Go!

Tutaj trzeba dać dwie recenzje - jedną do pierwszej noweli, a drugą do drugiej. Pierwsza nowela dotyczy życia Romy i Juliette. Bardzo mi się podobał opis ich miłości, scen ich razem. Nowela przypominała bardzo pozostałe części tej serii - pełna akcji, ciężka do zrozumienia. Druga nowela dotyczyła Benedikta i Marshalla. Tutaj akcja była dużo wolniejsza, co nie działało na minus, bo stanowiło fajną odskocznię. Natomiast bardzo brakowało mi scen ich miłości, tak jak w przypadku Romy i Julitte. Rozumiem, że trochę nie mieli możliwości, ale i tak, chciałabym tego więcej. Nie traktowałabym tej książki jako dodatku, a jako odrębną część, przynajmniej na ten moment. Bardzo szybko się ją czyta, ja skończyłam w jeden dzień.

Wyobraź sobie miejsce, w którym sen nie jest jedynie biologiczną koniecznością, lecz towarem, który można starannie wybrać z półki. Taką właśnie wizję roztacza przed nami Lee Mi-ye w swojej debiutanckiej powieści „Galeria Snów DallerGuta”. To książka, która stała się fenomenem w Korei Południowej, a teraz zdobywa serca czytelników na całym świecie. Moja ocena to solidne 7/10 – to literatura ciepła, kojąca, choć momentami zbyt ulotna. Główną bohaterką jest Penny, młoda dziewczyna, która spełnia swoje marzenie o pracy w legendarnym domu towarowym DallerGuta. Nie sprzedaje się tam jednak ubrań czy elektroniki, lecz sny: od tych o lataniu, przez spotkania z bliskimi, aż po koszmary, które mają nas czegoś nauczyć. Sklep odwiedzają klienci (ludzie i zwierzęta), którzy płacą za zakupy swoimi emocjami odczuwanymi po przebudzeniu – radością, pewnością siebie, a nawet nostalgią. Autorka stworzyła niezwykle urokliwy świat. System „płatności” i techniczne aspekty produkcji snów przez tajemniczych twórców są najbardziej intrygującymi elementami książki. Lee Mi-ye nie skupia się jednak na wartkiej akcji, lecz na małych, ludzkich historiach. Każdy rozdział to w zasadzie osobna przypowieść o tym, jak sen wpływa na nasze życie na jawie. Książka zasługuje na uznanie, ale ma też swoje ograniczenia, które powstrzymują mnie przed wystawieniem najwyższej noty. Efekt „plastra na duszę”: To idealna lektura na gorszy dzień. Jest przesycona optymizmem i wiarą w to, że każda trudność ma swój sens. Czytanie jej przypomina otulenie się miękkim kocykiem. Brak głębi w fabule głównej: Penny, choć sympatyczna, jest raczej obserwatorką niż aktywną bohaterką, która przechodzi znaczącą przemianę. Wątki osobiste są tu mocno zarysowane, ale potraktowane po macoszemu na rzecz anegdot o klientach. Lekkość vs. Banalność: Momentami refleksje autorki ocierają się o zbyt proste morały. Dla czytelnika szukającego mroczniejszego, bardziej skomplikowanego fantasy, Galeria Snów może okazać się zbyt naiwna. Mimo pewnej prostoty, powieść Lee Mi-ye ma w sobie coś magnetycznego. To manifestacja koreańskiego trendu „healing fiction”, literatury, która ma za zadanie leczyć i dawać nadzieję. Autorka przypomina nam, że sny to nie tylko ucieczka od rzeczywistości, ale narzędzie do lepszego zrozumienia siebie. Jeśli potrzebujesz literackiego wytchnienia od brutalnego świata i chcesz uwierzyć, że nawet Twój najgorszy koszmar miał Cię tylko wzmocnić, ta książka jest dla Ciebie. To piękna, pastelowa opowieść, która choć nie zmieni Twojego życia na zawsze, z pewnością sprawi, że najbliższa noc będzie nieco bardziej magiczna. To zasłużone siedem punktów za stworzenie miejsca, do którego chce się wracać w marzeniach sennych.

