej nakreślającej społeczeństwo Amerykanów. Z czego ta pierwsza warstwa wydaje się prostsza, bardziej uchwytna, ponieważ to artysta piszę książkę o sobie i swoich przyjaciołach. Zapoznajemy ich w sytuacjach codziennych a nawet intymnych. Mamy możliwość zapoznać się z przemyśleniami artysty na temat miłości, pracy pieniędzy, aby zauważyć, że mimo naiwności albo nawet dziecinności autor pała szczerą miłością do pieniędzy i kapitalistycznego stylu życia. Ciągle pisze o zakupach, telewizji i Ameryce, utożsamia się ze wszystkimi Amerykanami, z Ameryką. I właśnie przez to można dość do konkluzji, że to nie jest opowieść jedynie o nim i o jego kompanach a o całości społeczeństwa w dobie kapitalizmu i o umiłowaniu do wolności konsumpcji. Jest to bardzo oszałamiające uczucie gdy z pozoru lekka książka napisana tak banalnym językiem o tak banalnych tematach doprowadza do tak silnych i smutnych konkluzji, w szczególności przez ostatnie kilka zdań… a mimo to potem nawraca myśl, że przecież jak sam pisał wszystko to NIC i, że tak naprawdę nic nie ma większego znaczenia. Co za tym idzie – przewrotność. Wszystko to żart. Już nigdy więcej nie spojrzę na sztukę Andy’ego Warhol’a w taki sam sposób…

Książka trudna do oceny. Na pewno zawiera kilkanaście wskazówek, które początkujący scenarzysta wykorzysta. Z drugiej strony to naukowy bełkot i rozdzielanie włosa na czworo, jak na lekcjach polskiego, gdzie 'pani od polaka' przez 45 minut zajmuje się jednym zdaniem, a potem na drugiej lekcji "motywami" tego jednego zdania. Gdyby powstał film "Stary niedźwiedź mocno śpi" autorzy poświęciliby mu z 40 stron na opis bohatera, jego przeżyć, konfliktów wewnętrznych, antagonistów, budowy etc. Autorzy bardzo głęboko analizują akcję i postacie "Romea i Julii", a przecież film nie powstał pierwotnie jako film, tylko jest sztuką teatralną napisaną w XVI wieku. To są właśnie głupie rzeczy w książce, autorzy nie powinni się podpierać czymś, co nie było autorskim scenariuszem. Tak samo bardzo głęboko analizują "Rocky'ego", gdzie autor, czyli młody Sylvester Stallone pewnie by się popłakał ze śmiechu, jakie arcyważne teorie autorzy stworzyli do jego tekstu. To jakby ktoś opowiedział prosty kawal o babie i lekarzu, a autorzy znaleźliby w nim Sokratesa, Platona, i co najmniej dwudziestu geniuszy literatury.

Historia kina w pigułce. Była to jedna z pierwszych przeczytanych przeze mnie książek o tematyce filmowej. Dobrze trafiłam, bo jest napisana naprawdę przystępnym językiem. Po kolei opisane są nurty w kinie, np. ekspresjonizm niemiecki czy neorealizm włoski wraz z ilustracjami i przykładami filmowej, a co najważniejsze charakterystyką prądu. Druga część książki zawiera opisy twórczości najbardziej uznanych reżyserów filmowych. Sądzę, że jest to książka, od której warto zacząć czytanie o filmie.

Niezwykle interesująca rozmowa dwóch największych osobistości kina. Zabawny a zarazem bardzo profesjonalny wywiad. Trzeba jednak znać większość filmów Hitchcocka, żeby jak najwięcej wynieść z tej książki i dobrze bawić się poznając ciekawostki zza kulis planu filmowego.

