Holly. Nigeryjska Słodycz

Weronika jest młoda, atrakcyjna i szczęśliwa. Niestety, kilka miesięcy po ślubie umiera jej kochający mąż i kobieta zostaje sama. Tonie w długach, żyje wspomnieniami i nie może otrząsnąć się z żałoby. Przez wiele miesięcy codziennie odwiedza grób męża, nie zdejmuje obrączki i nie myśli o nikim innym. I nagle, przypadkiem, ot tak, na ulicy, pojawia się on - Przemek. Mężczyzna pomału zdobywa zaufanie Weroniki i krok po kroku wkrada się do jej serca, ale co by było, gdyby okazało się, że ich spotkanie to wcale nie był przypadek ?

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Michaliny Kowolik i z pewnością nie ostatnie. Jest to powieść o zakazanej miłości, trudnej relacji matki i córki, porzuceniu, zdradzie, śmierci, a także rodzinnych tajemnicach. Oliwię główną bohaterkę spotyka seria nieszczęść. Dręczy ją poczucie winy z powodu śmierci ojca, a matka i siostra przyczyniają się do tego. Na dodatek zostaje porzucona przez swojego narzeczonego przed ołtarzem. Nie wierzy, że w życiu czeka ją jeszcze coś dobrego. Postanawia jednak zacząć wszystko od nowa i za namową przyjaciółki Uli wyjeżdża nad morze. Nawiązuje tam znajomość z pewnym przystojnym mężczyzną Michałem. Czy to będzie tylko przelotny romans? Czy kobieta otworzy się i zdradzi mu co przeszła? Czy będzie to przeszkodą w dalszej relacji? „Rozłączam się, po czym rzucam telefon na łóżko. Podchodzę do okna i wyglądam na zewnątrz. Niebo jest błękitne, bez ani jednej chmury, przechodnie są roześmiani. Jeszcze miesiąc temu myślałam, że moje życie się skończyło, że już nic dobrego mnie nie czeka i nagle tu, nad morzem, znalazłam szczęście i spokój i… i poznałam Michała”. Autorka w powieści porusza bardzo ważne, ale zarazem trudne tematy. Pokazuje, że można przewartościować swoje życie i trudne relacje z najbliższymi. Potwierdza, że po każdej burzy zawsze wychodzi słońce i można zacząć wszystko od nowa. Życie często stawia przed nami trudne wyzwania, jednak nie wolno się poddawać. W każdym momencie warto zawalczyć o siebie. Z pewnością nie jest łatwo zmierzyć się z przeszłością, zwłaszcza taką, która ma wiele tajemnic, ale trzeba spróbować. Niemałym zaskoczeniem będzie tu ujawnienie rodzinnych sekretów. Jaki to będzie miało wpływ na życie Oliwii? Czy poradzi sobie z długo skrywaną prawdą? Czy uda się odbudować rodzinne relacje? „I tym sposobem wracam myślami do tamtej rozmowy z nią. Moje serce znowu zaczyna krwawić, a ja nie potrafię tego krwawienia zatamować. Chyba można mieć nawet sto lat, a i tak się będzie tęsknić za łagodnymi ramionami, ciepłym słowem, bo niezależnie od wieku potrzebuje się w swoim życiu mamy… i taty. Potrzebuje się rodziców”. Historia pełna emocji, wzruszeń, smutku, ale też zabawnych sytuacji i wielu zwrotów akcji. Autorka wyjątkowo umiejętnie łączy trudne tematy z momentami wyważonego poczucia humoru. Fabuła jest nieprzewidywalna, prawie każdy z bohaterów ma coś do ukrycia. Niezwykle lekki styl autorki, świetne dialogi wzruszające opisy sprawiają, że trudno jest oderwać się od książki. Wśród bohaterów byli tacy których polubiłam, ale i tacy których zwyczajnie nie dało się polubić, wtedy emocje sięgały zenitu, zwłaszcza, że były to najbliższe osoby głównej bohaterki czyli matka i siostra. Bardzo miło spędziłam czas podczas lektury tej książki, która wzbudziła we mnie wiele emocji. Polecam każdemu aby ją przeczytał, nie pożałujecie. Cieszę się, ze miałam przyjemność objęcia patronatem tej wspaniałej historii, to dla mnie ogromne wyróżnienie za które bardzo dziękuję Wydawnictwu Videograf. „Jestem inna. Bardziej romantyczna. Uważam, że jak się kogoś kocha, to się go nie rani ani nie zdradza. Jak się kocha, to się drugiej osoby nie zostawia…”

