Francuski sen

Name: Francuski sen
Rating: 7,6 (90 reviews)
Author: Marek Ostrowski
ISBN: 9788380027978

Marek Ostrowski

7,6 / 10

90 ocen

19 opinii

Wydawnictwo Akademickie Dialog

Wydawnictwo: Wydawnictwo Akademickie Dialog reportaż

233 str.

Kategoria:: reportaż
Format:: papier
Data wydania:: 2019-05-16
Data 1. wyd. pol.:: 2019-05-16
Liczba stron:: 233
Czas czytania: 3 godz. 53 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788380027978

„Francuski sen” Marka Ostrowskiego jest fascynującą opowieścią o Francji, pisaną do wszystkich czytelników: zarówno tych, którzy się uważają za znawców kraju nad Sekwaną, jak i tych, którym kojarzy się on z wieżą Eiffla i szampanem. Ostrowski, wieloletni korespondent polskich mediów w Paryżu, kawaler orderu Legii Honorowej i kultowy komentator telewizyjny, pisze o Francji ze znawstwem i miłością. Kanwą wielu tekstów książki są jego podróże, rozmowy i artykuły o Francji, które od trzech dekad Ostrowski publikuje w POLITYCE. Opisuje w nich skomplikowane uwarunkowania francuskiej polityki – od de Gaulle’a po protesty „żółtych kamizelek”. Tak samo zajmująco tłumaczy źródła narodzin Asterixa z komiksów Goscinnego, co znaczenie idei republikańskiej. Objaśnia wyjątkowość kraju, który wymyślił prawa człowieka, dał światu Oświecenie i 1200 gatunków sera.

"Francuski sen” to opowieść o kraju, który zawsze był w awangardzie politycznej, społecznej i kulturowej. Jaka jest jego siła dziś, we współczesnym świecie ? Marek Ostrowski odpowiada na to pytanie z pozycji człowieka, który kocha Francję miłością prawdziwą, dostrzegając wszystkie jej zalety i wady. Bardzo ciekawa lektura zarówno dla tych, którzy znają dobrze kraj Camusa, jak i dla tych, którzy o nim tylko śnią.

Grażyna Torbicka

Francja dała nam Moliera i Luca Bessona, Dumasa i Belmondo, de Gaulle’a i Alaina Dellona, Edith Piaf i Daft Punk, a miłość Marka Ostrowskiego do Francji dała nam wspaniałą książkę. Jeśli po katastrofie II wojny światowej de Gaulle przywrócił Francji marzenia o wielkości, to Marek Ostrowski przywrócił mi tą książką marzenie o Francji. To genialna opowieść o historii, polityce, triumfach i upadkach, ale może przede wszystkim cudowne uzasadnienie sensu powiedzenia „szczęśliwy jak Bóg we Francji”.

Piotr Kraśko

Marek Ostrowski - prawnik i komentator tygodnika "Polityka" specjalizujący się w sprawach międzynarodowych. Był korespondentem Polskiej Agencji Prasowej w Wielkiej Brytanii, Szwajcarii i Francji. Przed siedem lat mieszkał w Paryżu. W 2012 r. został odznaczony Orderem Legii Honorowej za propagowanie wiedzy o Francji w Polsce."Francuski sen" jest jego kolejną książką po "Co nas obchodzi świat. Ściągawka na czas chaosu" i "Teatrze sprawiedliwości. Aktorzy i kulisy".

Spis treści

WSTĘP – LATAWCE NAD BARYKADĄ 7

1. FUNDAMENTY: FRANCUSKI WYJĄTEK 12

Madonna z fresków – idea de Gaulle’a 12
Oczami pewnego Francuza 23
Joanna d’Arc i Asterix 28
Bon appétit! 35
2. USTRÓJ: REPUBLIKA W MARSZU 40

Zasady de Gaulle’a 40
Kompromis Mitterranda 43
Miałkość Hollande’a 47
Koturny Sarkozy’ego 50
Młodość Macrona 56
Macronmania 59
Prezydentowe 68
3. SPOŁECZEŃSTWO: MILLEFEUILLE 75

Niepewna tożsamość 75
Paryż i prowincja 81
Marianna i inne kobiety 86
Nudna szkoła 90
Miejsce krzyża 100
Co dzień książka 107
Bogowie intelektualiści 113
4. ELITY: ENA I DSK 122

Kariera burżuja 122
Przepych i korupcja 132
Mit kochanka 141
Akademia Francuska 148
5. DZIEDZICTWO: KOLONIE I MULTIKULTI 153

Samarytanin z doliny Roya 153
Francuski 11 września 160
Palą Paryż 168
Paryż wart meczetu 174
Pamięć narodowa 181
Rozdział algierski 186
6. RÓWNOŚĆ: CIĄGLE WIĘCEJ! 193

Maj 1968 – pod brukiem plaża 193
Ciągle więcej 201
Szlachetne zdrowie 207
Francji trzeba reform 211
Żółte kamizelki 218
7. SYZYF SZCZĘŚLIWY 226

