Haikyu!! #15

Jak zwykle przyjemny tomik! Specjalnie zostawiłam go na zbliżające się święta (bo akcja rozgrywa się w grudniu) i nie żałuję, bo dzięki temu poczułam ducha świąt! Minus jest taki, że Sasaki i Yamada wciąż nie zdają swoje sprawy z uczuć jakimi się darzą. Podobno jednak w kolejnych tomach coś między nimi zaiskrzy, więc będę czytać dalej ^^. PS - kupcie trzeci tomik w edycji specjalnej!!! Dodają tam booklecik, który jest spoczko dodatkiem <3

Heart-warming manga (klimat porównałabym do "Horimiyi"). Dobrze znany, ale generalnie fajny koncept, czyli spotkanie bohaterów "z dwóch różnych światów". W pierwszym tomie dosyć sporo zastanawiamy się nad rzeczami typu: "dlaczego ta druga strona w ogóle się mną zainteresowała/jest dla mnie miła?!", jednak odkrywamy też powoli tą głębię postaci. To dopiero pierwsza część, a już można się przywiązać do bohaterów.

Jestem pod wrażeniem, że autorowi tej serii z każdym tomem udaje się utrzymać poziom zainteresowania czytelnika i napięcia. Tym razem będą dwie główne nitki fabularne: z jednej strony kontynuacja zmagań grupy Arisu z Królem Trefl oraz zupełnie nowa gra, z nowymi uczestnikami, gdzieś w innej części Krainy Kresu. Ta druga grupa będzie musiała zmierzyć się z Waletem Kier, a gra tylko pozornie będzie się wydawać prosta. Uczestnicy będą nie tylko zmuszeni zaufać zupełnie obcym osobom, zdecydować - czy wierzą w ich słowa, czy powinni trzymać się własnej intuicji. Będą też musieli wytypować, kto w ich grupie jest owym Waletem Kier. Bo jeśli nie uda im się tego dokonać przed upływem czasu - to właśnie Walet zostanie zwycięzcą, a reszta zostanie wyeliminowana. Wciąga, trzyma w napięciu, poraża dramaturgią. Muszę jak najszybciej przeczytać kolejny tom ;)

No i na szczęście akcja zaczęła się rozwijać. Bardzo fajnie przedstawiony i opisany festiwal szkolny. Potem, w momencie dywersji Tsukasy akcja nabiera tempa i robi się na serio ciekawie. Tsukasa jest wyjątkowo irytujący i chyba musi taki być, żeby coś się działo. Ale tym bardziej mnie ciekawi, gdzie to wszystko zmierza. Seria zaczyna być trochę męcząca, bo wszystko kręci się w kółko wokół tych samych konceptów. A ja już mam poczucie, że chciałabym jakichś odpowiedzi.

Ciężko mi było ocenić ten 1 tom. Pierwsza połowa w ogóle mi się nie podobała i zwyczajnie czułem nudę , ale już druga połowa mnie wkręciła. A jeden wątek naprawdę mnie zaskoczył. Co do kolejnych tomów to jak wyjdzie 2 tom to pewnie przeczytam i wtedy się okażę czy będę kontynuować czytanie

Wrzesień w pełni, czyli czas najwyższy wrócić do podcastu Normalnie o... W pierwszym odcinku opowiadam, oczywiście najkrócej jak się da, o pierwszym tomie mangi Kagurabachi. Serdecznie zapraszam. #normalnieo #manga Mixcloud https://tiny.pl/nvhfwgg7 Spotify https://tiny.pl/k16b2h8b

Mam mieszane uczucia wobec serii. Z jednej strony dostajemy czytelną, ładna kreskę, interesujący zamysł fabuły, kreację bohaterów a z drugiej...akcja jest dosyć chaotyczna, nierówna w odbiorze. W jednej chwili mam wrażenie, że czytam "typowego" shōnena a w drugiej dostaję lekkie gore z drastyczną fabułą oraz pozostawiającymi wiele do życzenia zachowaniami i momentami.

Bardzo dobry tom. Ciekawy i dynamiczny. Są zwroty akcji i wreszcie zaczynamy się czegoś dowiadywać. Przełamanie sztampy było dobrym wybiegiem, plusem jest też dość niespodziewane zakończenie. Czekam na dalszy rozwój. Zastanawia mnie tylko, czy wszystko zostanie wyjaśnione, bo nie wiem czy to jest nieścisłość, czy celowy wybieg, ale jak to jest, że skoro jedna szkolna tajemnica jest najpotężniejsza z nich wszystkich, to inna może całkowicie ją wymazać z rzeczywistości? Czekam, co pokażą dalsze części.