Mila udaje, że jest swoją siostrą bliźniaczką - Holly. Budzi się w swoim rodzinnym domu i już na początku dowiaduje się wiele tajemnic. Że mama nie podała leków jej tacie, przez co umarł. Że również zabiła siostrę Mili - Holly, myśląc, że to Mila. Dziewczyna próbuje uwolnić się z rodzinnego domu, w czym pomaga jej Shinij. Ale czy przy jego boku będzie bezpieczna, czy to dopiero początek niebezpiecznych wydarzeń w życiu dziewczyny? Pomimo, iż nie czytałam pierwszej części szybko rozeznałam się o co chodzi w książce. Nie rozumiałam matki Holly i Mili. Ubóstwiała jedną z córek, a drugiej nienawidziła. Greg tak na nią wpłynął, że zabiłaby obie. Książkę czytało mi się bardzo szybko, nie mogłam jej odłożyć, bo akcja cały czas szła na przód, a ja byłam ciekawa co będzie dalej. Nie było miejsca na nudę. Bardzo trzymała w napięciu. Relacja jaką Mila nawiązała z Hirokim była piękna 🥹 uważał ją za swoją mamę. Tak samo relacja romantyczna z Shinjim. Shinij to japoński Yakuza, przez co potrafił ustawić zarówno swój lud do pionu, jak i Milę. Jedynie było mi trochę szkoda Kenty, że czuję nieodwzajemnioną miłość, ale liczę, ze jeszcze zakocha się we właściwej osobie. Miałam już przesyt romansu mafijnego w książkach, jednak ta pozycja sprawiła, że znów zachciało mi się więcej tego motywu! 🔥

Książka jest wydana w małym druku, dlatego treści jest całkiem sporo nawet jak na 287 stron. Jedyny plus w tym, że czytamy ją z przyjemnością i wtedy zaciera się fakt, że najlepiej czytać ją w dzień aby nie mrużyć oczu. Przelatujemy tutaj przez różne czasy, ale w treści jest utrzymywana nasza uwaga. Nieraz podpowiedź ile go minęło, gdyż postacie sami o sobie opowiadają. Czytając byłam zaintrygowana tym jak bohaterzy potrafią być tutaj pewni siebie. Swoim słowem oraz zachowaniem dają nam pewność, że wiedzą co robią, że nie ma niczego pomiędzy tak a nie. Dodatkowo co jakiś czas wrzucona była pewna mądrość, z których najbardziej utkwiła mi jedna: ,,Żadne spotkanie nie jest przypadkowe, a każde wypowiedziane słowo ma jakieś znaczenie w dalszej historii...". To dało mi pewność, że osoba pisząca tą pozycję była nie tylko mądra, ale posiadała sporą wiedzę na temat manifestacji oraz prawa przyciągania. Podobało mi się też to, że w momencie zagrożenia mogli na sobie polegać licząc na wsparcie choćby strefy psychicznej, choć same potrafiły być twarde wtedy, kiedy było to potrzebne. Nie każdy tutaj urodził się w czepku, niektórzy musieli nauczyć się przetrwać swoje młode życie, co poskutkowało tym, że gdzieś wewnątrz nich próbowali komuś coś udowadniać. Za to posiadali niesamowitą smykałkę do rozpoznawania zagrożenia oraz wątłych informacji, którymi byli uraczeni. Naszą główną postacią jest właśnie kobieta po przejściach, która pracując na wydziale kryminalnym pokazała, że ma w sobie czujnik wykrywalności zła. Tym razem jednak trafia na trupa, który z pozoru wygląda jakby stał się nim przez przypadek. Diana jednak wie, że w świecie przypadki nie istnieją. Następnie ze zdziwieniem podchodzi do tematu, kiedy dowiaduje się, że nie będzie pracowała sama. Ta wiadomość nią wstrząsa, choć nadal próbuje zachować pozory profesjonalistki. Do czasu, kiedy w pewnym momencie pęknie... Myślę, że na dalszy ciąg znajomości tych obu czekał każdy z czytelników:-) Kobieta torpeda, tak mogę nazwać Dianę. Imponowała mi swoją stanowczością, choć bywała też uparta z pobudek pokazania, że jej płeć nie oznacza słabości. Ta pozycja udowadnia, że cokolwiek w życiu przeszliśmy rzutuje na całym naszym dorosłym życiu. Napisana z twardością i momentami chamskością. Mocna i głośna, idealna dla tych, którzy czują, że nic ich nie złamie:-)

Wiele mroków w tej zasakującej powieści gdzie żądze wyprzedzają umysł i serce co rozlewa się jak lawa na niewinne dzieci i rozpad rodzin (stara historia jak świat). Nowa historia to domena hejtu internetowego gdzie krzydzi się czasem niewinnych a winni są bekarni bo ciężko im udowodnić wię a smród zawsze posostaje. Polecam gdyż jest to dobry przykład jakie mamy dziś formy przemocy i jak ich unikać.

