Grzeszni papieże. Dolce vita na dworze watykańskim w średniowieczu i renesansie

Książka jest pełna ciekawostek i wielkich postaci, mitów i niedomówień. Czyli smaczek całej historii. Wbrew pozorom nie są bezużyteczne, ale wiadomo nie zaważą znacznie na punktacji w eseju na maturze. Co możemy wyczytać w tej książce? O paleniu czarownic w Polsce, o tym jak Leszek Biały odmawia pojechania na wyprawę krzyżową i jako jeden z powodów podaje ten oto: "W Palestynie nie ma piwa!", o czarnej legendzie królowej Bony, o naszych bohaterze narodowym Tadeuszu Kościuszce w obiektywny sposób. Książka posiada wiele przydatnych ilustracji, portretów, to zdecydowanie może pomóc w maturze.

Z tymi tajemnicami w tytule to bym nie przesadzała. Bardziej ciekawostki, wydarzenia, które do dzisiaj frapują ludzi, nie tylko tych interesujących się historią. Bo i jakie znaczenie ma, ilu zamachowców kryło się w Dallas? Dla Kennedy'ego żadne, dla świata też niezbyt duże — czasami jedna kula wystarczy. Książka podzielona jest na trzy części. Każda zawiera kilkadziesiąt tematów (najwięcej opowiada o Polsce), którym poświęcono po kilka stron. W polskiej części dodatkowo wyróżniono sześć rozdziałów. Tematy w ramach działów ułożono chronologicznie. Nieco więcej szczegółów tutaj: http://finklaczyta.blogspot.com/2016/11/tajemnice-historii-raczej-ciekawostki.html

Idąc za ciosem postanowiłem przeczytać kolejną książkę związaną z kościołem katolickim i jego tajemnicami. Na "Templariuszy..." Natrafiłem dość przypadkowo na tą książkę, jednak nie mogłem się jej oprzeć po przeczytaniu opisu. Niezwykle mnie zaintrygował, a sam fakt, iż książka ta była bezpośrednią inspiracją dla Dana Browna tylko dopomogła. Uwielbiam film "Kod da Vinci". Więc zasiadłem do lektury. Początek był niezwykle ciekawy, gdy badacze analizują dzieła Leonarda da Vinci i ujawniają coraz to więcej wniosków, które pokazują nam, że z pewnością artysta nie jest osobą, za którą ją braliśmy. Byłem zaskoczony na całej linii gdy nowe fakty wychodziły na jaw. Ja jestem dość osobiście zainteresowany sztuką renesansową, zarówno malarstwem, literaturą i architekturą, więc stanowiło to dla mnie dodatkową przyjemność. Nudziły mnie natomiast wiadomości o templariuszach i kolejne rozdziały, czego nie będzie można powiedzieć o następnych. Ale o tym za chwilę. Ta część, która bezpośrednio dotyczyła zakonu wydała mi się niezwykle... sucha. Brakowało atrakcyjnych faktów oraz czegoś, co mogłoby mnie zaciekawić. Mimo, że interesuje się trochę tamtejszymi czasami, tytułowi templariusze nie wywarli na mnie olbrzymiego wrażenia. No i ostatnia część książki niezwykle szokująca. Dotycząca mianowicie Marii Magdaleny, Jezusa oraz Jana Chrzciciela. Tu byłem dogłębnie zaskoczony. Nie jestem katolikiem, więc faktu te nie bolały mnie zbytnio, ale dla katolika byłoby to coś niewiarygodnego. Cały ciąg kontrowersyjnych faktów, popartych oczywiście długimi badaniami jest fascynujący, ale i zarazem zaskakujący. Czasami ciężko mi było uwierzyć w to, co jest napisane. Książka jak najbardziej godna uwagi i dająca do myślenia. Pamiętam, jak rozmyślałem, jakie konsekwencje by wynikły, gdyby sam kościół potwierdził badania naukowców. Czy rzeczywiście dzieje kościoła opierają się na skandalicznym kłamstwie? Gorąco polecam! Piotr Drwiega

Ciekawe... Kto dziś przyznaje się, że jego rodzina wywodzi się z chłopów? Gorzej, z chłopów panszczyźnianych... Sama szlachta... :) Ja pół chłop, pół szlachcic, przepraszam za swoich przodków. Myśmy sami sobie zgotowali ten los, i o tym jest ta książka... No może nie do końca... Polska arystokracja, która tak chętnie sięgała po ordery Rosji, Prus czy Austrii dziś "robi" za pokrzywdzoną przez komunę...

