Fotografia od A do Z

Sporo zdjęć i opisów oraz ciekawostek. Jak dla mnie interesująca, nikogo nieobrażająca i rzetelna. Posiada przejrzysty spis treści oraz mapki z zaznaczonymi punktami, w których są opisywane zabytki. Dobrze skonstruowana, z dobrymi opisami oraz nutką wiedzy historycznej. Świetna, poważna pozycja popularnonaukowa, która pomimo wydania 30 lat temu wciąż świetnie się broni.

"Nic nie szkodzi, że wszyscy kłamią, bo i tak nikt nie słucha". Znasz prawa Edwarda A. Murphy'ego Jr. ? Bo, jestem przekonany, że słyszeć o nich musiałeś/aś !!! Tak dla przypomnienia... autor był w latach 40 - tych amerykańskim inżynierem w przemyśle lotniczym i choć jego prawa brzmią pesymistycznie, stanowią przypomnienie o znaczeniu planowania awaryjnego, tworzenia buforów czasowych, finansowych i przewidywania problemów. Ich zastosowanie ma pomóc w lepszym przygotowaniu się na nieoczekiwane zdarzenia w życiu zawodowym i prywatnym !!! Parę przykładów: - jeśli coś może pójść źle, pójdzie źle, - każde rozwiązanie rodzi nowe problemy, - jeśli wszystko wydaje się iść dobrze, to najwyraźniej coś przeoczyłeś, itd. itp. Nie są to prawa naukowe, ale anegdotyczne. Teraz przeczytaj, proszę, opis książki i będziesz wiedział/a czego dotyczy !!! Trochę jestem zdziwiony, bo moja ocena jest pierwsza !!! Czyżby tak mało osobom zależy na ustrzeżeniu się od błędów ??? Książkę POLECAM !!!

Trochę za dużo trochę za mało. Dziwna ocena - wiem. Po prostu są informacje, które są w nadmiarze, są takie które powinny być rozbudowane. Maże oczekuję zbyt wiele po tego typu opracowaniu. Przyznam że szukam książek tego typu i na tym poziomie ale podzielonych na np. azja, afryka....przetrwanie w mieście... Po prostu nie da się wszystkiego zawrzeć w jednej książce. Jeśli jest to w jednej to może taki niedoświadczony survivalowiec szukać mamby na dalekiej północy. No przesadzam ale mam niedosyt

Książka ma jasną strukturę, którą można podzielić na: - wstęp - w którym zawarta jest filozofia ćwiczeń, sposób podejścia do treningów i żywienia (cała tabela z przykładami co jeść, czego nie) - program treningowy - podzielony na 13 etapów z gotowymi ćwiczeniami popartymi ilustracjami (przed każdym należy zrobić sobie test). Treningi są ciężkie, ale widziałem kiedyś zdjęcia ludzi, którzy się ich trzymali - tak, można zrobić klatę bez chodzenia na siłownie. - program ćwiczeń rozciągających - ilustracje 36 ćwiczeń na rozciąganie różnych części ciała (ćwiczę boks tajski i zapewniam, że te ćwiczenia działają) - oraz coś w stylu encyklopedii ćwiczeń - czyli po prostu wszystkie ćwiczenia z książki pogrupowane, zilustrowane i opisane w szczegółowy sposób. Żeby robić wszystkie ćwiczenia, które zawarte są w książce przydałby się przynajmniej drążek, ale zdecydowaną większość można zrobić bez żadnego sprzętu. Godna polecenia dla każdego kto chcę nad sobą popracować a nie ma na to większych pieniędzy.

Książeczka wcale nie udaje, ze jest czymś więcej, niż produktem reklamowym. Nie było tak źle, dzięki niej dowiedziałem się wielu ciekawostek, np skąd pochodzi nazwa cerveza. Literaturą to nie jest, ale niniejsza publikacja nie pretenduje do tego miana. Ot, rozbudowana objętościowo ulotka.

Fantastyczna książka dla tych, którzy interesują się fotografią od kilku dni, od tygodni i od lat. Świetne rady dla początkujących - szukałam książki porządkującej różne tematy (kadrowanie, światło, kolor, itp.) i ta książka jest dla mnie doskonałym kompendium podstawowej wiedzy. A do tego przepiękne zdjęcia...

