Haikyu!! #16

Elden Ring jako gra to czysta kartka - historię poznajemy razem z bohaterem, ale tak naprawdę możemy przejść grę i tej historii nie poznać. „Droga do złotego drzewa” to… poradnik? Częściowo uczy czytelnika jak rozpocząć przygodę w grze, ale też wprowadza w błąd - pogadamy sobie podczas rozgrywki z parunastoma, może parudziesięcioma postaciami, reszta będzie zawsze agresywna. Nie będę się może zagłębiał jednak w szczegóły komiksu jako adaptacji gry. Sam komiks nie traktuje się poważnie, nadaje się zarówno dla osób które grały jak i nie grały. To komedia w świecie z pogranicza dark fantasy i horroru. Trochę się to wszystko gryzie, ale czyta się przyjemnie i szybko. Dla mnie gituwa.

Przy lekturze tej serii czuję się rozdwojona: z jednej strony chcę przerzucać jak najszybciej strony, by dowiedzieć się, co dalej, z drugiej- każdą pozycję taneczno-łyżwiarską oglądałabym w nieskończoność. Te rysunki są tak fantastyczne, tak naładowane emocjami! Sama historia jest poruszająca- mała Inori tym razem staje do walki o miejsce w drużynie olimpijskiej. Czy uda jej się wywalczyć podium? Bardzo czekam na kontynuację!!

Powiem wam, że nie wiedziałem czego się spodziewać... jestem jak przysłowiowa sroka... błyszczało na półce to zgarnąłem... Tak - jestem fanem Cyberpunka 2077, światopoglądem bliżej mi do Silverhanda niż kogokolwiek innego a jego rozwiązanie konfliktu z Arasaką uznaje za bardzo kreatywne ;) Edgerunners zaskoczyło mnie parę lat temu podczas urlopu i umialałem sobie wieczory odcinkami... David i cała ekipa bardzo przypadli mi do gustu toteż nic dziwnego, że zgarnąłem jedyny egzemplarz na półce... Chyba myślałem, że dostanę tutaj jakąś mroczną opowieść tymczasem... HELLO!!! To jest Rebecca i Pilar! Już pierwsze strony zabierają nas w szaloną podróż, pełną absurdu, komedii i przerysowanych scen... Oczywiście można się tam dopatrzeć jakiegoś drugiego dna... niezrealizowane marzenia, niezrealizowane oczekiwania, własne ja kontra przetrwanie w Night City ale.... PO CO? Xd Ja tam dałem się porwać i tutaj wiem, że drugi tom kupię bo to lekka, absurdalna, pełną przerysowanej przemocy podróż :) Dodatkowo ładnie i czytelnie narysowana. Konwencja mangi zdecydowanie tutaj pasuje... Jestem na TAK!

I wreszcie poznajemy prawdziwą istotę Claymore i organizacji. Pamiętam jak lata temu po raz pierwszy czytałam mangę online i uderzył mnie szok po słowach Mirii, która długo prowadziła śledztwo na temat natury organizacji. Dochodzą też cztery świetne rozdziały z retrospekcjami Teresy, Clare, Mirii i Priscilli, które uzupełniają nam historię o parę ciekawych wątków. Ci, którzy znają Atak Tytanów będą wiedzieli, skąd autor czerpał inspirację – nie jest możliwe, by nie pożyczył chociaż trochę z Claymore. Znakomity tom, a teraz będzie już tylko gęściej, mroczniej, lepiej. Ta historia zdecydowanie zasługuje na większą sławę i uznanie. Byłoby wspaniale, gdyby kontynuowano anime lub zrobiono remake, tym razem obejmujący całą opowieść.

Mecz z Technikum Date udowania, jak bardzo rozwinęły się obie drużyny. Nowa Żelazna Ściana jest silniejsza, ale podobnie jak całe Karasuno. Wciągający mecz, na którym jednak akcja tomu się nie kończy! Od samego początku Aoba Josai udowadnia, że są mocnym przeciwnikiem.

Wow, co się działo w tym tomie. Już rozumiem co mieli na myśli ludzie, którzy po drugim sezonie anime mówili, że jest na co czekać po bitwie o Jeny! Tom 7 był świetny, całą walka na Jeju trzymała w napięciu, w końcu loch rangi S, królowa mrówek, Beru... Ale tom 8 to inny poziom! Mamy tu parę lochów, wiele walk, kolejnych bossów, a do tego Sung Jinwoo zmaga się z rosnącą popularnością i planuje założenie własnej gildii. Czytanie tej serii jest zawsze mega satysfakcjonujące, bo choć główny bohater jest bardzo overpowered, nie powoduje to nudy, a sprawia mi dziwny zaciesz, gdy wiem, że nikt nie ma z nim szans 😆 też tak macie?

