II wojna światowa. Infografiki

Gdy zobaczyłem tą książkę na półce w Empiku, od razu zapisałem sobie ja na swojej liście "do przeczytania". Bardzo ciekawi mnie temat przedwojennej, międzywojennej Polski i Warszawy. Niestety trochę się zawiodłem. Książka oparta jest na dość fajnie zbudowanych, krótkich i zwięzłych rozdziałach poświęconych różnym aspektom życia przedwojennych mieszkańców Polski. Oczekiwałem jednak wielu ciekawostek, nieznanych faktów. Książka ta jest jedynie zebraniem suchych faktów w całość, nie do końca przedstawionych w przyjemny do lektury sposób. Oczywiście, można z niej wyciągnąć sporo ciekawych rzeczy, ale jednak niesmak pozostał. Myślę, że taki temat ma ogromny potencjał i mam nadzieję, że ktoś kiedyś lepiej podejdzie do tematu i wyda porządną publikację.

I dotarłam do końca tej dość obszernej księgi, ale trzeba przyznać, że napisana w sposób przystępny i ciekawy. Autor opisuje nie tylko pięć wieków istnienia państwa pruskiego, ale też genezę jego powstania, nawiązując do Marchii Brandenburskiej i państwa zakonu krzyżackiego. Przedstawiając sytuację geopolityczną Prus w XVI I XVII wieku autor nawiązuje do stosunków tego państwa z Polską, która w tamtych czasach liczyła się na scenie politycznej Europy; autor charakteryzuje ówczesne elity panujące w naszym kraju, które nie potrafiły wykorzystać nadarzających się sytuacji, brak z ich strony dobrych decyzji stwarzających pozytywne skutki. Z upływem czasu państwo polskie upadało, Prusy – będące wcześniej lennem Królestwa Polskiego – wykorzystując krytyczną sytuację Polski, będącej w stanie wojny, uniezależniają się od naszego państwa, a kolejni ich władcy przeprowadzają reformy militarne, gospodarcze, społeczne, a następstwem tego jest wzrost znaczenia Prus na scenie Europy. Pięć wieków Prus to wiele wybitnych osób u steru tego państwa, władcy z dynastii Hohenzollernów, czy taka postać, jak kanclerz Otto von Bismarck, który odegrał dużą rolę w procesie zjednoczenia Niemiec, a więc połączenia Prus z południowymi państwami niemieckimi, i utworzenie Cesarstwa Niemieckiego. Warto zwrócić uwagę na rozżalenie Niemców traktatem wersalskim kończącym I wojnę światową, ustanawiającym nowy porządek w Europie, przyczyniającym się w pewnym stopniu do wzrostu popularności partii nazistowskiej i ich dojścia do władzy w latach 30-tych XX w. , którego następstwem było zlikwidowanie autonomii Prus. „Prusy” to obszerna książka, ale interesująca, przedstawia dzieje państwa pruskiego w sposób chronologiczny, poukładany, co dla mnie jest dużym plusem. Książka bardzo dobrze napisana, warto przeczytać, bo dotyczy mocarstwa, które miało duży wpływ na naszą sytuację geopolityczną.