""Nie wierzę, żeby człowiek z moją inteligencją musiał robić te śmieszne kroki, żeby rozśmieszyć ludzi" Mam słabość do tego Gościa ;) Więc ocena zawyżona. Jak dla mnie za dużo o stronie technicznej reżyserii, a za mało bezpośrednio o samym Woodym

W porównaniu do hermetycznych (może powinnam napisać "HERMETYCZNYCH"?) zazwyczaj publikacji filmoznawczych po lekturze "Kina stylu zerowego" można poczuć się przynajmniej nieswojo - jak to, wszystko przystępne, zrozumiałe, napisane prostym, przystępnym językiem, bez szprycowania kulturoznawczym bełkotem i nadmiernego komplikowania prostych skądinąd prawd? Bez napuszonego pustosłowia ukrywającego skromne czasem spostrzeżenia? Przylipiak pisze dla przeciętnego czytelnika, nie absolwenta kulturoznawstwa, nie sili się na naukowy styl, tylko tłumaczy każde zagadnienie tak prosto, jak tylko się da, mimochodem niejako zwracając uwagę czytelnika na zjawiska, które na pewno już widział, już się z nimi zetknął, a może tylko nie zwrócił dotychczas uwagi na ich wymowę i znaczenie. Przyznaję, że po twardej szkole Irzykowskiego i Ingardena miałam poczucie niemal grzesznego zaskoczenia, że można przeczytać książkę o kinie z przyjemnym poczuciem, że jest to taki sam temat jak każdy inny, a nie dostępna nielicznym, hermetyczna i tajemna wiedza, której mikroskopijne słodkie ziarenko zamknięte jest w nieprzeniknionej, grubej skorupie naukowego wodolejstwa. Fakt, że pewne zjawiska w publikacjach "z wyższej bibliotecznej półki" są omówione bardziej szczegółowo, a ich implikacje osadzone w takim kontekście kulturowym, że film na zawsze przestaje się kojarzyć z rozrywką - ale czy to na pewno jest wada...?

„1001 albumów...” kupiłem nie dlatego, że jestem miłośnikiem zestawień „best of”, ale dlatego, żeby zderzyć swoje opinie na temat wykonawców i płyt z opiniami autorów i znaleźć inspiracje do dalszych poszukiwań muzycznych perełek. Miałem nadzieję na bardziej encyklopedyczne spojrzenie, którego moim zdaniem brakuje w różnego rodzaju internetowych zestawieniach. I nie zawiodłem się. Oczywiście można narzekać na dobór płyt, ale wybór 1001 płyt marginalizuje ryzyko pominięcia prawdziwych milowych kamieni w historii XX-wiecznej muzyki popularnej. Trudno polecać tą pozycję do czytania od deski do deski. Mnie znużył tez sposób po 30 stronach. Lepiej przyjąć zasadę swobodnego przemieszczania się po ponad 900 stronach, skorzystania z indeksu wykonawców albo skupienia się np. na wybranych latach. Lubię nadal sięgać w wolnej chwili po tą pozycję, zawsze z nadzieją, że znajdę kolejny powód do dania szansy płycie, która wcześniej nie przypadła mi do gustu, a recenzent wychwala ją w notce. Albo żeby trafić na takie zdanie: „Bob Marley, Black Sabbath i Bart Simpson? Zmieszaj ich razem, a otrzymasz Red Hot Chili Peppers”. Moim zdaniem niezbyt w punkt, ale jak to powiedział klasyk: „Pisanie o muzyce, jest jak tańczenie o architekturze”. Zawsze trudno jest opisać muzykę, tym bardziej warto pisać ładnie i ciekawie. Jak w tej książce. Niestety irytujący miejscami przekład przeszkadza w lekturze.

