Głosy nocy

Drugi tom serii tylko utwierdził mnie w tym, że Anthony Horowitz naprawdę wie, co robi. „Morderstwa w Suffolk” kontynuują to, co było najlepsze w pierwszej części, ale jednocześnie wchodzą poziom wyżej jeśli chodzi o konstrukcję historii i sposób prowadzenia czytelnika. Znowu dostajemy zabawę formą i granicą między fikcją a rzeczywistością, ale tym razem miałem wrażenie, że wszystko jest jeszcze lepiej przemyślane. Autor pewniej prowadzi tę historię i daje czytelnikowi więcej przestrzeni do własnych domysłów. Zagadki są bardziej złożone, a tropy jeszcze sprytniej ukryte. Kilka razy byłem przekonany, że jestem już blisko rozwiązania, a potem okazywało się, że to tylko kolejna iluzja. Bardzo podobało mi się też to, jak rozwijają się znane już elementy. Relacja między warstwą książki a „rzeczywistością” robi się ciekawsza i bardziej angażująca. Czuć, że to nie jest tylko powtórka schematu, ale świadome rozwinięcie pomysłu z pierwszego tomu. Tempo jest dobre, nic się tu nie dłuży, a jednocześnie historia ma momenty, w których można się na chwilę zatrzymać i spróbować wszystko poukładać. Klimat spokojnej angielskiej prowincji znowu działa świetnie i kontrastuje z tym, co dzieje się pod powierzchnią. Muszę jednak przyznać, że momentami można się lekko pogubić, zwłaszcza jeśli ktoś nie czytał pierwszej części albo nie pamięta jej dobrze. To książka, którą dobrze czytać jako kontynuację.

Książka ciekawa, ale cały poziom niżej niż „Człowiek pana ministra”. Rozwiązanie końcowe jest niestety zupełnie niepowiązane z większością głównych wątków fabuły. Trochę tak, jakbyśmy spędzili cały dzień w ogrodzie zoologicznym, a zabójca byłby z ogrodu botanicznego. Dobrze napisana powieść, ale fabuła kryminalna się moim skromnym zdaniem nie broni.

John Rebus zostaje tym razem przydzielony do śledztwa z polityką w tle. Podczas nalotu na dom publiczny w Edynburgu, okazuje się, że przebywa tam prominentny polityk, Gregory Jack. Co tam robił? Czy to tak oczywiste? Co dalej z jego karierą? I gdzie podziewa się jego żona? Czy polityk z tak nieskazitelną opinią faktycznie jest kimś zupełnie innym?

To moje drugie spotkanie z komisarzem Salvo Montalbano i równe sympatyczne , jak poprzednie. Klimat sycylijskiej prowincji, sposób prowadzenia śledztw przez Montalbano i jego współpracowników znów mnie urzekł i za jakiś czas wrócę do twórczości Andrei Camilleriego. Książka na dwa wieczory, czyta się bardzo przyjemnie.

Po swej poprzedniczce w serii o Verlaque i Bonnet, czyli "Klątwie fontanny", "Tajemnica ..." jest świeżym powiewem. Przede wszystkim mamy dwie narracje, jedną statyczną, drugą dynamiczną oraz głównego bohatera - tym razem pisarza, wokół którego zbudowana jest cała powieść. Polecam.

Kryminał z komisarzem Montalbano w roli głównej obok złoczyńców i uwodzicielskiej, pięknej kobiety - bohaterowie, miejsce akcji, życzliwy stosunek do świata, (choć mowa o zbrodni i śmierci), a mimo to poczucie humoru pisarza Camilleriego inaczej mówiąc włoski humor. Leniwie przewijającej się mafii, urzędniczych absurdów, zazdrosnych mężów i przebiegłych żon. Spacerów w stronę mola i codziennych telefonów jak również filozoficznych rozważań przed posiłkiem. Wieczorów spędzonych na werandzie z widokiem na morze i poranków, gdy nie chce się wstawać z łóżka i jechać do pracy.

Renée Ballard po nocnej zmianie wraca na komendę, gdzie zauważa obcego, który myszkuje w archiwum. Mężczyzna przeszukuje stare szafki z aktami. Intruzem okazuje się być emerytowany detektyw Harry Bosch, który pracuje wciąż nad nierozwiązaną sprawą. Były detektyw prowadzi sprawę śmierci nastoletniej Daisy Clayton, która została brutalnie zamordowana, a jej ciało porzucone na śmietniku jak zwykły śmieć. Wkrótce Ballard i Bosch nawiązują współpracę, żeby wyjaśnić nierozwiązaną sprawę Daisy i doprowadzić zabójcę przed oblicze sprawiedliwości. Książka potrafi zaskoczyć swym tokiem, jest wciągająca czytelnika i zachęca do kontynuowania lektury.

