Jeden diabeł

Ależ zaskoczenie!! Po serii thrillerów chciałam zafundować sobie coś kobiecego, tkliwego i romantycznie cukierkowego. I tak się zapowiadała książka Marty Radomskiej. Ku mojemu zaskoczeniu, pozytywnemu zresztą, książka okazała się połączeniem sensacji, komedii i obyczajówki. Bardzo dobra książka, przeczytana w 2 wieczory. Autorka ma fajne lekkie podejście do pisania, jej język jest na prawdę ciekawy i zabawny. Wile razy się śmiałam. DO tego misternie utkana rodzinna tajemnica z zaskakującym zakończeniem i wątek sensacyjny! Woow! Cieszę się , że przeczytałam ta książkę i jestem zła, że tak długo z nią zwlekałam.

Po przeczytaniu tej niesamowitej książki, jestem zaskoczona tym jak autorka genialnie przedstawiła emocje bohaterów. Czytając jesteśmy w stanie wczuć się w daną sytuację, jakbyśmy stawali się częścią opowieści. Możemy również poznawać malownicze zakątki polski. Sądzę, że tajemniczy bohaterowie, ciekawa i niejednoznaczna fabuła, sekrety, emocje, to mocne elementy tej historii. Autorka potrafi zainteresować czytelnika niebanalną opowieścią. Bardzo serdecznie polecam!

Bardzo ciekawa i intrygująca książka. Wzruszenia, emocje i historyczne wątki wylewają się strugami. Trzyma w napięciu i wzbudza zaciekawienie. Alicja bohaterka książki mierzy się z rozpadającym się życiem. Ratunek widzi w starym domu i miejscowości z jej dzieciństwa.

Przyznam szczerze, że bałam się tej książki. Myślałam, że będzie to kolejna słodko- różowa bajeczka nie mająca nic wspólnego z rzeczywistością, na szczęście miło się zdziwiłam. Pozycja lekka i przyjemna na letni, wakacyjny relaks. Ciekawa historia, godni uwagi bohaterowie (choć momentami dla mnie zbyt pretensjonalni- jeśli chodzi o ich grę słów dotyczącą seksu). Trochę mogłabym się przyczepić do końcówki, że wygląda tak, jakby autorce brakowało pomysłu albo znudziło się dalsze pisanie (plan Julki o "podróży za jeden uśmiech" i unicestwienie go przez Mateusza), ale nie będę spoilerować. Ogólnie książka godna przeczytania, jeśli ktoś ma czas i ochotę na czytanie "babskich bzdurek" ;)

książkę fajnie się czyta , ale już po raz kolejny stwierdzam , że niektórym osobom odpowiedzialnym za wydanie książki brak jest wiedzy - fantazja -to fantazja , ale żeby Niceę ulokować nad Adriatykiem? - co to ma miejsce w treści, to mnie zaskoczyło ; To już kolejny przypadek tego rodzaju "kiksa" - np. p.Mróz w swojej powieści przez Opole puścił Nysę Łużycką. A gdzie Rzym ,gdzie Krym?....

Jak na debiut literacki Anny Dutkiewicz uwżam,że ksiązka warta jest swojej uwagi,bo ywarła ona na mnie pozytywne wrażenie.To wyjątkowo przyjemna i klimatyczna opowieść, która wprost epatuje ciepłem. Mimo że fabuła wydawać się może spokojna i harmonijna, to jednak autorka potrafi zaskakiwać stosując ciekawe zwroty akcji i co rusz zwodząc czytelnika. Bohaterów powieści wprost nie da się nie lubić, mimo że wady charakteru głównej bohaterki bywają momentami irytujące. Książka jest przyjemną i lekką lekturą, w której wiele może się zdarzyć. Jest świetną propozycją na rozluźnienie i poprawę humoru. Polecam ją także wszystkim tym, którzy lubią otaczać się sztuką. Ręczę za to, że tej jest w książce sporo.