Jest to książka z serii "Przypadkowo znalezione w bibliotece". A jako, że Bergmana bardzo lubię i cenię, choć obejrzałam ledwie parę jego filmów("Siódma Pieczęć", "Persona", "Goście Wieczerzy Pańskiej"). To ta lektura i tak od początku wydała mi się interesująca, a po przeczytaniu pierwszych paru stron tylko się w tym utwierdziłam. Otóż to, co się od początku rzuca w oczy podczas lektury(Ku mojej uciesze) to, to że Bergman na pewno nie cierpiał na megalomanię. Więc, jak ktoś ma nadzieje na znalezienie tu źródła jego geniusza, srogo się zawiedzie. Bergman od samego początku swoje życie przedstawia, jako pasmo przeróżnych dziwactw, nieszczęść, upokorzeń i jego nieudacznictwa. O samych swoich filmach pisze nie wiele, a jeśli już to raczej zarzuca nam jakoś ciekawostkę: Skąd wziął się pomysł na "Personę", lub jak powstała jedna ze scen "Tam, gdzie rosną poziomki". Za to w sposób niechronologiczny Bergman opowiada nam różne anegdotki ze swojego życia. Poczynając od opowieści o jednym ze swoich stryjów, o tym jak został przypadkiem zamknięty w szpitalnej kostnicy, jako dziecko, jak rozpoczęła się jego fascynacja filmem, jak przebiegały jego różne współprace z małymi teatrami w Szwecji i o tym, jak układały się lub raczej jak nie układały się jego relacje rodzinne. Dużo miejsca poświęca również swojej seksualności, a nieproporcjonalnie mniej miejsca otrzymują po kolei wszystkie jego żony i partnerki. Jakby od niechcenia napomyka o poznaniu kolejnej kobiety, ślubie, kryzysie i rozwodzie. Jeszcze mniej miejsca dostały w tej autobiografii jego dzieci, o których wiemy tyle, że są i to, że w dorosłym życiu, zaczęły aktywnie udzielać się w różnych lewicowych organizacjach, a ojcu mają wyjątkowo negatywne zdanie. Jednakże najbardziej interesującymi fragmentami są te dotyczące dzieciństwa Bergmana i jego relacji z rodzicami. W przypadku matki możemy raczej mówić o braku jakiśkolwiek relacji. Matka Bergmana pozostaje dla nas niewiadomą, była nią też dla swoich dzieci, jak i męża. I choć Bergman pod sam koniec ją "rozgrzesza", tak z mojej perspektywy pozostaje główną winowajczynią rodzinnych nieszczęść. Bo o ile pretensje do ojca, Bergman jasno określił(Zbytnia surowość, uciekanie się do przemocy fizycznej), to i tak jedne z najpiękniejszych wspomnieć wyniesionych przez niego z dzieciństwa tyczą się ojca. Matka natomiast ciągle przewija się w tle,a gdy już mocniej się zarysowuje. To tylko w takich sytuacjach, jak rodzinne awantury, gdy ta oznajmia, że chce odejść. Porzucić rodzinę na rzecz kochanka i wyjazdu za granicę. Jest to tym ciekawsze i ważniejsze, gdy uświadomimy sobie, że przyczyną wszystkich nieszczęść w życiu Bergmana, jak problemy zdrowotne, psychiczne, niemożność stworzenia stałego związku z jedną kobietą oraz praktyczny brak relacji ze swoimi dziećmi wynika z kiepskich wzorców z dzieciństwa. "Laterna magica" od strony powiedziałabym technicznej, prezentuje się bez zarzutu.Bergman piszę zazwyczaj lekko i zwięźle, ale czasami popuszcza wodzę wyobraźni, a wtedy wychodzą mu bardzo pyszne fragmenty. Podsumowując, więc jak ktoś lubi Bergmana, to radzę mu to koniecznie przeczytać, a jak ktoś nawet za nim nie przepada, a będzie miał okazję zapoznać się z tą lekturą, to też niech to zrobi. "Laterna magica" sama w sobie jest na tyle wartościowym dziełem, z któremu można wynieść dużo, niezależnie od filmowych preferencji.

"No one sings Dylan like Dylan" pamiętam to zdanie z jakiegoś wywiadu, czort wie dla kogo, ale gwarantuję, że było to dawno temu, co tu kryć chłop śpiewać nie umie, ale pisze tak, że Nobel się do niego uśmiechnął, jego twórczość była jedną z przyczyn powywracania światopoglądu kilku pokoleń.

Wspaniała lektura. Zawsze fascynowała mnie postać Chaplina, uwielbiam jego filmy i aktorstwo, dlatego cieszę się, że w końcu udało mi się przeczytać jego historię. Nieme filmy miały swój niesamowity urok, tym bardziej jego twórczości. Chaplin to niesamowicie inteligentny i odważny człowiek. Dzięki autobiografii dowiedziałam się mnóstwo rzeczy, o których nie miałam wcześniej pojęcia, tym większy sentyment mam do jego postaci. Podziwiam go za wytrwałość i jestem wdzięczna za to, co pozostawił po sobie. Był wybitnym artystą, tworzył prawdziwą sztukę, której oddał serce, dzięki czemu czuć w niej prawdziwe życie.