Są błędy. Np. Autor myli dwupłatowce obserwacyjne z górnopłatami albo nie zna losów i ilości polskich trałowców. Gdybologię "co by było" należało sobie darować bo wymaga uwzględnienia zbyt wielu danych. Ocena polityczna działań Francji i Wlk. Brytanii jest powierzchowna i emocjonalna, krzywdząca. Autor też nie powinien nazywać wiceprezydenta Wallaca "przygłupem". Ignorancja Kołymska 1944 była konsekwencją planów Roosevelta względem Stalina, magadańskiego złota i powojennego ONZ. Wallace miał nie widzieć "nic złego". Tak samo jak nikt nie dopytywał się o losy amerykańskich lotników, którzy wyskoczyli nad ZSRR i trafili do łagrów. Poza tym książka jest przydatna. Opisuje przygotowania Polski i Niemiec do wojny, rozwój ich przemysłów, koncepcję na armie... oraz polskie braki. Autor nie skupia się na skali taktycznej co od dekad robią polscy mitomani. Nie interesują go dokonania batalionów lecz grup armii, armii, korpusów i grup operacyjnych. Skala taktyczna pozwala Polakom kamuflować skalę porażki i amatorszczyzny Wojska Polskiego gdyż historycy skupiają się na tych wygranych potyczkach. W skali operacyjnej i strategicznej widzimy to jak bardzo było źle. Bez planu, bez talentu i umiejętności, bez wyszkolenia. Bez jakiejś koncepcji, gdy nie tylko armie ale same dywizje ulegały rozpadowi podczas odwrotu. Doceniam zwłaszcza podział na Północ, Centrum i Południe. Nic tak nie ukazuje dobrze porażki jak skupienie się w jednym rozdziale na niezsynchronizowanych działaniach armii "Łódź", "Poznań", "Kraków" i "Prusy", którymi nieudolnie próbował sterować Naczelny Wódz. Polacy mieli problemy nawet ze sterowaniem dywizjami, synchronizowaniem działań rodzajów broni. Co zresztą jest opisane w sekcji poświęconej BOS - Systemowi Bojowemu Wehrmachtu i Wojska Polskiego. Gdzieś tam jest też ZSRR ale w tej książce jego działania są epizodyczne, nieco mniej niż armii słowackiej. Ogólnie warto przeczytać jako sensowną odskocznię od krajowej "wrześniowej" literatury.

Książka jest zbiorem opisów zakłamań historycznych w popularnych filmach, które odbiły się dużym echem w popkulturze. Autor rozprawia się z się polskimi jak i zagranicznymi filmami. Sam koncept mega ciekawy, natomiast wykonanie już trochę gorsze. To co na plus to to, że jeśli ktoś interesuje się kinem ale mało ma wspólnego z historią dowie się czegoś nowego. Mamy tutaj ciekawostki z planu (czasem) oraz ilustracje. To co na minus to niestety czasem książka bywa nudna i nuży czytelnika. Autor czasem dziwnie buduje narrację. Dodatkowo dla osób, które interesują się historią danych okresów mało dla siebie wyciągną nowych rzeczy. Dodatkowo część argumentów jest rzucona powierzchownie, bez rozwinięcia, które mógłby zainteresować czytelnika. Podsumowując książka sprawdzi się dla kinomaniaków, którzy nie interesują się historią. Dla osób, które ją znają książka może wydać się nużąca.

Tytuł sugerował ciekawą tematykę i rzeczywiście tak jest. Niestety temat został zaprezentowany w wersji dla osób które mają zerowe lub niewielkie pojęcie o tych czasach, bez zagłębiania się w szczegóły. Można się z niej dowiedzieć kilku ciekawostek, ale żeby dokładniej zbadać temat należy zapoznać się z innymi książkami. Na szczęście na końcu autorka zamieściła listę pozycji sugerowanych dla poszczególnych tematów.

Wyczerpująco opisany przebieg wojny Hitlera ze Stalinem. Autor szczegółowo opisuje operacje ,,Barbarossa" czyli atak na Związek Sowiecki. Mamy do czynienia z wybitnym, zdolnym strategiem wojskowym. Podoba mi się w tej książce krytyka Hitlera, który uważał, że jest nieomylny. Nie słuchał własnych generałów. Sam obejmował stanowisko naczelnego dowódcy wojsk. Być może gdyby nie walka na wiele frontów, udałoby mu się zdobyć ZSRR. Przeliczył się z liczebnością wojsk armii sowieckiej. Była słabiej wyszkolona, ale ilościowo było ich więcej. Nie przygotował się do sowieckich warunków pogodowych. Zima, błoto. Po mojemu autor opisał idealnie konflikt nazistów z komunistami. Hitler jednak nie zdołał zapewnić przestrzeni życiowej dla narodu niemieckiego. Wielbiciel historii drugiej wojny światowej i wojskowości będzie zadowolony. Cały wysiłek wojsk niemieckich poszedł na marne, przez arogancję i "nieomylność" führera.