Dobra książka kucharska dla początkujących zawierająca głównie przepisy potraw z Indii północnych. Trzeba jednak uważać z proporcjami przypraw. 1 mała łyżeczka przypraw, to 1/3 łyżeczki do herbaty. Zamiast 3 chilli podanych w przepisie lepiej dodać 1 chilli :)

Po trzecie (rozszerzone) wydanie Książki o fotografowaniu Andrzeja A. Mroczka sięgnąłem ot tak sobie. Nagle poczułem potrzebę jej przeczytania, która przyszła znikąd i bez wyraźnej przyczyny. Nie czytałem żadnej recenzji, nie miałem w ręku poprzedniej edycji, nie wiedziałem nawet do kogo ta publikacja jest adresowana. Do amatora czy profesjonalisty, początkującego czy mistrza, technicznego perfekcjonisty czy niekonwencjonalnego wirtuoza. Nie była to potrzeba silna, która by mi kazała odrzucić wszystko inne w kąt. Wystarczająca jednak, by rozpocząć lekturę. Dla kogo przeznaczona jest ta książka? Chyba dla każdego. Każdy chyba znajdzie w niej coś dla siebie; od absolutnie zielonego fotografa, po dojrzałego profesjonalistę, o ile to możliwe, by się jeszcze z nią nie zetknął. Jeden znajdzie w niej więcej, inny mniej, ale każdy, kogo pycha nie wyniosła zbyt wysoko, skorzysta na jej przeczytaniu. Książka o fotografowaniu nie wciąga, ale i nie nudzi. To atut. Przelecenie jej na jednym tchu byłoby marnotrawstwem. Trzeba sobie zapewnić czas na refleksję nad każdym rozdziałem, niejednokrotnie nawet nad akapitem. Z wieloma, bardzo wieloma stwierdzeniami Mistrza można się nie zgodzić. Zwłaszcza dygresje odbiegające od tematu fotografii są często wręcz infantylne*, przynajmniej w moim odczuciu. Inne jednak są wyjątkowo celne** i mogłoby służyć za motto niejednego tekstu, i to bynajmniej nie tylko związanego ze sztuką fotograficzną. Warstwa ściśle dotycząca fotografowania jest jednak bardziej jednorodna; jest najwyższej jakości, zarazem bez pozowania na prawdę objawioną. Wyważone sądy poparte argumentami. Nawet jeśli nie zawsze zgadzają się ze stanowiskiem czytelnika, to budzą szacunek. Książka o fotografowaniu nie jest podręcznikiem. Dla nikogo. To po prostu książka o fotografowaniu. Początkujący nie znajdzie tam absolutnych podstaw techniki, kompozycji czy przeglądu sprzętu, wyłożonych łopatologicznie i kompletnie. Musi się wspomóc się czymś, co te podstawy mu zapewni. Rzecz cała jednak napisana jest językiem prostym i klarownym, więc nawet temu zielonemu da dużo i wskaże to, co czego musi poszukać gdzie indziej, co już teraz wykorzystać, a co zapamiętać i do czego wrócić w przyszłości. Oczywiście to wymaga od czytelnika pewnej dozy inteligencji, dociekliwości i kreatywności. Jeśli ktoś chce się na pamięć nauczyć jak zrobić idealne zdjęcie, to ani ta, ani żadna inna książka mu tego nie zapewni. Nawet jeśli niektórzy autorzy twierdzą, że potrafią coś takiego napisać. Średnio zaawansowany znajdzie u Mroczka chyba najwięcej. Będzie mógł skonfrontować swoje doświadczenia i przemyślenia z autorem, który nie pozuje na wyrocznię i monopol na wiedzę prawdziwą, choć jego dorobek jest ogromny. Możemy poznać sporo subiektywnych przemyśleń Mistrza, które, zwłaszcza w sferze bliżej związanej z tematem, są bezcenne, w przeciwieństwie do niektórych podręczników fotografii; bezdusznych, bezosobowych, zajmujących się tylko techniką i wymiernymi aspektami procesu powstawania fotografii, bądź uciekających w przeciwną stronę – w enigmatyczne brednie o klimacie i mieleniu tego, co też artysta miał na myśli. Zaawansowany skorzysta może mniej na przyroście wiedzy, lecz może też znaleźć ciekawostki dla siebie. Przede wszystkim zaś może wyrwać się, dzięki konfrontacji z subiektywnymi stwierdzeniami innego profesjonalisty, z upojenia przekonaniem o własnej doskonałości, o ile coś takiego zaczęło mu grozić. Na rynku jest wiele podręczników dotyczących fotografowania. Jedne kładą nacisk na perfekcję techniczną zdjęcia, inne na konwencje obowiązujące w sztuce fotografii artystycznej. Jedne są dla początkujących, inne dla zaawansowanych. Wystarczy jednak przeczytać ich kilka, by przy prawie każdym następnym większość z nas usypiała. Ile razy można czytać o głębi ostrości czy podstawach kompozycji? Pan Mroczek daje nam coś całkiem innego. Lektura jego książki bardziej przypomina rozmowę Mistrza z uczniami, niż wykład. Pokazuje nam, na przykładzie własnych zdjęć, jaką drogą szedł i dlaczego taką, a nie inną. I to jest bezcenne. Choć, jak już wspomniałem, w niektórych rzeczach, zwłaszcza luźniej związanych z przedmiotem, z autorem zgodzić się nie mogę, to z przekonaniem mogę stwierdzić, iż to jedna z najwartościowszych pozycji z tej dziedziny jaką do tej pory miałem przyjemność przeczytać, w związku z czym polecam ją zdecydowanie i absolutnie Wasz Andrew * Podam tylko jeden przykład i zostawię go bez komentarza: „Ołtarz Wita Stwosza zna chyba każdy aspirujący do miana inteligenta, z licznych zdjęć publikowanych nie tylko w albumach fotograficznych, ale także w szkolnych podręcznikach.” ** Tu również podam tylko jeden przykład i pozostawię go bez komentarza: „Sytuacja jest paradoksalna. Mamy, jak nigdy wcześniej, wiele czasopism fotograficznych, ale nie zajmują się one fotografią jako fotografią, ale reklamą sprzętu fotograficznego. Czytelnikom, zamiast proponowania przeżyć emocjonalnych, jakie daje kontakt z fotografią artystyczną, interesującego analizowania poszczególnych dzieł artystów, spierania się o idee, podsuwa się niekończące się analizowanie i porównywanie coraz nowych aparatów fotograficznych, słowem: ustawiani są na bieżni stadionu konsumpcyjnego, aby ścigać elektrycznego zająca. Tego złapać się nie uda nigdy, nikomu – szkoda wysiłku.”