Sporym minusem jest dla mnie poruszenie tylko najbardziej znanych tematów z historii chrześcijaństwa - krucjaty, inkwizycja, templariusze, Galileusz i Giordano Bruno... Owszem, omówione zostały one relatywnie precyzyjnie i dokładnie, ale zabrakło mi zdecydowanie mniej znanych wątków i faktów.

Wg. opisu okładkowego, książka Farquhara to "szokująco prawdziwe opowieści o najnikczemniejszych, najdziwaczniejszych i najbardziej rozwiązłych królach, królowych, carach i cesarzach". I w zasadzie na tym opiera się cała jej treść. Mamy tu szereg ciekawostek o przeróżnych władcach, ich rodzinach, ale też podstępnych poddanych i sługach, a także niemoralnych papieżach i innych przedstawicielach religijnych. Całość jest przedstawiona w całkiem przyjemnej do czytania, skondensowanej formie, nawet osoby nie będące zaznajomione jakoś szczegółowo z historią poszczególnych dynastii, ogarną poszczególne zawiłości i powiązania pomiędzy poszczególnymi, opisywanymi osobami. Sporo tu, jak można się spodziewać, wątków erotycznych, morderstw, opisów stosowanych tortur, czy wymyślnych zachcianek ludzi władzy. A fantazję mieli oni szczególną, faktycznie, zdarzały się opisy mocno wykraczające poza normy, aczkolwiek większość władców miała dość podobne upodobania i wiele anegdot bywało zbliżonych do siebie. Dla bardziej wnikliwych badaczy historii pomocnym dodatkiem są drzewa genealogiczne, oś czasu oraz notki "w pigułce" o królach Anglii, Francji i Rosji. Małym minusem jest sam układ logistyczny książki - ułożony tematyką, a nie postaciami, przez co nie raz o tej samej osobie czytamy w kilku rozdziałach, co wzbudza nieco poczucia chaosu. Całkiem luźna i przyjemna lektura, wielu z tych ciekawostek nie znałam wcześniej. Dla zainteresowanych tematem mogę polecić.

Książka, która zdobyła niesamowitą popularność po hollywoodzkim hicie z Tomem Hanksem, czytałem już po filmie Kod da Vinci i faktycznie scenarzysta nieźle sobie pomógł /dzięki ciężkiej pracy dokumentalistów/wraz z autorem hitu, sama pozycja nieźle napisana, dużo tajemniczych wątków związanych z naszą religią, wszyscy krytycy mogą oczywiście pojeździć" po autorach, bo nie wszystko da się udowodnić - dla mnie jednak ciekawa i dobrze napisana

"Opus diaboli" Karlheinza Deschnera to zbiór 15 krytycznych rozpraw o dziejach chrześcijaństwa. Książka napisana jest trudnym językiem, upstrzonym wtrętami łacińskimi, licznymi datami i cytatami. Zdania podrzędnie złożone zajmują całe akapity, a strumienie myśli autora - nieraz tylko nadmienione - aż się proszą o sprostowanie czy odnośnik do literatury źródłowej. Niestety, uwydatniony i zbyt często podkreślany jest osobisty stosunek Deschnera do przedstawianych informacji. Autor traktuje podjęte tematy bardzo emocjonalnie, przesadnie ironizując, niejednokrotnie szydzi, wyzłośliwia się, jest cyniczny i sarkastyczny. Jest to nie na miejscu w rozprawie naukowej. Wolałabym wersję bardziej profesjonalną przedstawionej tematyki - "na chłodno", obiektywnie, z dystansem. Niemniej podjęta tematyka jest niezwykle ważna i warta dyskusji. Jak daleko sięgniemy pamięcią: pazerność, przemoc, chciwość, zakłamanie są wpisane w historię środowisk katolickich. O bezwstydnym gardzeniu ludzkim życiem "pod płaszczykiem Boga" w historii dziejów zapewne czytaliście lub słyszeliście nieraz. Religia chrześcijańska zrewolucjonizowała dzieje świata, ale jej praktyka często mocno odbiegała od głoszonych nakazów. Księża mówią o pokoju, tolerancji religijnej, rezygnacji z przemocy, przebaczeniu, życiu bez wrogości i wojny, skromnie, bogobojnie, a jednak dzieje historii Kościoła zaświadczają o wojnie "w imię Boże" z poganami, Turkami, Żydami, innowiercami, "czarownicami", Indianami, Murzynami. To religia, która mocno zdyskredytowała płeć żeńską, zdeprecjonowała wartość kobiety i instytucję małżeństwa, czego fatalne skutki widać po dziś dzień. Autor demaskuje kościelną obłudę, hipokryzję, rozpustę, wyzysk. Odsłania zdumiewającą propagandę wojenną (wsparcie Watykanu dla reżimów faszystowskich Niemiec, Włoch i Hiszpanii). Omawia pokrętne argumenty teologów - moralistów, dogmaty soborowe. Przedstawia problem celibatu wśród księży i wiążących się z nimi ujemnych skutków. Mówi o korupcji oraz pokazuje ogromne korzyści, jakie Kościół czerpie ze światowego wielkiego przemysłu. To, co nadmieniłam stanowi jedynie ułamek poruszonych przykrych zagadnień. "Opus diaboli" - dla mnie była momentami mocno kontrowersyjna, momentami zmuszająca do myślenia, w większości opisywane zdarzenia były mi znane, a z niektórymi się nie zgadzam. Na pewno wyróżnia ją mocne nacechowanie emocjonalne autora, ostrość analizy, śmiała krytyka, ale i fascynacja przeradzająca się w fanatyzm. Warto jednak było po nią sięgnąć, usystematyzować historyczne działania Kościoła i wyrobić sobie własne zdanie w tej materii. Książkę przeczytałam za namową pewnego nieznoszącego sprzeciwu Czytelnika. Jeśli podoba Wam się moja recenzja, to zapraszam po więcej: https://www.instagram.com/anemonenemorose/

