Ekspozycja bez tajemnic

Myślę, że poradnik naprawdę dobrze wykonany. Jedyne co mi w nim przeszkadzało to to, że jest typowo przystosowany do lustrzanek lu b lepszych aparatów kompaktowych z wymienną optyką i manualem. Ja niestety, gdy zapoznawałam się z treścią książki bazowałam na prostym kompakcie. Wtedy książka była mało użyteczna. Teraz jednak mam lepszy sprzęt i więcej rzeczy mogę wykorzystać, wypróbować. To daje nam większe możliwości na lepsze poznanie książki, bo zwykłe przeczytanie jej to oczywiście nie wszystko. Dlatego oceniam ją jako książkę dla średniozaawansowanych fotografów. Jeżeli jesteście amatorami zacznijcie od czegoś innego.

"Brałem wczoraj udział w polowaniu na foki". Wybór felietonów, które autor pisał do rozmaitych czasopism - kulinarnych i nie - o kuchni, o gotowaniu, o tym, jacy ludzie zajmują się gotowaniem, zwłaszcza w tych najdroższych i modnych restauracjach, i jaki to rodzaj pracy. Są tu też wrażenia autora z licznych podróży, ponieważ już od kilku lat, kiedy książka powstawała, Bourdain nie gotował, lecz realizował filmy kulinarne - najpierw "Cook's Tour" dla Food Network i NYT (New York Times TV), potem dla kanałów Travel i Discovery, zwiedzając przy tym cały świat i próbując w odległych zakątkach, na miejscu, specjałów lokalnych kuchni. Felietony są podzielone na 5 części, w których znajdziemy odpowiednie do nadtytułów treści: Słone - dosadnie i bardziej o kucharzach, niż o gotowaniu; Słodkie - o pozytywnych doświadczeniach z kuchnią, Kwaśne - krytycznie i o wypaczeniach; Gorzkie - o wpadkach i porażkach w biznesie restauracyjnym i "Umami" - czyli smak "mięsny" lub "rosołowy", obecny w potrawach wysokobiałkowych, sfermentowanych lub zleżałych, jak parmezan, który się zastępuje glutaminianem sodu. Przy tym ostatnim mowa jest o tych restauracjach, w których autor czuł się najlepiej - jak w niebie. To miejsca, gdzie było "jak u mamy": restauracja Masa u mistrza sushi Takayamy w NY; proste, jednodaniowe budki uliczne na ulicach Wietnamu; u Ferrana Adrii przy jego futurystycznej i eksperymentalnej kuchni w "El Bulli" w Barcelonie; w domowych knajpkach Brazylii przy kuchni, w której totalnie przemieszane są inspiracje różnych tradycji (czarna Afryka, imigranci z Europy, kuchnia indiańska - warto zapamiętać potrawy moqueca, farofa, carraru, vatapa i acarajé); w Le Vau d'Or w NY, gdzie króluje niezmieniona, tradycyjna, stara kuchnia francuska, której dziś wstydzi się przeciętny nowomodny kucharz fusion; wreszcie restauracyjki w Singapurze. Rozczulające jest to, że gościowi gotującemu wymyślne rzeczy dla bogaczy smakują głównie te podstawowe, najprostsze smaki... A komu potrzebny jest blichtr - no cóż, mówi Bourdain: na świecie zawsze będą ludzie, którym się wydaje, że za mało płacą za swoje ziemniaki. I tego należy się trzymać w poszukiwaniu dobrego jedzenia! Bo, jak podkreśla autor, pod blichtrem zazwyczaj kryje się chciwość, nie pasja dla smaku. No i kiedy jakiś drogi składnik spadnie na podłogę, nie łudźcie się, że ląduje w koszu, zamiast na waszym talerzu...Albo kiedy zabraknie polędwicy, że dostaniecie polędwicę. Zwłaszcza w NYC, gdzie restauracja, żeby się utrzymać na poziomie, musi sprzedawać 300 posiłków dziennie... Po prostu "system D" (il faut se débrouiller = za wszelką cenę trzeba sobie poradzić). Ciekawa była dla mnie również obserwacja autora, że