Moje pierwsze spotkanie z twórczością Iwony Czarkowskiej rozpoczęłam od książki „Bosonoga bogini” i dopiero w trakcie czytania kolejnej książki zorientowałam się, że to nie jest część pierwsza. Lektura okazała się lekką, łatwą i przyjemną opowieścią o młodej kobiecie, rozwódce, którą przyjaciółki wkręciły do wzięcia udziału w pewnym reality show. Oczywiście główna bohaterka – Alicja – robi wszystko, aby jak najszybciej odpaść z programu, co z jednej strony jest bardzo zabawne, a z drugiej… czasami bywa dramatyczne. Alicja po trzech nieudanych związkach nie ma zamiaru wiązać się z kolejnym mężczyzną, ale czy dotrzyma tego postanowienia, tego nie zdradzę. W trakcie czytania nieźle się ubawiłam, co sprawiło, że moja jesienna chandra na jakiś czas mnie opuściła. Dobrze, że znalazłam te książki wśród innych na „półce wstydu” (wiecie co mam na myśli) bo teraz był odpowiedni czas na ich przeczytanie. Nawet nie pamiętam, kiedy je kupiłam ☹ „Bosonoga bogini” jest trzecią pozycją o przygodach Alicji, ale cieszę się, że kiedyś dawno, dawno temu, na jakichś targach książki zakupiłam wszystkie trzy części, bo teraz bardzo chętnie je przeczytałam i bardzo POLECAM. W „Wesołej rozwódce” trochę drażniły mnie niedopracowania tekstu, zarówno przez samą panią autorkę jak i przez osobę redagującą tekst. Samochód głównej bohaterki raz nazywany był Czarownicą, a innym razem Ścierką, dopiero po dłuższym czasie zorientowałam się, że chodzi o to samo auto. Może to był zabieg zamierzony, ale mnie trochę komplikował czytanie. Tyle razy walczyłam z chandrą, a nie wiedziałam, że jestem w posiadaniu takich perełek jak te trzy powieści zdecydowanie zwalczające chandrę. Pierwsza część, czyli „Wesoła rozwódka” to książka o młodej kobiecie, która rozwodząc się z mężem po informacji, że ten zostanie ojcem dziecka swojej koleżanki z pracy, wynajmuje od przyjaciółki małe mieszkanie. Niestety samotność nie jest Alicji pisana, ponieważ wkrótce dołącza do niej pies-znajda, którego z powodu miłości do pewnego wyrobu wędliniarskiego kobieta nazywa Pasztetem. Pies pewnego dnia przyprowadza rudego kota. Oczywiście imię nadane kolejnemu zwierzęciu również jest bardzo oryginalne – Rudy Sto Dwa. Dlaczego tak? Wszystko wyjaśnione jest w książce 😉 Alicja postanawia założyć firmę i organizować przyjęcia dla… rozwiedzionych kobiet. „wesoła rozwódka” to właśnie nazwa firmy, która świetnie funkcjonuje, a przyjęcia odbywają się… w zakładzie pogrzebowym. To książka świetna na wszelkie smuteczki, pełna dobrego humoru (chociaż momentami trochę infantylnego), ale z pewnością rozbawiającego do łez. Cudownie wykreowane osobowości bohaterów i zabawne dialogi sprawiają, że nie można się nudzić. Główna bohaterka jest osobą trochę zwariowaną, ale tak sympatyczną, że nie można jej nie polubić. Zresztą nie ma chyba w tych powieściach postaci tak negatywnych, żeby poczuć do nich niechęć. Ja polubiłam nawet uciążliwego sąsiada 😉 POLECAM te książki jako terapię, która z pewnością na długo odgoni wszelkie smuteczki.

Chętnie czytam twórczość autorstwa Pani Joanny Kruszewskiej spod której pisarka wydaje własne powieści obyczajowe,zachwycają mnie,porywają mnie za serce moje,a tą powieść przedstawiła autorka bardzo dobrze,pełną paletę emocji zapewniła mi pisarka w tej książce,wzruszenia i wzruszyła mnie podczas czytania lektury. Bohaterowie wykreowani ciekawie,świetni,cudowni byli, na życiowych zakrętach w życiu,z przesłaniem mądrym,prawdziwym książka. Piórem umie pisać Pani Joasia pióro ma bardzo dobre,ładne,styl pisania przyjemny. Cudowna,urocza,życiowa książka.

Bardzo podobały mi się wcześniej przeczytane książki tej autorki: "Marzenia Łucji" i "Obietnice Łucji". Spodziewałam się, że czytanie tej sprawi mi też przyjemność. Początek mnie nie wciągnął, odkładałam dwa razy, co zwykle mi się nie zdarza. Dalej było trochę lepiej, ale nie jestem zachwycona tę powieścią. Bohaterowie bez wyrazu, nudni, żadnego nie poznajemy dokładnie. Akcja toczy się powoli, trzeba wczuć się w klimat powieści.

