Fenicjanie

🌊🗿
"Jestem Fenicjaninem. Wyglądam jak Fenicjanin, myślę jak Fenicjanin, modlę się jak Fenicjanin. Natomiast cieszę się i cierpię jak każdy inny…”
Jakże szalenie przewrotny jest Kristof Zorde w swojej najnowszej książce „Fenicjanie”. Pokochałam jego prozę niedawno, po przeczytaniu świetnej lektury "Być jak" (recenzję także tutaj przeczytacie) i myślę, że to jeden z najsprawniejszych i najinteligentniejszych pisarzy swojego pokolenia.
W niewielkich rozmiarów wydaniu, podzielonym na błyskotliwe, oszczędne, ale bardzo sugestywne felietony, opowiada o tytułowym ludzie z Fenicji, „ludziach morza” – sprytnych, obrotnych, otwartych na każde, nieprzewidziane życiowe sytuacje. W pewnym momencie czytelnik orientuje się, że pod maską bohaterów kryje się po prostu lud żydowski. Autor bowiem miesza ze sobą prawdę z mitami, a Fenicjanie funkcjonują tu jako pewien symbol: są prastarym ludem, który stworzył podwaliny cywilizacji, ale który wciąż jest obok nas obecny — poprzez tradycję, poprzez to, co przekazuje kolejnym pokoleniom, przez to, jak blisko jego tradycje, dokonania i działania są obecne w codziennej egzystencji. Autor bardzo czule, ale mocno zaznacza z każdym kolejnym zdaniem ukryte animozje, jakich przez lata Żydzi doznawali w świecie, jednocześnie wskazując na fakt, że wszyscy „niesiemy” ze sobą przeszłość, która przenika nasze życia i odciska piętno w kulturze, sztuce oraz religii. Jak bardzo jesteśmy tym, skąd pochodzimy? Jak bardzo to, co przeszłe, wpływa na to, kim jesteśmy teraz? Jak dalece nasza historia naznacza naszą tożsamość? Czy to, gdzie się urodziliśmy i mieszkamy, piętnuje nas na zawsze? Czy dajemy sobie szansę zrozumienia inności, która nie musi być nam wrogiem i napawać nas lękiem?
Operując celną metaforą, niedopowiedzeniami a momentami językiem tragikomicznym Kristof Zorde punktuje wady, przywary oraz „przewiny” ludu żydowskiego, które jednocześnie są jego największymi atutami. Sprawna ręka do interesów i rozwoju biznesów, sprawiedliwość, inteligencja, sprawczość i otwartość w kontaktach z innymi, stają się przyczynkiem do wytykania „Fenicjanom” wszelkiej maści zła. W pewnym momencie nie wiemy do końca, czy Autor pisze serio, czy też tylko „puszcza oko” do odbiorcy, bawiąc się z nim w kotka i myszkę. Czy liczy na inteligencję czytelnika, czy też nabija go w butelkę sugerując, że nie rozumie on szerszego kontekstu, w którym historyczne sytuacje mają wciąż odzwierciedlenie w teraźniejszości.
Doskonale opowieść o ludzie wędrującym, spychanym na margines, obrazuje rozdział „Koczownicy”, w którym Zorde prowadzi Fenicjan od pustynnej biedy aż do szeroko otwartych bankowych wrót. Natomiast felieton „Ogólna formuła wszystkiego” to dla mnie jeden z lepszych tekstów, jakie niedawno przeczytałam – Zorde krótko i mądrze wyjaśnił to wszystko, nad czym rzesza filozofów i teologów głowiła się latami, zawile tłumacząc sens istnienia wszystkiego, nie wytłumaczywszy do końca nic.
Sprawny i nie bojący się myślenia czytelnik odnajdzie w tych literackich perełkach odniesienia do współczesnej sytuacji na świecie oraz diagnozę społeczną, niestety niekoniecznie optymistyczną…
To ekscytująca, zaskakująca, dotykająca najgłębszych pokładów duszy książka, którą warto zawsze mieć przy sobie.
„Wy, Fenicjanie, uważacie, że wam wszystko wolno, jedziecie czasami prawą, czasami lewą stroną drogi – jak wam pasuje. To się musi skończyć – nie rządzicie światem. No właśnie, niby nie rządzimy, a jednak coś w tym jest”.
Uwierzycie...? https://www.facebook.com/TatraLang

🌊🗿
"Jestem Fenicjaninem. Wyglądam jak Fenicjanin, myślę jak Fenicjanin, modlę się jak Fenicjanin. Natomiast cieszę się i cierpię jak każdy inny…”
Jakże szalenie przewrotny jest Kristof Zorde w swojej najnowszej książce „Fenicjanie”. Pokochałam jego prozę niedawno, po przeczytaniu świetnej lektury "Być jak" (recenzję także tutaj przeczytacie) i myślę, że to jeden z...