Sięgający po tą książkę powinni mieć na uwadze dość ważną kwestię. Owa publikacja została wydana (wersja angielska) na początku lat 70-tych. Co to oznacza? Choćby to, że szereg źródeł dotyczących rozmaitych spraw odkryto i upubliczniono wiele lat później. Nie zostały one uwzględnione w tekście głównym. O np. negocjacjach japońsko-amerykańskich napisano tutaj prawie 100 stron. Poruszono np. sprawę nieporozumień językowych i to właśnie niezrozumienie ma być wg. autora decydującym czynnikiem, który doprowadził do wojny. W tamtym czasie opinia publiczna w USA nie wiedziała jak bardzo administracja prezydenta F.D. Roosevelta została spenetrowana przez sowiecką agenturę. Dzisiaj autorzy raczej zdają sobie sprawę z tego iż owa agentura mogła oddziaływać na decyzje polityczne i dążyć do konfliktu USA-Japonia poprzez pośrednie wpłynięcie na negocjacje. Praktycznie cały rozdział owej książki musiałby zostać przebudowany gdy tymczasem ZSRR w tej pozycji nie odgrywa większej roli. Nie licząc oczywiście kwestii mandżurskiej, pomocy dla Nacjonalistycznych Chin oraz ewentualnego marszu Japonii w kierunku Syberii. Najważniejszym atutem tej książki było i jest: 1. Próba wytłumaczenia zachodniemu czytelnikowi czym jest dialektyczna mentalność japońska, pełna sprzeczności. 2. Przekrojowe ukazanie konfliktu. Część pierwsza zaczyna się od Incydentu Mandżurskiego, a kończy się masakrą na Saipanie. Opisami umierających cywilów. 3. Mnoga ilość relacji Japończyków i ogólnie ukazywanie ich stanowiska oraz punktu widzenia. Nawet na poziomie osobistym. Od Cesarza, Premiera na zwykłych szeregowych i cywilach kończąc. Ale ta książka jest napisana przez Amerykanina (i czasami się on myli np. odnośnie Bitwy na Morzu Jawajskim, która nawet wówczas nie była tą największą do tamtego etapu wojny). Zatem starcie to przede wszystkim konflikt amerykańsko-japoński, z mikrym dodatkiem brytyjskim. Czasami nawet autor bierze stronę Japończyków jak choćby w incydencie na moście Marco Polo w Pekinie. Zrzuca winę na "stronę trzecią" (komunistów) podczas gdy od początku była to inicjatywa armii mandżurskiej, która wykorzystała pretekst ("zaginięcie" japońskiego żołnierza) do rozpoczęcia wojny z Chinami. Same Chiny są tutaj raczej marginesem. Po rzezi w Nankinie stają się tłem w tym Pierwszym Tomie. Zaletą tej książki jest też bardzo płynny styl. Dobrze się to czyta.

Tym razem też nota 9. Tak, oba tomy są wybitne! Czy drugi jest lepszy, jak twierdzi wielu recenzentów, nie sądzę, trudno wyrokować. Nie mniej czytanie obu było historyczną ucztą, która niczym Nihon gunkoku shugi rozpłynęła się w promieniotwórczym pyle, aż szkoda...