"Lato drugich szans" Czy zawsze można zacząć wszystko od nowa? Czy los zawsze daje nam drugą szansę? Jeśli lubisz emocjonujące historie pełne nadziei,miłości oraz życiowych wyborów jest to książka dla Ciebie idealna.To historia o dwójce ludzi rodzielonych przez intrygę,którzy po wielu latach chcą odnaleźć się na nowo. I ona i on mają za sobą nieudane związki oraz trudną przeszłość. Scott mierzy się z trudami dotykającymi samotnego ojca dwóch córek i nadal próbuje uporać się z zaborczością swojej byłej żony. Iris nie miała nigdy wsparcia w życiu, lecz decyduje się na rozwód,by uwolnić się od przemocowego męża. Dwójka ta spotyka się ponownie w trudnym czasie dla nich. Czy byli małżonkowie dadzą im szanse na nowy rozdział? Czy dawna miłość rozkwitnie w ich sercach na nowo? Uważam,że to piękna historia ukazująca trudy życia codziennego.

Macie takie dni, kiedy nic nie może Wam poprawić humoru? Ja w takich chwilach chwytam za komedie romantyczne, jednak nie zawsze udaje się mnie rozbawić na tak zwanego maxa. Tym razem udało się i to tak bardzo, iż płakałam ze śmiechu! Przyznaję, że do tej pory udawało się to jednej autorce, mowa tu o @pisarz.babeczka lecz po poznaniu pióra @jaga.gibons śmiem twierdzić, że Agnieszka ma konkurencję w tym gatunku. Po krótce opowiem Wam co tu dostaniecie. Mega pechową Lidkę, czyli główną bohaterkę, która choć wygląda na zwykłą kobietę, nią zwyczajnie nie jest. Dlaczego? A no dlatego, że wystarczy, aby gdzieś spojrzała, bądź dotknęła, a ktoś lub coś ma pecha. W sumie, jak i ona sama. Ten niezwykły dar, doprowadza ją do spotkania z Oliwierem, który spóźniony na wieczór kawalerski swojego kumpla, niespodziewa się, że jego życie zamieni się w pasmo niewytłumaczalnych dla zdrowia psychicznego wydarzeń. Czy pech jest przypadkowy? A może to nie fatum, a przeznaczenie, które pod postacią chochlików chce połączyć tą dwójkę? O tym musicie przekonać się oczywiście sami, jednak gwarantuje, żebyście nie czytali książki przy jedzeniu czy napojach, bo śmiechom nie będzie końca! Bawiłam się wspaniale i z pewnością sięgnę po więcej od Jagi! Polecam! #motylewnosie #aleklapsa #booksbooksbooks #bookstagram #booklover📚

Opis książki nieco mylący,  owszem są 3 wątki, jednak wątek z czasów II wojny swiatowej zajmuje ok.80 % treści. Nie lubię i nie czytam książek o tematyce wojennej (zbyt ciężkie tematy dla mnie).  / A tak ciekawie zapowiadał się początek książki i wątek teraźniejszy... 

"Bal na statku Wenecja" to żywa powieść, która wciąga od pierwszych stron. Autorka przenosi czytelnika na luksusowy statek wycieczkowy, który wypływa w rejs z Barcelony do Nowego Jorku. Na owym statku znajdują się dwaj przyjaciele Jakub i Leonid, którzy wraz z resztą grupy artystów występują w teatrze co stanowi dla podróżnych atrakcję. Podczas balu Jakub otrzymuje od tajemniczej pasażerki liścik z prośbą o pomoc. Ta prośba uruchamia serię zaskakujących zwrotów akcji. Anna Stryjewska stworzyła powieść łączącą w sobie atmosferę luksusowego rejsu z dramatem ludzkiego losu. Jest to historia pełna napięcia i emocji. Postacie są tak żywe i charakterystyczne, że mimo iż pochodzą z różnych środowisk oraz mają odmienne losy, to każdy z bohaterów zostaje długo w pamięci. "Bal na statku Wenecja" to książka dla tych co chcą przeżyć więcej niż tylko przygodę.