Jestem pod wrażeniem, że autorowi tej serii z każdym tomem udaje się utrzymać poziom zainteresowania czytelnika i napięcia. Tym razem będą dwie główne nitki fabularne: z jednej strony kontynuacja zmagań grupy Arisu z Królem Trefl oraz zupełnie nowa gra, z nowymi uczestnikami, gdzieś w innej części Krainy Kresu. Ta druga grupa będzie musiała zmierzyć się z Waletem Kier, a gra tylko pozornie będzie się wydawać prosta. Uczestnicy będą nie tylko zmuszeni zaufać zupełnie obcym osobom, zdecydować - czy wierzą w ich słowa, czy powinni trzymać się własnej intuicji. Będą też musieli wytypować, kto w ich grupie jest owym Waletem Kier. Bo jeśli nie uda im się tego dokonać przed upływem czasu - to właśnie Walet zostanie zwycięzcą, a reszta zostanie wyeliminowana. Wciąga, trzyma w napięciu, poraża dramaturgią. Muszę jak najszybciej przeczytać kolejny tom ;)

Mam mieszane uczucia wobec serii. Z jednej strony dostajemy czytelną, ładna kreskę, interesujący zamysł fabuły, kreację bohaterów a z drugiej...akcja jest dosyć chaotyczna, nierówna w odbiorze. W jednej chwili mam wrażenie, że czytam "typowego" shōnena a w drugiej dostaję lekkie gore z drastyczną fabułą oraz pozostawiającymi wiele do życzenia zachowaniami i momentami.

Drugi tom nie rozkochał mnie bardziej w serii, ale też nie zniechęcił. Powiedziałabym, że jest stabilnie, tak jak z moją maturą z chemii XD Zdecydowanie wątek z Kanatą spowodował, że czekam aż kolejny tom wpadnie w moje ręce. Fajny był też one-shot dodany na końcu, bo mogłam dowiedzieć się jaki był pierwotny zamysł autora.

Sporo przepraszania i dziękowania w tym tomie. Oczywiście miało to sens, dzięki temu ta część się też wyróżnia, ale z czasem miałam już trochę dość, hah. Co najważniejsze jednak, dziewczyny z Kikyo oraz chłopacy z Chidori zaczynają się dogadywać ! Dodatkowo, Kaoruko i Rintarou wychodzą we dwójkę do oceanarium + został przedstawiony początek wątku matki Tsumugiego (bo po końcówce i zapowiedzi sądzę, że to będzie "głębszy temat").

Jak zwykle przyjemny tomik! Specjalnie zostawiłam go na zbliżające się święta (bo akcja rozgrywa się w grudniu) i nie żałuję, bo dzięki temu poczułam ducha świąt! Minus jest taki, że Sasaki i Yamada wciąż nie zdają swoje sprawy z uczuć jakimi się darzą. Podobno jednak w kolejnych tomach coś między nimi zaiskrzy, więc będę czytać dalej ^^. PS - kupcie trzeci tomik w edycji specjalnej!!! Dodają tam booklecik, który jest spoczko dodatkiem <3

Kolejny fajny komiks Star Wars. Tym razem na tapecie Jango Fett, ojciec najsłynniejszego Boby w tym uniwersum. Same przygody Jango były mi kiedyś znane ze starych komiksów, ale w sumie od wielu lat chyba nie było niczego "świeżego". Bardzo ładne rysunki, fajna fabuła. Czego chcieć więcej. Chwała Gwiezdnym Wojnom !

Poza gigantyczną bitwą, która może zadecydować o wszystkim, toczą się także inne starcia. W końcu całe zamieszanie z rozgrywkami i apokaliptycznym planem to efekt działań Kenjaku, który był wrogiem zaklinaczy od samego początku tej serii. Może nie jest on tak silny jak Sukuna, ale i tak stanowi poważne zagrożenie. Dlatego do rozprawienia się z nim wysłany zostaje Fumihiko Takaba, czyli komik, który został zamieniony w zaklinacza przez Kenjaku, by brać udział w morderczej rozgrywce kończącej Jujutsu Kaisen. Miłośnik żartów jest dosyć specyficzną postacią i dlatego ta bitwa jest niezwykle oryginalna i kręci się wokół gagów, kabaretowych scenek i japońskich komediowych duetów. Tego chyba nikt się nie spodziewał? Zwłaszcza jako przerwę w epickim pojedynku, gdzie dwóch najsilniejszych wojowników w historii idzie na całość. Ta odskocznia i zmiana tempa wypada bardzo ciekawie i muszę przyznać, że komediowy pojedynek będzie jedną z rzeczy z tej mangi, które zapamiętam na bardzo długo.