Średnia ocen

7,6 / 10

19 opinii 90 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Francuski sen w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Opinia społeczności i

Francuski sen

Na LC tylko 7,38 (16 ocen i 3 opinie) i brak danych o autorze, więc to naprawiam; (Wikipedia) Marek Ostrowski (ur. 1944) – polski dziennikarz i prawnik, komentator polityki zagranicznej w tygodniku „Polityka”… .. oraz w programie TVP „7 dni świat”, komentuje też wydarzenia dla ogólnopolskich telewizji. Ukończył w 1968 studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego… …Zajął się dziennikarstwem, szczególnie specjalizując się w sprawach zagranicznych. W latach 1979–1986 był korespondentem Polskiej Agencji Prasowej we Francji, w latach 1989–1991 w Genewie i w latach 1991–1994 w Londynie. Po powrocie do Polski pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego Redakcji Zagranicznej Polskiej Agencji Prasowej oraz pracował jako szef działu zagranicznego w tygodniku „Polityka” i jego stały autor. W 2000 otrzymał nagrodę Trójkąta Weimarskiego. W 2012 za przyczynienie się do lepszego poznania Francji w Polsce oraz wybitną działalność dziennikarską został kawalerem Orderu Legii Honorowej. Książki: „Co nas obchodzi świat. Ściągawka na czas chaosu”, Wydawnictwo Trio, 2006,Teatr sprawiedliwości. Aktorzy i kulisy”, Biblioteka Polityki, 2015, „Francuski sen”. Wydawnictwo Akademickie Dialog, Warszawa 2019. Mimo upierdliwej starości, cały czas się uczę i tak jak Szczygieł przybliżył mnie Czechy, to Ostrowski otworzył mnie oczy na „córkę Europy”. Bo przeciętna wiedza o Francji dorównuje koneserstwu w polityce, medycynie, kuchni i samochodach. Tzn., każdy coś wie, tyle, że niewiele z tego wynika. Z notki Wydawnictwa: „….Marek Ostrowski odpowiada na to pytanie z pozycji człowieka, który kocha Francję miłością prawdziwą, dostrzegając wszystkie jej zalety i wady. Bardzo ciekawa lektura zarówno dla tych, którzy znają dobrze kraj Camusa, jak i dla tych, którzy o nim tylko śnią….” Nic dodać, nic ująć; po prostu świetna lektura, która uczy. Polecam żądnym wiedzy 8/10

Zgłoś

2453

2371

Oceny książki Francuski sen

Średnia ocen

7,6 / 10

90 ocen

Twoja ocena

0 / 10

8 ocen

7 ocen

37 ocen

26 ocen

8 ocen

2 ocen

0 ocen

1 ocen

0 ocen

1 ocen

Opinia

839

169

stifler

06.10.2025

9 / 10

Na półkach:

Świetna! Dobrze rozwałkowane mity francuskie jak islamizacja najazd rzekomych nierobów imigrantów i inne prawicowe bzdury. Ciekawa opowieść o kraju technokratów, białych burżujów, administracyjnych elit którym grzechocza w butach Wolność Równość Braterstwo. Polecam

Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

288 użytkowników ma tytuł Francuski sen na półkach głównych

Chcę przeczytać 181
Przeczytane 104
Teraz czytam 3

45 użytkowników ma tytuł Francuski sen na półkach dodatkowych

Posiadam 16
Francja 9
2022 8
Audiobook 4
2019 3
Literatura faktu 3
2020 2

Tagi i tematy do książki Francuski sen

Francja kultura francuska żółte kamizelki wieża Eiffla Paryż

Inne książki autora

Więcej

7,0

Teatr sprawiedliwości: aktorzy i kulisy Marek Ostrowski

6,0

Rozwój przestrzenny Warszawy Lech Królikowski, Marek Ostrowski

więcej

Czytelnicy tej książki przeczytali również

M. Syn stulecia

Antonio Scurati

M. Syn stulecia to książka znakomita, imponująca rozmachem i przejmująco aktualna. Dawno już żadna pozycja z półki "literatura faktu" nie dała mi tyle do myślenia. Nie jest to jednak klasyczna biografia Mussoliniego. To literacki fresk obejmujący kilka kluczowych lat z życia twórcy faszyzmu: od końca I wojny światowej, przez brutalną drogę do władzy, aż po wstrząsające zabójstwo Giacomo Matteottiego, ostatniego opozycjonisty, który z ław włoskiego parlamentarnych opanowanych przez faszystów nie bał się wykrzyczeć słów protestu przeciwko dyktatorowi. Scurati nie tworzy pomnika czy oskarżycielskiego pamfletu. Przedstawiając opisy spotkań, wieców, wydarzeń rekonstruuje mechanizmy rodzącego się totalitaryzmu. Pokazuje, jak chaos powojennej rzeczywistości, lęk włoskiego społeczeństwa i polityczna krótkowzroczność otworzyły drogę człowiekowi, który początkowo wydawał się jedynie radykalnym publicystą. Gdyby nie słabość króla, oportunizm i podziały wśród elit, hasła Mussoliniego mogłyby pozostać jedynie marginalnym krzykiem. To właśnie pokazując bierność „elity władzy” okazały się współodpowiedzialne za nadciągającą katastrofę. Konstrukcja książki jest oparta na scenach spotkań, wieców, narad, przeplatanych autentycznymi cytatami bohaterów i fragmentami ówczesnej prasy. To wszystko nadaje książce niesłychaną dynamikę. Czytelnik ma wrażenie uczestniczenia w wydarzeniach, obserwuje je na miejscu, historia niemal dzieje się na naszych oczach. Choć pierwsza część (ponad 700 stron) momentami może wydać się wymagająca, druga połowa uderza z pełną siłą. Opis narastającej przemocy i bezkarności prowadzącej do morderstwa Matteottiego jest wstrząsający i na wskroś pouczający. Najbardziej przerażające jest jednak to, jak trafnie książka obnaża mechanizm manipulacji: jak łatwo porwać masy wielkimi hasłami, jak sprawnie przejąć instytucje państwa i jak szybko zdławić opór w imię „odnowy narodu”. W jednym z momentów Mussolini przyznaje, że faszyzm to „idea bez idei”. Mówi o tym, że to krytyka elit bez realnego programu. To zdanie brzmi niepokojąco współcześnie. To lektura obowiązkowa dla tych, którzy bezrefleksyjnie ulegają radykalnym hasłom, ale również dla tych, którzy wierzą, że skrajność można oswoić, że wystarczy ją wysłuchać i włączyć do demokratycznej debaty. Historia pokazuje, jak złudne bywa to przekonanie. Z drugiej strony ciekawe, jak ta historia potoczyłaby się, gdyby w tamtych czasach istniał internet i media społecznościowe. Obawiam się, że tylko przyczyniłby się one do jeszcze większej popularności dyktatora, który i tak po przejęciu władzy jednym pociągnięciem elektronicznego pióra wprowadziłby ich cenzurę. Czytając Syna stulecia, trudno nie dostrzec analogii do niektórych dzisiejszych narracji politycznych. Jak blisko im do tamtych mrocznych czasów. Zdecydowanie zbyt blisko.

Paweł Pełka

oceniła na 9 1 miesiąc temu

Najlepsze miasto świata. Warszawa w odbudowie 1944-1949

Grzegorz Piątek

Znakomita, pełna pasji książka! Ogrom wiedzy, mnóstwo anegdot, szacunek dla Autora za erudycję i sprawną narrację. Czyta się lekko i z przyjemnością - momentami jak książkę przygodową, chwilami jak przemyślany esej. Przepiękny układ edytorski bardzo ułatwia lekturę.

Lia

oceniła na 8 12 dni temu

Całkiem zwyczajny kraj. Historia Polski bez martyrologii

Brian Porter-Szűcs

Technicznie książka jest napisana idealnie - tłumaczy zagadnienia od samego trzonu, nie zanudza zbytnią ilością liczb, sprawnie wydziela i przechodzi płynnie pomiędzy okresami w historii Polski. Niestety autor upodobał sobie, aby co jakiś czas dawać silny wyraz swoim poglądom politycznym (co nie powinno mieć przecież miejsca w książce o historii). Moralizuje czytelników, podając często totalnie nieobiektywne powody, dlaczego Endecy, Balcerowicz czy PiS nie mieli racji.