Mam wersję z 2020 i absolutnie polecam! Świetny zbiór naprawdę bardzo dobrych filmów, chociaż sama od siebie dodałabym jeszcze kilkanaście pozycji... Mimo to, uwielbiam zaglądać do tej olbrzymiej i niesamowicie interesującej, doskonale zredagowanej publikacji, zwłaszcza wtedy, gdy szukam jakiegoś niewidzianego wcześniej filmu, który na pewno mnie nie zawiedzie.

Niezwykle ciekawy wywiad-rzeka z Andrzejem Żuławskim. Aż łza się w oku kręci, że właściwie nie ma już takich ludzi. Wszechstronnie oczytanych, wykształconych, umiejących się wypowiedzieć i na tematy filozoficzne i historyczne i na temat filmu, teatru, literatury. Humanista z czasów, których już nie ma. Przedstawiciel dawnej inteligencji. Można się z poglądami i wypowiedziami reżysera nie zgadzać, ale nie sposób odmówić mu ogromnej erudycji.

Przeczytałam tę książkę już jakiś czas temu, wypożyczając ją z biblioteki, niedawno udało mi sie zdobyć tę perełkę (jest bardzo ciężko dostępna), dzięki niej moja skromna biblioteczka wydaje się być już spełniona. Dzięki tej pozycji poznałam najwybitniejszych przedstawicieli Beat Generation, którzy zaciekawili mnie na zajęciach z literatury i filmu. Książka była dla mnie świetnym przygotowaniem przed sięgnięciem po twórczość Kerouac'a czy Ginsberga. Pisarz nie ma oporów przed spisywaniem ich kontrowersyjnego życia pełnego narkotyków, brudnego seksu i podróży. Jeśli już mowa o podróżach - to właśnie tego zazdroszczę "poetom pokolenia bitników" - beztroskich podróży z jednego końca kraju do drugiego, bez grosza przy duszy, zaczepiania się bez problemu o wszelką pracę, żeby opłacić kolejny pokój w hotelu czy powrót. Zazdroszczę im tego beztroskiego podejścia do życia, przeplatanego naprawdę poważnymi i ważnymi rozmowami o życiu i literaturze. Wszystko to zaowocowało na twórczości każdego z beatników. Pokolenia, które jest blisko mojego serca, ale jednak dalej od mojego rozumu...

Bardzo dobre, przystępnie napisane wprowadzenie do historii filmu. Bez akademickiego mumbo-jumbo i tysięcy przypisów. Idealne dla licealisty, czy każdego zainteresowanego kinem, bez konieczności studiów humanistycznych jako podbudowy. Znakomity pomysł żeby równolegle z lekturą oglądać 1-2 filmy dziennie, już po roku zyskujemy jako-taką orientację w kinematografii światowej, i to w najlepszym wydaniu, zamiast kompulsywnie konsumować chłam na netfliksie.

Recenzja Rafała Księżyka z pisma „Plastik” nr 22 / 1999 r. Pierwsze przetłuma­czone na język polski, i za­razem najbardziej przy­stępne, dzieło francuskie­go socjologa, który należy do najbardziej intrygują­cych komentatorów współczesności. Z tego zapisu podróży po Amery­ce wyłania się wizja skła­dająca się na esencję my­śli Baudrillarda, która przyniosła mu miano „pe­symistycznego postmodernisty". Ameryka jest dla autora urzeczywistnioną utopią, a więc spełnionym rajem na ziemi. „Raj jest tym, czym jest; bywa posępny, monotonny i sztuczny. Ale to raj. Innego nie ma". Fundamenty myśli Baudrillarda to przekonanie o końcu, wyczerpaniu się historii: osiągnęli­śmy utopię, raj na ziemi, ale niczego to nie zmieniło, wy­czerpały się rewolucyjne energie, nic się już nie zdarzy. Fakt, iż Ameryka od fundamentów powstawała jako urze­czywistnianie utopii, jako realizacja „tego wszystkiego, o czym inni marzyli - sprawiedliwości, obfitości, prawa, bogactwa, wolności" sprawił, że „Ameryka nie jest snem ani rzeczywistością, lecz hiperrzeczywistością". Hiperrzeczywistość to rzeczywistość bardziej rze­czywista od rzeczywistości, zintensyfikowana do stanu ekstazy. Nie sposób się tu już przedrzeć do realnego. Pro­dukowana jest ona z simulakrów, elementów, które w swej nadrzeczywistej doskona­łości nie mają odniesienia do ja­kiegoś centrum czy prawdy, bo są prawdziwsze niż prawda. Wywo­łuje to nadmiar sensu, który w swym rozmnożeniu równy jest z jego brakiem. Przykładem me­dia, gdzie nadmiar informacji wy­wołuje znikanie sensu i znacze­nia. Wielość i szybkość informacji osiągnęły natężenie, które prowa­dzi już tylko do pogłębiania obo­jętności. „Ameryka" swą konstrukcją zestawiającą pustynie i metropo­lie przypomina o słynnym filmie „Koyaanisqatsi", refleksyjnie po­rządkuje i osadza w konkretnych realiach przeczucia, które zrodziły arcydzieła P.K. Dicka, gdzie boha­terowie przechodząc kolejne kręgi iluzji nadaremnie próbują dotrzeć do realności, albo obecny ostatnio na naszych ekranach „Truman Show". „To tutaj należy szukać idealnego modelu końca naszej kultury" - stwierdza apokaliptycz­nym tonem Baudrillard. [Rafał Księżyk] zapraszam na: tesinblog.wordpress.com