"Napar z magii i trucizny" to jedna z najlepszych książek jakie ostatnio przeczytałam. Nie będę się tutaj jakoś bardziej rozpisywać, ale naprawdę bardzo szybkich zachęcam do przeczytania. Mamy tutaj historię Ning. Bohaterka jedzie do pałacu na turniej, który wyłoni nadwornego shennong-shi, czyli po prostu - mistrza sztuki parzenia herbaty. Ja uwielbiam motywy takich magicznych turniejów i ten również mnie po prostu uwiódł. Bohaterka jest całkiem w porządku - nie jakoś niesamowita, ale całkiem ludzka, byłam w stanie jej kibicować. Widziałam wiele opinii , że książka jest nudna, ale absolutnie się z tym nie zgadzam. Działo się sporo, a nawet jeśli był jakiś spokojniejszy moment to nawet zwykłe opisy były magiczne i bardzo zajmujące. Wątek romantyczny - uroczy, całkiem mi się podobał, szczególnie kiedy zostały w niego wplątane pewny intrygi 🫢🤫. Ogólnie bardzo, bardzo polecam, świetna, lekka lektura, w sam raz na kilka dni. Końcowa ocena: 9/10 Kategoria wiekowa według mnie: 13+

„Księżniczka Bari” to dla mnie jedno z tych doświadczeń czytelniczych, które przypominają, po co w ogóle istnieje literatura. Od czasu, gdy zachwyciło mnie „Sto lat samotności”, rzadko trafiam na historię, która z taką lekkością łączy baśń, brutalną rzeczywistość i coś nieuchwytnego — rodzaj duchowego drżenia. To opowieść zakorzeniona w koreańskim micie, a jednocześnie boleśnie współczesna. Bari przechodzi przez świat pełen cierpienia, przemocy i wykorzenienia, ale nie jest to podróż przytłaczająca — raczej hipnotyzująca. Hwang Sok-yong prowadzi narrację w sposób niemal śpiewny, chwilami surowy, chwilami poetycki, jakby balansował między snem a reportażem z cudzego życia. Najbardziej uderza mnie to, jak naturalnie przenikają się tu porządki: magia nie jest ucieczką od rzeczywistości, tylko jej przedłużeniem. Duchy, wizje i symbolika nie służą ozdobie — są językiem, którym można opowiedzieć o traumie, stracie i przetrwaniu. Dzięki temu historia Bari nie zamienia się w egzotyczną opowieść „z daleka”, tylko w coś zaskakująco bliskiego. To książka, która działa jak dobra baśń — zostaje w głowie obrazami, a nie tylko fabułą. I jak w najlepszej literaturze tego typu, pod powierzchnią prostoty kryje się ogrom znaczeń. Dla mnie to arcydzieło — rzadkie połączenie piękna i bólu, które nie próbuje niczego uprościć, a mimo to czyta się je z poczuciem obcowania z czymś wyjątkowym.