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Początek to prawdziwa jazda bez trzymanki. Pierwszy tom skupia się na wspomnianej wyprawie, która odmienia głównego bohatera. Nie jest to dla niego kolejne zadanie czy radosna przygoda, to czysty horror psychologiczny, który udziela się również czytelnikowi. Bardzo ciekawym zabiegiem ze strony twórców jest tu pokazanie, że nawet najsłabszy łowca, o ile potrafi analizować sytuację, jest wartością dodaną dla drużyny (o ile ta go słucha). Ten etap to świetne wprowadzenie, gdzie maski opadają, a „koledzy” z drużyny pokazują swoje prawdziwe, często tchórzliwe oblicza. W drugim tomie historia zaczyna mocniej skręcać w stronę mechanik znanych z MMORPG. Jinwoo dostaje okienko z zadaniami, statystykami i ekwipunkiem. Czy to naciągane? Trochę tak, ale twórcy zgrabnie wpletli to w rzeczywistość bohatera. Z czasem jednak robi się mroczniej. Jinwoo szybko orientuje się, że największym zagrożeniem w lochach wcale nie muszą być potwory, ale inni ludzie. W trzecim tomie wchodzimy już w świat wielkiej polityki łowców – pojawiają się gildie, wielkie korporacje i łowcy rangi S, którzy są traktowani jak celebryci stojący ponad prawem. To bardzo ciekawy wątek, bo pokazuje, że pojawiające się lochy to nie tylko zagrożenie, ale przede wszystkim gigantyczny biznes. Widać tu jak nasz bohater się zmienia – staje się chłodniejszy, bardziej wyrachowany. Przestaje być ofiarą, a zaczyna być drapieżnikiem. Wszystkie trzy tomy świetnie balansują akcję, rozwój postaci i wątki fabularne. Widać, że autor i rysownik rozumieją, jak połączyć czytelniczą przyjemność z elementami „gry”, nie gubiąc przy tym emocji i napięcia. Fabuła pozostaje przystępna dla nowych czytelników, a jednocześnie satysfakcjonująca dla tych, którzy śledzili webtoon online. Historia jest pełna zwrotów akcji, a rozwój Jinwoo – choć trochę przewidywalny, jest pokazany w sposób interesujący i wciągający. Seria nie jest jednak idealna i ma też swoje wady. Pewne schematy są tutaj dość mocno powtarzalne, a niektóre wątki przewidywalne. Na razie brakuje tu również głębszej psychologii postaci. Postacie drugoplanowe, jak chociażby Juhee czy Jinho, choć sympatyczne, na razie robią tylko za tło dla Jinwoo. Momentami tempo jest także zdecydowanie za szybkie, nie pozwalając należycie wybrzmieć pewnym scenom i zawartym w nich emocją.... https://popkulturowykociolek.pl/solo-leveling-tom-1-3-recenzja-manhwy/

Końcówka meczu Karasuno z Aoba Josai jest bardzo nerwowa i przy tym bardzo emocjonująca. Ogromnym plusem tego tomu jest bliższe spotkanie z naszymi ukochanymi trzecioklasistami z Karasuno. Uwielbiam trio Suga, Daichi i Asahi a historia ich początkach w liceum była czymś, czego potrzebowaliśmy. Wreszcie też pojawia się legendarna Shiratorizawa i już od samego początku robią ogromne wrażenie. Dobrze jest poznać kolejne ikoniczne drużyny. Nasi chłopcy nie mają czasu na odpoczynek

Opinia o kilku pierwszych tomach: W tej manhwie jest wszystko to czego oczekiwałam. Tak jak sugeruje tytuł - jest leveling solo. Pierwsze dwa tomy mają mocny klimat, dość mroczny. Później jest więcej akcji, przemyślanych strategii i wzmacniania się. Główny bohater jest rozważny i mocno widać jak się rozwija. Ciekawie jest obserwować jak wchodzi w interakcje z innymi. Najlepsze i najważniejsze jest samo wbijanie poziomów i mocy. System został zrobiony przemyślanie, zachowując większość standardowego stylu z gier. Ciekawi mnie tu wszystko.

Shim i nowa żona kanclerza - czy tylko ja mam przyjemne skojarzenie z fabułą "Zapisków zielarki"? Skojarzenie zdecydowanie na plus, chociaż bardzo luźne. Żebraczka - teraz bardziej jako służąca - okazuje się dla swojej pani nie tyle przydatna, co niezbędna. Czyżby kroiła się przyjaźń? Jestem zachwycona- to jedna z tych historii, które wciągają i pozostają w myślach na dłużej.