kucharze to często ludzie nadpobudliwi, skłonni do przemocy (ale pragmatyczni), którym blisko byłoby do świata przestępczego, gdyby nie to, co robią. W każdym razie sam Bourdain przyznaje się do fascynacji światem przestępczym, mafią itp. Zresztą, właśnie tacy ludzie często bywali gośćmi w drogich restauracjach, w których gotował. Oprócz tego dowiadujemy się od podszewki, czy raczej od kuchni, co kolega po fachu myśli o niektórych wybitnych kucharzach lub tzw. "osobowościach telewizyjnych", tyle że chodzi o amerykańską telewizję, której raczej nie znamy. Gani ich, ale dostrzega pozytywy ich wysiłków: budzenie smaku. Bo za odwrócenie naturalnej tendencji - grubi w USA biedni, nie bogaci - Bourdain nie oskarża restauratorów, lecz przemysł fast foodów: "Najgroźniejszym produktem eksportowym Ameryki nigdy nie była broń nuklearna czy Jerry Lewis - ani nawet powtórki "Słonecznego patrolu". Są nim i pewnie już na zawsze będą nasze bary z fast foodem." I chociaż całkowicie nie zgadzam się z autorem, który twierdzi, że gdyby jakieś wyjątkowo smaczne zwierzę było na wyginięciu (np. obecnie żabnica czy ortolan), to on i tak - gwoli smaku - zabiłby je, przyprawił i zjadł, to jego zaangażowanie w to, że jedzenie MOŻE być dobre, że może być radością i nie musi być szkodliwe, jałowe i zestandaryzowane, jak w amerykańskich sieciach fast foodów, pozwala dostrzec w jego pracy jakiś sens. Ale bardziej aktualne jest to raczej dla Amerykanów. Rada autora, jak jeść dobrze i nie byle co: "Jeśli to możliwe, starajcie się zawsze jeść to, co pochodzi z konkretnego miejsca, od konkretnej osoby. Przestańcie też jeść tak cholernie dużo." (s.37) Można by jeszcze za nim dodać, żeby unikać miejsc o przewidywalnych nazwach i przewidywalnych, ponurych menus... Całość kończy opowiadanie zatytułowane "Smak fikcji", które traktuje o cudownym uratowaniu restauracji przed bankructwem w Boże Narodzenie. Przesłanie i prawdopodobieństwo godne Dickensa, ale Bourdain jasno daje do zrozumienia, że to nieprawda, czysta fikcja, wishful thinking i nic więcej. Czytelnik też to wie. Na końcu znajdziemy jeszcze komentarze do poszczególnych felietonów. Z kolegów, polecanych w książce, można wymienić restauracje: French Loundry i Bouchon - Thomas Keller (Washington) Mesa Grill - Bobby Flay (Las Vegas) Okada - Takashi Yagihashi (Las Vegas) Wynn - Daniel Boulud (Las Vegas) Chez Panisse - Alice Waters (Berkeley) Blackbird/Avec - Paul Kahan (Chicago) Masa Restaurant/Bar - Masayoshi Takayama (NYC) Prune - Gabriele Hamilton (NYC, Lower East Side) Sushi Samba (NYC) Le Veau d'Or (NYC) Casa Mono - Pierre Batali (NYC) Olives - Todd English (Charlestown, k. Bostonu) Au Pied de Cochon - Martin Picard (Montreal) Ondine - Donovan Cook (Melbourn) Tetsuya’s - Tetsuya Wakuda (Sydney) Jamin i L'Atelier - Joël Robuchon (Paryż) El Bulli/Masia "Can Feliu", Ferran 59 - Ferran Adria (Costa Brava/Barcelona) Jako rodowity nowojorczyk Bourdain 3 punkty konieczne przy zwiedzaniu mNYC: 1. śniadanie na Manhattanie - w Barney Greengrass (Sturgeon King przy Amsterdam Avenue) i tamtejsze Deli (delikatesy z garmażerką). 2. pastrami np. u Katza z Cel-Ray (oranżada selerowa) na East Houston i 3. pizza na Brooklynie - u Di Fara's albo u Lombardiego. Gość jest...był świetnym przykładem faceta pełnego pasji, miłości życia i wszystkich jego rozkoszy. Ale raczej hedonista niż sybaryta.