W pierwszym dziesiecioleciu XXI wieku Tadeusz Lubelski wrocil po przerwie do wykladania 'Historii kina swiatowego'. Przygotowujac bibliografie dla studentow doszedl do wniosku, ze nie ma w Polsce podstawowej ksiazki do studiowania tego tematu. Stalo sie to punktem wyjscia do zapierajacego dech "Kina niemego", pierwszego z czterech tomow nowoczesnego podrecznika historii kina. Wedrujac od prapoczatkow, przez - miedzy innymi - belle epoque, Skandynawie, epoke weimarska, po kino Rosji carskiej i epoke jazzu dochodzimy do trzech odrebnych rozdzialow poswieconych burlesce, awangardzie i poczatkom dokumentu. Ksiazke konczy omowienie kinematografii narodowych, ktore w owym czasie nie stworzyly dziel powszechnie znanych. Kazda sekcje tematyczna podsumowuje "Chronologia' i 'Propozycja lektur'. Imponuje material zdjeciowy, ktory zaczyna sie fotografia chinskiej perforowanej kuli metalowej - prototypu wszelkich aparatow projekcyjnych. Pomyslana jako podrecznik akademicki ksiega ta jest niezwykle przystepna i fascynujaca lektura dla kazdego. Przepyszna rzecz na wiele tygodni czytania.