Kapkę nie czaję lekkiego, zasłyszanego tu i ówdzie w internetu odmętach hejtu, czy też negatywnych opinii o XOXO. Nie do końca wiem, czego ludzie spodziewają się po - zeszytówce, jakby nie było - w uniwersum Cyberpunk’a. Gdzieś tam widziałem - ktoś napisał, że XOXO miał momenty lepsze i momenty gorsze. Albo że to miernota, na szybko strzelona, prosta i zbyt skupiona na jednym wątku. Czego ludzie oczekują, od kilkudziesięcio stronicowego, zamkniętego komiksu z logo Cyberpunk na okładce? Rozwinięcia czterdziestu wątków z gry? Wyjaśnienia absolutnie wszystkich niuansów na pierwszych czterech stronach, ażeby każdy zrozumiał sens? To miał być szybki strzał. Kupiłem XOXO, bo zbieram sajberanki. Spodziewałem się, że pyknę, ciachnę na raz i bajlando. Posta nie będę pieścił, bo o czym? Toż te sajberpanki, to nie wszystkie warte tego, aby posta pieścić.  Ale XOXO w mojej ocenie jest najlepszym jak dotąd Cyberpunkowym komiksem. Przeczytałem dwa razy w ciągu jednego dnia. I jestem zachwycony skurwysyńsko. Bo raz, że to naprawdę skupiona na jednym wątku opowieść - i to ogromny plus. Biorąc kolejny komiks z pokaźnego uniwersum, wcale nie mam ochoty dostawać zbyt długiego przedwstępu, ażebym się połapał. Dlatego Sztybor odwalił kawał dobrej roboty, robiąc z XOXO bardzo przystępną opowieść, która w zasadzie tylko klimatem i światem przedstawionym skleja się z macierzystym uniwersum i nie potrzebuje absolutnie żadnych wyjaśnień. Człowiek, który nie ma bladego pojęcia o Cyberpunku, zrozumie XOXO w 101%. Gdyż XOXO to komiks o… miłości (o zgrozo!), który ukradkiem o miłości stara się nie mówić, a jednak mówi o niej wcale a wcale sporo. I robi to prześwietnie. Pokazując ją od zupełnie… tyłka strony - tej brudnej i pełnej negatywnych konsekwencji. Tej absolutnie pozbawionej romantyzmu, przykrej i zepsutej od samego zaczątku. I jest to niesamowita wręcz skrajność do settingu i półświatka, w którym rzecz się dzieje. Sztosem jest również prowadzona pobocznie rysowana kreskówka, która nie dość, że stanowi przepięknie podaną alegorię tego, z czego zlepiony jest główny wątek, to jeszcze Sztybor kapitalnie wręcz uzasadnia jej istnienie w opowieści. Wizualna strona, za którą odpowiada Jakub Rebelka to miód, orzeszki, trufle - i wszystko inne dobre, co sobie tutaj wymyślisz, co to lubisz czasem wdrążolić na przekąskę, wstaw - a pasowało będzie. Rysunek Rebelki wpasowuje się w komiksowy świat Cyberpunku w pełnym tego słowa znaczeniu. Jest gęsto, brudno, ciężko i konkretnie. Owa wspomniana kreskówka to absolutny majstersztyk stylistyczny. Nie mogłem się napatrzeć. No coś pięknego. Finalnie więc, jak szacować komiks, który - jakkolwiek zły czy dobry by nie był - to w ostatecznym rozrachunku i tak będzie elementem/kawałkiem/częścią czegoś większego? Na moje oko - w dupie mieć czy to sajberpank, czy nie. Kooperacja świetnego rysunku i dobrego scenariusza obroni się sama. Więcej na (IG) @znakiem_tego

Elden Ring jako gra to czysta kartka - historię poznajemy razem z bohaterem, ale tak naprawdę możemy przejść grę i tej historii nie poznać. „Droga do złotego drzewa” to… poradnik? Częściowo uczy czytelnika jak rozpocząć przygodę w grze, ale też wprowadza w błąd - pogadamy sobie podczas rozgrywki z parunastoma, może parudziesięcioma postaciami, reszta będzie zawsze agresywna. Nie będę się może zagłębiał jednak w szczegóły komiksu jako adaptacji gry. Sam komiks nie traktuje się poważnie, nadaje się zarówno dla osób które grały jak i nie grały. To komedia w świecie z pogranicza dark fantasy i horroru. Trochę się to wszystko gryzie, ale czyta się przyjemnie i szybko. Dla mnie gituwa.