Klienci dobrze wyposażonych księgarń znajdą na półkach z książkami poświęconymi historii najnowszej, a konkretnie dwudziestoleciu międzywojennemu i drugiej wojnie światowej, kolejną pozycję poświęconą Adolfowi Hitlerowi. Wydawałoby się, że regały nie będą już w stanie przyjąć następnych wydawnictw poświęconych wodzowi Trzeciej Rzeszy, że o jego postaci napisano już wszystko, a historycy i publicyści rozłożyli życie Hitlera na czynniki pierwsze tak solidnie, iż temat został zgrany do granic możliwości. Mimo to Frank McDonough, związany obecnie z John Moores University w Liverpoolu brytyjski historyk, specjalizujący się w krótkich dziejach nazistowskiego państwa, postanowił zaryzykować i przedstawić rządy Hitlera w autorskim – i nowatorskim – spojrzeniu, próbując stanąć obok kolosów historiografii, jak Ian Kershaw czy Richard Evans, których prace o Trzeciej Rzeszy bez wątpienia można uznać za kanoniczne, i boleśnie się nie wywrócić. Na ile mu się to udało? Książka „Czas Hitlera”, której wydanie na polskim rynku przygotował Rebis (i zrobił to bardzo dobrze – twarda oprawa, kilkadziesiąt ilustracji i map, przyjemna dla oka czcionka i tłumaczenie, do którego nie można się przyczepić), jest pozycją dwuczęściową. „Triumf” zaczyna się w 1933 roku, kiedy splot różnych okoliczności i intryg, o czym wspomnę jeszcze poniżej, wynosi do władzy przyszłego Führera, a kończy na 1939 roku i wojnie z Polską. Chronologicznym finałem tomu „Katastrofa”, na który Czytelnicy muszą jeszcze poczekać, jak sama nazwa wskazuje, będzie rok 1945 i zakończenie drugiej wojny światowej na jej europejskim froncie. Każdy rozdział opowiada o jednym roku, dlatego można odnieść wrażenie, że konstruując książkę, Autor poszedł po linii najmniejszego oporu. Nic bardziej mylnego. Jak wyjaśnia sam McDonough, poszczególne fragmenty rozdziału omawiają różne tematy tak, aby ukazać szerszy kontekst opisywanych wydarzeń. „Dzięki temu czytelnik może zapoznać się z przebiegiem wypadków oraz ich wpływem na ewolucję rządów Hitlera” – przekonuje Autor. Do mnie akurat to tłumaczenie trafia. Narracja jest płynna, nawet wtedy, gdy historyk zbacza trochę z głównego kursu, aby wyjaśnić niuanse opowieści, przedstawić szerzej jej bohaterów, czy też krótko, acz z sensem, przeanalizować dany proces, istotny dla Hitlera rosnącego w siłę na niemieckiej scenie politycznej i arenie międzynarodowej. Szeroki dobór źródeł to atut książki. Z jednej strony pozwala nam zajrzeć za kulisy opisywanych wydarzeń z punktu widzenia jej autorów, a z drugiej – poznać efekty wprowadzania decyzji politycznych w życie z pierwszej ręki, bo ze wspomnień zwykłych ludzi. Autor korzysta z nich chętnie i często, wykorzystując także przemówienia NSDAP-owskiej wierchuszki, dokumenty rządowe i zachowane archiwa partyjne czy memoranda wojskowe. Cytowane są dokumenty SS i ministerstwa spraw zagranicznych, ale też dowody przedstawione w powojennych procesach zbrodniarzy hitlerowskich. Są oczywiście fragmenty gazet, wywiady ze świadkami wydarzeń i dzienniki z epoki. Można odnieść wrażenie, że od pewnego czasu autorzy książek historycznych biorą sobie za punkt honoru rozwiewanie narastających przez lata mitów i stereotypów. McDonough nie jest tutaj wyjątkiem, co sam podkreśla. I tak wódz Trzeciej Rzeszy jest z jednej strony „wszechpotężnym władcą”, a jednocześnie „słabym dyktatorem”, przewodzącym chaotycznemu systemowi politycznemu. McDonough nie jest też zwolennikiem tezy, że reżim hitlerowski bardzo przypominał Związek Radziecki Józefa Stalina. „W praktyce wszakże reżim hitlerowski był znacznie mniej totalitarny od tego w ZSRR. Niemiecka