Świetna na przedświąteczne szaleństwo zakupowe. Z jednej strony nas to trochę tłumaczy (świetna wymówka, to nie my kupiliśmy n-tą parę butów - to nasza podświadomość, przekaz podprogowy itp.); z drugiej daje szansę na odpór impulsom, poprzez włączenie "myślenia wolnego" czyli tego odpowiedzialnego za świadome, racjonalne decyzje wymagające rozważenia racji.

Myślę, że do każdej diety należy podchodzić z ostrożnością i przede wszystkim dążyć do wyrobienia w sobie dobrych nawyków. W książce ‘Nie potrafię schudnąć Pierre Dukan próbuje pokazać nadzwyczajne działanie białek, co z pewnością ma wytłumaczenie naukowe, ale uważam, że należy do tych rewelacji podchodzić z umiarem, bo takie restrykcyjne eliminowanie wszystkich oprócz protein składników może być na dłuższą metę niebezpieczne. Można jednak spróbować krótkiego wyłączenia np. metody 1 na 1 (1 dzień proteiny, drugi warzywa i proteiny). Zdecydowanie zgadzam się z ograniczeniem tłuszczów, unikaniem węglowodanów i zwiększeniem ilości białek. Przy takich nawykach jest spora szansa na schudnięcie, a wprowadzając w życie rady dotyczące uniknięcia efektu jo-jo, ten efekt może być trwały. Na końcu książki przydatne przepisy.

Książka opowiadająca o historii dwóch aktorów, którzy wybrali się w blisko 30.000 kilometrową trasę i ich miłości do motocykli oraz perypetiach związanych z przekraczaniem granic swoich i sprzętowych. O tym jak pozytywnie są nastawieni ludzie w odległych krajach i jak są bardzo pomocni. Na plus trzeba zaliczyć ich zaangażowanie w wolontariat dla UNICEF.

Kiedyś czytałem inną pozycję Cialdiniego i bardzo mi się podobała, więc teraz bez namysłu kupiłem tą... Jakież było moje zdziwienie jak czytnik pokazał mi, ze książka jest na godzinę z hakiem :). Ale nie była to stracona godzina - taka esencja. Czytałem w postaci audiobooka - było ok - ale z tego co widzę w książce było dużo obrazków - których z wiadomych względów nie mogłem zobaczyć. Nie było też dodatku o którym mówi autor na zakończenie.