Adam

ocenił na 7 1 miesiąc temu

Praca bez sensu. Teoria

David Graeber

Czy robiliście kiedykolwiek w pracy zadanie, które było kompletnie bez sensu? To jest pytanie retoryczne. Nie znam osoby, która odpowiedziałaby przecząco. Idźmy więc głębiej. Ile szacunkowo Twoich zadań wydaje Ci się bez sensu? Ile zadań, które zostały zlecone, to te, które miały istotny wpływ na Twoją pracę, wynik finansowy organizacji, motywację zespoły? Ile ze wszystkich Twoich zadań miało jakikolwiek sens? Na te właśnie pytania udziela odpowiedzi wybitny, niestety już nieżyjący, wykładowca akademicki, antropolog David Graeber. Książka obfituje w liczne przykłady pracy bez sensu. Wskazuje niepotrzebną biurokrację, zatrudnianie osób o bliżej nieokreślonym profilu stanowiska, a nawet w swoich rozważaniach idzie znacznie dalej wskazując konkretne zawody, które są bez sensu. Do takich zawodów o dziwo zalicza … m.in. zawód prawnika. Graeber obala mit o tym, że praca bez sensu jest tylko domeną sektora publicznego wraz z rzeszą urzędników, którzy spokojnie wykonywaliby tą samą pracę nawet, gdyby było ich o połowę mniej. Dlatego „Praca bez sensu” to jest również książka o bezmyślnym marnotrawieniu pieniędzy. Graeber zdaje kłam tezom, że wysoko opłacana praca daje porównywalne do nakładów finansowych wymierne efekty. W ramach tych rozważań Graeber wymienia złożone prace bez sensy przyjmujące różne formy, a często mające swoje źródła w branży technologicznej. I tutaj też mogą pojawić się pewne nieścisłości w teoriach autora. Są one jak drobne, ale widoczne pęknięcia na ścianie. Można przyjąć hipotetycznie, że 90% działań w branży technologicznej jest bez sensu, tyle że pozostałe 10% prac może stanowić wartość dającą przełom. Czy bez nakładów pracy, mogącej znaleźć się pod mianownikiem „bez sensu” da się osiągnąć tą kluczową wartość tworzącą wymierne efekty? Odpowiedzi na to pytanie z oczywistych względów w tej książce nie znajdziemy. Oczywistych, bo mocno podważyłaby ona teorie stanowiące oręż autora w tej pozycji. Znajdziemy natomiast jeszcze jedną ciekawą przestrzeń do analizy. Mianowicie jak prace bez sensu wpływa na motywację pracowników do jej wykonywania. Świadomość braku celowości pracy działa tutaj destrukcyjnie. Obniża morale, zabiera energię. Dziwi zatem jej powszechność. Dziwi jeszcze bardziej, bo to praca i zadania z nią związane mogłoby wyglądać zupełnie inaczej. Przecież podstawowym narzędziem każdego Managera powinna być metodologia SMART, która w swej jasności i prostocie mówi o cechach wyznaczonych celów by były : konkretne, mierzalne, osiągalne, istotne i mierzalne w czasie. Czy więc powszechne stosowanie SMART wyzwoliłby pracowników z okowów pracy bez sensu? Na pewno w dużej mierze tak. Dlaczego zatem nie jest stosowana. Takie sugestie w książce Graebera padają. Powód jest trywialny. Metodologia SMART nie jest powszechnie stosowana, bo wtedy okazałoby się, że praca większości osób zarządzających … jest po prostu bez sensu. https://www.instagram.com/biznes_na_stronach/

biznes_na_stronach

ocenił na 6 23 dni temu

Zmierzch demokracji. Zwodniczy powab autorytaryzmu

Anne Applebaum

Argumenty na tak: obserwowane dziś procesy — erozja instytucji, polaryzacja, propaganda, cynizm elit, normalizacja kłamstwa — dokładnie pasują do schematów, które opisuje Anne Applebaum. Historia pokazuje, że demokracje najczęściej nie upadają gwałtownie, tylko rozmontowują się krok po kroku, często przy społecznym przyzwoleniu. Zastrzeżenia: Applebaum patrzy z wyraźnie liberalnej perspektywy i skupia się głównie na elitach, mniej na realnych frustracjach społecznych, które napędzają bunt przeciw demokracji liberalnej. Krytycy zarzucają jej też, że opisuje mechanizm lepiej niż proponuje rozwiązania. Wniosek: jako diagnoza zagrożeń książka jest bardzo trafna. Jako pełne wyjaśnienie „dlaczego ludzie odwracają się od demokracji” — już mniej. Ale ostrzeżenie, które stawia, zdecydowanie warto traktować poważnie.

Tomasz Weśniuk

ocenił na 8 2 miesiące temu

Kiedy wybuchnie wojna? 1938. Studium kryzysu

Piotr M. Majewski

Książka Kiedy wybuchnie wojna? 1938. Studium kryzysu to rzeczowa i dobrze udokumentowana analiza napięć politycznych tuż przed wybuchem II wojny światowej. Autor skupia się na mechanizmach decyzji, błędach dyplomacji i realnych kalkulacjach mocarstw. Czytasz ją jak zapis narastającego kryzysu, krok po kroku. Wyraźnie widać, że Zachód przegrał wtedy z kretesem coś najważniejszego, własne wartości i wiarygodność. Z trudem można uwierzyć, jak łatwo Hitler wyprowadził w pole i upokorzył przywódców ówczesnych demokracji. Układ monachijski jawi się tu jako bolesna przestroga, że paktowanie z diabłem rzadko kończy się dobrze. Autor pokazuje, jak polityka ustępstw osłabiła autorytet Zachodu i dodała agresorowi pewności siebie. Czechosłowacja została przedstawiona jako główny punkt zapalny na mapie Europy. Jej los odsłania kulisy gry mocarstw i cenę, jaką płacą mniejsze państwa, gdy stają się przedmiotem negocjacji ponad własnymi głowami. Książka pomaga zrozumieć, że kryzys 1938 roku nie był tylko epizodem dyplomatycznym, lecz momentem, w którym zapadły decyzje prowadzące wprost do wojny.

Kamil

ocenił na 9 3 miesiące temu

Ludowa historia Polski

Adam Leszczyński

Ciekawy punkt widzenia, ale matkobosko, jak straszliwie to rozwlekłe jest, jak napchane do oporu szczególikami, jak wałkowane są wszystkie omawiane problemy, moja cierpliwość wystawiona została na ciężką próbę. Mimo wszystko czytało się to bez jakiegoś obrzydzenia, ale jakże się cieszę, że to już koniec (jakieś 30% książki to bibliografia i przypisy).