opinia publiczna mogła narzekać i krytykować rzeczywistość w o wiele większym stopniu, niż to wcześniej sugerowano” – przekonuje brytyjski historyk. Zdaniem Autora, gdyby Hitler nie doszedł do władzy w 1933 roku, to i tak rządy objęłaby jakaś grupa prawicowych nacjonalistów. Kwestią czasu było na tyle silne wsparcie takich środowisk przez armię oraz inne wpływowe kręgi społeczne i polityczne, gardzące demokracją w wydaniu Republiki Weimarskiej, żeby tak się stało. Bardzo wątpliwe jednak jest to, że taki reżim dokonałby ludobójstwa opartego o rasizm i antysemityzm, jak to zrobili naziści. Partia hitlerowska nie miałaby racji bytu, gdyby nie poczucie upokorzenia po porażce w pierwszej wojnie światowej oraz kryzys gospodarczy przełomu lat dwudziestych i trzydziestych. Nie pierwszy raz w takich sytuacjach historia zatoczyła koło, gdy społeczeństwo – nie mając zaufania do systemu demokratycznego, który w ich mniemaniu nie potrafiło zaradzić piętrzącym się problemom – zaczęło się oglądać za silnym przywódcą, który potrafiłby przewodzić państwu i narodowi w trudnych latach. Pojawił się Hitler, obiecując przywrócenie ładu i porządku oraz stworzenie stabilnej, zjednoczonej i bezklasowej wspólnoty narodowej. Jak stwierdza McDonough, żadna inna partia w dużym, nowoczesnym kraju demokratycznym, nie wydobyła się tak szybko z marginesu politycznego. Sam Hitler twierdził później, że w styczniu 1933 roku „zdobył władzę”, tak jakby doszło wówczas do gwałtownego przewrotu. W rzeczywistości został mianowany kanclerzem rządu koalicyjnego (!) w sposób całkowicie legalny i zgodny z konstytucją. Prezydent Hindenburg uległ perswazji wąskiego grona swoich konserwatywnych doradców, którzy przekonywali go, że Hitler powinien dostać szansę na rządy, a być może uda im się go wykorzystać do własnych celów. Rewolucji jeszcze nie było, bo kapitalizm nadal odgrywał kluczową rolę w systemie gospodarczym, konserwatyści na wielu polach trzymali się mocno, urzędnicy, jeśli nie byli Żydami lub nie mieli sympatii lewicowych, wciąż mogli pracować i awansować, a policja nadal była państwowa, choć wkrótce powstało Gestapo. Armia przez dłuższy okres czasu była niezależna, podobnie jak wielki biznes. „Hitler był często zmuszony iść na kompromisy i okazywać znacznie większą elastyczność, niż się powszechnie uważa. Hitler często działał z pełną premedytacją, ale czasami musiał reagować na wydarzenia, nad którymi nie miał kontroli. W latach 1933 – 1939 był raczej mistrzem elastyczności i improwizacji niż planowania” – zauważa McDonough. Przykładów demontażu mitów związanych z rządami Hitlera, związanych chociażby z „sukcesami” gospodarczymi nazistów czy też z Austrią jako „pierwszą ofiarą Hitlera”, mógłbym podać znacznie więcej, ale pozostawiam przyjemność z ich odnajdywania Czytelnikom. Co warto oddać Autorowi, to sposób relacjonowania wydarzeń z trzeciej dekady minionego wieku. Atrakcyjne pióro, czasami wręcz z zacięciem reporterskim, to z pewnością plus po stronie brytyjskiego historyka. Wielu jego polskich (i nie tylko) odpowiedników mogłoby pójść tym tropem w swoich publikacjach. To nie przytyk, ale podpowiedź. Czy warto zatem sięgnąć po pierwszy tom „Czasu Hitlera”? Zdecydowanie tak! Osobiście nie mogę się doczekać tomu drugiego, z nadzieją, że wysoki poziom publikacji zostanie utrzymany, nie tylko przez Autora, ale również przez wydawcę i tłumacza. Mimo iż Autor nie odkrywa rzeczy nieodkrytych, przyjemność płynąca z lektury, nawet jeśli opowiada ona o wyjątkowo mrocznych czasach, sprawia, że czasu i pieniędzy poświęconych tej publikacji z pewnością nie będzie można uznać za stracone.