Jest lepiej niż w 1 tomie ale wciąż mocne 6,5. Modele postacie wydają się bardziej dopracowane niż w poprzednim tomie ale to wciąż nie jest poziom serialu. Historia opowiadania tym razem jest... mało ciekawa. Dialogi słabe. Żartów nie ma. Jakieś mitologii świata przedstawionego też brak. Nie wiemy skąd, co i po co oprócz powodów celu głównego. Bardzo mało scen walki, mniej niż w pierwszym tomie. Następnego dnia się zapomni, że w ogóle się o czym była historia. Na plus wprowadzenie Pike oraz Percyego.

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Początek to prawdziwa jazda bez trzymanki. Pierwszy tom skupia się na wspomnianej wyprawie, która odmienia głównego bohatera. Nie jest to dla niego kolejne zadanie czy radosna przygoda, to czysty horror psychologiczny, który udziela się również czytelnikowi. Bardzo ciekawym zabiegiem ze strony twórców jest tu pokazanie, że nawet najsłabszy łowca, o ile potrafi analizować sytuację, jest wartością dodaną dla drużyny (o ile ta go słucha). Ten etap to świetne wprowadzenie, gdzie maski opadają, a „koledzy” z drużyny pokazują swoje prawdziwe, często tchórzliwe oblicza. W drugim tomie historia zaczyna mocniej skręcać w stronę mechanik znanych z MMORPG. Jinwoo dostaje okienko z zadaniami, statystykami i ekwipunkiem. Czy to naciągane? Trochę tak, ale twórcy zgrabnie wpletli to w rzeczywistość bohatera. Z czasem jednak robi się mroczniej. Jinwoo szybko orientuje się, że największym zagrożeniem w lochach wcale nie muszą być potwory, ale inni ludzie. W trzecim tomie wchodzimy już w świat wielkiej polityki łowców – pojawiają się gildie, wielkie korporacje i łowcy rangi S, którzy są traktowani jak celebryci stojący ponad prawem. To bardzo ciekawy wątek, bo pokazuje, że pojawiające się lochy to nie tylko zagrożenie, ale przede wszystkim gigantyczny biznes. Widać tu jak nasz bohater się zmienia – staje się chłodniejszy, bardziej wyrachowany. Przestaje być ofiarą, a zaczyna być drapieżnikiem. Wszystkie trzy tomy świetnie balansują akcję, rozwój postaci i wątki fabularne. Widać, że autor i rysownik rozumieją, jak połączyć czytelniczą przyjemność z elementami „gry”, nie gubiąc przy tym emocji i napięcia. Fabuła pozostaje przystępna dla nowych czytelników, a jednocześnie satysfakcjonująca dla tych, którzy śledzili webtoon online. Historia jest pełna zwrotów akcji, a rozwój Jinwoo – choć trochę przewidywalny, jest pokazany w sposób interesujący i wciągający. Seria nie jest jednak idealna i ma też swoje wady. Pewne schematy są tutaj dość mocno powtarzalne, a niektóre wątki przewidywalne. Na razie brakuje tu również głębszej psychologii postaci. Postacie drugoplanowe, jak chociażby Juhee czy Jinho, choć sympatyczne, na razie robią tylko za tło dla Jinwoo. Momentami tempo jest także zdecydowanie za szybkie, nie pozwalając należycie wybrzmieć pewnym scenom i zawartym w nich emocją.... https://popkulturowykociolek.pl/solo-leveling-tom-1-3-recenzja-manhwy/