Nick Cornwell kiedyś obiecał ojcu ( Johnowi le Carre), że dokończy powieść. w razie gdyby... No, wiecie. Spodziewał się szkicu, rozgrzebanych notatek, znalazł dzieło kompletne, wielokrotnie poprawiane i przemyślane, czyli Silverview. Ja się nie dziwię, że nie chciał jej publikować za życia. Bo wywraca i przekreśla to co wcześniej napisał. Rzecz jest o wierności , lojalności i zdradzie. Nauczono nas być wiernym swemu plemieniu - państwu, narodowi, firmie. Ale jak ma się zachować człowiek, który widzi, że te struktury gniją od środka, bo wykorzystują je cwaniaki do własnych interesów . Le Carre pokazuje tu różne stany świadomości tego stanu rzeczy. Zbuntowaną pannę z dobrego domu, która ma dziecko z przypadkowym ciemnoskórym, exmaklera , który zakłada księgarnię w małym miasteczku i Polaka z pochodzenia , który - w pojęciu całego świata- zdradza wszystko. Fundamentalnie. Ale to jemu le Carre kibicuje. Wniosek jak taki, że jeśli chcesz być wierny, bądż wierny sobie, swoim ideałom. Wielka, przewrotna, bardzo mądra i głęboka powieść. Rebeliancka, powiedziałabym :)

Teoretycznie mamy tu wszystko czego potrzeba do stworzenia interesującej opowieści. A praktycznie? Niestety, nie bardzo. Jakieś takie to bez wyrazu. Niby dużo się tu dzieje, a cała historia niezbyt wciąga. Sporo bohaterów pierwszo, drugo i dalszoplanowych, ale wszyscy oni też jacyś tacy ... papierowi :D Lubię szachy, w młodości sporo grałem, lubię transatlantyki, lubię kryminały - przeczytałem więc to dziełko bez bólu, ale i bez większej przyjemności. Daję 5 i dokładam 1 za oryginalny tytuł :)

Całkiem dobry kryminał do zrestowania się po trudnym tygodniu. Szału nie ma, ale czyta sie lekko, bez wysiłku. Jest trochę strasznie, ale nie za bardzo, tak akurat, jest trochę śmiesznie. Inspektor John Rebus ładnie pasuje do całości. Na pewno przeczytam inne części. Czasem mam ochotę na taki zgrabny, niezbyt wymagający, ale jednocześnie sprawnie napisany kryminał z charakterystycznym inspektorem, ktory wie wszystko i rozwiąże każdą zagadkę. Wiecie -zabiją go trzy razy, a on i tak przeżyje, i wygra ze Złem.