Sięgnąłem po tą książkę gdyż szukałem odpowiedzi związanej z działaniem bomb atomowych i całej historii związanej z jej budową i otrzymałem to czego szukałem. Nie ma chyba książki, która w bardziej dokładny sposób pokazuje detale związane z tą bronią a jeśli komuś to nie wystarczy to już chyba zostaje mu dokumentacja techniczna i podręczniki fizyki. Te partie książki czytało się świetnie. Jednak oprócz tego są tam długie fragmenty, które czytało się ciężko, trudno było utrzymać koncentrację. To były opisy, że tak powiem z pogranicza filozofii, psychologii, trochę polityki, których nie bardzo rozumiałem, nie bardzo chciałem zrozumieć i nie bardzo mnie interesowały. Cieszę się jednak, że przeczytałem ale również że już ją skończyłem.

Monumentalna, szczegółowa, brutalna uważana za obiektywną, oparta na osobistych historiach, relacjach świadków, żołnierzy i cywilów z obu stron, książka opisująca konflikt amerykańsko - wietnamski w latach 1945/75. Sam widziałem pola i dżunglę wypaloną napalmem tak, że przez dziesięciolecia nic tam nie wyrośnie. Dobrze, że nie wszedłem do tunelu służącego do przemieszczania się żołnierzy Wietkongu. Tuż przed moją próbą przejścia ok. 15 m fragmentu tunelu wyciągnęli z niego nieprzytomnego Niemca, przez ciasnotę ( na kolanach ), upał, wilgotność powietrza, a raczej jego braku, stracił przytomność. O walkach z amerykanami dużo rozmawiałem z moim przewodnikiem, który w nich uczestniczył. Jego rodzinę, bogatych posiadaczy ziemskich, wymordowali komuniści. On ocalał ze względu na znajomość języków obcych, potrzebny był tłumacz. Pomimo problemów związanych z pochodzeniem doszedł do stopnia oficerskiego. Z tego co opowiadał wyglądało na to, że sam wygrał tę wojnę. Zaprosił mnie do siebie na degustację mózgu małpy. Nie opiszę jak był przyrządzany. Książkę POLECAM !!!

Zaskakująco wciągające. Autor chronologicznie przeprowadza nas w latach międzywojnia opisując relacje nie tylko na linii Polska-Niemcy (chociaż o tym będzie najwięcej), ale też całej Europy. Jest sporo powtórzeń, ale dzięki temu można sobie wszystko utrwalić. Nie jestem historykiem, by ocenić książkę od strony merytorycznej, zgodności faktów i źródeł, ale w oczach laika temat zdaje się być wyczerpany.

Dobra pozycja, dużą jej zaletą jest forma. Byłem sceptyczny co do formy wywiadu rzeki w książce o historii, jednak tutaj sprawdziła się doskonale. Dzięki niej czytelnik ma szansę zapoznać się z różnymi argumentami w danym temacie. Prowadzący wywiad Wojciech Harpula był aktywnym uczestnikiem rozmowy i niejednokrotnie zadawał celne pytania pogłębiające dane zagadnienie, tu warto wyróżnić ocenę unii polsko-litewskiej oraz szans Wazów na tronie Moskwy. Bardzo dobrze książkę się czytało, zaciekawiły mnie dzieje Rosji. Jedynie czasami dziwiło mnie, że niektóre teorie prof. Chwalby nie zostały zripostowane (np. z jednej strony twierdził on, że Polska powinna zawrzeć traktat pokojowy z Rosją Radziecką jeszcze przed wojną 1920 r., a potem sam mówił, że Rosja i tak by zaatakowała, więc w sumie nie zostało to moim zdaniem dobrze wyjaśnione dlaczego to byłoby korzystne, skoro wojna i tak była nie do uniknięcia), ale były to rzadkie fragmenty. Trochę dużo też było o historii średniowiecznej i XVII w., szczególnie w porównaniu do współczesności i XX w., które nie zostały za bardzo pogłębione, ale być może przyczyna została wskazana we wstępie książki, gdzie autorzy napisali, że niektóre tematy zostały rozwinięte w ich wcześniejszej książce. Niemniej bardzo tę pozycję polecam.