Świetna książka, dla wszystkich ciekawych Tabu jakim jest kanibalizm, poznajemy szczegóły ludożerstwa kulturowego, religijnego oraz 15 histori o socjopatach tj. Jeffrey Dahmer czy Ed Gein. Podczas czytania jednak trzeba robić sobie przerwy, nie polecam osobom o słabych nerwach i przed/po jedzeniu.

Trudno dziś powiedzieć, kim tak naprawdę był Grigorij Rasputin: prorokiem, magiem, ludowym szamanem, rozmodlonym czarodziejem, uzdrowicielem, cudotwórcą, świętym mędrcem, mistykiem, hipnotyzerem, manipulatorem, lubieżnikiem i gwałcicielem, czy też, jak to wskazywały jego akta, wiejskim koniokradem i niepiśmiennym chłopem z Syberii, który dzięki "dzikiemu syberyjskiemu urokowi" i pewnym zdolnościom retorskim został wciągnięty w przeogromną machinę dworskich intryg, kłamstw, krętactw, plotek i podstępów ze strony rosyjskiej arystokracji. Wiele wskazuje na to, iż ten prosty chłop padł ofiarą wyścigu i rywalizacji o pieniądze i władzę wysoko postawionych petersburskich magnatów. Nie wydaje się też błędnym stwierdzenie, iż Rasputina i jego pozycję na dworze cara Mikołaja II można zaliczyć do przyczyn zagłady ostatnich Romanowów. Grono wrogów Rasputina (także cesarzowej Aleksandry) było ogromne, a narastające plotki na temat jego związków z cesarzową dolewały oliwy do ognia. Był chroniony przez nią, lecz to nie zapobiegło planom zamachu - zlikwidowali go inni Romanowowie. Wkrótce także car i jego rodzina padli ofiarą zamachu - bestialsko zamordowani w roku 1918 przez bolszewików w Jekaterynburgu. Rosyjski carat upadł. Romanowowie padli ofiarą nie tylko rewolucji bolszewickiej, byli także ofiarami systemu sprawowania władzy, rosyjskiej arystokracji oraz Rasputina, który w znaczny sposób przyczynił się do ich zagłady.

Wielki zasób informacji naukowych, czyta się ciężko, zwłaszcza pierwsze rozdziały - bo autor zadał sobie trud dokumentowania zamieszczonych informacji. To tyle jeśli chodzi o warsztat - co do treści ciekawe spojrzenie na ewolucję, oczywiście inne od obecnych trendów, widzę po skrajnych opiniach, że albo książka jest super, albo autor jest idiotą - ja umieszczam się w grupie zadowolonych, zresztą wystarczy poczytać jak odbierany był Darwin po 1859 r. w Europie, jak ktoś śledzi rozwój paleoantropologii, co chwilę mamy nowe niesamowite odkrycia, naukowcy prześcigają się by udowodnić, że to z poprzedniego roku jest błędne i tak trwa ta opera mydlana... Na zachowawczy odbiór książki niewątpliwie wpływa to, że autor nie kryje się z zachwytem nad światem hinduizmu, jak wiadomo, nie ma racji, bo co innego napisane jest w Biblii, polecam wyrobić sobie własne zdanie