Współpraca recenzencka z wydawnictwem Kirin 📖 Historia przedstawiona w powieści opowiada głównie o dwóch licealistach, dziewczynie - Hatsu - oraz o jej koledze - Ninagawie. Oboje są dotknięci ostracyzmem społecznym, doświadczają samotności wśród szkolnych rówieśników. Ich los splata się w momencie przypadkowego spotkania Hatsu z modelką, której fanem jest wspomniany Ninagawa. Książka w swojej sferze fabularnej porusza bardzo aktualne problemy szkolne, co mi przypadło do gustu. Historia jest też krótka, ma zaledwie ponad 100 stron, dzięki czemu nie nudzi się. Pozostawia jednak pewien niedosyt. Mam wrażenie, że w końcówce autorka publikacji urwała przebieg fabuły, aby jeszcze bardziej podkreślić problem ostracyzmu społecznego. Z jednej strony jest to plus, aczkolwiek szkoda mi, że nie mogłem poznać dalszych losów tych bohaterów. Tak samo dziwnie czułem się w trakcie czytania książki ze względu na jej japońską stylistykę, która chwilami "trąci" sztucznością. Czuć to zwłaszcza w dialogach. Muszę pochwalić za to tłumaczenie treści książki na język polski, które jest bardzo przystępnie wykonane, zgodnie z młodzieżowym gatunkiem publikacji. Trafne są również przypisy, wyjaśniające kluczowe pojęcia azjatyckie w tekście. Powieść należy do gatunku Young Adults i czuć to mocno, bo porusza typowo młodzieżowe problemy. Bardzo trafnie wpisuje się tutaj narracja pierwszoosobowa. Historia jest chwilami powolna, ale napisana w taki sposób, że czyta się ją przyjemnie, a to często lubię w książkach. Tytuł mogę polecić zwłaszcza młodzieży szkolnej, na jakiś wolny wieczór. Moja ocena - 7/10 #book #bookstagram #książka #bookstagrampl #Japonia #review #reviewer #powieść #risawataya #wydawnictwokirin #kirin

„Rozkład północy” to zbiór przeplatających się ze sobą opowiadań. Przechodząc przez te historie czytelnik powoli odrywa się od ziemi, by doświadczyć przedziwnych i niebezpiecznych wydarzeń. Jak mówi jedna z bohaterek, musimy spacerować nocą korytarzem i nie zwracać uwagi na to, co niezwykłe, taka nasza praca. Ach, na wypadek, gdyby pojawił się przed nami duch mężczyzny przypominający innego pracownika, ostrzegający, by gdzieś nie wchodzić, to lepiej go posłuchać. Opowiadania są czasem naprawdę niepokojące, ocierające się o szaleństwo, a w większości smutne. Autorce nie zależy na kreowaniu grozy dla samego dreszczyku, ale by w symboliczny sposób przedstawić takie pojęcia jak przeżywanie żałoby, chęć zemsty, nieprzepracowana trauma. Tutaj przedmioty i zwierzęta mają dusze, dźwigają emocjonalny bagaż. Bardzo podobała mi się ta książka, przeczytałam ją od deski do deski. Była jednocześnie osadzona we współczesności oraz w klimacie mityczno-baśniowym. We wszystkich tych dziwnościach i smutku dało się znaleźć pewnego rodzaju ukojenie. Do tego odczucia w dużej mierze przyczyniło się ostatnie opowiadanie, dlatego warto tomik doczytać do końca. Polecam.

Mamy zagubioną młodą bohaterkę, Akari, która nie potrafi funkcjonować w społeczeństwie. Ma jednak swój własny świat, który kręci się wokół jej ukochanego idola, Masakiego. Jest kompletnie zafiksowana na jego punkcie, kupuje płyty, wszystkie związane z nim gadżety, chodzi na jego koncerty, ogląda wywiady. Prowadzi bloga na jego temat i jest znana wśród innych fanów. Jednak sama nie wychodzi przed szereg. Stara się być jedną z wielu innych fanek. Mimo to wie o nim praktycznie wszystko. Jakby wolała żyć jego życiem niż swoim. Jej najbliżsi nie rozumieją tego co dzieje się w głowie dziewczyny. Nauczyciele nazywają ją leniwą nie próbując nawet jej pomóc. Akari w końcu rzuca szkołę i zatrudnia się w jadłodajni, a zarobione pieniądze wydaje na rzeczy związane z Masakim. W końcu dochodzi do incydentu, a pod falą krytyki kariera idola zaczyna słabnąć. Dziewczyna jest niewzruszona wciąż zapatrzona w swojego idola, aż w końcu coś pęka. Kiedy odsuniemy tło i skupimy się na samej bohaterce dostrzeżemy to co autorka chce nam przekazać, choć nie pisze o tym wprost. Akari zmaga się z depresją, a uwielbieniem do swojego idola próbuje wypełnić pustkę, którą odczuwa. Zdrowie psychiczne w Japonii wciąż jest tematem tabu. Wysokie wymagania, ciągła pogoń za sukcesem oraz rola przydatnego członka społeczeństwa sprawia, że coraz więcej osób doświadcza wypalenia psychicznego. Jak Akari nie są w stanie stawić czoła rzeczywistości i wolą schować się w swoim bezpiecznym świecie. Jest to smutny obraz dzisiejszych czasów. Dużo łatwiej powiedzieć, że ktoś jest leniwy i nie ma zdolności niż przyznać się, że ma depresję. Idol w ogniu jest napisana pięknym, kwiecistym językiem. Główna bohaterka może nie zdobyć naszej sympatii, ale o to chodzi. Mamy dotrzec czający się problem między linijkami tekstu. Niestety nie każdy z czytelników zrozumie przesłanie opowieści.