Powiem tak - OJAPIER… Nie wiem czy bardziej chciałabym przytulić Natsukiego, czy się go boję? Amamiya jest popier…, ale lubi dzieci (???) Gunji został porwany! I jak ja mam teraz wytrzymać do kolejnego tomu?! Sprawa z Chizu dała mi trochę po pysku. Dziewczyna może i dopiero co się pojawiła, ale samo to jak bardzo zmienił się przy niej Natsuki – jak z poważnego formalisty (który w ramach odmiany krzyczy na Amamiyę i rzuca w niego co ma pod ręką…) naprawdę się rozluźnił i zaczął się szczerze uśmiechać. Do tego to nie był pierwszy raz, gdy ktoś mu bliski został zakażony pasożytniczym obcym… I tym razem to on jest tym, który pociąga za spust. Relacja Natsukiego i Reiji’ego jest… trudna. Teraz przyszło się dowiedzieć dlaczego. Takie hate-love relationship, do tego z ogromną dawką wykorzystywania – od teraz nawet z obu stron. Ale obaj się na to godzą i cóż, nie ułatwiają sobie też sprawy. Toksyczne w ciul. Dlatego jak to dobrze, że jest przeciwwaga w postaci Akiry i Sho! Czyli dla odmiany zgrany duet nowego pokolenia agentów. Zgrany i przeuroczy, niewinny i trochę naiwny w tej przyjaźni. Dlatego chyba będę siedzieć jak na szpilkach, aż nie pojawi się kolejny tom! Kto to widział kończyć w takim momencie, gdy Gunji’ego porwano! A ten ciołek Sho nawet nie zauważył! Ale jak już się dowie, to tam chyba zrobi jesień średniowiecza… Nie chciałabym być w skórze tych, którzy staną mu na drodze w uratowaniu Akiry.

Przyznam szczerze, że komiks Batman: Wojna Cieni od początku mnie wciągnął. Fabuła wydawała się intrygująca i naprawdę potrafiła zaangażować czytelnika. Pomimo tego, że tom bardzo mocno nastawiony jest na akcję, której – nie ma co ukrywać – nie brakuje. Jednak nieco problematyczna jest sama jej prezentacja. Przez dużą część tomu brakowało mi starannie rozrysowanych sekwencji, stawiających na choreografię. To, co dzieje się na kartach komiksu podczas wielkich batalii nazwałbym raczej „kontrolowanym chaosem”. Twórcy chcieli oddać ogrom tych starć i ich natężenie, przez co całość wypada bardzo efekciarsko, czasem wręcz karykaturalnie. Ale to po prostu taki styl – jednym bardzo podpasuje, innym znacznie mniej. Ja jestem gdzieś pośrodku ze swoimi mieszanymi uczuciami co do tego rysunku. Doceniam starania, jednak chyba wolałbym coś mniej „napompowanego”. Więcej przeczytasz tutaj: https://popkulturowcy.pl/2024/02/22/batman-wojna-cieni-recenzja-komiksu/

Rysunki w porządku (choć sam diaboł może być postrzegany dyskusyjnie). Fabuła z początku ładnie się trzyma pierwowzoru, ale w drugiej połowie robi się już mniej spójna. I duży minus za wycięcie mojej ulubionej kwestii ("wiedźmak chutliwy jest ponad miarę wszelką"). Lekko zaniża średnią serii (która za chwile raczej wzrośnie, bo przecież Zielińska i Krajewska).

Powiem wam, że nie wiedziałem czego się spodziewać... jestem jak przysłowiowa sroka... błyszczało na półce to zgarnąłem... Tak - jestem fanem Cyberpunka 2077, światopoglądem bliżej mi do Silverhanda niż kogokolwiek innego a jego rozwiązanie konfliktu z Arasaką uznaje za bardzo kreatywne ;) Edgerunners zaskoczyło mnie parę lat temu podczas urlopu i umialałem sobie wieczory odcinkami... David i cała ekipa bardzo przypadli mi do gustu toteż nic dziwnego, że zgarnąłem jedyny egzemplarz na półce... Chyba myślałem, że dostanę tutaj jakąś mroczną opowieść tymczasem... HELLO!!! To jest Rebecca i Pilar! Już pierwsze strony zabierają nas w szaloną podróż, pełną absurdu, komedii i przerysowanych scen... Oczywiście można się tam dopatrzeć jakiegoś drugiego dna... niezrealizowane marzenia, niezrealizowane oczekiwania, własne ja kontra przetrwanie w Night City ale.... PO CO? Xd Ja tam dałem się porwać i tutaj wiem, że drugi tom kupię bo to lekka, absurdalna, pełną przerysowanej przemocy podróż :) Dodatkowo ładnie i czytelnie narysowana. Konwencja mangi zdecydowanie tutaj pasuje... Jestem na TAK!