Malcolm GLADWELL - "What the Dog Saw?" Wnuk mnie tym „uszczęśliwił”; sam przeczytał już dwie książki Gladwella, a teraz czyta trzecią, wyjścia nie mam, muszę czytać, bo chce ze mną gadać. Mając to na uwadze, już nie szukam tłumaczenia na język polski, ino oglądam podarowaną książkę; a w niej samego tekstu 410 stron plus przedmowa, instrukcje i tematy dyskusyjne do czytania grupowego. Na naszym LC Gladwell (ur. 1963) ma 6 książek, a odnośnie tej - 138 ocen, 21 opinii i średnią 6,59 gwiazdek. Również tam podano, że jest jednym.. "..ze 100 najbardziej wpływowych ludzi na świecie". Z anglojęzycznej Wikipedii wyczytałem, że jest to zbiór 19 artykułów, publikowanych uprzednio w "The New Yorker", w którym zaczął pracować w 1996, wydany w 2009 roku. Artykuły poruszają popularne tematy, w których Gladwell: "..tries to show us the world through the eyes of others, even if that other happens to be a dog.." (..stara się pokazać nam świat oczami innych, nawet jeżeli temu innemu zdarzy się być psem..) Zbiór podzielony jest na trzy części (6,7,6). Pierwsza część jest o ludziach którzy są świetni w tym co robią, lecz niekoniecznie są sławni; druga omawia problemy w prognozowaniu, w tym skandal finansowy z Enronem w 2011 roku czyli skutki „kreatywnej księgowości”; a część trzecia - szeroką gamę psychologicznych i socjologicznych aspektów obejmujących różnice we wpływie wczesnego bądź późnego niedorozwoju na profilowanie kryminalne (tj określanie charakterystyki indywidualnej sprawcy przestępstwa). Przeczytałem co napisałem, przejrzałem dziesiątki amerykańskich i polskich recenzji i czuję potrzebę zwrócenia Państwa uwagi na „performerski” charakter jego publikacji. Bo uczonym, to on raczej nie jest: „He graduated with a degree in History from University of Toronto, Trinity College, Toronto in 1984” W dodatku ze słabymi stopniami. Przeszedł żmudną drogę dziennikarską i osiągnął niewątpliwy sukces, lecz umieszczone w tym zbiorze artykuły są dalej kolejnymi publikacjami w „The New Yorker” pisanymi „pod czytelnika”, niezbyt wykształconego przedstawiciela „middle class”. Wikipedia przedstawia jego najbłyskotliwsze myśli: „Truly successful decision making relies on a balance between deliberate and instinctive thinking. We learn by example and by direct experience because there are real limits to the adequacy of verbal instruction. We have, as human beings, a storytelling problem. We're a bit too quick to come up with explanations for things we don't really have an explanation for..." Fajne? No fajne, lecz głębi nie widzę. Dla mnie - truizmy czyli banały. Ten zachwyt nad tym autorem przypomina mnie mój własny Emmanuelem Levinasem (1906 – 1995), dzięki lekturze ks. Tischnera i rozmów Levinasa z JP II w Castel Gandolfo, do chwili, gdy trafiłem na opinię Kołakowskiego, że „...z punktu widzenia filozofii analitycznej to bełkot”. Oczywiście, nie twierdzę, że Gladwell to bełkot, a nawet wprost przeciwnie uważam jego spostrzeżenia za cenne, trafne i dowcipne; apeluję natomiast o umiar w zachwycie i pamięć, że były pisane, by zadowolić naczelnego i zdobyć popularność amerykańskich czytelników. Wszystko, co napisałem rekompensuje prześmiewczy styl Gladwella, który potrafi kpić ze wszystkiego począwszy od samego siebie. I tym, zaprezentowanym już w przedmowie, kupuje czytelnika, a mnie przypomina styl Twaina. Nie znam