Cóż mogę powiedzieć? Tytuł od razu przykuł moją uwagę z racji tego, że zawsze miło jest się zapoznać z dwulicowością gniazda hipokryzji jakim jest kościół katolicki. Książka rewelacyjna nie jest, aczkolwiek nie można jej zarzucić przystępnego języka i dużej ilości informacji o praktykach, nie tylko seksualnych, papieży, wysokich kardynałów i całej tej sitwy wokół Piotrowego Tronu. Duża ilość informacji jest jednakże również minusem, a to z tego powodu, że papieży było wielu, jeden drugiego w zboczeniach, hipokryzji i okrucieństwie przeganiał i duża część książki to swego rodzaju... kalendarium, gdzie konkretną postać opisują 2 - 3 zdania. Niemniej lektura książki radowała moje serce, gdy dowiadywałem się o kolejnych uczynkach ludzi, którzy mieli i nadal mają śmiałość nazywać siebie autorytetami w dziedzinach moralności, etyki, czy dobrych obyczajów. Kolejna pozycja utwierdzająca mnie, iż kościół katolicki to hipokryzja przez takie duże H, że aż mam problemy sobie to wyobrazić.

Jedna z niewielu (a może i jedyna) publikacja poświęcona eksploracji grobów królewskich (na Wawelu). Tematem przewodnim książki jest rzekoma "klątwa", która dotknęła badaczy grobu Kazimierza Jagiellończyka (i jego małżonki). W książce znajdują się również szczegółowe opisy ekshumacji królewskich szczątków (m.in. Kazimierza Wielkiego i Jadwigi Andegaweńskiej), które dokonywane były w XIX i XX wieku. Autor przybliża sylwetki i dokonania badaczy oraz interesujące fakty historyczne, których próżno szukać w opracowaniach ogólnych. Książka dość niepozorna, ale treściwa i doskonale napisana. Szkoda, że tak wartościowej publikacji nie wydano w lepszej formie. Miękka okładka (bez laminatu), kruchy klej powodujący rozpadanie się książki i mało estetyczny druk - zwłaszcza zdjęcia (czarno-białe) wydrukowano w jakości utrudniającej rozpoznanie tego, co się na nich znajduje. Aktualnie (2022 rok) książkę można zdobyć jedynie w antykwariatach. Polecam nie tylko miłośnikom historii.

Najlepsza książka jaką czytałam o inkwizycji.Wg. mnie to doskonałe i bardzo sumienne opracowanie.Wspaniałe żródło wiedzy o działalności inkwizycji i przebiegu samego procesu inkwizycyjnego, a także o światłych ludziach , którzy ośmielili się mieć inne zdanie niż dopuszczał w tych czasach kościół. Książkę tę stawiam na górnej półce.Jeszcze raz stwierdzam , że to doskonałe dzieło i zasługuje na najwyższą notę.

Historia z przymrużeniem oka. Philip Mason skupia się na niewiarygodnych, często skwapliwie omijanych w podręcznikach historii faktach. Pokazuje w jaki sposób pozornie błahe incydenty miały wpływ na politykę, postęp technologiczny, ludzką rzeczywistość. Owe ciekawostki są pogrupowane w odrębne rozdziały. Mamy rozdział poświęcony wynalazkom, odkryciom i patentom ( np. o mały włos, a Fleming nie odkryłby penicyliny i jej leczniczych właściwości). Pasjonujące były też opisy wyścigów naukowców jeśli chodzi o opatentowanie swoich wynalazków. Najobszerniejszy zbiór faktów dotyczy oczywiście poszczególnych władców, tyranów, przewrotów w historii, nieudanych zamachów, jak np. ten na arcyksięcia Ferdynanda. Princip pił sobie spokojnie kawę, pewien, że zastrzelił władcę, a tu samochód monarchy najspokojniej przejeżdżał ulicą, no i w końcu zamachowiec dokończył dzieła. Nie było by Waterloo gdyby nie hemoroidy Napoleona i związane z nimi cierpienie i rozkojarzenie cesarza. Podziw budzi oddanie pani Walewskiej dla kochanka, nawet po jego uwięzieniu i osadzeniu na Elbie. Dowcipnie i z jajem, rzetelnie zanalizowane pogłoski i plotki o ważnych wydarzeniach, przedstawione w atrakcyjny sposób, tak ze czytelnik już nigdy nie powie, że historia jest nudna.