Prez

ocenił na 6 1 miesiąc temu

Oblicza Wielkiej Brytanii. Skąd wziął się brexit i inne historie o wyspiarzach

Dariusz Rosiak

Dariusza Rosiaka znam z Raportu o Stanie świata. To pierwsza jego książka, po którą sięgnęłam i nie zawiodłam się. Świetny warsztat. Wnikliwe uwagi. Głęboki research. Rosiak porusza wiele istotnych kwestii, które sporo mówią o Wielkiej Brytanii i jej społeczeństwie. Masa wiedzy w pigułce.

paniszpakowa

oceniła na 8 1 rok temu

Dobra zmiana. Czyli jak się rządzi światem za pomocą słów

Michał Rusinek Katarzyna Mosiołek-Kłosińska

Jak powiedział kiedyś Wittgenstein: "Granice mojego języka są granicami mojego świata". To, jakim językiem się posługujemy, wpływa na nasze postrzeganie rzeczywistości. I nie chodzi tu tylko o rozróżnienie język ojczysty - język obcy. W naszym języku codziennym dominują pewne frazy, wyrażenia i idiomy, które określają nasz charakter, stosunek do świata i do ludzi. Ten sam mechanizm działa też w przypadku języka polityki. Język, którym posługują się poszczególne ugrupowania, jest powiązany z podejściem społecznym (konserwatywnym lub liberalnym) i oddziałuje na obywateli. Katarzyna Kłosińska i Michał Rusinek biorą na tapet język prawej strony polskiej sceny politycznej i przyglądają się retoryce Zjednoczonej Prawicy. Opracowali krótki słowniczek tzw. "dobrej zmiany", czyli dwóch kadencji rządów Zjednoczonej Prawicy. W każdym artykule hasłowym przytaczają genezę danego wyrażenia, analizują zastosowane chwyty retoryczne i odniesienia do literatury oraz wypowiedzi innych polityków, przede wszystkim języka władz PRL. Prezentują zabiegi słowne, które charakterystyczne są dla reżimów totalitarnych. Propagandowe hasła porównują do tych z "Roku 1984" Orwella. Wszystko to zaś jest opatrzone artykułami w prawicowej prasie, cytatami z mediów społecznościowych prawicowych polityków oraz zdjęciami pasków z programów informacyjnych emitowanych w telewizji publicznej, która stała się tubą propagandową dobrej zmiany. Każdemu artykułowi hasłowemu towarzyszy skrupulatnie opracowany opis bibliograficzny. Przejrzenie tak bogatego materiału źródłowego pozwoliło na wyciągnięcie wielu wniosków na temat języka dobrej zmiany, ale w moim odczuciu są one bardzo powtarzalne i wiele haseł odnosi się do tego samego. Momentami książka jest wtórna, bo i badany język nie był szczególnie zróżnicowany. Kilka nośnych metafor, rymów i haseł, które powtarzano do upadłego (jak "zbliżanie się do prawdy" w wypowiedziach Jarosława Kaczyńskiego podczas kolejnych miesięcznic katastrofy smoleńskiej). Z tak skromnego repertuaru trudno było wyciągnąć coś więcej, jednak nie zmienia to odczucia, że momentami było to nieco "masło maślane". Byłam zaskoczona, że jako źródło definicji pojęć z zakresu retoryki wybrano... wikipedię (sic!). Dwoje cenionych badaczy, w tym Michał Rusinek, który wszak w retoryce się specjalizuje, a w słowniku opierają się na definicjach nienaukowych, z źródła, w którym wielokrotnie zdarzają się błędy?! To mój największy zarzut wobec przyjętej przez autorów metodologii. W ogólnym rozrachunku nie mam jednak większych zastrzeżeń do książki. Każda władza doczekuje się podobnych opracowań - język partii rządzącej w PRL badał przecież profesor Bralczyk (do którego zresztą wielokrotnie odwołują się autorzy), a język współczesnej polityki wzięli pod lupę prof. Kłosińska i Michał Rusinek. Przykra to była lektura, bo bardzo unaoczniła podziały, jakie wprowadziła w społeczeństwie propaganda "dobrej zmiany". Jestem ciekawa, czy język obecnych rządzących również doczeka się podobnego słownika.

miserycardia

oceniła na 7 2 lata temu

Państwo teoretyczne

Bartłomiej Sienkiewicz

Pozycja podsumowująca przykładowe słabości państwa, pokazuje też możliwe rozwiązania, a w końcowych rozdziałach mam wrażenie że autor nie tylko zachęca do podjęcia działania, buduję poczucie wiary że się da, ale szkicuje wizję jak mogłoby wyglądać lepsze państwo. Nie jestem w stanie ocenić merytorycznie takich propozycji, choć przy okazji czytania kilku rzeczy o polityce się nauczyłem, choćby tak banalnej jak to żeby szukać obiektywnych miar, aby zweryfikować to co politycy obwieszczają sukcesem. Uważam że dla osoby która nie ma wiedzy politologicznej jest to przystępny przegląd problemów, która pozwala wyostrzyć myślenie o dobrze funkcjonującym państwie. Jeśli ktoś chce dany temat pogłębić, to Sienkiewicz odwołuje się też do innych pozycji. Sienkiewicz w 2018 trafił na ciekawy moment w którym polska polityka została właściwie zdefiniowana.