polskiego tłumaczenia, lecz widzę konieczność przypisów, bo nawet ja, mieszkający 26 lat w Kanadzie, muszę szukać po internecie, by zrozumieć o czym autor mówi. "Świat oczami innych...". W przedmowie Gladwell wspomina z wczesnego dzieciństwa swoje zdziwienie brakiem zachwytu kochanych rodziców jego ulubionym gatunkiem krakersów. I o to w tej książce chodzi: o zrozumienie innego widzenia w zależności od, w uproszczeniu, punktu siedzenia. Pierwszy artykuł z 2000 roku, to swoista laurka dla wynalazcy i businessmana w branży kuchennej Rona M. Popeila (ur. 1935), który zaczął od ulicznej dystrybucji wynalazków swojego ojca, a doszedł do wielkiej sławy i wielkich pieniędzy. Takiego sprzedawcę najczęściej określa się obecnie najczęściej słowem "pitchman", wcześniej również "hawker" i to jest początek moich trudności z pisaniem recenzji, jako, że nie dysponując polskim wydaniem, spotykam bariery językowe, dla mnie nie do pokonania. Następny artykuł to "The Ketchup Conundrum" (zagadka ketchupu), z Howardem Miskowitzem (mój rówieśnik - ukrywa swój wiek, ale ja wyśledziłem) a potem Nassim Nicholas Taleb (ur. 1960) - ekonomista, trader i analityk rynku. W artykule czwartym Gladwell zaczyna od barwników włosów, a kończy na pigułkach antykoncepcyjnych - temacie, który kontynuuje w artykule piątym skupiając się na GnRHA. W artykule tym najważniejsze osoby to Shirley Polykoff (1908 -1988), Ilon Specht (ur. ok. 1951) - to włosy, kosmetyki i L'OREAL oraz John Rock (1890 – 1984) i Malcolm Pike działajacy w "birth control". Bohaterem, kończącego pierwszą część, tytułowego artykułu jest Cesar Millan (ur. 1969) - behawiorysta psów. Proszę Państwa, umyślnie wymieniłem tyle nazwisk, w większości ludzi żyjących obecnie bądź w momencie publikacji artykułu, by podkreślić, że artykuły o nich są laudacyjne, czyli przyjemne dla zainteresowanego i chętnie akceptowane przez czytelników. O minusach takiego podejścia nie trzeba uświadamiać. Żyjemy w krainie sukcesu! A teraz powiem tak: zmęczyłem się, bo zwykłem czytać z dokładnym zrozumieniem (dlatego negatywnie oceniłem Umberto Eco „Imię Róży”, które zajęło mnie około miesiąca). Lekturę tych artykułów, jak i innych książek Gladwella, oczywiście będę kontynuował, bo są bardzo interesujące, a w dodatku wnuk na rozmowę o nich czeka. Duże gratulacje dla polskiego tłumacza, bo język marketingu jest trudno przetłumaczalny. Za ilość i atrakcyjność nieznanych faktów i anegdot - 10 gwiazdek PS przepraszam, że to dopisuję, gdy już mam 37 plusów, lecz dopiero teraz zauważyłem notkę czytelnika "Hmm", który dał tej książce 1 gwiazdkę, a ja w duzym stopniu z nim się zgadzam. Bo wszystko zależy od kąta patrzenia. Oto jego opinia: "Półka pod tytułem gniot i niezły "marketnig". Słowem humbug.Druga niedoczytana książka w moim życiu. Szkoda czasu. "Some many books, so little time" jak mawiał Frank parający się Jazzem. *Frank Zappa. Polecam jeśli macie czasu na zmarnowanie, w innych przypadkach, absolutnie, nie dość, że książka na wskroś subiektywna, to jeszcze można by ją było skrócić o połowę gdyż Malcolm lubi się powtarzać. Trzeba mu jednak przyznać to, że znalazł sposób na utrzymanie się (na całkiem dobrej stopie ekonomicznej) pisząc książki służące "rozwojowi" (chyba zer po przecinku, jeśli chodzi o własne konto bankowe). W tym samym pakiecie można by było sprzedawać książki Coelho."