To nie tyle książka, co zbiór niekoniecznie powiązanych ze sobą artykułów, ale ani treści, ani formie to nic nie ujmuje. To jest ten sam doskonały Sołonin, bezkompromisowy, błyskotliwy, szyderczy i nie znający litości. Czyta się jednym tchem i na koniec zostaje w czytelniczym niedosycie.

W książce Alianci Piotr Zychowicz pokazuje, że moralność Kalego od dawna jest wpisana w system wartości państw Zachodu. Zbrodnie na ludności cywilnej? Niedopuszczalne… chyba że popełniają je „nasi”. Autor przywołuje trzy szczególnie drastyczne przykłady: - dywanowe bombardowania niemieckich miast, - masowe mordy na ludności cywilnej Japonii, - atomową zagładę Hiroszimy i Nagasaki. Trudno nie dostrzec, jak bardzo te mechanizmy powtarzają się w najnowszych wydarzeniach geopolitycznych. Narracja o „obronie wartości” i „walce ze złem” wciąż bywa wygodnym parawanem, za którym ukrywa się brutalna polityka i kalkulacja. Skoro Putin nazywany jest zbrodniarzem wojennym – to kim wobec tego jest Netanjahu, decydujący o bombardowaniach gęsto zaludnionej Gazy? Historia uczy, że zwycięzcy zawsze piszą własne definicje moralności, a przegrani tracą prawo głosu. Na koniec dodam, że Piotra Zychowicza czyta się równie dobrze, jak słucha. Na pewno sięgnę jeszcze po niejedną jego książkę.

Bardzo duża dawka wiedzy na temat największej tragedii w zeszłym wieku. Analiza założeń, potrzeb takich decyzji a także spektrum poszczególnych osób, które były czynnie zaangażowane w proces budowy i wykonania. Dzięki tej wiedzy, którą pozyskałem z książki łatwiej było mi na żywo odnieść się do czynów i skali tragedii podczas wizyty w Hiroszimie.

Sam autor zaznacza, że nie rości sobie prawa do wyczerpującej rozprawy naukowej. Ta książka to reportaż wyłaniający najważniejsze elementy układanki na którą składa się Imperium Brytyjskie. Książka napisana kilkadziesiąt lat temu ujawnia w obiektywny sposób problemy dnia dzisiejszego. Problemy z dyskryminacją, rasizmem, szacunkiem do innych kultur itp. był realny w XVII a nie tylko w XXI. Wspaniale czyta się o odkrywcach, zdobywcach i ich marzeniach i rozterkach. Książka rewelacyjna. Lekko się ją czyta.