Tematyka i styl typowy dla autora, a mimo to książka nie nudzi, wprost przeciwnie - wciąga od samego początku, czego zasługą jest to, że jej fabuła oparta jest na faktach i utajnionych zdarzeniach z II wojny światowej. Rose Teasdale pracuje jako maszynistka w tajnej kancelarii wojennej w siedzibie Winstona Churchill’a. Jej doskonała znajomość języka francuskiego powoduje, iż otrzymuje propozycję podjęcia służby w SOE jako agentka na terenie okupowanego Paryża. Nic jej nie trzyma w Londynie; w wojnie straciła brata i rodziców, teraz chce walczyć o wolność innych. Po trudnym i zabójczym niemal szkoleniu Rose zostaje wraz z Felix’em ps. Magik, przyszłym szefem paryskiej komórki oraz Muriel - telegrafistką zrzucona na teren gnębionej przed faszystów Francji. Od teraz stają się jednym z ogniw siatki „Lekarz”, stanowiącej główną strukturę SOE w Paryżu, współpracującej z francuskim ruchem oporu. Jednym z jego członków jest Lazare, dwudziestokilkulatek żydowskiego pochodzenia. Wspólne akcje zbliżają Rosę do chłopaka, który okazuje jej wiele wsparcia, pomocy i troski. Kiedy Niemcom udaje się zdekonspirować siatkę agentów SOE i w ich łapy dostają się Felix, Muriel i Lazare, Rose przejmuje na siebie całą odpowiedzialność za działanie siatki, kontakt z Londynem, organizowanie akcji, przyjmowanie zrzutów, a przede wszystkim za wszelką cenę pragnie uwolnić swych przyjaciół. Jej odwaga, graniczącą niekiedy z brawurą, determinacja, poświęcenie walce z hitlerowskim najeźdźcą, a przede wszystkim nienawiść do wroga pchająca ją do niebezpiecznych i ryzykownych działań powodują, że w końcu i ona wpada w ręce nazistów. Autor na tle literackiej fabuły powieści ukazuje prawdziwe zdarzenia, jakie miały miejsce podczas wojennych działań na terenie Francji, między innymi opisuje Operację Jerycho z 18 lutego 1944 roku, której celem było zbombardowanie przez samoloty RAF więzienia w Amiens; szczegółowe informacje dotyczące tej akcji zostały utajnione na 100 lat, jednak autorowi udało się dotrzeć do niektórych dokumentów. Książka ta to czytelnicze kłębowisko wszelkich emocji, od przerażenia, podziwu, wzruszenia, współczucia, żalu, ogromnego bólu i rozpaczy, które odzywają się w nas podczas lektury. Wraz z bohaterami przeżywamy strach, tortury, głód, zimno, ale też ich bliskość, czułość, wsparcie, zrozumienie, tęsknotę, nadzieję… . Tych emocji nie da się wyrazić słowami, trzeba je poczuć czytając powieść.

Filip jest młodym przedsiębiorcą, który budzi się pewnego dnia w mieszkaniu Leny, dziewczyny kompletnie mu obcej. Dla nich obojga jest to sytuacja niecodzienna. Lena wyjaśnia mu, że będąc poprzedniego wieczoru w barze, widziała jak jego towarzyszka dosypała mu coś do piwa. Chcąc mu pomóc i niewiele myśląc, wyprowadziła go z lokalu i zabrała go do siebie. Filip jest jej wdzięczny i w ramach podziękowania proponuje obiad. Dziewczyna się zgadza, myśląc, że po nim ich drogi się rozejdą. W międzyczasie w jej życiu pojawia się były kochanek Jan. Dziewczyna jest przerażona, bowiem chciała ukryć się przed nim, lecz Jan nie daje za wygraną. Czy Lena uwolni się od dawnego ukochanego, a Filip pozna prawdę o swojej znajomej? Czy ich znajomość przerodzi się w coś więcej? Odkrywanie nowych autorów zawsze niesie ekscytacje i ciekawość. Tak było więc i tutaj, jeśli chodzi o książkę Małgorzaty Garkowskiej. Historia zaczyna się od wspólnej nocy dwójki obcych sobie osób, ale bez tła seksualnego. Ich znajomość rozpoczęła się chęcią pomocy, a z czasem zaczęła przekształcać się w przyjaźń. Czy na niej się zakończy, tego nie zdradzę 😉. Zdradzę natomiast, że choć ich przypadkowe poznanie się będzie dla Leny i Filipa nowym pozytywnym aspektem życia, to nie będą oni wolni od zmartwień. Ludzie, którymi ufali, pokażą swoją negatywną stronę i wpędzą ich w kłopoty, z których ciężko im się będzie wyplątać. Głównych bohaterów można poznać bliżej dzięki zastosowaniu naprzemiennej narracji. Filip jest mężczyzna honoru, który wywiązuje się z powierzonych mu zadań z oddaniem, dobrocią i szczerością. To facet o złotym sercu, którego nie sposób nie lubić, niestety naiwny, o czym on sam się przekona. Lena natomiast to kobieta, która w nowym miejscu zaczyna nowe życie, jednak przeszłość ją dogania, a ona nie potrafi się od niej uwolnić. Choć także cechuje ją empatia, to w porównaniu do Filipa, nie zyskała do końca mojej sympatii. Były po prostu sytuacje, których ja poniekąd nie mogłam zrozumieć i związane one były właśnie z jej osobą. Lena była niczym marionetka w rękach lalkarza. "Droga ucieczki" mnie zaskoczyła, gdyż oczekiwałam więcej emocji. W tej historii autorka zawarła motyw obsesji, a nawet obłędu, który był chwilami przerażający. Jest tutaj także motyw porwania, kradzieży i intrygi. Dodatkowym atutem tej historii jest wątek związany z jazdą na rolkach - ja się z tym motywem spotkałam po raz pierwszy i był naprawde ciekawy. No i oczywiście samo wydanie jest przecudne. Przepiękna okładka i barwione brzegi - już samo to zachęca, do sięgnięcia po książkę, w której oprócz tekstu, czeka na czytelników dużo zdjęć, odnoszących się do fabuły.