Książka krótka, lecz wymagająca. To proza nieoczywista, pełna niedopowiedzeń i refleksji, która bardziej stawia pytania, niż daje odpowiedzi. Nie jest to lektura dla każdego - raczej dla czytelników lubiących literaturę skłaniającą do myślenia i interpretacji. Mi osobiście nie przypadła ona do gustu pomimo tego że uwielbiam właśnie taki typ książek.

Hmm czuć w niej taki dystans jak w praktycznie każdej azjatyckiej książce, w końcu inna kultura, więc inne normy zachowania. Sama historia była dość prosta. Spodziewałam się czegoś trochę innego, a dostałam filozoficzną przeprawę przez życie bohaterki i szukanie przez nią sensu. Nie zgodzę się z inną opinią jakoby autorka zasnęła kończąc tę książkę, ten ostatni moment jest tak naprawdę bardzo przemyślany i pokazuje nam, czego bohaterka naprawdę chciała i pragnęła.

Kobieta zza ściany to antologia pięciu opowiadań Koniko Mukody. To nie są historie z gatunku epickich - ot, po prostu obrazki z życia wzięte, oplecione wokół codzienności, zwyczajności. Nikt tutaj nie zdobywa Marsa ani nawet Ziemi. Bohaterki - bo cztery z tekstów są napisane z perspektywy kobiecej, która zdaje się dominować w całym zbiorku, nawet w jego "męskiej" części - to kobiety do bólu przeciętne, a ośmielam się użyć owego słowa (którego nie cierpię używać w kontekście niewiast!) wyłącznie dlatego, że autorka chciała je takimi uczynić. Przeciętne bo: ani szczególnie atrakcyjne fizycznie, ani wyjątkowo uzdolnione, czasami leniwe, czasami kłamliwe, nieustannie szukające jakiejś ścieżki na skróty - ot, osoby z tła, mało znaczące, nijakie. Wiodą życie szare, zwykle także samotne. Samotność jest, notabene, częstym wątkiem w literaturze japońskiej, tak jakby szeroko rozumiana alienacja była wpisana na stałe w przywilej funkcjonowania w Kraju Kwitnącej Wiśni. Mukoda czyni samotnymi swoich bohaterów nawet jeśli ci funkcjonują w faktycznych relacjach z innymi ludźmi: czy to w małżeństwie, czy po prostu w rodzinie. Zwykle też jej bohaterki (i bohater) funkcjonują obok innych ludzi, niemal nigdy pośród. Relacje damsko-męskie są w tych warunkach zawsze jakąś formą niewygodnego do końca układu, sklejonym na ślinę kompromisem wynikającym z potrzeby posiadania kogoś, kogokolwiek. Teksty Mukody są bardzo japońskie - zarówno w formie, która jest szalenie prosta, surowa, ekonomiczna, jak i na poziomie treści. Aczkolwiek, w kwestii owej "japońskości" -Kobieta zza ściany jest pozbawiona dwóch klasycznych dla tej literatury płaszczyzn: obserwacji przyrodniczych, które zwykle są bardzo ciasno wplatane w narrację, oraz skupienia na kolorach, zapachach i smakach. Może ma to służyć dodatkowemu podkreśleniu nijakości naszych bohaterek? Tak jakby na ich poziomie nie było miejsca na zachwycanie się nad bogatym smakiem potrawy czy finezyjnym kształtem chmur. O ile pod pewnymi względami opowiedziane tutaj historie są uniwersalne, to jednak nad bohaterkami ciąży piętno życia w szczególnej i niepowtarzalnej kulturze japońskiej, ze wszelkimi jej uwarunkowaniami i wiążącymi się z tym trudnościami. Nie ma tutaj mowy o zaletach, ale przecież nieprzypadkowo autorka przygląda się kobietom, które sama