Wspaniała książka godna polecenia. Poukładane życie Alicji i mieszkańców starego domu zostaje zaburzone. Na światło dzienne wychodzą tajemnice z przeszłości rodziny. Wartka akcja i niebezpieczne sytuacje, wobec których staje Alicja sprawiają, że czyta się jednym tchem

Dwa nieszczęścia jednego dnia, które powodują, że można zapałać niechęcią (o ile nie nienawiścią) do młodszych od siebie kobiet. Na szczęście można liczyć na kobiety z własnej rodziny. Przekonuje się o tym dobitnie Gabriela, która z powodu „młodszych” traci pracę i męża, a dzięki starszym (matce i ciotce) trafia do Pobierowa, gdzie okazuje się, że ma szansę na diametralne zmiany w życiu (tym razem na korzyść). Czy skorzysta? To powieść dobra nie tylko na ten czas. Daje poczucie odprężenia, nadzieję, że nie ma sytuacji beż wyjścia oraz że warto losowi i sprzyjającym osobom pozwolić pomóc sobie w takich chwilach. Otworzyć się na zmiany, działać, nie „biadolić”.

Urzekła mnie ta książka,jestem pod wrażeniem.Ciepła,miłych słów,obrazów i wyobraźni .Która to mi,towarzyszyła przy lekturze. Roztocze,zostały tu pięknie opisane.Lasy,łąki,miasteczka i wsie. Ale,nie tak ckliwie i bezmyślnie.Autorka ,pokazała,że są tu też dramaty. Jak choćby nietolerancja.Choćby to LGBT,ja uważam.Że,LGBT nie robią nic złego.I muszą mieć,równe prawa jak inni ludzie. Był też tam wujek o lewicowych poglądach.Brawa.Dla autorki,bo większość pisarzy umieszcza tylko prawicowców. Obserwacje ptaków.Też mi się podobały,choćby białorzytka .Nigdy nie widziałem na żywo.Za to wiem,bo widziałem na żywo kopciuszka, a kiedyś też jego kuzynkę pleszkę. Była też tam mowa ,o dziewczynce z Zespołem Downa.Że,to podobno wstyd dla rodziny./ Co za głupota,ja znam .Może nie dzieci.A dwie dorosłe kobiety z Zespołem Downa. Dwie Agnieszki lat 27 i 42 lata.To są inteligentnie , pracowite kobiety. Lubimy się,czasem się do siebie przytulamy :-D

Bardzo ciekawa książka, pełna humoru i refleksji Polecam "Trzeba zwariować, żeby znormalnieć. Albo w obliczu choroby nabiera się takiego dystansu do życia, że zaczyna się zauważać i doceniać rzeczy wcześniej nieważne. Trzeba doznać nieszczęścia, żeby docenić nawet najmniejsze okruchy szczęścia." Porządkując swoje półki z książkami wpadła mi w ręce dawno przeczytana książka, i jakoś tak od razu zaczęłam ją przeglądać na nowo. Przypomniała mi się jej treść, to bardzo ciepła, refleksyjna lektura zawierająca sporą dawkę humoru. Poznajemy Różę, która po życiowych doświadczeniach, niekoniecznie pozytywnych, przebywa w uroczym pałacyku, w którym mieści się ośrodek dla tak zwanych nerwusów. Podobno wszyscy jesteśmy wariatami, tylko nie wszyscy sobie z tego zdają sprawę. Pałacyk dla nerwusów znajduje się w pięknej okolicy nad jeziorem. Róża zaprzyjaźnia się ze swoimi współlokatorkami i stara się pozbyć swojej fobii. Terapia polega na wyciszeniu, różnych zajęciach muzycznych, rozmowach, po prostu na bycia razem w grupie, bez telefonów i innych nowoczesnych urządzeń. Róża ma siostrę bliźniaczkę Lilię, z którą jest jednak skonfliktowana i nie chce z nią rozmawiać. Róża, mimo kwiatowego imienia boi się... kwiatów. Powoli pacjenci tego ośrodka staja się dla Róży niemal rodziną, a nawet więcej niż własną rodziną. Poznaje fobie innych ludzi i wie, że tutaj nikt się z niej nie śmieje. Pozwala jej to na powolne pokonywanie swojej fobii, chociaż nie jest to całkiem proste. Ważne jest nie tylko aby pokonać swoje słabości, ale aby mieć dla kogo walczyć, Róża już wie teraz o tym. Zawarte w ośrodku przyjaźnie pozytywnie wpływają także na leczenie. Dzięki temu powoli wraca chęć do życia i wiara w innych. "Nie byłam wyjątkiem, na świecie jest masa nieszczęść opisanych w książkach. Mój los byłby tylko kolejną historią, która być może sprowokowałaby kilka łez. Tyle tylko, że ja ją przeżywałam, nie czytałam. Nie otarłam łez po zamknięciu książki, tylko płakałam jeszcze wiele lat. Nie zapomniałam treści wyczytanej na zużytych stronach, tylko przeżywałam ten dramat każdego dnia przez długie lata, wciąż od nowa. Może już czas na dobre zamknąć tę część życia i odstawić ją jak książkę... na półkę?" To moje pierwsze spotkanie z autorką, nie spodziewałam się tak wzruszającej historii, bardzo mile wspominam lekturę tej książki i z pewnością jeszcze do niej wrócę, gdy będę miała ochotę na przyjemnie spędzony czas nad jej lekturą. "Róża, bratki i wariatki" momentami jest poważna, refleksyjna, ale często zabawna, pełno w niej ciepła i emocji, znajdziemy tu wiele bardzo mądrych słów a po przeczytaniu książka zostawia żal, że to już koniec... Warto poznać historię Róży.