51/2025 Ach, ależ fajnie spędzony czas! Egzemplarz tego wydawnictwa uratowałem ze śmietnika. Dosłownie: ktoś zostawił ją na klapie kontenera, miał przynajmniej jakieś skrupuły przed zepchnięciem jej w czeluść kubła pod blokiem, może liczył właśnie, że ktoś da jej drugie życie. No i nie przeliczył się: Simon przechodził nieobojętnie. Duży format, twarda oprawa i ciekawa zawartość. Z uwagi na obszerność podjętego tematu – dominuje tu oczywista skrótowość. Całość podzielona jest wedle konkretnych kryteriów: ziemskich niezwykłości będących dziełem samej natury (np. Wielki Kanion Kolorado, Skamieniały Las, Uskok San Andreas), niezwykłych historycznych miejsc będących dziełem człowieka (np. Alhambra, Knossos, Petra czy Machu Picchu), niezwykłych akwenów wodnych (np. Wielka Rafa Koralowa, Morze Sargassowe, Wodospady Iguaçu), miejsc zagadkowych będących przedmiotem nieustannych badań (np. Stonehenge, Cytadela Wielkiego Zimbabwe, Nazca), iście nieziemsko pięknych krajobrazów (np. Meteora, Kapadocja, Oaza Nefta) czy wreszcie – miejsc legendarnych, mitycznych, których lokalizacja a nawet istnienie pozostaje przedmiotem sporów naukowych (np. Atlantyda, Avalon czy Eldorado). Autorzy zadbali o podstawowe informacje, dorzucili garść ciekawostek, ale przede wszystkim postarali się o wielka atrakcyjność wizualną – książka zawiera cała masę zdjęć, rysunków, schematów itp. Czyni ją to wręcz publikacją o charakterze albumowym. To książka mogąca być świetną inspiracją i pobudzającą ciekawość zachęta do zgłębiania wiedzy na konkretne geograficzno-historyczne tematy zwłaszcza dla młodego czytelnika, który z podróży „palcem po mapie” może uczynić realne wędrówki. To naprawdę świetny prezent dla kogoś przejawiającego takie zainteresowania.