określa mianem nieatrakcyjnych: w kraju, w którym fanatycznie czci się dość wysublimowany ideał kobiecości, którego niezbywalnym rdzeniem jest właśnie uroda. Mężczyźni widziani oczami Mukody nie mają wcale lepiej - ci, których widzimy sami funkcjonują poza głównym nurtem społeczeństwa. Zmagają się z problemami zawodowymi - a jeszcze częściej z brakiem pracy lub pracą na najniższych szczeblach drabiny. Ciekawostką może być motyw, który Mukoda powtórzyła: ojca i głowy rodziny, który po prostu któregoś dnia nie wraca do domu, po kryjomu wybierając życie z młodszą (to tutaj reguła) kochanką. Nawet ten wątek jest - jakżeby inaczej! - bardzo japoński w smaku: te "drugie" związki miast zmysłowości i czystej radości ostatecznie okazują się po prostu odwróconymi relacjami rodzicielskimi, w których młoda kochanka przejmuje opiekę i odpowiedzialność nad starszym mężczyzną. Jeśli był pomiędzy nimi szał uniesień, to został pominięty milczeniem jako były i zapomniany. Osobną konstatacją wydaje się być, że bohaterki tutejszych tekstów umykają prostej definicji siły i słabości. Dzisiaj trudno jest nie czytać takich rzeczy bez feministycznej perspektywy - pomijając już to, czy się z nią zgadzamy czy nie. Opowiadania Mukody udowadniają zaś czemu Japonia nie jest w stanie zanurzyć się w pełni w nurcie globalnych tendencji - kobiety przedstawione przez autorkę po prostu nie są ani silne, ani słabe. Bywają upokarzane, bywają pokonywane, ale przecież znajdują w sobie moc by iść do przodu, by czasami godzić się z ustępstwami, a czasami nie. W ten lub inny sposób znajdują się w miejscu, w które rzuca je los. Potrafią przejąć odpowiedzialność za innych, potrafią przewodzić i poświęcać się, ale potrafią też ustępować i kryć się w cieniu, po cichu rezygnując z własnych potrzeb. Nie ma tutaj prostej dychotomii siła / słabość czy też dobro / zło - aczkolwiek widać, mimo wszystko, że w Kraju Kwitnącej Wiśni płeć piękna (zwłaszcza jeśli akurat nie jest rzeczywiście piękna) ma trochę pod górkę… Chyba najbardziej przypadło mi do gustu opowiadanie otwierające antologię (tytułowe). Jest to zarazem ten z tekstów, w których bohaterka gotowa jest najbardziej zaryzykować aby zdobyć to czego pragnie. Nawet jeśli zamierza to zdobyć tylko na chwilę. Końcówka jest nieco przewrotna, kuriozalnie europejska - jeśli tak to można określić. Doceniłem także, cokolwiek przewrotne, opowiadanie trzecie - Pokój z łupiny orzecha. Jego końcówka od nowa definiuje odbiór całości i w sprytny sposób ujawnia, że role, które pełnimy nie są wykute w kamieniu. Ale także pokazuje, że niektóre zjawiska dzieją się pod powierzchnią tego co widzimy. Ogólnie: zbiorek dobry, aczkolwiek warto podkreślić, że są to teksty bardzo, bardzo spokojne. Dzieje się tutaj dość niewiele, język jest prosty a i bohaterowie trudni do polubienia. Kobieta zza ściany to poniekąd przygoda z wojeuryzmem: podglądamy tutaj szarą codzienność i zwykłych ludzi. Nie jest to top tier jeśli chodzi zarówno o szeroko rozumianą literaturę piękną z Japonii, jak i nawet opowiadania stamtąd. Waham się pomiędzy 6 a 7, jednak ostatecznie postanowiłem docenić wyższą z tych ocen.