hej_przygodo

ocenił na 8 2 lata temu

Turbopatriotyzm

Marcin Napiórkowski

Analiza, bardzo często zapomnianych już wydarzeń. Rzucanie światła w nowy sposób na działalność, która z założenia nie wydawała cię mieć celu ani politycznego, ani patriotycznego. Życie jednak pokazuje, że w zależności od władzy, każdy dla siebie chce coś ugrać. W książce nie ma podziału na tych właściwych lub nie. Jedni przesadzają z patriotyzmem, drudzy znów zbyt go infantylizują. A prawda jest taka, że powinniśmy się uczyć, że nie tylko wzniosłe hasła i parady są ważne ale też dbałość o codzienne sprawy i naszą wspólnotę, choćby nawet wyrzucenie papierka do kosza na śmieci a nie trawnik.

Paulinadl

ocenił na 6 10 miesięcy temu

Kod kapitalizmu. Jak Gwiezdne wojny, Coca-Cola i Leo Messi kierują Twoim życiem

Marcin Napiórkowski

Dobra, ciekawa i przyjemna w odbiorze. Dla osoby czytującej książki o podobnej tematyce nie będzie w niej niczego niezwykle odkrywczego. Niemniej fakt, że autor pisze z polskiej perspektywy jest dużą wartością dodaną książki. Brakuje polskich książek, które w podobnym duchu analizowałoby naszą (nie tylko zachodnią, ale także polską) kulturę i system społeczno-gospodarczy w którym żyjemy. Dla osoby lubiącej krytycznie analizować rzeczywistość w której żyjemy na pewno pozycja warta polecenia.

Przemek

ocenił na 8 1 dzień temu

Jedwabne szlaki. Nowa historia świata

Peter Frankopan

Dwa lata po opublikowaniu w Polsce Jedwabnych szlaków Petera Frankopana (które mam zamiar sprezentować mężowi na Gwiazdkę), na rynku pojawia się przepięknie wydana wersja tej książki dla młodego czytelnika, wzbogacona ilustracje Neila Packera. Absolutnie świetna książka dla dwóch grup odbiorców. Została stworzona z myślą o (mniej lub bardziej) zainteresowanym historią nastolatku (10-15 lat), ale sprawdziła się też w moim przypadku, całkowicie mnie angażując i zmuszając do myślenia. Czyli spodoba się osobie, dla której historia (obok licealnej fizyki) jest jedną ze szkolnych traum. Edukacja przyzwyczaiła nas do patrzenia na historię z polskocentrycznej perspektywy. Jest to podstawowe założenie - najwięcej uczeń powinien dowiedzieć się o swoim kraju, a o innych tylko tyle, żeby mieć świadomość wydarzeń poza granicami państwa. Peter Frankopan, Brytyjczyk, skreśla w swojej książce edukacyjny nacjonalizm i proponuje coś, czego brakowało mi przez kilkanaście lat edukacji - obraz historii ekonomicznej, a nie politycznej. I czyni to w sposób oszałamiający. Żaden kraj nie funkcjonuje w oderwaniu od innych, żadna gospodarka nie działa w odosobnieniu, a każdy postęp, odkrycie, wyprawa, miały swoje gospodarcze uzasadnienie. Dlaczego podpisanie Deklaracji Niepodległości USA wpłynęło na zintensyfikowanie kolonialnego ucisku w Indiach? Dlaczego Iran zmienił swoją nazwę i to właśnie na taką? A wreszcie - jak towary oferowane przez niektóre państwa wpłynęły na los historii i układ sił na świecie? Odpowiedzi na te pytania są pozornie oczywiste, ale nigdy nie wskazane wprost w toku edukacji (a jeśli tak, to zazdroszczę historyków w szkole). Frankopan proponuje błyskawiczny skrót historii, w którym koncentruje się na szlakach handlowych, najbardziej pożądanych towarach, ich znaczeniu społecznym i ekonomicznym. Czyja gospodarka odczuła negatywnie pojawienie się na europejskich rynkach jedwabiu, kiedy powstał prototyp kontroli granicznej, w czym Chińczycy wyprzedzali Europejczyków - to wciąż nieliczne pytania, na które odpowiada ta książka. Książka, która może okazać się szczególnie ważnym punktem zwrotnym w myśleniu zwłaszcza młodego człowieka, funkcjonującego w europocentrycznej rzeczywistości. Europa nie jest i nigdy nie była centrum świata. Ten środek ciężkości od zawsze był przesunięty w stronę Bliskiego Wschodu, gdzie krzyżowały się szlaki handlowe. I to one, tzw. jedwabne szlaki, stanowią centrum cywilizacji. Od ich drożności, bezpieczeństwa, opłat celnych, sposobów transportu uzależniony był przez wieki rozwój idei. Książka absolutnie warta polecenia.