Z fotografią mam już do czynienia ładnych parę lat (także zawodowo), ale do tej pory do wszystkiego dochodziłem intuicyjnie, lub metodą prób i błędów. W końcu postanowiłem jednak sprawdzić co inni (bardziej utalentowani i utytułowani) mają do powiedzenia. Zacząłem od B. Petersona i bardzo się z tego cieszę, ponieważ autor podchodzi do fotografii bez napuszenia, bez rozbuchanego ego, nie traktując jej snobistycznie (wielu fotografów, których w swoim życiu spotkałem niestety te cechy przejawia). Peterson pokazuje na przykładzie swoich zdjęć, że fotografowanie to i owszem zajęcie wymagające kreatywności, cierpliwości i pewnej samodyscypliny, ale również łatwe, w zasadzie proste i bardzo, ale to bardzo przyjemne, gdy już się nam udaje. Każde jego zdjęcie zawarte w książce jest przyjemniej krótko, ale rzeczowo opisane. Nie tylko zdradza jaką dobrał przysłonę, jaki czas, jaką ogniskową, ale też dlaczego tak zrobił i w jaki sposób doszedł do końcowego efektu. Pewnie dałoby się o wielu sprawach napisać więcej, bardziej wyczerpująco. Tylko po co? Peterson daje podstawowe rady i zachęca do próbowania i eksperymentowania samemu. Nie przynudzając, nie nużąc, nie zasypując zbędnymi faktami, żeby tylko pokazać jaki to z niego guru fotografii.

Ta książka to solidna dawka wiedzy i dogłębne studium na temat sztuki walki średniowiecznej Japonii. W trzech rozdziałach autorzy przybliżają nam czasy Szogunów oraz system feudalny panujący w Kraju Kwitnącej Wiśni, który miał wpływ na wykształcenie się kasty samurajów. Dodatkowo drobiazgowo opisują uzbrojenie, techniki i zasady walki, strategie działania, metody treningowe, poszczególne szkoły sztuk walki, a także aspekty duchowe wykorzystywane w codziennych treningach dzięki którym słowo samuraj budzi podziw i respekt do dnia dzisiejszego. Mamy okazję poznać często nie znane szczegóły oraz tło kulturowe i historyczne związane ze średniowieczną Japonią. Smaku dodają piękne rysunki. Jest ich bardzo dużo, a najciekawszym z nich jest rozkładany szkic w jaki sposób samuraj zakładał swoją zbroję. Pozycja obowiązkowa dla fanów sztuk walki oraz uzbrojenia wojowników średniowiecznej Japonii.