Wieś, hierarchia, klasy, nauczycielka. Lubię ten japoński klimat. Do tego dużo dobrego jedzonka. Ta książka jest inna. Wydaje mi się, że autorka na siłę chciała być antywojenna. Nie pokazała nam japońskiego ducha, przywiązania do narodu. Przypomnę, że w Polsce w XIX i na początku XX wieku budowało się patriotyzm właśnie w oparciu o Japonię.

Czy kot zawsze jest tylko kotem? Historie, choć są bajkami dla dzieci, pokazują w metaforyczny sposób wiele ludzkich problemów. Kot w Europie utożsamiamy z wolnością, chodzeniem swoimi drogami, u Japońskich pisarzy przybiera najróżniejsze odcienie i prowadzi czytelnika, niezwykłymi ścieżkami wyobraźni.

Zbiór opowiadań wybranych przez tłumacza tak, by ukazywały jakiś temat - tutaj to sprawy stosunku kobiety/mężczyźni. To naprawdę Daleki Wschód i dalekie od naszego pojmowania tych relacji. To tłumaczenie z japońskiego, więc narracja i język wiele zależy od tłumacza, ale podziwiam łagodność z jaką opisuje życie twarde, surowe, nawet brutalne i jak wiele w tym empatii.

"Kamogawa. Tropiciele smaków" to jedna z tych powieści, która subtelnie wkradła się do mojego życia. Bez żadnego wielkiego hałasu, bez wielkich fajerwerków, a jednak nie da szybko o sobie zapomnieć. Czytając ją miałam wrażenie, że czas zwolnił. Tak totalnie! Ta historia jest mega spokojna, nie pędzi, nie imponuje zwrotami akcji. Spokojnie zaprasza do stołu zastanowienego apetycznymi daniami, aby przywołać te najpiękniejsze wspomnienia, ukryte w smakach dzieciństwa, miłych wydarzeń... To właśnie to połączenie emocji i jedzenia urzekło mnie najbardziej! Klienci restauracji przychodzą ze swoimi historiami, próbują odnaleźć utracone potrawy. Jest to nie tylko opowieść o utraconych smakach, ale przede wszystkim o utraconych bliskich osobach. Klimat książki bardzo mi się spodobał. Taki cichy, spokojny, wręcz melancholijny. To taka nostalgia, która otula, a nie smuci. Całość napisana jest w bardzo delikatnym i subtelnym językiem, który mnie oczarował. Może troszkę zabrakło mi rozwinięcia relacji głównych bohaterów. Jednak liczę, że w kolejnych tomach ta relacja ojciec - córka będzie "taka bardziej".

6.75/10 Słodziutka, ciepła powiastka o losach kilku bohaterów, pozornie ze sobą niezwiązanych. Bardzo chętnie poczytałabym coś z punktu widzenia nie ludzi, a tych szalonych kociaków, bo urzekły mnie najbardziej. Motyw astrologii był dość zaskakujący, ale bardzo ciekawie uzupełniający całość, dający tę małą kropkę nad "i", która odróżnia Kawiarnię od innych tego typu książek.

gęsta, mroczna, niepokojąca historia którą wciąga od samego początku mimo pewnych niedociągnięć (sporo rzeczy i zjawisk nie mają żadnego kontekstowego tła - a szkoda, bo aż się proszą o sięgnięcie do koreańskiej mitologii czy wierzeń). nie do końca skumałam też, po co właściwie całe to śledztwo się w ogóle wydarzyło, ale i tak lektura przyniosła mi sporo satysfakcji.