Kupiłam bo bardzo lubię program pani Bosackiej i musze przyznać ze książka jest bardzo fajna. Wszystko co było w programie znajdziemy po krótce opisane w książce. Podoba mi sie jej forma graficzna. Nie jest to typowa klasyczna książka. Środek tylko zachęca do czytania. Wszystko podzielone na rozdziały, tekst i grafika umieszczone sa w różny sposób przez co nie jest to takie nudne. Dla mnie super :)

To nie jest książka typu "Kamasutra". To nie jest poradnik seksualny dotyczący fizyczności. To jest książka, która tłumaczy różnice pomiędzy kobietami i mężczyznami podobnie jak w "Mężczyźni są z Marsa, a Kobiety z Wenus" patrząc od strony emocjonalnej czy psychicznej. Lew Starowicz opisywał problemy z jakimi przychodzą do niego pacjenci, którzy odwiedzają jego gabinet. Michalina Wisłocka opisywała seksualność bardziej od strony biologicznej, funkcjonalnej. John Grey opowiada o potrzebach emocjonalnych, ewentualnie psychicznych kobiet i mężczyzn, czym się różnią i jak sprawić, aby te emocjonalne potrzeby były zaspokojone. Opisuje różnice czym seks jest dla kobiety, a czym dla mężczyzny. Właściwie to nie rozumiem niskiej oceny tej książki. Niektórzy zarzucają jej to, że jest wiele opisów dla mężczyzn, a mniej dla kobiet. Osobiście uważam, że to nie jest ujma. Mężczyżni może dostają pewne instrukcje, ale kobiety mogą czytać tę rozdziały i same wiele się dowiedzieć na temat samych siebie. Właściwie to nie jest ujma, bo jak twierdzi autor, gdy kobieta jest zadowolona, mężczyzna również z tego korzysta. Jeśli przeczyta to ktoś, dla kogo jest to oczywiste, to może będzie to nudne, ale dla osób, które nigdy nie patrzyła w ten sposób, może to być ciekawe odkrycie. Osobiście polecam tę pozycję, bo bardzo podoba mi się podejście autora od strony emocjonalnej do tematu.

Ciężko mi się jakoś odnieść do książki bo porusza ona tak wiele tematów. Najważniejsze, o czym wspomina sam autor, to żeby czytać tylko te rozdziały które nas interesują. Jako ciąg tekstu zamienia się to w połączenie biohackingu z doświadczeniami i badaniami wplecionymi w treść. Nie mniej jednak jest to książka ciekawa. Warto zajrzeć, jeżeli chce się dowiedzieć więcej na jakiś temat.

Podstawowa wiedza o zdrowym żywieniu plus kilka bonusów.Zz duza częścią się nie zgadzałam, ale prawda jest taka,ze żyjemy w czasach gdzie świadome żywienie powinno być norma w społeczeństwie. a patzrac co się dzieje na ulicy -nie wspominając o szkołach świadczy o totalnym zacofaniu społeczeństwa ... a to przykre,bo nadwaga to największy zabójca człowieka . Daje jej duzo pkt ze względu na bardzo łatwy sposób przekazu,który zrozumie każdy . milo się czyta i nie odpycha

Moim zdaniem książki tych autorów są warte przeczytania. Opisują relacje damsko męskie na podstawie badań, odwołując się do ewolucji. Zawierają też sporą ilość humoru. Od czytelnika zależy czy potraktuje je poważnie, czy z przymrużeniem oka. Książka jest ciekawa, polecałabym ją jako ostatnią w kolejności do przeczytania z książek tych autorów, ponieważ skupia się ona najbardziej jak mówi tytuł na sferze seksualnej. Dla niektórych odwoływanie się do ewolucji może być od razu kojarzone z popieraniem stereotypów. Moim zdaniem książka pokazuje po prostu różne punkty widzenia (podparte wiedzą naukową)

Baaardzo inspirująca i pomocna pozycja. Z całą pewnością pomoże każdemu kto tego chce. Jedyny jej minus to częste odesłania do innych pozycji Buzana. Denerwuje mnie skakanie z książki na książkę, bo nie po to kupuję coś by następnie inwestować w kolejny poradnik, który na dodatek nie jest jeszcze dostępny w polskim przekładzie. W tych momentach wychodziła pazerność autora - po co robić kompleksową pozycję, skoro można napisać zdawkowo, w kilku słowach, a następnie polecić np. "Rusz głową". Następna w kolejce jest "Naucz się uczyć". Zobaczę, co Leitner pisze o zapamiętywaniu. Wyzwanie czytelnicze 2015: książka na twojej liście "muszę przeczytać".