Książka "Ciemna strona historii chrześcijaństwa" Helen Ellerbe była dla mnie uzupełnieniem wiedzy z książki "Opus diaboli" Deschnera. Kościół osiągał swoje cele podczas soborów, na których to m.in. uchwalono prawo zwalniające kler od płacenia podatków i służby w armii (319 r.), biskupów spod nadzoru sądów świeckich (355 r.), ustalono celibat (aby nie roztrwonić gromadzonego przez Kościół majątku) oraz wprowadzono doktrynę o dziedziczeniu grzechu pierworodnego (418 r.). Kościół formował doktryny, uściślające niejasny lub niejednoznaczny przekaz z okrojonej i przystosowanej do potrzeb Kościoła Biblii. Doktryn powstało mnóstwo; są te dotyczące seksu, reinkarnacji, wolnej woli itd. Warto jednak wspomnieć, że Kościół zawsze wybierał takie ideologie, które zapewniały możliwość kontroli jednostek i całych społeczeństw. Mroczna strona historii chrześcijaństwa dotyczyła i nadal dotyczy dominacji oraz kontroli życia duchowego i wolności człowieka. Ortodoksyjni chrześcijanie zbudowali organizację, która od początku nie popierała wolności i samostanowienia, ale posłuszeństwo i czołobitność. Aby osiągnąć swój cel wywierano wpływ na, wszystkie aspekty życia. Władza kościelna opierała się na strachu przed śmiercią i grzechem. Opierając się na wierze w jedynego, autorytatywnego i karzącego Boga domagali się podporządkowania jedynej władzy i karali tych, którzy się temu sprzeciwiali. W ciemnym okresie dziejów Europy, gdy Kościół przejął kontrolę nad wychowaniem, nauką, medycyną, techniką i sztuką, nastąpił marazm i upadek cywilizacji. Maszerujący na Środkowy Wschód krzyżowcy mordowali i niszczyli w imię Boga. W średniowieczu inkwizycja systematycznie prześladowała i zastraszała społeczeństwo. Na stałe ataki narażona była społeczność żydowska. W okresie reformacji, zarówno katolicy, jak i protestanci wywoływali wojny, w których chrześcijanie padali ofiarami innych chrześcijan - gdzie każdy uważał, że obrana przez niego droga była jedyną właściwą i dobrą ścieżką prawdy. Polowania na czarownice wyniszczyły niezliczone rzesze kobiet i mężczyzn. Ludobójstwo Indian oraz niewolnictwo odcisnęły trwale piętno w historii. Mając tę wiedzę, rozumiejąc zło płynące z chęci podporządkowania, władzy i chciwości, możemy zrobić krok w kierunku świata, w którym cenione będą wszelkie różnice, wolność i godność człowieka. Możemy zrealizować najwyższy plan ludzkości - postępowania w zgodzie z samym sobą oraz otaczającym nas światem. Jeśli podoba Wam się moja recenzja, to zapraszam po więcej: https://www.instagram.com/anemonenemorose/

Książka pisana pod tezę i z określonej pozycji. Bardzo emocjonalna, niespecjalnie dzieląca włosa na czworo. Pomimo, iż wyraźnie wskazująca palcem to tylko poszlakowa co autor uczciwie przyznaje. Niestety summa summarum średnio porywająca na odcinku czytelniczym i pełna powtórzeń sprawiających wrażenie jakby autor chciał zakląć nimi rzeczywistość. Czy wierze autorowi? Bezwzględnie. Logicznie bowiem swoją tezę uzasadnił, tezę iż poprzednikowi naszego papieża ktoś pomógł z przeniesieniem na tamten świat. Autor odmalował do tego naprawdę przerażający i przygnębiający obraz ówczesnych Włoch. Pytanie czy warto po książkę sięgnąć pozostaje otwarte. Rzekłbym, a raczej napisał, że to opcja dla ciekawych tematu.