Życie jest drogą, którą każdy z nas musi przejść.Dla jednych ta droga jest kręta i wyboista, dla drugich prostsza i przede wszystkim łatwiejsza. W życiu, na swojej drodze spotykamy różnych ludzi, naszym udziałem są różne sytuacje, z którymi radzimy sobie lepiej lub gorzej. Jedno jest pewne: życie jest niebywale kruche i przede wszystkim krótkie, nikt z nas nie wie kiedy ta droga dobiegnie kresu. Melania po emocjonalnej zdradzie swojego narzeczonego Rafała nie może znaleźć sobie miejsca we wspólnym domu. Czuje się zdradzona i oszukana, nie tylko nie potrafi wybaczyć, nie wie też co dalej robić i czy w ogóle chce walczyć o ten związek. Zabiera motocykl i udaje się w podróż, by wszystko przemyśleć, znaleźć sensowne rozwiązanie, ale przede wszystkim odzyskać równowagę emocjonalną. Boryka się z przedwczesną utratą brata i nie przepracowaną żałobą. Jest jej bardzo ciężko i trudno, sytuacja z narzeczonym potęguje negatywne emocje. W trasie spotyka Mirona, który nie tylko pomaga jej naprawić usterkę w Kawasaki, ale też swoją obecnością ją fascynuje i koi. Niefortunny epizod po raz drugi stawia życie dziewczyny i jej dalszy los pod znakiem zapytania. Jej dalsza droga przez życie nie jest łatwa, pozwala jednak na głęboką refleksję i odbudowanie utraconego zaufania dla płci przeciwnej. Dla niej wreszcie to droga do uporania się z traumą z przeszłości, która stoi cieniem na jej przyszłości i skutecznie blokuje drogę naprzód. To również droga Melani do odzyskania zdrowia i pełni sprawności fizycznej. Polecam serdecznie tę powieść, która dosadnie pokazuje ulotność i kruchość ludzkiego bytu, czasem wystarczy moment, chwila, błędna decyzja i można utracić najcenniejszą rzecz jaką mamy: zdrowie lub nawet życie. Warto nad tym aspektem zastanowić się już dzisiaj, teraz, bo jutra może nie być. Książkę przeczytałam dzięki Book Tour zorganizowanego przez Czytam dla przyjemności za co bardzo serdecznie dziękuję.

📚Recenzja: 84/2025 //312 📚Autor: Ada Kussowska 📚Tytuł: „Hamuj, Ida!” 📚Cykl: „O, Ida!” (tom 2.) 📚Ocena: 7,5/10 📚Wydawnictwo: Zysk i S-ka Hej, Ida! Miło czytać Cię ponownie! Zapraszam do drugiego tomu cyklu o Idzie, dziewczynie z katowickiej korporacji i jej dwóch przyjaciółkach. Zaczynamy w punkcie, w którym Ida przechodzi załamanie po tajemniczym i dość brutalnym zerwaniu kontaktu z boskim dyrektorem, Otto Wolfem. Ale, ale... Na horyzoncie pojawia się sąsiad z piętra wyżej, który w konsekwencji przeprowadzanego generalnego remontu, zalewa łazienkę Idy. Sąsiad, który okazuje się licealną miłością naszej bohaterki. Oj, Ida, Ida. Czy to prawda, że stara miłość nie rdzewieje? A co u przyjaciółek? Natalia coraz lepiej poznaje Piotra. Wszystko idzie ku dobremu, do momentu, gdy poznaje swych przyszłych teściów. I tu sprawy stają na ostrzu noża. Dosłownie, bo wygląda na to, że ów nóż, teściowa ma ochotę wbić w sam środek pleców dziewczyny. Kobiety nie przypadają sobie do gustu (delikatnie to ujmując). A Berni? Nie wie czego chce. To znaczy wie...pod swą grubą skorupą chce miłości, ale sama nie ma pojęcia, czy szukać jej ma w ramionach Orlando, czy swojego ex-narzeczonego, Szymona. I cóż tym razem zaserwowała nam Autorka, Ada Kussowska? Jest to nadal spicy biurowy romans, pełen humoru i śmiesznych tekstów wyjętych rodem z internetowych memów. (Coś mi się wydaję, że mamy z Autorką podobne poczucie humoru i że byśmy się dobrze dogadały 😉 ) Mam jednak równocześnie odczucie, że jest lepiej, dojrzalej, ciekawiej. Oczywiście, czasem dziewczyny zachowują się jak nastolatki, trochę głupio, trochę niedorzecznie. Ale chyba coś zaczyna docierać im do głowy. Może to, że nikt za nich życia nie przeżyje i nie zawalczy o ich szczęście. Co do hot scen. Jest ich dużo. Są dosadne. Czasem zbyt. Także, no...Hamuj, Ida! Chyba jednak zaczynam się do tego przyzwyczajać, bo przestaje mnie to bulwersować w takim stopniu jak kiedyś. I wiecie? Ja lubię Otta. Dłutem Michała Anioła rzeźbionego. I jemu kibicuję. Jestem ciekawa dalszych losów szalonych koro-dziewczyn. Z chęcią sięgnę po kolejne tomy. #dozaczytania Molly📖 /Zapraszam na IG: @molly.ksiazkowa/