Małżeństwo autorów z wielką uwagą stara się zgłębić kilka różnic, jakie dzielą płcie męską i żeńską. Treść, mimo iż jest uniwersalna do czytania, zdaje się czasem celować bardziej do kobiet, a czasem bardziej do mężczyzn. To świetna strategia. Osobiście, jako kobieta, z chęcią przeczytałam o tym, czym jest zrzędzenie i dlaczego nie przynosi żadnych rezutlatów. Trafiło do mnie również to, jak podświadomie oceniam czynności wykonywane przeze mnie i faceta, a jak na to samo patrzy płeć przeciwna. Dowiedziałam się, czemu mężczyźni są, jacy są i jakie potencjalne problemy przychodzą wraz z posiadaniem teściowej. Ciekawe było porównanie umiejętności komunikacji, oceny atrakcyjności płci nawzajem oraz zagadnień związanych z postrzeganiem emerytury, jako kolejnego etapu życia. Jak widać, książka w swej treści odnosi się do konkretnych zagadnień, a powyższe nie są wszystkimi, jakie znajdziemy w recenzowanej pozycji. Podejście bazuje na pierwotnych dążeniach płci w czasie, kiedy ludzie byli w epoce prehistorycznej. Tak podparte stwierdzenia stanowią bazę do omówienia różnic w zachowaniu i myśleniu współcześnie. Książka ma 13 rozdziałów, a dalej podrozdziałów. Ponad 300 stron, dodatkowo grafiki i zdjęcia, a także wyróżnione z treści stwierdzenia. To sprawia, że lektura nie jest nudna i czasem w humorystyczny sposób stara się się zostać zapamiętana. Polecam przeczytać te treści osobom w każdym wieku, które są ciekawe poznać lub zweryfikować zaobserwowane różnice między płciami. Może nie dowiesz się wszystkiego, ale tyle na początek wystarczy :)

Nigdy nie byłem wielkim fanem takiej tematyki, ale ta książka mnie urzekła. Autorzy wskazują czytelnikowi różnice w mózgu u kobiety i mężczyzny. Tłumaczą różnice w percepcji obu płci i z czego to wynika, różne preferencje, zachowania. Informacje podane w bardzo przystępny sposób bez zbędnego przeintelektualizowania.

Bałam się, że druga część trylogii K-PAX pt. Na promieniu światła, to będą popłuczyny po części pierwszej. I niestety trochę tak było. Cały plot tej historii osadza się na sytuacji kilka lat po wydarzeniach z poprzedniej książki, w której Robert – główna osobowość, wpada w katatonię, a prot wraca na K-PAX. Przybysz obiecuje jednak, że powróci za pięć lat i faktycznie tak się dzieje. Ciało Roberta ożywa, jednak sam Robert jest niedostępny. Ukrył się gdzieś, gdzie nawet prot nie może go znaleźć. Większość Na promieniu światła niestety jest dość przewidywalna, jako że tajemnica Roberta – głównej osobowości pacjenta Brewera wyjaśniła się w pierwszej części. Choć, jak się później okazuje, nie cała. 🌠 Poszukiwania prawdy [spoilery] Brewer czuje się odpowiedzialny za znalezienie wycofanej osobowości swojego pacjenta i wprowadza zaawansowane sposoby poszukiwania. Podobnie jak w pierwszej części wszystko dzieje się pod presją czasu, ponieważ prot niebawem znów wróci na K-PAX. W międzyczasie przybysz zachowuje się jak zwykle – je dużo owoców, rozmawia z pacjentami i im pomaga oraz spotyka się różnymi ludźmi ciekawymi jego wiedzy. Są nimi specjaliści od astronomii, fizyki, a nawet CIA. Także wielu zwykłych ludzi spoza instytutu dowiedziało się o procie i często byli nim zafascynowani. Niektórzy chcieli z nim wrócić na K-PAX. W ogóle prot postanawia w telewizji udowodnić działanie swojego sposobu podróżowania na promieniu światła. Robi to ogromne wrażenie i z powrotem odnawia niepewność co tego, czy faktycznie przybył z K-PAX. W każdym razie leczenie Brewera się udaje i ostatecznie część druga kończy się happy endem. Ale prot nagle znika. 🌠 Ziemia w oczach obcego Na promieniu światła wyraźniej niż część pierwsza eksploruje wątki oceny rzeczywistości na Ziemi, oraz potencjalną przyszłość ludzkości. Prot, generalnie mówiąc, nie jest zachwycony postępowaniem ludzi i wróży nam marny koniec, jeśli nie zmienimy swojego podejścia. Przybysz mówi o konieczności wyrugowania religii, pieniędzy, kapitalizmu, indoktrynacji dzieci w szkołach oraz konsumpcjonizmu, który niszczy ekologię… Łatwo powiedzieć, trudniej zrobić. Generalnie ta część trylogii jest znacznie bardziej filozoficzno – egzystencjalna, choć oczywiście te tematy są oplecione wokół wątku głównego, jakim jest leczenie psychiatryczne skrzywdzonego Roberta. Mimo lekkiego znużenia pewną powtarzalnością tej opowieści, wciąż warto ją przeczytać. To łatwa proza, nie wymagająca dużego skupienia. Idealna dla kogoś, kto chce poprzebywać jeszcze w towarzystwie fascynującego prota.