Recenzja ,,Dama z kotem" Iwona Czarkowska Zuzanna zwana Zu to kobieta zdolna do wszystkiego za namową męża,który jest lekarzem wyjeżdżają na roczny wyjazd na wieś Bangladesz. Ale gdy przybędzie to ze wsi spokojnej i cichej stanie się miejscem gdzie Zu bedzie wpadać w tarapary. Gdy dzień po przyjeździe do pensjonatu znika nagle Aniela Kubacka to postanawia zająć się tą sprawą i znaleźć starszą panią. Książka pełna humoru i perypetii u głównej bohaterki. Zuzanna to taka trochę zakręcona kobieta trzyma rzeczy w nieoczywistych miejsca i zawsze gdy się ona pojawia to napewno będą z tego kłopoty. Świetne humorystyczne dialogi najbardziej mi zapamietały dwa-jeden to podczas wieczoru gdy syn przyszedł do rodziców i powiedział ze w pokoju jest potwór a za potwora uważał siostrę. A druga scena to jak sąsiad oskarżył ich o kradzież kozy "Baśki s*ki jednej" bo tak nazywał swoją kozę a siostra Zu ma na imię Baśka to w pewnej chwili było nieprzyjemnie. Książka z poczuciem humoru. To było moje pierwsze spotkanie z autorką i akurat zaczęłam od tylu czytać tą serię z Zu. Bedę musiała przeczytać 2 pozostale ksiazki by się wiele pośmiać z wyczynów Zu. Można tą ksiażkę czytać osobno nie jest jakoś powiązana z wczesniejszymi książkami oprócz bohaterów. Jak ktoś szuka książki z humorem to ,,Dama z kotem" bedzie idealnym wyborem.

Ciekawy pomysł na książkę, szybko mi się czytało. Raisa zostaje wybrana najbardziej pechową osobą na świecie. Powieść "Pięć minut Raisy" to historia z morałem, momentami gorzkim, a czasami nie, gdyż ukazuje obraz ludzi, którzy bardzo różnie reagują na tą wiadomość. To dobra obyczajowa książka.

Zoey Maliniak marzy o wielkiej miłości. Spędzając sylwestra ze swoją przyjaciółka Alicją wykrzykuje te marzenia przez okno o północy. W ciągu następnych dni pojawiają się aż trzej kandydaci do jej ręki. Czy któryś z nich będzie tym jedynym? Zabawna, lekka książka, nieraz można było się pośmiać.

Ola mieszka już z Łukaszem i przygotowuje się do maratonu. Podczas treningów często spotyka atrakcyjną sąsiadkę, która okazuje się być dawną koleżanką Łukasza, Dareczek też odbył z nią kilka treningów. Obie z Beatką nie pałają sympatią do sąsiadki i ciągle wymyślają, w jaki sposób by się jej pozbyły. Problem pojawia się, gdy w krzakach odnajdują jej ciało. Nic już od tej pory nie jest oczywiste.

