Interwencje 2

Trzyma poziom pierwszego tomu, choć nie jest już - co oczywiste - takim zaskoczeniem. Mniej Vernona, więcej o jego otoczeniu - ten zabieg bardzo się udał. Podobnie jak w pierwszym tomie, nie brakuje fragmentów, przy których zaśmiejesz się na głos doceniając trafność obserwacji i świetny język. Na pewno sięgnę po tom 3.

Dwa genialne felietony XXL o targach stanowych i luksusowym rejsie.. i tenisowa porażka, wypadająca na ich tle jak zepsuty serw. Przegląd ludzkich archetypów i stereotypów w realu, paradoksów, drobnych radości, kiczowatego luksusu radosnego kiczu. Jako całość warte grzechu.

"Vernon Subutex" t0 dobra, może nawet bardzo dobra, powieść o współczesnym społeczeństwie Zachodniej Europy, jego brutalności i zagubieniu w nim jednostki. Mnie ta powieść nie przekonuje, ponieważ dylematy i wyzwania, jakie autorka w niej opisuje, wydają mi sie takie "wielkomiejsko sztuczne". Czyli są prawdziwe, ale dla środowiska w sumie marginalnego.

Mantrująca, powtarzalna, z niewielką liczbą dialogów i prób posunięcia fabuły do przodu - a czyta się doskonale, bo wszystkich tych elementów używa z pełnym rozmysłem i w konkretnym celu. Narastający portret powolnego rozkładu wartości i kruszenia ideałów, gdy w wyidealizowaną codzienność coraz mocniej zaczyna pukać intensywne, brutalne życie ze wszystkimi jego wadami i negatywami. Ogromna dojrzałość pisarska, a satysfakcja z lektury jeszcze większa.

Po Krótkie wywiady z paskudnymi ludźmi sięgnęłam bo bodajże Mariusz Szczygieł napisał, że to jedna z jego książek formacyjnych. Ciekawa byłam, czy odkryję co potencjalnie mogło zrobić na nim aż takie wrażenie. Oraz czy na mnie też to zadziała. Nie do końca mnie ta książka zachwyciła, ani oświeciła, ale chyba rozumiem dlaczego może być ważna, albo coś zmieniać. Tym razem także zaczęłam czytać w ciemno. Nic o tej książce nie wiedziałam. Nie wiem, jak to działa, ale właściwie od pierwszych stron czułam, że te opowiadania są amerykańskie. Albo jakoś to jakiś szósty zmysł, albo gdzieś w podświadomości zapisał mi się ten fakt, tylko go nie pamiętałam. 🪓 Zabawa z formą Tak czy owak, Wallace napisał parę świetnych kawałków, bo ta książka jest zbiorem różnych tekstów. Nie są to opowiadania o regularnej budowie, tylko zabawa z formą, chociaż wszystkie są mniej więcej w jednym temacie. Jest nim zdrowie (choroby) psychiczne, traumy, wiwisekcje, autorefleksyjne wynurzenia i inne takie. Także podsłuchane rozmowy, i coś jakby transkrypcje sesji psychoterapeutycznych albo komentarze do nich. Da się tu wyczuć co najmniej kpinę z dzisiejszego podejścia do psychoterapii. Tempa nadają rozdziały nazwane tytułowo. Te Krótkie wywiady z paskudnymi ludźmi są bardzo specyficzne. Są odpowiedzi, ale pytań się czytelnik musi domyślać sam. Bardzo ciekawy zabieg. Okazuje się, że można sporo wywnioskować z tego, co ktoś mówi. Całość książki stanowi jakby grę z czytelnikiem w zgadywanki. Niektóre części są nawet nazywane zagadkami. 🪓 Utwory beletrystyczne Czym jest ta książka chyba najlepiej opisuje sam autor. Pisze, że są to utwory beletrystyczne, nie skecze, nie alegorie, ani scenariusze, ani nawet opowiadania. Mają jednak “wzbudzić stan kwestionowania” u czytelnika. I robią to. Wallace bawi się z czytelnikiem także treścią. Czasami teksty są abstrakcyjne i zabawne, jak to opowiadanie, w którym jakiś gość opowiada o fantazji masturbacyjnej, w której zatrzymuje czas. Pechowo jednak, świadomość tego, co to znaczy zatrzymać czas, przeszkadza mu w kontemplacji momentu. Zdaje sobie sprawę, że musiałby zatrzymać cały wszechświat, żeby zwalić sobie konia. 🪓 Luźno o wszystkim Bohaterzy są groteskowi i przerysowani, a niektóre historie bardzo creepy. Są też teksty zwyczajnie okropne i obrzydliwe, jak ten o ojcu, który pracuje jako klozetowy w hotelu. Wallace, jak i inni Amerykanie, których czytałam, umie pisać fascynująco o wszystkim, o najprzyziemniejszej codzienności, luźno, ale nie luzacko. O takich rzeczach, które normalnie wydają się być nudne. A tu jednak nie jest. Bardzo to dobra literatura, chociaż momentami przegadana. Albo może inaczej. Krótkie wywiady z paskudnymi ludźmi nadają się do kontemplacji, delektowania się językiem i treścią. Ja, w momencie ich czytania, nie byłam w stanie poświęcić im należytej uwagi. Momentami męczyły mnie powtórki i rozwlekłości. Ostatecznie i tak jednak przeczytałam ją z wystarczającą przyjemnością, żeby docenić kunszt autora. Dobra lektura broni się sama.