Tombak może za wiele nowego sam nie odkrył, zebrał po prostu różne dawne sposoby na utrzymanie zdrowia i opublikował w jednej pozycji. Był za to jednym z pionierów takiej wiedzy w Polsce i za to go szanuję. Same kuracje zaś, wiele z nich, stosuję do dzisiaj i cieszę się perfekcyjnym zdrowiem. Co mówią na ten temat teoretycy albo uczeni mam w nosie, bo u mnie liczy się faktyczny rezultat, a nie dywagacje. Rezultat zaś widzę na samym sobie i mojej rodzinie, także ten :)

Słynny podróżnik, reporter i odkrywca opowiada o swoich największych przygodach, do których należą między innymi 44-dniowy samotny rejs przez Atlantyk, dwa lata służby na tanich banderach czy praca w kopalniach złota i diamentów. Niestrudzony eksplorator zdradza też kulisy własnych przełomowych odkryć – od przecierania szlaków na Borneo i Nowej Gwinei po ustalenie źródeł Amazonki. Książka dla ludzi, interesujących się przygodami, geografią, przygodą. Każdy ma w sobie pasję podróżowania. Nie ma drugiej takiej książki ani równie barwnego życia. Dużym plusem książki są liczne zdjęcia. Całość czyta się dobrze. Ta książka pozwoliła mi się przenieść, w wiele ciekawych miejsc. Polecam.

Fenomenalna kontynuacja Freakonomii, naszpikowana mnóstwem ciekawostek ze świata finansów, psychologii, medycyny i finansów. Czyta się ją błyskawicznie i przyjemnie. Każde zagadnienie uzupełnione jest serią fascynujących statystyk i opisem ciągów przyczynowo- skutkowych, które do niego doprowadziło (korelacje także są uwzględniane i dokładnie tłumaczone). Poza ciekawostkami czysto historycznymi, znajdziemy tu także opisy współczesnych badań i zjawisk. Szczególny nacisk położono na opis działań w obrębie grupy Intellectual Ventures i postaci Nathana Myhrvolda, co osobiście dało mi pole do dyskusji i inspiracje do zgłębienia wielu innych tematów. Autorzy nie próbują upakować wiedzy w jednej książce, ale zachęcić do zgłębiania jej we własnym zakresie i proponują, w jakich tematach warto się jeszcze doszkolić. Ode mnie otrzymuje notę "rewelacyjna", a gdyby w przyszłości pojawiła się trzecia część bez wahania po nią sięgnę

Tę książkę powinni dawać z każdym sprzedanym motocyklem - serio! Fakt, jest trochę rozwlekła i niektóre rzeczy można byłoby streścić znacznie szybciej. Nie zmienia to jednak faktu, że autor odwalił kawał dobrej roboty. W przystępny sposób tłumaczy, jak działa fizyka i dlaczego to istotne dla każdego kierującego jednośladem. Myślę, że zastosowanie się do zawartych w tej książce porad znacząco zwiększa szanse na przeżycie pierwszego sezonu na dwóch kółkach ;)