Antti Tuomainen „Mała Syberia” - mroźnie, kryminalnie i sensacyjnie No cóż, przyznam się od razu, po powieść „Mała Syberia” współczesnego (ur. 1971) fińskiego autora Antti Tuomainena sięgnąłem skuszony entuzjastycznym przyjęciem, z jakim się spotkała zarówno w Finlandii, jak i w świecie. Nie czytałem blurba, nie robiłem researchu o autorze… Wybrałem wydanie by Albatros, w formie audio z głosem Filipa Kosiora i w tłumaczeniu Bożeny Kojro. Lektura trafiła mi się w punkt. Zimy nie lubię, a za oknem właśnie wyjątkowy jej atak, jak na to ocieplenie globalne, do którego już z przyjemnością zacząłem się przyzwyczajać. I tak na spacerze z pieskiem, w świecie przykrytym tym białym i zimnym, zacząłem słuchać, by przenieść się do zimowej (a jakże) Finlandii, w dodatku na głęboką prowincję. Od razu nasz „mróz” wydał mi się mniej dokuczliwy. Zima, zabita dechami dziura gdzieś na fińskim białym i zimnym odludziu blisko rosyjskiej granicy. I tu właśnie spada meteoryt. Nie taki zwykły, a czterokilowy, w dodatku, i właściwie tylko to ma znaczenie, warty milion euro. Przez kilka dni ma być przechowywany w miejscowym muzeum; do czasu przyjazdu kogoś z Miasta, kto zabierze go w godniejsze miejsce. Kilka dni to nie problem. Problem to kilka nocy. W ich czasie meteorytu mają pilnować samotni strażnicy-ochotnicy spośród mieszkańców. Jednym z nich jest miejscowy pastor. Facet z przeszłością i kilkoma skrywanymi tajemnicami. No i z piękną żoną, w której jest zakochany. Dłuugie zimowe noce to dość czasu, by niektórzy z mieszkańców doszli do wniosku, że milionik bardzo by im się przydał. Dużo czasu, by od myśli przejść do działania. Na pierwszą próbę włamania, a właściwie napadu, nie trzeba długo czekać. A pastor ma i inny problem poza pilnowaniem cennego kamienia. Dowiaduje się, że żona jest w ciąży, a on wie, że nie z nim. Tylko z kim? I kto chce dorwać się do meteorytu? Co i jak dalej, nie będę zdradzał. Będzie się działo i nie zamierzam nikomu psuć świetnej rozrywki. Udany miks kryminału, powieści akcji i thrillera. Bo to też i kryminał wbrew temu, co piszą niektórzy, którzy jeszcze nie wiedzą, że kryminały to nie tylko powieści detektywistyczne i policyjne. Choć nie ma detektywa, to dwa dochodzenia prywatne są; kto zapłodnił i kto chce ukraść. Gdybym miał szufladkować, byłoby trudno. Trochę powieści detektywistycznej, dużo sensacji, sporo nordic noir i kryminału społecznego, whodunit i muśnięcie psychologii. Piszę o tych szufladkach gatunków literackich, choć sam za nimi nie przepadam, gdyż wyjątkowo, już PO poznaniu powieści, przejrzałem trochę naszych krajowych internetowych recenzji. Zwykle tego nie robię, a tym razem mnie podkusiło i rozpacz mnie ogarnęła. Dyskusyjny Klub Książki przyzwyczaił mnie do tego, że oceny jednego i tego samego dzieła mogą się nie tylko różnić, ale rozrzucać się po ekstremach. Nie przygotował mnie jednak na argumenty od czapy. „Powieść jest zła, bo to nie kryminał”. Boże! A mówią, że czytanie czyni inteligentnym… „Anna Karenina”, „Mały Książę” i „Hamlet” są złe, bo to nie kryminały?… O tempora, o mores! „Powieść jest zła, gdyż protagonista zataił przed żoną, że jest bezpłodny.” No comment. To były tylko dwa przykłady, by unaocznić przyczynę nie aż tak wysokich notowań ze średniej ocen wśród internautów. Dla mnie powieść jest super. Oryginalna, niepowtarzalna, wciągająca i mimo przemocy, pełna poważnych aspektów ukrytych pod warstwą dynamicznej akcji i niedoścignionego mistrzostwa w oddaniu mroźnego fińskiego klimatu. Od tej książki wprost robi się zimno. Szkoda, że nie sięgnąłem po nią w letni upał. Wbrew pozorom w „Małej Syberii” są głębie. Nie za wiele, w końcu to określona konwencja, lecz nawet niezła teologiczna zagwozdka się znalazła. Świetna rzecz, jeśli zamiast w niej szukać tego, czego tam nie ma, lub wymyślać jakieś niepoważne argumenty, zauważyć to, co w niej jest. Gorąco polecam, a sam na pewno poszukam jeszcze czegoś tego autora. źródło: https://www.goodreads.com/user/show/98941868?ref=nav_profile_l

Uwielbiam całą serię o Cormoran Strike i „Serce jak smoła” tylko utwierdziło mnie w tym, że J.K. Rowling (pisząca jako Robert Galbraith) ma niesamowity dar budowania historii, które wciągają bez reszty. Mam wrażenie, że każdy fan Harry Potter wyczuje tutaj jej charakterystyczny styl — szczególnie w sposobie prowadzenia narracji i tworzenia napięcia. „Serce jak smoła” jest jednak czymś więcej — dla mnie to też bardzo osobista książka. Przy pierwszym czytaniu nie zwróciłam na to aż takiej uwagi, ale wracając do niej, mam poczucie, że Rowling przemyca tu własne doświadczenia związane z fandomem, hejtem i presją, z którą sama się mierzyła. Klimat jest świetny — momentami mroczny, momentami niepokojący, a całość trzyma w napięciu praktycznie do końca. Do tego dochodzi to, co w tej serii uwielbiam najbardziej: relacja między Strike’em a Robin. Ich emocje, niedopowiedzenia i to ciągłe „coś między nimi” — trochę frustrujące, ale też uzależniające 😅 Jeśli ktoś lubił dynamikę relacji w Harrym Potterze (trochę jak Harry i Ginny), to tutaj też znajdzie podobne napięcie — tylko w bardziej dojrzałej, życiowej wersji. Ja uwielbiam. Czyta się świetnie i zdecydowanie polecam 🤍