philip roth pisze rewelacyjnie. A może "wzburzenie" jest po prostu rewelacyjnie przetłumaczone na polski? skoro tak, to w originale, po angielsku powinno się czytać jeszcze lepiej. Marcus Messner, syn zaborczego, konserwatywnego i obsesyjnie nadopiekuńczego koszernego rzeźnika, wybiera studia z dala od domu. tam nieszczęśliwie się zakochuje i ... no właśnie, dalej nie napiszę, bo warto sięgnąć i przeczytać tę piękną historię o dojrzewaniu i wojnie koreańskiej w tle. ta książka jest w zasadzie moim odkryciem. kupiłem ją przez przypadek za pięć zeta w księgarni taniej książki, znając tylko nazwisko autora (z nieczytanego Kompleksu Portnoya) i sugerując się blurb'em. oby więcej taki pozycji na mojej czytelniczej drodze.

Historia przemocy na Jamajce. Bardzo dobrze ukazuje mechanizmy powiązań między biedą, przemocą a wladza, a także wpływ amerykańskiej polityki okresu zimnej wojny oraz późniejszy rozwój przemytu narkotyków przez gangi, które początkowo były wspierane przez CIA. Narracja prowadzona jest z perspektywy wielu bohaterów, często z wykorzystaniem jamajskiego slangu — to interesujący zabieg formalny. Momentami jednak monologi sa lekko meczace i przydlugawe.

Mam mieszane uczucia po lekturze tej książki. Z jednej strony doceniam wysiłek autora by przedstawić oryginalną wersję początków chrześcijaństwa, a z drugiej mam poczucie, że pisał książkę z pozycji uprzedzenia i pod z góry przyjętą tezę. Ale po kolei. Emmanuel Carrere jest francuskim pisarzem i intelektualistą (te dwa elementy zawsze idą w parze), w części swojego życia przeżył coś co on nazywa nawróceniem, a z perspektywy czasu można określić jako przelotną fascynacją wiarą, co zresztą bardzo skwapliwie opisuje na pierwszych kilkudziesięciu stronach. Główna część książki opisuje jego autorską wizję pierwszych lat funkcjonowania gmin chrześcijańskim i w tym kontekście podejmuje się swoistej interpretacji Dziejów Apostolskich i Listów Pawłowych. Na ich podstawie rekonstruuje możliwą biografię świętego Pawła. Odwołuje się przy tym zarówno do tekstów Biblijnych, kontekstów kulturowych tamtej epoki, ale również i do wiedzy psychologicznej. Miejscami mnie ciekawiła, z uwagi na swoją odwagę intelektualną, ale w głównej mierze mnie jednak wynudziła bo była przegadana. Można jednak przeczytać by zobaczyć co o początkach chrześcijaństwa myślą i piszę ci co mają inny niż powszechnie przyjęty pogląd.