Po lekturze tej książki mam mieszane uczucia. Temat ciekawy, ale potencjał trochę spalony jak dla mnie, zwłaszcza pod koniec, kiedy zamiast się rozwiązać, wątek się komplikuje, a czytelnik zostaje ze znakami zapytania i sam musi wymyślić o co w tej historii chodziło. Książka dzieli się na rozdziały odpowiadające tygodniom ciąży, ale nie wszystkim, niektóre są pominięte. Ja po skończeniu czytania zaczęłam się zastanawiać czy przypadkiem nie pominęłam jakiegoś fragmentu i dla tego może nie mogę załapać o co w tym wszystkim koniec końców chodziło. Mieszkająca w Tokio Shibata udaje ciążę (liczne opisy zabiegów, które bohaterka podejmuje, żeby wyglądać na ciężarną), potem okazuje się, że naprawdę jest w ciąży (co potwierdza USG), potem rodzi (opis rozpoczynającej się akcji porodowej), ale w końcu dziecka jednak nie ma (opis wykorzystywania multimediów z sieci jako własnych kiedy ktoś pyta jak się ma maluszek). I co czytelnik ma sobie pomyśleć? Gdyby jeszcze była to tylko relacja uczuć bohaterki, uznałabym, że wymyśliła ona kłamstwo, uwierzyła w nie i sama się w tym pogubiła. Ale ponieważ jest tu jeszcze świat zewnętrzny (koledzy z pracy, rodzina, koleżanki z aerobiku, lekarz i inni przypadkowi ludzie) jedyne co by wyjaśniało jakkolwiek sens tej historii, to chyba tylko to, że to wszystko to był sen głównej bohaterki, bo jak wiadomo w snach próżno czasem szukać logiki... zupełnie jak w tej książce. Opowieść zapowiadała się naprawdę dobrze, jednak zakończenie wygląda tak jakby autorka sama nie wiedziała jakie rozwiązanie powinna mieć tą historia, dlatego pozostawiła czytelnikowi wątek zagmatwany do samodzielnej interpretacji. Duży plus za kulturę japońską, o której można się mimochodem wiele z tej powieści dowiedzieć - od zwyczajów, przez kuchnię, po codzienny styl życia. Pod tym względem książki takie jak ta to naprawdę ciekawe pozycje.

Książka krótka, ale bardzo przypomniała mi czemu lubię baśnie i jak wiele można z nich wyciagnąć. Można czytać samemu, a można czytać młodszemu czytelnikowi i tłumaczyć niektóre rzeczy. Tytulowa baśń skojarzyła mi się z klimatem Narnii czy Braćmi Lwie Serce.

Jest coś niezwykle wysmakowanego w literaturze japońskiej, zwłaszcza tej, nazwijmy ją tak, klasycznej. Kido Okamato, twórca japońskiego Sherlocka Holmesa oraz autor zbioru niesamowitych opowieści ze świątyni pewnej żaby stanowi tego bardzo dobry przykład. Motyw znany: przypadkowi nieznajomi (nawet jeśli wyselekcjonowani przez mistrza ceremonii, ale nieznajomi wobec siebie) przybywają na spotkanie, podczas którego raczą się autentycznymi historiami z zagadką i tajemnicą, niekiedy grozą, w tle. Świetny materiał na filmową antologię. I jakkolwiek początkowa koncepcja stosunkowo autorowi się "rozjeżdża", co może w ostatecznym efekcie rozczarować, to same historie są pierwszej wody. Czytelnik nie tylko ma wrażenie, jakby siedział pośród tych gawędziarzy i słuchał tych opowieści pośród zamieci śnieżnej, kiedy się one wydarzają, lecz po każdej kolejnej apetyt rośnie jeszcze bardziej. Zaciekawienie "a cóż tam Okamato takiego wymyślił", nie opuszcza do końca tomiku. Oczywiście, są lepsze, są gorsze historie. Niemniej, każda przykuwa uwagę i po każdej oddech wraca do regularnego rytmu. Bardzo dobra rzecz. Jedyny minus - za szybko się kończy.