Absolutnie rewelacyjna książka, która znakomicie przybliża ten nieco zapomniany konflikt. Zapomniany to może złe stwierdzenie, raczej przykryty następnymi wydarzeniami lat 1939-1945. Mimo że to PWS była wydarzeniem decydującym, bo być może gdyby jeszcze jedno pokolenie żyliśmy jako Polacy w różnych systemach to mielibyśmy o wiele większy problem z odbudową kraju jako unitarnego. Autorzy znakomicie kreślą szeroką pespektywę, całość zasadnie dzielą na dwie główne części (Imperia i narody) ukazując jak każdy ten konflikt wpływał na naszą część Europy. Tak, bo nie jest to kolejna książką o "Wielkiej Wojnie", co właśnie jej recepcji i wpływu na Europę Środkową, Wschodnią i Południową. Czyli jak to Autorzy zauważają, wojny Pigmejów - niemniej zażartych niż te gigantów. Są tu i wątki wojskowe, polityczne ale na de wszystko społeczne, wszystko się jednak przeplata a Autorzy nie dociążają przesadnie żadnego z aspektów. Jest to też trochę odtrutka na nasze przekonanie jak to naród cały bez sporów politycznych jednoczył się w budowie kraju - no odbudowy kraju chcieli prawie wszyscy (Bo Komuniści już niekoniecznie) ale już definicja jakim krajem miała Polska być, sprawiała że konfliktów było co niemiara. Co niemiara było polityki, sporów i wewnętrznej walki. To nie o to chodzi by teraz się samobiczować, co raczej po prostu nie idealizować przeszłości bo POMIMO konfliktów wielka praca poniekąd się udała. Pozostawiam refleksji.

Przystępna pozycja nawet dla zwykłych czytelników. Pokazuje przyczyny tak szybkiego upadku Francji w 1940. Dobrze że autor opisał dla szerszego kontekstu także Fall Gelb. Dowiedziałem się wielu ciekawych informacji o których nie miałem pojęcia, a były podstawą retoryki o 6 biegach wstecz we francuskim czołgu.

Książka popularnonaukowa , historyczna, II wojna światowa, statystyczne koleje losu Polski w latach 1939-1945. Zawiera liczne ryciny, zdjęcia, plany , mapki, wycinki z gazet. ,,W cza­sie kam­pa­nii wrze­śnio­wej Niemcy zabili 100 000 pol­skich cywi­lów .Bli­sko pół tysiąca wsi pusz­czo­nych z dymem. 160 osie­dli i miast zbom­bar­do­wa­nych przez Luft­waffe. Masowe zbrod­nie popeł­niane na cywi­lach oraz jeń­cach wojen­nych. Ogrom strat, jakie ponio­sła Pol­ska pod­czas inwa­zji nazi­stow­skich Nie­miec we wrze­śniu 1939 roku jasno poka­zuje, że wojna totalna zaczęła się nad Wisłą’’. Publikacja podzielona jest na siedem części. IV rozbiór Polski, Terror, Życie, Zagłada, Podziemie, Współpraca, Bilans. Każda część dzieli się na rozdziały. Bardzo ciekawe spojrzenie przez pryzmat liczbowy - statystyczny. Omówiono w nich następującą tematykę : bilans wojny obronnej z 1939 roku, bilans agresji sowieckiej, podział ziem Rzeczpospolitej i okupacyjny reżim, niemieckie rabunki i grabieże, destrukcja polskiej kultury, sowieckie rabunki i grabieże, więzienia, łapanki, publiczne egzekucje / za śmierć jednego Niemca hitlerowski oficer miał prawo zabić bez procesu 100 Polaków/, pacyfikacja polskiej wsi, roboty przymusowe, terror sowiecki, wywózki na Sybir, rzeź wołyńska, głód, pieniądze, zarobki i ceny, transport, warunki życia, kultura, dzieci / szacuje się, że Niemcy porwali w celu germanizacji prawie 200 000 polskich dzieci/, getta, obozy, Auschwitz-Birkenau, zagłada polskich Żydów, początki konspiracji, Polskie Państwo Podziemne, Armia Krajowa, akcje bojowe i dywersyjne, powstanie warszawskie, donosiciele i konfidenci / ocenia się, że 5% społeczeństwa dopuszczało się różnych form kolaboracji z okupantem /, granatowa policja, Polacy w Wehrmachcie, straty ludzkie, straty materialne. Bibliografia i źródła ilustracji znalazły się na końcu edycji. Bardzo wartościowa, ciekawa pozycja, dobrze przeprowadzony research, analiza historyczna z akcentem uśrednionym statystycznym. Oryginalne podejście do tematu. Inne niż wszystkie dostępne publikacje o tej tematyce. Polecam wielbicielom historii wojennej Polski.