W ciągu kilku miesięcy ginie bez śladu trójka literatów: pisarz, poetka i krytyk. Nic nie wiadomo o tym, by się znali. Choć teoretycznie mogli się zetknąć na jakichś targach książki. Brak motywu, brak ciał. I jakichkolwiek śladów, poza informacjami, że wszyscy prawdopodobnie byli nękani przez stalkerów (stalkera?). Co się z nimi stało  -  próbuje odkryć w żmudnym śledztwie komisarz Barbarotti. Śledztwie utrudnianym przez okołocovidowe ograniczenia: zamknięte granice, pracę zdalną, pozamykane instytucje. To chyba pierwsza przeczytana przeze mnie książka z covidem w tle. Akcja zaczyna się zimą 2019 roku, potem są święta, a wiosną wybucha ogólnoświatowe szaleństwo (choć w Szwecji mimo wszystko było najnormalniej). Co prawda przypominanie sobie o tym nie było przyjemne, ale na szczęście ani (jak ją nazywają bohaterowie " Szachów pod wulkanem) "cholerna pandemia", ani odpały Barbarottiego - który przeżywa kryzys w związku z narzeczoną i koleżanką po fachu Evą, wieszczy apokalipsę i w kółko konwersuje z Bogiem - nie popsuły mi lektury. Po rozczarowującym "Smętnym szoferze z Alster" Håkan Nesser wrócił do formy. Wciągające i bez sztampy; lekko obniżam ocenę za zakończenie - nie do przewidzenia przez czytelnika: 8/10

Zbrodnia (i pół) w okolicach Bożego Narodzenia, do tego "trupy" z szafy, liczna grupa przedstawicieli różnych państw i mafia - innymi słowy chaos, z którego trzeba wyłowić prawdę, a dosłownie mordercę. Niezobowiązująca lektura, idealna w przedświątecznym zamieszaniu. To już kolejny tom, ale nic nie stoi na przeszkodzie, by przygodę z bohaterami zacząć właśnie od niego. Kryminał, który pachnie aromatyczną kuchnią francuską i z którego dosłownie wylewa się wino. W tle przygotowania do świąt i do czegoś jeszcze większego, a niespodziewanego...

Niezmiennie czytam wszystkie książki Horsta, które uda mi się wypożyczyć. Bardzo lubię to żmudne, szczegółowe, drobiazgowe i niespieszne tempo prowadzenia akcji. A tym razem okazuje się, że przestępstwo, morderstwo czy zwyczajnie śmierć nie zna pojęcia granic. Komisarz William Wisting prowadzi międzynarodowe śledztwo. Zawsze zastanawiałam się, czy policja w innym kraju chętnie dzieli się swoimi ustaleniami, dowodami, protokołami itd. Czasami stwarzają takie pozory ale nie mówią wszystkiego. Miałam wrażenie, że sondują siebie na zmianę, trochę kluczą i korzystają z niedomówień. W tej powieści to wielowątkowe, wieloosobowe śledztwo internetowe. Zadawałam sobie pytanie, czy tak można? Jak się okazuje można. Sprawa jest zagmatwana ale także tajemnicza i wciągająca. Troszkę rozczarowało mnie zakończenie, którego zaczęłam się domyślać. Nie zmienia to jednak w żaden sposób faktu, że po raz kolejny fajnie spędziłam czas obserwując śledztwo prowadzone przez komisarza Wistinga. Wątek kryminalny jest jak zawsze ciekawy i dobrze poprowadzony. Ponownie mało jest tym razem Liny i Amalii. Ale to raczej na korzyść. Mam już kolejne dwie powieści autora w domu zatem a najbliższym czasie ponownie spotkam się z moim ulubionym komisarzem.