Do wiosny jeszcze trochę, do lata jeszcze dalej. Patrząc za okno nie wiadomo czy mamy jesień, czy zimę. Dlatego ja postanowiłam poprawić sobie nastrój wybierając książkę o jakże gorącym tytule "Moje Greckie Lato" autorstwa Isabelle Broom. Molly będąc małą dziewczynką przeżyła osobisty dramat. Niestety mimo upływu lat wydarzenia z przeszłości w dalszym ciągu nie dają jej spokoju. To co się stało znacznie wpłynęło na jej dorosłe już życie. Skonstruowała wokół siebie wysoki mur, którego nawet ona sama nie potrafi sforsować. Stroni od innych ludzi, ale chyba najbardziej niepokojące jest to, w jaki sposób traktuje Ruperta, mężczyznę którego ponoć kocha. Pewnego dnia Molly otrzymuje tajemniczy list. Za jego sprawą wszystko, co do tej pory z takim trudem zbudowała wywraca się do góry nogami. Okazuje się, że ciotka, której nigdy nie poznała przepisała jej w spadku dom na greckiej wyspie. Zaintrygowana tym faktem bierze kilka dni urlopu w pracy, pakuje walizki, żegna się z Rupertem i wyrusza w podróż do Grecji. Będąc już na miejscu poznaje wielu sympatycznych i bardzo życzliwych mieszkańców wyspy. Wśród nich był Aidan, przystojny Irlandzczyk, który zaoferował Molly swoją pomoc. Z czasem nowo poznany mężczyzna staje się dla niej kimś znacznie bliższym niż tylko osobistym przewodnikiem po wyspie. Gdy przez przypadek w trakcie przeglądania rzeczy po zmarłej ciotce znajduje starą mapę narysowaną przez dwie dziewczynki, to właśnie on pomaga jej w znalezieniu odpowiedzi na wiele pytań dotyczących przeszłości i rodzinnych tajemnic. Molly w pewnym momencie dostrzega jak bardzo się zmieniła w trakcie pobytu w Grecji. Jaką decyzję podejmie Molly? Czy zostanie na greckiej wyspie po tym, co udało jej się odkryć, czy jednak wróci do swojego dotychczasowego życia u boku Ruperta? A może to Aidan jest tym mężczyzną z którym będzie naprawdę szczęśliwa? Właśnie takiej książki teraz potrzebowałam. Lekkiej i przyjemnej w odbiorze. Przy której mogłam odpocząć i nie myśleć o problemach. Czytając "Moje Greckie Lato" bardzo miło spędziłam czas. Owszem, jest to tzw. czytadełko, ale z ciekawie opisaną historią. Główną bohaterką jest Holly Wright, młoda kobieta, która jako dziecko przeżyła ogromną tragedię. Wychowana została bez ojca, a jej matka zmagała się z chorobą alkoholową. Nie dziwi, więc fakt, że tak trudna przeszłość, musiała odbić się na jej psychice. Patrząc z boku jej życie jest normalne i ustabilizowane. Ma pracę, chłopaka, ale jak jest na prawdę tylko ona wie. Molly od długiego już czasu walczy sama ze sobą. Jak do tej pory nikomu nie zwierzała się ze swoich przeżyć. Dlatego list od ciotki, o której istnieniu nie miała pojęcia można potraktować jak wybawienie. Decyzja o spontanicznym wyjeździe była najlepszą jaką mogła podjąć. Molly w nowym miejscu, wśród nowo poznanych ludzi odżyła. Zresztą sama zauważyła, jak bardzo się zmieniła. Molly pojawiła się na Zakynthos przede wszystkim po to, żeby zobaczyć dom, którego niespodziewanie stała się właścicielką. Nieruchomość skrywała w sobie wiele tajemnic, które nasza główna bohaterka miała zamiar odkryć. Molly nie miała pojęcia, że jej mama miała siostrę bliźniaczkę, którą była zmarła ciotka. Miała za to jakieś dziwne przeczucie, że już kiedyś tu była, tylko nie potrafiła sobie tego przypomnieć. Ogromnie zainteresował mnie wątek dotyczący starej mapy, którą Molly znalazła w trakcie porządków. Od razu można było zauważyć, że została narysowana ręką dziecka. Jak się później okazało autorkami była jej mama i ciotka. Obie stworzyły nierozłączny duet. Dlatego zastanawiające jest to, co takiego musiało się wydarzyć, że dwie osoby, które były tak ze sobą zżyte nagle zrezygnowały z jakichkolwiek kontaktów. Z pewnością jest tego jakaś przyczyna i Molly postawiła sobie za zadanie ją znaleźć. Miała nadzieję, że odnaleziona mapa chociaż w małym stopniu jej w tym pomoże. Razem z Aidanem wyruszyła w podróż do przeszłości. Zakynthos to jedna z piękniejszych greckich wysp. Nigdy tam nie byłam, ale dzięki książce odbyłam swoją podróż siedząc wygodnie w fotelu. Wspólnie z Molly mogłam podziwiać piękno krajobrazów. Autorka przedstawiła je w cudowny sposób, który jeszcze bardziej zachęca do odwiedzenia wyspy. Warto również wspomnieć o mieszkańcach. Mili, sympatyczni i bardzo pomocni ludzie, którzy nigdzie się nie śpieszą i żyją chwilą. Lubią sobie pogawędzić z turystami i częstować ich tradycyjnymi potrawami. Aspekt kulinarny również pojawił się w książce. Początek znajomości Molly i Aidana, mężczyzny, który jak się okazało mieszkał po sąsiedzku nie należał do zbytnio udanych. Jednak z czasem jakoś udało im się dojść do porozumienia. Molly czuła się bardzo dobrze w jego towarzystwie i miło spędzali ze sobą czas. Nic nie wskazywało na to, że między nimi może coś zaiskrzyć. W końcu Molly ma chłopaka. Tylko czy ten związek ją uszczęśliwia? Miałabym ku temu kilka wątpliwości. Wątek miłosny autorka poprowadziła w fajny i co najważniejsze w inteligentny sposób. Nie ma tutaj gorących scen i opisów. Jest za to powoli rodzące się uczucie między dwojgiem ludzi z przeszłością. Razem stworzyli udaną parę i mocno trzymałam za nich kciuki. "Moje Greckie Lato" to jedna z tych książek, którą co niektórzy mogą potraktować po macoszemu. Taka tam banalna historyjka o kobiecie, która się pogubiła i teraz szuka swojej drogi. Ja jednak dostrzegłam w niej coś więcej. Zostały w niej poruszone ważne i zarazem trudne tematy. Choroba alkoholowa jest jednym z nich. Molly będąc małą dziewczynką widziała co dzieje się z jej matką. Tęskniła za wspólnymi zabawami, wycieczkami, wygłupami. To ona któregoś dnia znalazła ją upojoną alkoholem i śpiącą na fotelu. Tylko tym razem już z tego snu się nie wybudziła. "Moje Greckie Lato" to ciekawie napisana książka, która umili wam ten zimowy czas. Oczywiście świetnie sprawdzi się także w czasie letnich urlopów. Kto wie, może dzięki niej wybierzecie się na Zakynthos śladami Molly i Aidena. Serdecznie wam ją polecam.