Książka o wyraźnym psychologicznym zabarwieniu. Bart nie jest idealnym bohaterem. Emocje, lęk, gniew, bezradność zostały przedstawione w realistyczny i przekonujący sposób. Uczucie między bohaterami nie pojawia się nagle rozwija się stopniowo. Autorka ma lekki i przyjemny styl, dzięki czemu książkę czyta się z zainteresowaniem. Książka jest ciężka do przeczytania, bardziej stawia na emocjach niż na dynamicznej akcji któr wciąga i angażuje czytelnika. „(Nie)poskromiony Bart” to historia o zranionym człowieku i trudnej drodze naznaczonej problemami i nieprzepracowana przeszłością. Idealna propozycja dla czytelników lubiących psychologiczne tło relacji, gdzie bohaterowie są z problemami i trudną przeszłością, a emocje międzyludzkie wysuwają się na pierwszy plan.

Poczucie bezsilności to chyba najbardziej depresyjne uczucie, jakie może człowieka dopaść.* Są tytuły, które czasami wręcz nam „wyskakują z lodówki”, dla mnie w pewnym momencie właśnie były to książki Julii Maj. W końcu po nie sięgnęłam, tylko czy były one dla mnie? Hania jest mężatką i matka dwójki dzieci. Kiedyś zakochana w meczu, spełniającą się jako pani domu i pracująca na pół etatu. Teraz mocno nieszczęśliwa, bo miłość odeszła przez codzienne problemy, ale i brak szczerych rozmów, zrozumienia oraz postawę męża. By zrobić coś dla siebie, zapisuje się na kurs prawa jazdy na motocykle. Tam poznaje Tomka, który początkowo pomaga jej tylko w zdaniu prawka, ale z czasem pojawia się uczucie. Czy na tyle silne, by porzucić męża i zrobić rewolucję w życiu dzieci? Nie da się ukryć, że obie książki są opisane bardzo dobrze. Pod względem językowym nie było się do czego przyczepić, autorka potrafi pisać stylem lekkim i - pomimo tematów - przyjemnym w odbiorze. To głównie dlatego (oraz przez objętość) obie części czyta się wręcz ekspresowo. Warto też wspomnieć, że to opowieść bardzo życiowa, porusza tematy małżeństwa, zdrady, poszukiwania szczęścia, ale i samego siebie. Autorka przybliża też relacje międzyludzkie i ukazuje, jak skomplikowane mogą być. Przede wszystkim jednak losy Hani skłaniają do przemyśleń na temat podejmowanych przez nas decyzji oraz ich konsekwencji. Jak widać, to tytuły dobre i zmuszające do myślenia, ale muszę być szczera i przyznać, że ja od tej historii się odbiłam. Nie mówię, że była mi obojętna, bo często się irytowałam, denerwowałam i byłam sfrustrowana, ale to chyba jedna z tych opowieści, którą każdy inaczej oceni, bo jest na innym etapie życia. Obecnie nie rozumiałam, czemu robi teraz tyle złego sobie, dzieciom, mężowi i nawet Tomkowi. Wystarczyłyby szczere rozmowy, a jeszcze prędzej zatrzymanie się przed podjęciem decyzji i pomyślenie czy faktycznie tego chcemy, czy naprawdę czujemy to, co czujemy. No ale to życie i przeżywamy je raz. Czy polecam? Trudno powiedzieć, wiem za to, że jedni będą losy Hani przeżywać, a inni - jak ja - nie do końca je pojmą, bo wiele rzeczy można by było zrobić inaczej. #booktour #btzzarecenzowani @zarecenzowani @julia_maj_autorka_wamp