Magda_ między_książkami

ocenił na 8 5 lat temu

Ekonomia obwarzanka. Siedem sposobów myślenia o ekonomii XXI wieku

Kate Raworth

Z jednej strony uważam, że książka warta jest przeczytania, z drugiej zaś jestem nią rozczarowany. W Ekonomii obwarzanka dobrze pokazano wady dominującej narracji ekonomicznej i gospodarczej, które nieuchronnie prowadzą nas do katastrofy. Autorka powołując się na liczne źródła, pokazuje, że alternatywne scenariusze i rozwiązania są dostępne i możliwe do wdrożenia. Nie czuję jednak, że dowiedziałem się czegoś nowego. Mimo, że książka nie jest długa, to strasznie się wlecze i dałoby się ją skrócić, bez uszczerbku dla treści. Natomiast uważam, że za mało miejsca poświęcono wyjaśnieniu samej koncepcji obwarzanka. Nie zdobyłem też żadnych nowych argumentów, które mógłbym wykorzystać w dyskusji. Jeżeli autorce nie udało się przekonać przekonanego, to wątpię, żeby udało się przekonać nieprzekonanych.

Bartłomiej

ocenił na 6 1 miesiąc temu

Władcy jedzenia. Jak przemysł spożywczy niszczy planetę

Stefano Liberti

Globalny system produkcji żywności, to iście kapitalistyczna, a może raczej korporacyjna patologia. Najgorsza jest rabunkowa polityka uprawy i hodowli. Problemy piętrzą się zresztą nie tylko na etapie pozyskiwania t.z.w surowca, ale także w ciągu całego procesu dostarczania gotowego produktu na półki sklepowe; a więc także procesu tworzenie uzależnienia. Ostatecznie klient otrzymuje produkty niskiej jakości, z dużą dozą sztucznych dodatków, ale o zunifikowanym smaku, za którym idzie piar. Sól, tłuszcz, barwniki, słodziki i liczne triki tworzą legendarne smaki, których pozytywny odbiór podsycają reklamy, klakierzy i kłamstewka. Autor przedstawia wystarczająco dużo faktów, by szerzej zrozumieć to zagadnienie. Uwydatnia, że ten system nie funkcjonuje w sposób najbardziej przyjazny człowiekowi i planecie. Masowa produkcja niszczy ekosystemy, truje wodę i powietrze, jest źródłem szeregu problemów - w tym emisji gazów i zaburzeń ekonomicznych. Gonitwa za zyskiem i optymalizacją spowodowała, że koncernom opłaca się niszczyć przyrodę bez żadnych hamulców. Nie liczą się tu także ludzie i ich zdrowie – a więc... tak zwani przeciętni konsumenci. Przez tę grę dochodzi do plajty małych, miejscowych (a więc krajowych) firm i lokalnych gospodarstw rolnych, a jednocześnie importuje się z drugiego końca świata produkty, które potem sprzedaje niezgodnie z wartością i z bardzo dużym śladem węglowym. Cały ten nonsens bije z kart książki niczym alert dla wszystkich nas. To bardzo potrzebny alert. Wieprzowina, soja, tuńczyk i koncentrat pomidorowy stanowią podstawę diety większości światowej populacji, a zarazem bywają przyczyną największych szkód wyrządzanych Ziemi. Pazerność doprowadziła do powstania beznamiętnej maszynerii do tworzenia zysku. Pożera ona zasoby naturalne, aż do ich wyczerpania. Trawi planetę jak ogień! Miejsc zniszczonych jest już alarmująco dużo, bo chciwe macki gigantów przenoszą się gdzie indziej – jak szkodniki – i dalej czerpią zachłannie, tyle ile wlezie; do cna, do imentu. W grę zaangażowane są tak wielkie pieniądze, że można za nie szkodzić, wyzyskiwać, kłamać, kręcić, udawać, oszukiwać, a nawet czasem zabić. W sumie… Stefano Liberti może i miejscami nudno pisze. Całościowo jednakże książka wypada nieźle, choć jest też smutna i trochę chaotyczna. Nie daje nadziei na poprawę globalnej sytuacji. Ludzkość chyba musi się sama unicestwić dla zysku korporacyjnego. To ideologia inteligentnej, lecz nagiej i nieustająco chciwej małpy. Mieć pieniądze i zniszczony ekosystem... Tak, to piękna idea!

STACH

ocenił na 7 1 rok temu

Zakulisowe umowy, które zmieniły świat

Jacques Peretti

Nie powiem, ale temat mnie skusił. Spodziewałem się, tego co tam będzie. Nie jakaś szuria, a coś a la spisek żarówkowy. Dobra dziennikarstwa robota, gdzie autor rozmawiał z osobami, którzy byli na spotkaniach, które miały i mają nadal przyłożenie na świat. Na przykład ceny zbóż kształtowane przez korpo a Arabska Wiosna. Takich powiązań zwłaszcza w finansach jest sporo. Kryzys z 2008 roku przewija się dość często. Takie jedno równanie, co zarabiasz właściwe nie wiadomo, od czego też jest. Jak i chciwość.