"Bursztynowy aniol" to ciekawa powiesc obyczajowa, z pieknym watkiem milosnym. Asia, glowna bohaterka, to pozytywnie zakrecona, szalona studentka, ktora pozornie wiedzie sielankowe zycie. Wieloletni zwiazek, praca, kierunek studiow, urokliwy Krakow i oddani znajomi. Bohaterka wszystko przemyslala i zaplanowala. Ale, czy aby na pewno to byly wybory, ktorych dokonala sama? Kaprys losu, odejscie chlopaka, rozwalilo poukladany swiat bohaterki, wszystko runelo niczym domek z kart. Okazalo sie, ze szczescie Asi bylo tylko pozorne, a kubel zimnej wody zmotywowal ja do zmian. Wkrotce na jej drodze staje dwoch mezczyzn, ktorych rozni niemal wszystko. Asia bedzie musiala dokonac wyboru. Ktory kandydat jest tym jedynym? "Bursztynowy aniol" to ksiazka o prawdziwej przyjazni, skomplikowanych rodzinnych relacjach, zyciowych wyborach, odnajdowaniu siebie i o dojrzewaniu. Perypetie Asi sa zapewne znane wiekszosci mlodych kobiet, ktore staja przed wyborem sciezki zawodowej, kariery, natykaja sie na szara rzeczywistosc i wiele problemow stawiajac pierwsze kroki w doroslosci. Ksiazka, choc porusza wiele ciekawych kwestii, jest lekka, przyjemna, subtelna.

Ta książka, a w zasadzie cała dylogia, to samo życie. Raz pod górkę, raz z górki, raz słońce, raz deszcz - jak w życiu. Wiele wątków, które w pewnym momencie się przecinają, dostarczają wzruszeń, skłaniają do refleksji, pozwalają uwierzyć, że życie zawsze daje drugą szansę. Wystarczy tylko z niej umiejętnie skorzystać. Żadne rozstanie, żaden rodzinny dramat, to nie koniec świata, jeśli nie pogrążymy się w przeszłości, a zaczniemy patrzeć w przyszłość. Kolejna dobra obyczajówka Anny Karpińskiej, po którą warto sięgnąć. Polecam