Dla nowej twarzy i dla niewielkiej, niepozornej książki. To zbiór urwanych form z codzienności, na którą patrzy dziecko. Własną rodzinę widzi jako bycie, trwanie tu. Tylko prababka tak naprawdę żyje. Stara schorowana kobieta z alzheimerem i demencją, stara której wydaje się że jest dzieckiem i czasem z walizką i w kapciach staje w ogrodzie i czeka na pociąg. Stoi przy torach, ktore istnieją tylko w jej glowie by po trwaniu w miejscu wrócić do domu. może czeka na śmierć? Moze pociąg mija jej stację bo to nie jej czas? Dziecko trzyma kamień w kieszeni i próbuje mu dać życie, nakarmić go by zyl. A o co w tym świecie chodzi...czy on ma jakiś sens? Czytalam o progu, o szafie-skrytce prababki, o płaczu do wewnątrz i smutku na leżaku obok. Strony tej książki zaprzątają umysł w bardzo dziwny sposób. Najpierw chciałam zrozumieć więcej niż moglam, jakbym sama sobie narzucała intelektualne wyzwanie, jakbym chciała znaleźć drugie dno. Ale tu chyba nie zawsze o to chodzi. To nasz świat, ja jestem dorosła a patrzy na mnie dziecko, wokoło którego toczy sie ten sam świat lecz jakby inny. Trudno szybko przejść, trudno trzasnąć drzwiami, a może latwiej ubrać się w sukienkę trumnę? Smutne, nie dla każdego choć każdy zrozumie Bronkę inaczej. Dlatego nie ocenię

Uległość to książka, która udaje polityczną prowokację, a w rzeczywistości jest jednym z bardziej intymnych portretów człowieka zagubionego we własnym życiu. Scenariusz zmiany władzy we Francji działa tu jak wabik — przyciąga uwagę, budzi emocje, ale bardzo szybko schodzi na dalszy plan. Najważniejsze dzieje się w środku bohatera. François, wykładowca i znawca Joris-Karl Huysmans, dryfuje przez życie bez większego oporu, bez przekonań, bez potrzeby walki o cokolwiek. I to właśnie ten brak staje się osią powieści. Houellebecq imponuje kontrolą. Każde zdanie wydaje się chłodne, zdystansowane, a jednocześnie idealnie trafia w punkt. Nie ma tu wielkich scen, które mają „zrobić efekt”. Jest powolne osuwanie się – w wygodę, w obojętność, w zgodę na rzeczy, które kiedyś wymagałyby sprzeciwu. I właśnie to zostaje najbardziej: nie wizja przyszłości, nie polityka, tylko ten cichy moment, w którym człowiek orientuje się, że właściwie… wszystko mu jedno.

Karl Ove Knausgård, norweski mistrz literackiej wiwisekcji, po monumentalnym cyklu „Moja walka” powrócił z nowym projektem – kwartetem pór roku. „Jesień” to pierwszy tom tej serii, pomyślany jako osobisty list do nienarodzonej jeszcze córki, w którym ojciec próbuje opisać świat, w jakim przyjdzie jej żyć. Moja ocena to 6/10 – to książka, która zachwyca intymnością, ale jednocześnie bywa nużąca przez swoją fragmentaryczność i specyficzną, momentami niemal banalną perspektywę. „Jesień” nie posiada tradycyjnej fabuły. To zbiór krótkich, kilkustronicowych esejów poświęconych konkretnym przedmiotom, zjawiskom lub pojęciom. Knausgård bierze na warsztat tak prozaiczne rzeczy jak gumowe buty, jabłka, puszki z benzyną czy zęby, by zaraz potem przejść do rozważań nad ciszą, krwią czy twórczością Flauberta. Każdy tekst zaczyna się od konkretu, który staje się punktem wyjścia do głębokiej, egzystencjalnej refleksji. Autor dzieli książkę na trzy miesiące: wrzesień, październik i listopad. Pomiędzy tymi „encyklopedycznymi” wpisami pojawiają się listy do córki, w których Knausgård odsłania swoją wrażliwość, lęk przed ojcostwem i melancholię związaną z przemijaniem. To właśnie te fragmenty stanowią emocjonalny kręgosłup książki, pozwalając czytelnikowi poczuć bliskość z narratorem, który próbuje na nowo nauczyć się zachwytu nad światem, by móc go przekazać dziecku. Mocne strony powieści Dlaczego, mimo pewnej monotonii, warto po tę pozycję sięgnąć? Siła obserwacji: Knausgård posiada rzadką umiejętność dostrzegania magii w tym, co całkowicie zwyczajne. Potrafi napisać o słońcu czy termoforze w sposób, który zmusza czytelnika do zatrzymania się i spojrzenia na własne otoczenie z nową uważnością. Intymność narracji: To proza niezwykle szczera. Czytelnik ma wrażenie, że zagląda autorowi przez ramię, gdy ten siedzi przy biurku w norweskim domu, walcząc z własnymi myślami. Ta bezbronność pisarza jest poruszająca. Warstwa estetyczna: Polskie wydanie, wzbogacone ilustracjami Vanessy Baird, jest małym dziełem sztuki. Obrazy idealnie współgrają z tekstem, tworząc duszny, jesienny klimat. Momentami eseje ocierają się o grafomanię – niektóre definicje są tak proste, że wydają się zbędne, a powtarzalność schematu (opis przedmiotu – metafora – wniosek) sprawia, że lektura w całości bywa nużąca. Knausgård, próbując być „encyklopedystą codzienności”, czasem traci tempo, a jego zachwyt nad każdą pierdołą może wydawać się pretensjonalny. Podsumowując, „Jesień” to pozycja dla cierpliwych wielbicieli stylu Norwega. To literackie ćwiczenie z uważności, które najlepiej smakuje dawkowane powoli, po jednym rozdziale dziennie. Sześć punktów za unikalny klimat i próbę zatrzymania czasu, nawet jeśli nie każda z tych prób kończy się literackim sukcesem. To dobra książka, by zwolnić, ale niekoniecznie by dać się porwać wielkiej opowieści.