Kolejna powieść El Downarowicz z kobiecym imieniem w tytule to niesamowicie wzruszająca historia, pełna emocji, niedowierzania, smutku, porażająca bólem aż do szpiku kości, przygnębiająca, ale też niosąca w sobie dużo optymizmu, nadziei, niezachwianej przyjaźni, wiary w miłość i lepsze życie. Książka "Marta" to bolesna historia o rodzinnej przemocy ze strony tych, którzy przysięgali nam miłość, o przemocy za zamkniętymi drzwiami, przemocy przemilczanej, której się poddajemy, której się wstydzimy, którą znosimy w imię dobra dzieci, rodziny albo zagnieżdżonego gdzieś głęboko przekonania, że tak musi być, że nic nie zmienimy, że nikt nam nie uwierzy, zwłaszcza kiedy tym katem i oprawcą jest były policjant. Kiedy po dwóch tygodniach w zamknięciu dochodzi do dramatycznego wydarzenia, w wyniku którego postrzelony zostaje Sławek, mąż Marty, to ona zostaje oskarżona o próbę zabicia męża; nie ma dowodów na stosowaną wobec niej od ponad trzech lat przemoc, żadna z bliskich przyjaciółek ani członków rodziny nigdy nie słyszał z ust Marty skarg na zachowanie współmałżonka, żadna z córek nigdy też o tym nie wspominała. Jedynie Adam, przypadkowo poznany przez Martę w hospicjum, gdzie pełniła wolontariat, zna prawdę i widział jej obrażenia. To właśnie Adam przy ogromnym wsparciu i pomocy wiernych przyjaciółek Marty, zwanych BABAMI, zatrudniając adwokata, ma zamiar zrobić wszystko, aby oczyścić ją z oskarżenia o próbę zabójstwa i uchronić ją od kary długoletniego więzienia. Książka w bardzo ciekawym ujęciu pokazuje też obraz kobiecego zakładu karnego, istniejące tam relacje, kobiecą solidarność, więzienną przyjaźń, wzajemne wsparcie, dodawanie sobie otuchy, siły, utrzymywanie nadziei. Bo człowiekiem można być w każdym miejscu i pozostać nim, nawet jeśli popełni się zbrodnię ... Wiele wzruszeń i emocji zafundowała czytelnikom autorka, zwłaszcza w końcowych fragmentach powieści. Mądra, życiowa, zmuszająca do refleksji i wielu przemyśleń książka.

Nieco ckliwa opowieść, biorąc pod uwagę okoliczności umiejscowienia jej bohaterów w tamtym czasie i na tamtym pokładzie liniowca. Choć są w niej momenty, które pozwalają bardziej i szerzej poznać historię samej tragedii, to niektóre z jej opisów są nieco ciężkie do przetrawienia. Niemniej szacunek dla autorki za samo wyzwanie. Książka na pewno zachęca do pokłonienia się nad innym publikacjami o Titanic'u, a może nawet i nad spojrzeniem na nowo, na film J. Cameron'a. A już na pewno przypomina o niezwykłej muzyce z tego filmu, autorstwa J. Horner'a.

Okrucieństwo II wojny światowej pokazane zostało w wielu pozycjach książkowych. Trochę mniej podejmuje temat powstania warszawskiego, a tutaj mamy pokazany ten trudny etap wojenny oczami młodej pianistki Amelii. Dziewczyna obdarzona ogromnym talentem muzycznym zarabia udzielajac lekcji muzyki, aby w ten sposób wspomóc matkę w utrzymaniu rodziny. Amelia pod wpływem braci zamierza przystąpić do powstania, dlatego decyduje się wziąć udział w szkoleniu na sanitariuszkę. Czy decyzja o rozpoczęciu takich walk była słuszna, trudno osądzić, ale wraz z bohaterami powieści wchodzimy bezpośrednio na teren walk. A wywołuje to ogromne emocje, bo autorka zadbała o detale w powieści opisujace działania służb sanitarnych. Nie można przejść wobec tego dramatu obojętnie, przeżywając to co Amelia i pozostali bohaterowie. Cały też czas towarzyszy myśl czy ja byłabym w stanie poświęcić się aż tak w sprawie, która była skazana na porażkę. Wpleciony w powieść wątek miłosny podkreśla jak cenne były chwile względnej normalności w tych okrutnych dniach, pozwalając w ten sposob choć na chwilę zapomnieć o świecie zewnętrznym. Piękna, poruszająca powieść o czasach bezwględnych i okrutnych oraz o ogromnej roli kobiet działajacych częśto na tyłach frontu, ale odgrywajacych kluczową rolę w działaniach wojennych.