Joker

ocenił na 7 7 miesięcy temu

Wyjście awaryjne. O zmianie wyobraźni politycznej

Rafał Matyja

Książka dość nierówna: o ile w stawianiu diagnoz, opisie rzeczywistości – bardzo dobra, o tyle w proponowanych rozwiązaniach, czyli tytułowym wyjściu awaryjnym, nader ogólnikowa i nawet banalna. W opisie rzeczywistości z pewnymi tezami się nie zgadzam, ale nie zasługują one na lekceważące wzruszenie ramion. Na przykład, warte polemiki są jego wnioski na temat populizmu w polskiej polityce. Matyja słusznie opisuje zarówno naszą nędzną sytuację, jeśli chodzi o istnienie elity (a właściwie jej brak) oraz problem z istnieniem samego państwa – państwo „istniejące tylko teoretycznie” ma jak najbardziej praktyczne konsekwencje. Jak pisze autor: „czas po 1989 roku procesom elitotwórczym nie sprzyjał. Chodzi raczej o pewne grupy osób na wysokich stanowiskach lub posiadających spore fortuny, które jednak nie myślą w kategoriach jakiejkolwiek zbiorowości szerszej niż doraźna koalicja zawodowa lub korporacyjna.” Do najciekawszych części książki należy opis wielkiego zaniedbania, w części świadomego, a w części nie, czyli braku budowy państwowości. Matyja słusznie, moim zdaniem, zauważa, że PRL nie była państwem – była polem działania partii, PZPZ, która to partia była właściwym czynnikiem sprawczym. Książka jest bardzo krytyczna wobec głównych aktorów politycznych, ale jest to krytycyzm ciekawy, z którym można polemizować, niemający nic wspólnego z nienawiścią typową dla naszych "plemion". Proponowane wyjście z duopolu PO – PiS jest jednak tak nijakie, że w sumie nawet nie wiem, co autor proponuje. Szkoda, bo byłoby potrzebne…

Karola

oceniła na 6 2 lata temu

Miejski grunt. 250 lat polskiej gry z nowoczesnością

Rafał Matyja

Przyswoiłam ogrom nowych informacji, lektur ciągnących temat dalej i zdecydowanie poszerzyłam swoją perspektywę na rozwój naszego państwa. Muszę też jednak przyznać, że w książce tej idzie się zagubić - z jednej strony mamy dosyć silny podział rozdziałów, z wyselekcjonowaną bibliografią, ale z drugiej - w samym tekście tej struktury już nie czuć. Miewałam czasem poczucie, że jedynym co klei ze sobą poruszane wątki w całość, jest chronologia, reszta zdawała się kłębkiem ciekawej wiedzy, ale jednak pozbawionej spójności myśli. Plusy przeważają jednak nad minusami, także polecam.

Postscriptum

ocenił na 7 7 miesięcy temu

To nie jest propaganda. Przygody na wojnie z rzeczywistością

Peter Pomerantsev

Książka dla ofiar kontroli umysłu i dezinformacji. Znajdziemy w niej opis równie wielkiej tragedii jak katastrofy smoleńskiej i równie dziwne zachowanie społeczeństwa dotyczących przyczyn tragedii tzn przyjmuję prawdę głoszoną przez mojego idola politycznego, dowody naukowe mnie nie interesują. Wspólnym mianownikiem dla Polaka i autora książki będzie zapewne euromajdan. Oczywiście nie znajdziesz tu złotego środka na wyjście z g... a dowody będą się odbijały od ludzi jak groch o ścianę. Społeczeństwo powinno się wstydzić, że wspiera politykę propagandy opisywanej w książce, że wpiera i współuczestniczy w łamaniu praw człowieka.

Adam

ocenił na 8 1 rok temu

1968. Od Wietnamu do Meksyku. Dziennik z przełomowego roku

Oriana Fallaci

Świetny zbiór reportaży dla mnie wybitnej dziennikarki. Nie sądziłam, że rok 1968 był obfity w takie wydarzenie - edukacja szkolna kończy się raczej gdzie w okolicach II wojny światowej, bo nikt nie zdąży przerobić materiału. W każdym razie kiedy o wojnie w Wietnamie słyszałam (chociażby szeroka filmografia skłania do zaznajomienia się z tematem) to tak o masakrze w Meksyku nie miałam pojęcia. Intrygujące były dla mnie wywiady ze świadkami zamachu na Roberta Kennedy'ego. Głęboko poruszył mnie też temat barridas w Peru. Zaciekawił temat Indii - ich zupełnie odmiennej kultury, tego, że parapsychologia była zwyczajnym przedmiotem wykładanym na Uniwersytecie. Książkę polecam - myślę, że każdy znajdzie dla siebie jakiś reportaż szczególnie go interesujący.

Ola

oceniła na 9 2 lata temu

Cytaty z książki Francuski sen

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Francuski sen