117/2025 Nie zapomnę swego dysonansu poznawczego, kiedy to w słoneczny majowy dzień siedzieliśmy zziajani w cieniu kawiarnianego parasola na Placu Corredera w Kordobie i z rozkoszą popijaliśmy sangrię z dzbanka wyłożonego lodem… Wspaniała przestrzeń, bodaj największy z andaluzyjskich placów miejskich, otoczony wspaniałymi zabytkami i otulony historią. No właśnie: historią. Popijając wino – równolegle czytałem o tym miejscu i jego przeszłości. I w ramach tego dysonansu – słodka sangria stawała się nieco cierpka, kiedy czytałem o widowiskowych egzekucjach, jakich dokonywała tu Inkwizycja. Kilkaset lat przed realizacją zamówienia przez naszego kelnera – inkwizycyjny terror realizował tu ostateczne stadium swej walki z tzw. herezją, czyli po prostu – palił ludzi, zarówno in persona, jak i in effigie (symboliczne spalenie podobizny „heteryka” którego – jeszcze – nie udało się sięgnąć Trybunałowi). Plac Corredera nadawał się do tego idealnie – dzięki jego rozmiarom i przestronności można tu było spędzić spory tłum, by terroryzować go strachem, a tym samym trzymać społeczeństwo w ryzach tzw. „porządku religijnego”. Tomás de Torquemada bez wątpienia był człowiekiem obłąkanym. Ale nie w znaczeniu postradania zmysłów i zachowań irracjonalnych: pochłonęło go szaleństwo wynikające z postępującej żądzy władzy, zatracił się w swej idee fixe, czyli ślepej i bezgranicznej nienawiści do Żydów i Maurów, a swoje „życie i twórczość” podporządkował imperatywowi wyniszczenia lub wygnania z Hiszpanii marranów, czyli Żydów konwertytów, którzy przyjęli chrzest, oraz morysków – chrześcijan pochodzenia arabskiego. Mariaż religii i władzy od zarania dziejów stanowił ludobójcze połączenie - Torquemada zaś idealnie trafił w swój czas: obsesja Izabeli i Ferdynanda, władców Hiszpanii, na punkcie zakończenia rekonkwisty wymagała nieustającego dopływu gotówki, a tej w dużej mierze dostarczała Suprema dokonując, pod pretekstem obrony czystości wiary, konfiskat majątków co bogatszych obywateli, głównie Żydów, oskarżanych o sprzeniewierzenie. Inkwizycja kojarzy się powszechnie ze stosami, ale to perspektywa wiodąca na poznawcze manowce. Inkwizycyjny terror miał o wiele szerszy repertuar środków represji a skala jego zasięgu w Hiszpanii końca XV wieku – mogłaby imponować samemu Stalinowi. Mam ciary na plecach, gdy pomyślę, że gdyby nie zdecydowany sprzeciw Izabeli – Wielki Tancerz Triany zrównałby z ziemią Alhambrę po zdobyciu Grenady… Piromańskie zapędy Tomasa kierowały się w równym stopniu, a może nawet bardziej, ku „paleniu myśli”, a więc walki z nauką, sztuką i postępem. Z – nomen omen – gorącym zapałem Suprema zamieniała w popiół setki tysięcy rękopisów oraz druków. Zatrzymano wtedy w Hiszpanii naukowy postęp i rozwój na całe pokolenia. Niewielu także wie – to nie wiedza podręcznikowa – że mało brakowało, a Kolumb nigdy nie podniósłby kotwicy Santa Marii: Torquemada nigdy by na to nie pozwolił i można rzec metaforycznie, iż suszył już drewno dla Kolumba. Wszak sugerowanie przez żeglarza istnienia czegoś za wielką wodą było głoszeniem wizji, o której nie ma słowa w Biblii. A to już herezja pełna gębą. Tylko konsekwentny upór Izabeli, a raczej – jej słabość do wizji potencjalnych zysków, jaką roztaczał kontrowersyjny nawigator, pozwolił na sfinansowanie skromnej wyprawy, która przesądziła potem o losach świata. Ale to już inna historia... Książka Jerzego Cepika jest kapitalnym połączeniem historycznego reportażu z powieścią historyczną. Jest w zamierzeniu Autora fabularyzowaną, biograficzną, opowieścią o „życiu i twórczości” kościelnego zbrodniarza, ale także relacją na temat ówczesnej Hiszpanii a nawet Europy. Lektura to niełatwa: wielu osobom specyficzna narracja Cepika nie przypadnie do gustu, ale też wielu z tych, którzy narzekają na to w swych opiniach – wydaje się zupełnie nie zdawać sprawy z celowości tych autorskich zabiegów, tym samym nie rozumieć przyjętej przez Autora konwencji. Lubię książki, które pozostawiają mnie z niedosytem. A mam apetyt na Muzeum Inkwizycji w Sewilli.