[...] SONG looks out of the heart burning with purity— for the burden of life is love [...] HOWL I saw the best minds of my generation destroyed by madness, starving hysterical naked, dragging themselves through the negro streets at dawn looking for an angry fix, angel headed hipsters burning for the ancient heavenly connection to the starry dynamo in the machinery of night, who poverty and tatters and hollow-eyed and high sat up smoking in the supernatural darkness of cold-water flats floating across the tops of cities contemplating jazz, who bared their brains to Heaven under the El and saw Mohammedan angels staggering on tenement roofs illuminated, who passed through universities with radiant eyes hallucinating. 𝐙 𝐂𝐘𝐊𝐋𝐔 "𝐎𝐂𝐀𝐋𝐈Ć 𝐎𝐃 𝐙𝐀𝐏𝐎𝐌𝐍𝐈𝐄𝐍𝐈𝐀" ! Zbiór poezji Allena Ginsberga opublikowany 1 listopada 1956 roku. "Howl and Other Poems" ukazał się jako czwarty tom serii Pocket Poets Series wydawanej przez City Lights Books . Zawiera najsłynniejszy wiersz Ginsberga, „ Howl ”, który jest uważany za jedno z głównych dzieł pokolenia beatników. Spis treści : Wprowadzenie Williama Carlosa Williamsa Howl - wiersz jest dedykowany Carlowi Solomonowi. Choć początkowo wzbudzał duże kontrowersje i przez lata był wykluczony z kanonu akademickiego, „Skowyt” stopniowo zaczął być uważany za wielkie dzieło współczesnej literatury amerykańskiej. Wiersz ten jest również ściśle kojarzony z grupą pisarzy znaną jako pokolenie beatników*. Footnote to Howl A Supermarket in California - krótki poemat o onirycznym spotkaniu z Waltem Whitmanem , jednym z największych idoli Ginsberga; Transcription of Organ Music - wiersz zawiera powtarzające się obrazy otwierania lub bycia otwartym: otwarte drzwi, puste oczodoły, otwierające się kwiaty, otwarte łono, co prowadzi do obrazu całego świata jako „otwartego na przyjęcie”; Sunflower Sutra - opowieść o pobycie z Jackiem Kerouakiem na stacji kolejowej, odkryciu słonecznika pokrytego brudem i sadzą z stacji kolejowej oraz późniejszym odkryciu, że jest to metafora całej ludzkości; America - poemat w formie rozmowy narratora z Ameryką; In the Baggage Room at Greyhound Wcześniejsze wiersze : An Asphodel Song Wild Orphan In Back of the Real Zbiór początkowo był dedykowany Lucienowi Carrowi, ale na prośbę Carra jego nazwisko zostało później usunięte ze wszystkich przyszłych wydań. Ciekawe doświadczenie. 𝗦𝗠𝗨𝗧𝗡𝗬 𝗜 𝗦𝗔𝗠𝗢𝗧𝗡𝗬 𝗖𝗭Ł𝗢𝗪𝗜𝗘𝗞 𝗗𝗢 𝗜𝗡𝗡𝗘𝗚𝗢 𝗭𝗔𝗚𝗨𝗕𝗜𝗢𝗡𝗘𝗚𝗢 𝗖𝗭Ł𝗢𝗪𝗜𝗘𝗞𝗔 ⵑ 𝐏𝐎𝐋𝐄𝐂𝐀𝐌 ⵑ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝐃𝐋𝐀 𝐂𝐈𝐄𝐊𝐀𝐖𝐒𝐊𝐈𝐂𝐇 : *𝐁𝐞𝐚𝐭 𝐆𝐞𝐧𝐞𝐫𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧- o literacki ruch subkulturowy zapoczątkowany przez grupę autorów, których prace eksplorowały i wpływały na amerykańską kulturę i politykę w okresie powojennym. Centralnymi elementami kultury Beat są odrzucenie standardowych wartości narracyjnych, podejmowanie duchowych poszukiwań, eksploracja amerykańskich i wschodnich religii, odrzucenie materializmu ekonomicznego , wyraźne przedstawienia kondycji ludzkiej , eksperymentowanie z narkotykami psychodelicznymi oraz wyzwolenie i eksploracja seksualna . Do najbardziej znanych przykładów literatury beatników należą : Allen Ginsberg's Howl (1956), William S. Burroughs' Naked Lunch (1959), and Jack Kerouac's On the Road (1957) Główna grupa autorów pokolenia beatników — Herbert Huncke , Ginsberg, Burroughs, Lucien Carr i Kerouac. Ten ostatni Kerouac przyznaje, że to Huncke, uliczny cwaniak, pierwotnie użył frazy „beat” we wcześniejszej dyskusji z nim. Przymiotnik „beat” mógł potocznie oznaczać „zmęczony” lub „zdołowany” w ówczesnej społeczności afroamerykańskiej i rozwinął się z obrazu „beat to his socks”,, ale Kerouac rozszerzył znaczenie, aby uwzględnić konotacje „optymistyczny”, „beatific” i muzyczne skojarzenie bycia „w rytmie” i „beat to keep” z wiersza Beat Generation . info wiki

Wpadnij na fb: https://www.facebook.com/KsiazkiIlubCzasopisma Capote, w powieści, wyśmiewa samego siebie, swoich majętnych przyjaciół i ich zwyczaje. Pokazuje, że wyższe sfery taplają się nieraz w gorszym moralnym bajorze niż tak zwany margines społeczny. Fasada ślicznych markowych ubrań, manier niczym z królewskiego dworu, zostaje zburzona, staje się opakowaniem dla wyjątkowego prostactwa podszytego tylko grubym portfelem. Publikowane we fragmentach w Esquierze w latach 1975-76, "Wysłuchane Modlitwy" spowodowały, że Capote musiał pożegnać się ze swoimi drogocennymi znajomymi, którym tak bardzo nie spodobało się to co przeczytali o swoim świecie. Niejednokrotnie odnajdując w postaciach z książki własne odzwierciedlenie. Pokazało to nie tylko, że są takimi samymi ludźmi, jak osoby z "niższych sfer" ale także, są pozbawieni dystansu i poczucia humoru.