Jest to książka, która zainspirowała już miliony ludzi na całym świecie, i to nie tylko tych zajmujących się sztukami walki. Jej autor jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych osób na naszym globie, która urosła do miana legendy jeszcze za swojego życia. Jeśli poważnie zajmujesz się tematyką sztuk walki, jeśli sam trenujesz – MUSISZ MIEĆ TĄ KSIĄŻKĘ! Na kartach „Tao of Jeet Kune Do” Bruce Lee opisuje szczegółowo pozycję, w której należy walczyć, sposób poruszania się oraz poszczególne techniki używane w walce, wskazując jednocześnie w jakich okolicznościach są one najbardziej efektywne. Pokazuje konkretne cele ataku na ciele przeciwnika. Opisuje właściwe momenty do rozpoczęcia ataku, wyróżnia różne jego rodzaje oraz taktyczne sposoby jego przeprowadzenia. Zwraca uwagę na takie atrybuty jak m.in.: koordynacja, precyzja, równowaga, prędkość czy synchronizacja poszczególnych ruchów ciała. Sporo uwagi poświęca ekonomice ruchów, pracy stóp, poruszaniu się oraz kontrolowaniu dystansu. Autor wypisuje najczęstsze błędy popełniane przez walczących, co pomoże czytelnikowi wyeliminować owe błędy u siebie oraz zauważyć je u przeciwnika. Uwagę przykuwają przemyślenia autora dotyczące podejścia do walki oraz treningu. Prócz analizy na płaszczyźnie fizycznych właściwości, podkreśla on wielokrotnie znaczenie psychologicznego aspektu. Lee kładzie również duży nacisk na konieczność spersonalizowania metod treningowych i sposobu walki, odrzucając ujednolicone wzorce i formy. Jak twierdzi, te nie tylko nie są skuteczne, ale potrafią być szkodliwe. Osoby praktykujące sporty i sztuki walki (zwłaszcza te pełnokontaktowe) zauważą zapewne archaiczność niektórych kwestii. Choć trzeba przyznać, że jest ich stosunkowo niewiele. Spotkamy się natomiast ze sporą ilością uniwersalnego przekazu, który jest bardzo wartościowy i znajduje zastosowanie również i dziś. Mam tu na myśli m.in. kwestie strategiczne oraz taktyczne. Bruce podpowiada w jaki sposób analizować przeciwnika, opisuje również zmyłki i inne wybiegi mające na celu zdezorientowanie i zmanipulowanie wroga. Można je śmiało stosować w innych sportach, a nawet w biznesie ;) Książka może okazać się trudna w odbiorze, zwłaszcza dla osób które nie praktykują sztuk walki, bądź nie interesowały się do tej pory postacią Bruce'a Lee, ani jego spuścizną. W mojej ocenie są dwie główne przyczyny mające na to wpływ. Po pierwsze tekst nie jest jednolity – jest to obszerny zbiór krótkich notatek (często tworzonych spontanicznie), przyporządkowanych jedynie do pewnych kategorii (rozdziałów). Ze względu na przedwczesną śmierć autora nie można też mówić o kompletności tego dzieła. Drugim powodem jest to, że Lee wielokrotnie nawiązuje do filozofii. Miał on w zwyczaju dokonywać konotacji istniejących już maksym i treści filozoficznych, dopasowując je w ten sposób do własnych potrzeb. Zwłaszcza dla odbiorcy europejskiego może nie być najłatwiejszym zrozumienie np. koanów (charakterystyczne dla filozofii taoistycznej czy buddyzmu zen), którymi posługuje się Bruce, a które w swej istocie logicznymi nie są. W niektórych fragmentach tekstu Bruce bardzo analitycznie i szczegółowo opisuje poruszane przez siebie kwestie. W innych zaś podsuwa on czytelnikowi zaledwie jednozdaniową ideę - koncepcję, której nie zamyka w ramach własnej interpretacji. Generalnie książka jest bardzo lakoniczna i konkretna. Spodoba się z pewnością osobom kreatywnym i nie myślącym dogmatycznie, które poszukują nowej perspektywy. Książek takich jak ta się nie czyta, takie książki się studiuje! Mówi się, że najlepsza książka to taka, która potrafi zainspirować czytelnika do zmian w swoim życiu. I to jest właśnie największy atut tej pozycji, gdyż przewracając kolejne karty tej książki czytelnik czuje na sobie przeszywający wzrok Bruce'a, który swoim wymownym spojrzeniem mówi – przeanalizuj to sam, wyciągnij wnioski i zabieraj się do roboty!