Colin Thubron, nestor literatury podróżniczej, w swojej przejmującej książce „Amur. Między Rosją a Chinami” udowadnia, że prawdziwa literatura faktu nie starzeje się wraz z datą wydania, lecz zyskuje na znaczeniu jako kronika napięć, które dziś definiują światowy porządek. Autor zabiera nas w monumentalną podróż wzdłuż dziesiątej pod względem długości rzeki świata, która jest czymś więcej niż tylko ciekiem wodnym – to płynna, niebezpieczna blizna na styku dwóch mocarstw. Tło historyczne i polityczne Amur od wieków stanowi arenę brutalnych sporów terytorialnych i ideologicznych. Thubron z niezwykłą erudycją wyjaśnia zawiłości chińsko-rosyjskich relacji, skupiając się na trudnych zagadnieniach granicznych, które przez dekady doprowadzały oba kraje na skraj otwartego konfliktu. To tutaj, na dalekich rubieżach Azji, autor dostrzega pęknięcia w narracji o „wieczystej przyjaźni” Moskwy i Pekinu. Podczas gdy rosyjskie miasta nad Amurem sprawiają wrażenie opuszczonych i tkwiących w marazmie po upadku Związku Radzieckiego, chiński brzeg tętni agresywnym kapitalizmem i demograficzną ekspansją. Thubron nie jest turystą; to odkrywca, który dociera tam, gdzie zaglądają nieliczni. Wędruje wzdłuż nurtu rzeki od jej odległych źródeł w mongolskich stepach, aż po surowe ujście w Morzu Ochockim. Jego proza pozwala nam zajrzeć za zasłonę, która zwykle skrywa codzienne życie w cieniu wielkiej polityki. Autor dzieli się swoimi przeżyciami z rzadko spotykaną intymnością – opisuje trudy podróży, fizyczne wycieńczenie i nieustanną obecność wojskowej kontroli. Największą siłą książki są spotkania ze zwykłymi ludźmi. Thubron rozmawia z rosyjskimi nacjonalistami, chińskimi handlarzami i rdzennymi mieszkańcami tych ziem, których los rzucił na front walki o wpływy. To właśnie te mikrohistorie – opowieści o strachu przed „żółtym niebezpieczeństwem” czy nostalgii za potęgą imperium – nadają reportażowi głębię. Polityka i stosunki gospodarcze przestają być abstrakcyjnymi pojęciami, a stają się realnym dramatem jednostek uwikłanych w historię. „Amur” to lektura obowiązkowa dla osób chcących zrozumieć dynamikę współczesnej Azji. Choć momentami narracja bywa pesymistyczna, oddaje ona ducha miejsca zawieszonego między przeszłością a niepewną przyszłością. Książka otrzymuje 7/10 – to rzetelna, świetnie napisana relacja, która mimo upływu lat pozostaje kluczem do zrozumienia dzisiejszej geopolityki.

Kolejna część z Marlowem w roli głównej. Historia wydawała się nieskomplikowana, jednak im dłużej w nią się wciągamy tym coraz bardziej skomplikowana się staje. Jak zawsze szybko się toczy. Trzeba się dobrze orientować. Nie jest zbyt długa, więc można ją pochłonąć w jeden wieczór.

To moje pierwsza książka autora, więc nie mam porównania do jego innych książek. Nie mam też wielkiego rozeznania ani w literaturze kolumbijskiej ani hiszpańskiej. Może to dobrze. Bardzo mi się ta lektura podobała. Abstrahując od zarzutów, że słaby język, że popiera komunizm, podeszłam do niej pozbywając się osobistej perspektywy. Potraktowałam ją jako opowieść o barwnym życiu reżysera, losów jego rodziny na tle zawirowań politycznych i jego twórczości. Przeczytałam z dużym zainteresowaniem. Autor zabrał mnie w nieznany dla mnie kawałek świata. Dużo wątków, wydarzeń i barwnych ludzi. Miło spędziłam czas.

Szukałam literatury na temat Szwecji i ta książka jest zdecydowanie najciekawiej napisana :) polecam. Większość materiału faktycznie ma charakter bloga i pamiętnika z podróży nad czym ubolewam... bo powoduje, że nie jest to pozycja wysokich lotów. P.s. Pokazanie Polaków w krzywym zwierciadle, "ten co kombinuje i uchyla sie od zasad i odpowiedzialności"

Wydanie papierowe. Miałem pewny problem z tą lekturą bo pierwsze dwieście stron zwyczajnie mnie nużyło ale im dalej w las tym było lepiej. 10 tom za mną i literatury pani Neuhaus nie da się nie lubić, czyta się ją świetnie a co do mojej uwagi że mnie trochę nużyła to chyba tylko dlatego że moim zdaniem to była najsłabsza pozycja z tej serii, chociaż i tak zasługuje na 6 w ocenie co chyba mówi samo za siebie że ten cykl jest rewelacyjny. Warto czytać tą autorkę👍