Recenzja  „RITA” AUTOR: Ewa Popławska  WYDAWNICTWO: Pascal  „Czasem nam się wydaje, że nas już nic nie czeka, a potem się okazuje, że to wszystko był żart, a za zakrętem kłębi się mnóstwo nowych dróg”. „Rita” – poruszająca podróż przez zgliszcza przeszłości i serca.  „Niektóre domy noszą w sobie echo dawnych głosów, a niektóre serca, echo dawnych ran”. „Rita” Ewy Popławskiej to jedna z tych powieści, które nie tylko się czyta, ją się czuje. Głęboko, do bólu, do łez. To historia, która przenosi nas w powojenną rzeczywistość, gdzie zgliszcza budynków są równie porozrywane jak ludzkie serca, a walka o przetrwanie toczy się nie tylko na ulicach, ale i w duszy. „Rita” to poruszająca, emocjonalna i niezwykle prawdziwa opowieść o stracie, nadziei i sile pragnień, które potrafią prowadzić nas ku światłu, ale i ku zatraceniu. To historia o stracie, determinacji i miłości – ale też o tym, jak łatwo zagubić się w pragnieniu odzyskania tego, co utracone. Autorka subtelnie ukazuje, jak łatwo można się zatracić w dążeniu do celu. Rita chce odzyskać dom, ale w tej walce zaczyna tracić z oczu to, co naprawdę ważne. Czy warto poświęcić miłość dla kamiennych murów i wspomnień? A może czasami trzeba odpuścić, by móc naprawdę żyć? Ewa Popławska w mistrzowski sposób splata losy młodej dziewczyny z powojenną rzeczywistością, w której nic nie jest pewne, a przetrwanie często oznacza konieczność walki, nie tylko z losem, ale też z samym sobą. Główna bohaterka, szesnastoletnia Rita Włodarska, po wojnie zostaje całkiem sama. Z nadzieją i ogromnym ciężarem wspomnień wraca do rodzinnego Popielewna. Marzy, że choć dom, ostatni bastion dzieciństwa, pozwoli jej odzyskać namiastkę utraconego życia. Zamiast tego znajduje obcych ludzi, chłód bezprawia i własne odbicie w pustce. Dom został zajęty przez rodzinę Potockich. Rita nie ma nic, ale ma jedno: determinację. To nie jest łatwa historia o prostym konflikcie. Popławska subtelnie pokazuje, jak łatwo zgubić się w obsesji odzyskiwania tego, co przepadło. Rita, choć silna i zdeterminowana, zaczyna tracić z oczu to, co naprawdę ważne. Miłość, która pojawia się nieoczekiwanie, pod postacią Karola, syna Potockich, wprowadza nowy wymiar napięcia. Czy można kochać kogoś, kto symbolizuje wszystko, co się utraciło? A to dopiero początek. W tle osobistej walki o dom pojawia się tajemnica. Jerzy, mężczyzna z przeszłości matki Rity. W poszukiwaniu odpowiedzi dziewczyna wyrusza do Gdańska. To podróż nie tylko przez powojenny kraj, ale przede wszystkim przez labirynt własnych emocji. Każde spotkanie, każda decyzja staje się krokiem w stronę dorosłości tej brutalnej, niewybaczającej, ale i pełnej nadziei. Co wyróżnia „Ritę” spośród innych powieści obyczajowych? Autentyczność. Rita nie jest idealna, popełnia błędy, bywa uparta, zraniona, momentami zagubiona. Ale właśnie dlatego staje się tak bliska czytelnikowi. To bohaterka z krwi i kości, która dźwiga ciężar większy, niż powinna. Uczy się ufać, przebaczać, walczyć o siebie, nawet gdy serce każe zrezygnować. Ewa Popławska ma niezwykły dar opowiadania. Jej język jest piękny, ale nieprzesadzony. Emocje nie są teatralne, lecz prawdziwe. Każda scena ma znaczenie, każda emocja zostawia ślad. To opowieść nie tylko o wojnie i miłości, ale też o tożsamości, samotności i pytaniu, które prędzej czy później musi sobie zadać każdy z nas: -Czy warto trzymać się przeszłości, jeśli to ona nie pozwala nam iść dalej? „Rita” to poruszająca, emocjonalna, głęboka i wyjątkowo dojrzała powieść, która zostaje z czytelnikiem na długo. Dla fanów literatury z duszą, z silnymi postaciami kobiecymi, historią w tle i pytaniami, na które nie zawsze jest prosta odpowiedź – to książka absolutnie obowiązkowa. Polecam. Wzruszająca, głęboka i pięknie napisana, Rita to literacki klejnot, który zasługuje na miejsce na każdej półce.

Ta książka była jak zastrzyk adrenaliny dla moich myśli. Nie mogłam przestać czytać – po prostu wciągała mnie swoją energią i rytmem, sprawiając, że zatracałam poczucie czasu. Czuję się, jakbym przeszła przez własne emocje, śmiech, zaskoczenie i te drobne drżenia serca, których nie da się opisać inaczej niż „wow, to mnie poruszyło”. Joanna Świątkowska ma talent do pisania tak, że wszystko staje się nagle bardziej intensywne – uczucia, gesty, drobne napięcia. To książka, przy której mogę po prostu być sobą: reagować, czuć, chłonąć wszystko, co się dzieje w środku. Po odłożeniu ostatniej strony zostaje mi to przyjemne poczucie, że coś we mnie się poruszyło, że świat na chwilę stał się bardziej elektryczny i… żywy. To jedna z tych lektur, które zostawiają ślad, choć nie muszą niczego „opowiadać” – zostawia emocje i własne refleksje, a to wcale nie jest mało.