„Zima” Karla Ove Knausgårda to książka pisana w trybie oszczędnym i zdystansowanym. Autor rejestruje codzienność w czasie wycofania: krótkie dni, ograniczony ruch, życie skupione wokół wnętrza. Zamiast opisywać świat, raczej sprawdza, jak się w nim funkcjonuje, gdy tempo wyraźnie spada. Eseje są proste w formie i konkretne w tematach. Knausgård nie buduje nastroju ani nie szuka efektu — notuje, obserwuje, porządkuje myśli. Zima staje się tu nie tyle porą roku, co warunkiem myślenia: chłodnym, trzeźwym, pozbawionym nadmiaru. To lektura spokojna i powściągliwa, czytana bez oczekiwań, pozwala wejść w rytm, w którym mniej znaczy wystarczająco.

Świetna, wielowymiarowa, pełna ironii i sarkazmu opowieść, której punktem wyjścia jest wojna w Wietnamie. Dramat człowieka uwikłanego w tryby tragicznej historii. Poniższy cytat w punkt oddaje charakter tej wcale nie prostej powieści. „Ameryka kraj szybkich samochodów i ponaddźwiękowych odrzutowców, ojczyzna Supermana, supermarketów i rozgrywek Super Bowl. Kraj, któremu nie wystarczała zwyczajna nazwa i jako pierwszy w historii kazał się określać tajemniczym akronimem USA. Dopiero po latach ZSRR zdystansował go o jedną czwartą. Chociaż każde państwo uważa się za najdoskonalsze na swój sposób, czy gdziekolwiek indziej na świecie federalny bank narcyzmu wypuścił do obiegu aż tyle słów zaczynających się od “super”? To obdarzony supermocną naród superbohaterów, który nie spocznie, dopóki inne kraje nie będą skomlały do Wuja Sama przygniecione do ziemi jego butem”.

Pociągnąłem pędzelkiem po jej języku, żeby włoski zlepiły się w ostry koniuszek, po czym przesunąłem nim powoli po policzku Sal, pokrytym ochrą, którą różowiła sobie twarz. Zwilżyłem językiem jej brązową pierś i zacząłem kłaść na niej podkład z ochry, najpierw pędzelkiem, który marszczył jej skórę i zagłębiał się w ciało, a potem palcami, przesuwając nimi powoli w koło, pozostawiając w spokoju jedynie dolny łuk jej piersi. Po prawej stronie brodawki położyłem niebieskawy odcień, pozyskany z jakiegoś ultramarynowego pigmentu. Białe różki zrobiłem z ołowianego pudru Lempriere'a, a charakterystyczne żółte źrenice z odrobiny pozłoty, którą już dawno temu podprowadziłem z Wielkiego Domu Madżonga. Dwoma palcami leciuteńko potarłem poczerniałe węglem drzewnym rzęsy, a potem wykorzystując brzuch Sal jako paletę, wymieszałem barwnik ze śliną na ciemną pastę i jej smużkami obwiodłem zarys piersi. W końcu ponad niesymetrycznie usytuowaną brodawką, długą i zarumienioną jakby z zadziwienia, pociągnąłem delikatne kreski, układające się w zuchwałą płetwę piersiową. Rezultat nie był całkowicie zadowalający, choć wizerunek ryby wydawał mi się wierny. Sal dźwignęła się na łokciach, ja jednak widziałem tylko pasiastą, poruszającą się powoli rozdymkę. Odłożyłem pędzel. Kiedy się nachyliłem i czubkiem języka dotknąłem płetwy piersiowej, ryba zadrżała, jakby zaraz miała obudzić się do życia.