Cóż powiedzieć. Książka się rozrosła. II Edycja była bardzo dobra, a zarazem bardzo nietypowa jak na polski rynek i jak na książki o survivalu. Nie chcę tworzyć szczególnej aury, bo może ja tak to tylko widzę, ale jeśli wcześniejsza wersja, uboższa, była bardzo dobra, to ta nowa idzie ku doskonałości. I nieprawda, że nie ma w niej błędów, albo że została odnowiona w każdym względzie (pozostało parę "staroci", a czas tymczasem biegnie). Samo podejście Autora do tematu jest jak odkrycie nowej, cudownej, bezludnej wyspy, chociaż wydaje się, że w naszym spenetrowanym świecie już wysp nieznanych nie ma. Dlaczego nie podano danych Autora? To Krzysztof J. Kwiatkowski

Osobiście nigdy fotografią się nie zajmowałam od strony technicznej, czyli samego "pstrykania", ale i tym Koetzle potrafił mnie zainteresować w tej książce. Ponad to jest to historia, która tworzy kulturę i każde ze zdjęć w tym właśnie kontekście jest rozpatrywane. Dowiadujemy się ciekawych informacji o czasie kiedy zdjęcie zostało zrobione, okolicznościach jemu towarzyszących, o miejscu i o samym fotografującym.

Klasyczna praca, swego rodzaju Biblia dla każdego adepta domowego winiarstwa. Wydawana wielokrotnie, również po śmierci Autora (Jan Cieślak żył w latach 1899-1995), zatem zachowała nieco archaiczną formę i treść. Oprócz praktycznych porad, które są uniwersalne i nie zmieniają się z latami, bardzo ciekawy jest historyczny aspekt tej książki - niektóre rozwiązania i sprzęt pochodzą z głębokiego PRL-u, jak nie sprzed wojny. Można się uśmiechnąć, czytając, że truskawki nie są istotnym surowcem winiarskim albo że winogrona są tylko sprowadzane z zagranicy i mogą się bardzo różnić jakością, zależnie od partii importowej. Warto znać ten podręcznik, ale polecam skonfrontować jego treść z jakąś nowszą pozycją, najlepiej polską.

"Nic nie szkodzi, że wszyscy kłamią, bo i tak nikt nie słucha". Znasz prawa Edwarda A. Murphy'ego Jr. ? Bo, jestem przekonany, że słyszeć o nich musiałeś/aś !!! Tak dla przypomnienia... autor był w latach 40 - tych amerykańskim inżynierem w przemyśle lotniczym i choć jego prawa brzmią pesymistycznie, stanowią przypomnienie o znaczeniu planowania awaryjnego, tworzenia buforów czasowych, finansowych i przewidywania problemów. Ich zastosowanie ma pomóc w lepszym przygotowaniu się na nieoczekiwane zdarzenia w życiu zawodowym i prywatnym !!! Parę przykładów: - jeśli coś może pójść źle, pójdzie źle, - każde rozwiązanie rodzi nowe problemy, - jeśli wszystko wydaje się iść dobrze, to najwyraźniej coś przeoczyłeś, itd. itp. Nie są to prawa naukowe, ale anegdotyczne. Teraz przeczytaj, proszę, opis książki i będziesz wiedział/a czego dotyczy !!! POLECAM !!!

Takich historii kariery i ogólnie życia jakie ma J. G. Morris się po prostu zazdrości. Przynajmniej ja zazdroszczę. Prywatnie spełniony, z dziećmi, wnukami, trzema żonami (z dwoma był zgodnie z przysięgą małżeńską do śmierci (żon;); zawodowo ma na swoim koncie pracę, a raczej współtworzenie najważniejszych tytułów prasowych drugiej połowy XX w. Warto poznać jego historię. Co do samej książki, to może być kwestia tłumaczenia, ale jej część, mniej więcej od śmierci Capy do podjęcia pracy w New York Timesie, jest napisana z mniejszym polotem, a jej czytanie się dłuży. Możliwe że to moje subiektywne odczucie, a może ten fragment życiorysu był po prostu mniej bogaty, może autor miał inne problemy, którymi w autobiografii nie chciał się dzielić. W ostatnich akapitach dzieje się już więcej i uwaga czytelnika znowu się wyostrza. Dodatkowo, każdy rozdział opatrzony jest fotografią, ale jakość wydruku w polskim wydaniu jest dyskusyjna. Generalnie polecam.