Kontynuując moją przygodę z literaturą koreańską, sięgnęłam po „Fiołki” Shin Kyung-sook. Znowu poczułam, jak bardzo różni się ona od tego, do czego przyzwyczaiła mnie literatura zachodnia. To nie są książki, które gonią za fabułą czy efektownymi zwrotami akcji. Tutaj liczy się cisza, niedopowiedzenie, drobne gesty i myśli bohaterów. To nie jest powieść, która prowadzi nas od punktu A do punktu B. To raczej powolne zanurzanie się w życie bohaterki, która od początku istnieje gdzieś obok - obok ludzi, świata, a czasem nawet samej siebie. San dorasta w cieniu odrzucenia i ten cień nie znika wraz z dorosłością. Wręcz przeciwnie, staje się jej naturalnym środowiskiem. Jako młoda kobieta próbuje funkcjonować „normalnie”: pracuje, poznaje ludzi, podejmuje kolejne próby odnalezienia swojego miejsca. Trafia do kwiaciarni - miejsca pełnego życia, kolorów i delikatności. I w tym kontraście jest coś bardzo znaczącego. Bo im więcej wokół niej piękna i harmonii, tym wyraźniej widać jej wewnętrzne rozdarcie. To książka o potrzebie bliskości, która jednocześnie przeraża. O pragnieniu bycia zauważonym i o lęku przed tym, co się stanie, kiedy ktoś naprawdę spojrzy głębiej. W życiu San pojawia się impuls ktoś lub coś, co budzi w niej nadzieję na zmianę. Ale zamiast prostego rozwoju wydarzeń dostajemy coś znacznie bardziej niepokojącego: powolne przesuwanie się granicy między rzeczywistością a tym, co dopowiedziane przez emocje i wyobraźnię. I właśnie to było dla mnie najbardziej poruszające, ta niejednoznaczność. Czy to, co widzimy, naprawdę się wydarza? A może to tylko sposób, w jaki bohaterka radzi sobie z tym, czego nie potrafi przeżyć inaczej? Czytając, wielokrotnie łapałam się na tym, że nie zgadzam się z San. Że jej decyzje wydają mi się nieracjonalne, że jej bierność frustruje. Ale im dłużej trwała ta historia, tym bardziej przesuwał się punkt ciężkości. Z oceniania, w stronę próby zrozumienia. Bo trudno wymagać od kogoś stabilności, jeśli nigdy jej nie doświadczył. „Fiołki” są opowieścią o samotności, ale nie tej oczywistej. To samotność, która nie zawsze oznacza brak ludzi, tylko brak więzi. Brak poczucia, że jest się dla kogoś ważnym. To także historia o tym, jak przeszłość nie kończy się wtedy, kiedy powinna. Ona trwa, przekształca się i wpływa na teraźniejszość w sposób często niezauważalny. Nie jest to książka dynamiczna. Wydarzenia nie gonią tu wydarzeń, napięcie nie wynika z akcji, lecz z emocji. Z ciszy. Z niedopowiedzeń. I właśnie ta cisza bywa najtrudniejsza. Nie da się jej po prostu „lubić”. To historia, którą się przeżywa, a jej emocje trudno odłożyć na bok. Jednocześnie zmusza do zatrzymania się i spojrzenia uważniej - nie tylko na bohaterkę, ale też na ludzi wokół nas. Bo może „fiołki” są wszędzie. I może mijamy je codziennie, nie zdając sobie z tego sprawy.