Jest to niby ciekawe, a z drugiej strony stanowi automatyczne przypomnienie o tym, by nie podchodzić zbyt blisko swoich ulubieńców. Elitaryzm, zadarty nos i wyliczanki znanych nazwisk wychodzą jak ostre kłaczki z tkanych refleksji o twórczości, powstawaniu zespołu i rynku muzycznym. Och, Kimmy. Jedyna nadzieja, że w roku Pańskim 2024 ze zrozumieniem wysłuchała kompozycji „Girl, so confusing”.

Bardzo ciekawa i bardzo dobra książka. Trochę niepokojącego realizmu magicznego (pierwsza oraz druga część skojarzyły mi się z "Aurą" Fuentesa) oraz perspektywy postkolonialnej ze zgrabnym rozszerzeniem na perspektywę posthumanistyczną. Trudno mi jednak jednoznacznie określić główny cel fabuły, ponieważ mimo kilku powiązań pomiędzy poszczególnymi częściami nie do końca jestem w stanie uchwycić rozwiązania. Oczywiście mógłbym założyć że sednem są dwa pojawiąjące się lejtmotywy: nosorożec iberyjski oraz figura szympansa i powracające zdanie "nie jesteśmy upadłymi aniołami, tylko małpami, które się wzniosły". To oczywiście sugeruje, że sednem z jednej strony jest specyficzna portugalska nostalgia, a z drugiej kwestia zwierząt i sztucznie kreowanych hierarchii. Uważam, że gdyby było więcej elementów wspólnych między poszczególnymi częściami, które sklejały by się w jedną spójną całość, książka byłaby jeszcze lepsza. Mimo wszystko daję mocne 8/10 i intensywnie zastanawiam się nad sięgnięciem po kolejną książkę Martela.

Możliwość wyspy to jedna z tych powieści, w których Houellebecq trafia wyjątkowo czysto — bez rozproszeń, bez zbędnych dygresji, z pełną kontrolą nad tym, co chce powiedzieć. Dwutorowa narracja działa tu znakomicie. Historia Daniela – cynicznego komika, żyjącego w świecie relacji, pożądania i stopniowego wypalenia – zostaje zestawiona z jego „następcami”, klonami funkcjonującymi w przyszłości, gdzie udało się wyeliminować chaos… ale razem z nim także emocje. Ten kontrast nie jest efekciarski, tylko konsekwentnie budowany i naprawdę robi robotę. Największą siłą książki jest sposób, w jaki Houellebecq rozwija swoje stałe motywy. Seksualność, samotność, potrzeba bliskości — wszystko to tu jest, ale pokazane z innej perspektywy. Już nie tylko jako problem współczesności, ale jako coś, co może całkowicie zniknąć. I wtedy dopiero widać, jak bardzo to było istotne. Jest w tej powieści chłód, ale to chłód kontrolowany. Nie odpycha — raczej zmusza do skupienia. Do czytania wolniej, uważniej. To jedna z tych książek, które nie próbują się przypodobać, tylko idą swoją drogą. I chyba właśnie dlatego tak dobrze się ją pamięta. Bo gdzieś z tyłu głowy zostaje bardzo proste pytanie: czy życie bez cierpienia naprawdę byłoby jeszcze życiem.

Z twórczością Vargasa mam tak: na początku jest wrażenie, że czytam nadmiernie erotyczną peruwiańską telenowelę. Potem książka zaczyna mi się czytać sama i nagle myślę, że jest to dzieło wybitne. A na finiszu łapię się na tym, że kompletnie nie wiem, jak on to zrobił - przecież tam nic mądrego nie napisał. A jednak zostaje poczucie, że wydarzyło się coś literacko wyjątkowego.

Jest to moja 3 książka tego autora i już wiem, że są to lektury pełne przemyśleń i rozważań. Na dłuższą mętę może to być męczące. Charatkerystyczny styl pisania J. Pilcha. Osobiście lubię nawiązanie w tekście do innej literetury i do sztuki. Książka o miłości, jednak mam wrażenie, że w każdym jego tytule jest ten motyw i w moich oczach ociera się to o erotomanię? skoro ktoś tak bardzo rozpisuje się na uciechami cielesnymi i tak szeroko je analizuje i w zazsadzie wszystko kręci się dookoła pożądania to jak to nazwać inaczej?